Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, προκαλούν εύλογα συγκίνηση, δέος και θαυμασμό στους πολλούς. Το καθάριο τους βλέμμα, το σταθερό τους περπάτημα μπροστά στο θάνατο, οι υψωμένες τους γροθιές στο εκτελεστικό απόσπασμα παραδειγματίζουν, διαλύουν κάθε σύγχρονο μύθο για τον ρόλο, τη προσφορά και τις προοπτικές που δίνουν για την ανθρωπότητα οι κομμουνιστές, το ΚΚΕ.
Ταυτόχρονα όμως ενεργοποίησαν τα αντανακλαστικά των κάθε είδους δημοσιολόγων που προσπαθούν με κάθε τρόπο να φέρουν τον ηρωισμό τους στα δικά τους «αντικομμουνιστικά μέτρα» συκοφαντώντας τον!
Ένας από αυτούς ο γνωστός Πρετεντέρης με άρθρο του (ΒΗΜΑ 7/3) και τίτλο «Τα «δύο άκρα» προσπαθεί να «μεταφράσει» τη θυσία τους κρύβοντας συνειδητά ότι ο λόγος της εκτέλεσης τους έχει να κάνει με την κομμουνιστική τους ιδεολογία με την ιδιότητα (των περισσότερων) ως μελών και στελεχών του ΚΚΕ, γράφοντας ότι ο θάνατος τους συγκινεί (γενικά και αόριστα) «για όποιον λόγο, όποιοι κι αν είναι»
Τον «ενοχλεί» στη συνέχεια ο γιορτασμός από το ΚΚΕ των 80 χρόνων από τον ηρωίκό αγώνα του ΔΣΕ. Γράφει μάλιστα με το γνωστό του στυλ ότι «είναι οι πρώτοι ηττώμενοι παγκοσμίως που πανηγυρίζουν ενθουσιασμένοι για την ήττα τους». Άλλοι είναι αυτοί που «πανηγυρίζουν» κάθε 30 Αυγούστου «για τη συντριβή των κομμουνιστών στο Γράμμο και Βίτσι» (ίσως θα ήθελα να είναι και στις «γιορτές αυτές» μίσους). Ας έκανε τουλάχιστον τον κόπο να διάβαζε τη διακήρυξη της Κ.Ε του ΚΚΕ για τα «80χρονα» του ΔΣΕ για να καταλάβει πως και γιατί τιμά το ΚΚΕ τη συγκεκριμένη επέτειο, αλλά και τη σύνδεση της με το σήμερα…
Περιοδεία στην Ευρώπη κάνουν οι φασίστες του Τάγματος Αζόφ, για να συγκεντρώσουν κεφάλαια και να στρατολογήσουν μέλη και εθελοντές, σύμφωνα με δημοσιεύματα. Σε λιγότερο από…
Αρνείται τον πατριωτικό και ταυτόχρονα διεθνιστικό χαρακτήρα (μόνιμο χαρακτηριστικό των κάθε είδους αντικομμουνιστών) του ΚΚΕ και των αγώνων του λέγοντας πως «η αφοσίωση στη πατρίδα δε συμβαδίζει αυτονόητα με το Ζήτω ο Λένιν, ζήτω Στάλιν». Ο δικός του πατριωτισμός ήταν σύμφωνος π.χ με την εκστρατεία το 1918 στην Ουκρανία, τη στάση της άρχουσας τάξης στη περίοδο της κατοχής από συνεργασία μέχρι «δραπέτευση» στο Κάιρο με ταυτόχρονα παράδοση των φυλακισμένων πολιτικών κρατουμένων, που ήταν και ανάμεσα στους 200. ‘Η είναι σύμφωνος με τον κοσμοπολιτισμό της άρχουσας τάξης και της σύμπλευσης με ΗΠΑ, Ισραήλ σήμερα για την εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών της συμφερόντων σε βάρος του ελληνικού λαού. Οι κομουνιστές που κατηγορεί τον πατριωτισμό τους υπογράψανε με το ίδιο τους το αίμα. Τουλάχιστον σεβασμός!
Προσπαθεί υποτίθεται να «απαντήσει» στη «θεωρία των δύο άκρων (που και η ίδια η θυσία των 200 κονιορτοποιεί) αναπαράγοντας όμως όλα τα αντιδραστικά της επιχειρήματα. Γράφει ανάμεσα στ’ άλλα: « …Ούτε υπάρχει αμφιβολία ότι ο ναζισμός, ο φασισμός κι ο κομμουνισμός υπήρξαν εγκληματικά συστήματα. Τα θύματα τους μετριούνται σε δεκάδες εκατομμύρια….Ακόμα περισσότερο που στον 21ο αιώνα ο ναζισμός κι ο κομμουνισμός, παιδιά του προηγούμενου αιώνα, είναι νεκρές πολιτικές υποθέσεις…». Ξεχνά φαίνεται η πρόσφατη καταδίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης της «Χρυσής Αυγής» που είχε και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Ξεχνά στο «αυγό του φιδιού» που επωάζεται σε μια σειρά χώρες της «δημοκρατικής Ευρώπης» μιας και είναι γέννημα-θρέμμα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Προσπαθεί ταυτόχρονα να εμφανίσει τους κομμουνιστές που αγωνίζονται για την ανατροπή του ξεπερασμένου ιστορικά καπιταλιστικού συστήματος ως κάτι το παρωχημένο και «παιδί του προηγούμενου αιώνα». Οι δικές του ιδέες όμως είναι οι παρωχημένες τελικά…
Τελειώνοντας βγάζει πάλι τη «χολή του» στους ήρωες 200 κομμουνιστές που δεν συμβιβάστηκαν όπως ο ίδιος με το σύστημα και τις επιλογές του, έβαλαν το εγώ κάτω από εμείς, προσέφεραν την ίδια τους της ζωή για να «ανθρωπεύσει ο «άνθρωπος», γράφοντας ότι «…κοιτάζοντας τις φωτογραφίες του 1944, μπορεί να συγκινείται ή να εξοργίζεται (αυτοκριτική;), μπορεί να ζει φαντασιακές ιστορίες στο μυαλό του, άλλα δύσκολα θα αναστήσει την εγκληματική πραγματικότητα. Άλλο το όραμα. Κι άλλο ο εφιάλτης» (Θυμίζει πάντως η στάση του λίγο από την ταινία οι «Κυνηγοί» του Αγγελόπουλου…)
Για να καταλήξουμε: Άλλο τελικά το όραμα των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής για μία κοινωνία σοσιαλιστική και άλλο ο εφιάλτης της αστικής τάξης και των υπηρετών της, μπροστά στον κίνδυνο να χάσει την εξουσία της (αλλά και τα «προνόμια» που παρέχουν όσους τη υπηρετούν με τα γραφόμενά τους). Δύο διαφορετικοί «κόσμοι» ή τα «δύο άκρα» της ταξικής μας κοινωνίας…
