Ήδη αναφερθήκαμε στο 47 (El 47) του Marcel Barrena (Μαρσέλ Μπαρένα), με Εντουάρντ Φερνάντεθ, Κλάρα Σεγκούρα, Ζοέ Μποναφόντε, Κάρλος Κουέβας: Πέντε βραβεία Γκόγια και ανάμεσά τους της καλύτερης ταινίας. Από αληθινή ιστορία. Όταν οι δημοτικές αρχές της Βαρκελώνης αρνούνται να φέρουν τις δημόσιες συγκοινωνίες στην δυσπρόσιτη περιοχή του Torre Baró, ένας τολμηρός οδηγός απάγει το λεωφορείο και το πάει εκεί. Όλα αυτά το 1978—συγκινητικό! Με τα 5 Γκόγια, 8 βραβεία Γκαουντί και θριαμβευτική πορεία στο Τορόντο (25 βραβεία + 39 υποψηφιότητες) το 47 κατακτά το κοινό και στην Ελλάδα: μέσα σε λίγες ημέρες από την πρεμιέρα της εδώ, η ταινία συγκινεί και συναρπάζει το κοινό, καταγράφοντας ήδη κοντά στους 10.000+ θεατές, με την επιτυχία της να είναι τέτοια που κάθε προβολή ολοκληρώνεται συνήθως με αυθόρμητα χειροκροτήματα, όπως σε πρεμιέρα.

Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας ||

Ταινία-ύμνος στην αξιοπρέπεια του εργαζόμενου που δεν το βάζει κάτω και της τάξης του βέβαια _χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά. Όμως …κάπου κολλάει το πράγμα, όντας μια πολιτικοκοινωνική προσέγγιση του θέματος, που έχει να κάνει με τους αγώνες του λαού για ασφαλή και επαρκή δημόσια συγκοινωνία και πολλά περισσότερα.
Η πολιτική στάση του Marcel Barrena αποκρύπτεται επιμελώς από τον ίδιο (δεν δηλώνεται ρητά στο δημόσιο προφίλ ή στις συνεντεύξεις του _ακόμα κι όποτε ρωτήθηκε), αλλά οι ταινίες του εξερευνούν θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης _θα λέγαμε μάλλον επιδερμικά, πατώντας στο συναίσθημα. Η περί ης ο λόγος “El 47” εξερευνά την ιστορία μιας κοινότητας που χτίστηκε από πρόσφυγες που δραπετεύουν από τον φασισμό, ενώ μια άλλη απεικονίζει το έργο ενός σκάφους διάσωσης που σώζει ζωές στη Μεσόγειο, υποδηλώνοντας μια εστίαση σε ανθρωπιστικά ζητήματα και κοινωνική ευθύνη. Έχει δηλώσει “δεν κάνω πολιτική, αλλά μάλλον απεικονίζω μια σύγκρουση που απαιτεί πολιτικές λύσεις“.

1.

Ο 43χρονος Barrena γεννήθηκε στην Barcelona_ Βαρκελώνη Baɾθeˈlona της Catalonia _Καταλονία _ Catalunya‎‎, Catalonha‎‎, ισπανικά Cataluña ~8.000.000 κατοίκους, με τις τρεις επίσημες γλώσσες (καταλανικά _ισπανικά και αρανικά _ μια μορφή της οξιτανικής διαλέκτου των γασκωνικών που ομιλείται στην Κοιλάδα του Αράν). Και καπάκι η θρυλική Futbol Club Barcelona fudˈbɔlˈklub bəɾsəˈlonə ή απλά Μπάρτσα (Barça) με έτος ίδρυσης το 1899, η οποία αγωνίζεται στην Πριμέρα Ντιβισιόν.

Επιλεγμένο

Λύσσα

Το τι λύσσα τούς έχει πιάσει με τους φαντάρους που αντιδρούν στην ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο, ούτε λέγεται! Και δεν είναι η πρώτη φορά. Το…

Μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στην ιστορία του αθλήματος κατέχοντας 100 επίσημους τίτλους η επονομαζόμενη Blaugrana (Μπλαουγκράνα=κυανέρυθρη) έχει κατακτήσει 28 Πρωταθλήματα, 32 Κύπελλα Ισπανίας, 15 Σούπερ Καπ Ισπανίας, 5 Τσάμπιονς Λιγκ, 5 Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, 4 Κύπελλα Κυπελλούχων 3 Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων κλπ.

2.

Το Partido Comunista de los Trabajadores de España, PCTE (Κομμουνιστικό Κόμμα Εργαζομένων Ισπανίας) είναι μαρξιστικό-λενινιστικό πολιτικό κόμμα της Ισπανίας, που ιδρύθηκε το 2019 (δείτε απόφαση Κεντρικής Επιτροπής) ύστερα από διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος των Λαών της Ισπανίας με οργάνωση νεολαία Colectivos de Jóvenes Comunistas CJC | Juventud Comunistaς (Συλλογικότητες Κομμουνιστικών Νεολαιών). Σύνθημα του Κόμματος Hombro con hombro. Clase contra clase. Ώμο με ώμο. Τάξη εναντίον τάξης.

3.

Τι είναι αυτό που κάνει ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ να διαγκωνίζονται για το ποιος είναι “πιο κοντά” στον σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ, επ’ αφορμή των μέτρων για την ακρίβεια που ανακοίνωσε η συγκυβέρνηση “Σοσιαλιστών” – Ποδέμος; Και τι είναι αυτό που κάνει τη ΝΔ να ισχυρίζεται ότι τα δικά της μέτρα δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από εκείνα των Ισπανών, ότι το “όφελος” για τα λαϊκά στρώματα είναι μεγαλύτερο απ’ ό,τι αν αντέγραφε τον Σάντσεθ και ότι το δικό της πακέτο για την ακρίβεια είναι το μεγαλύτερο στην ΕΕ ως ποσοστό του ΑΕΠ; Όσο κι αν φαίνεται όλοι αυτοί να μην έχουν σημείο επαφής, στην πραγματικότητα συγκλίνουν και με το παραπάνω σε ένα πράγμα: Ότι τα μέτρα για τη διαχείριση της ακρίβειας σε όλες τις εκδοχές, απ’ όλες τις κυβερνήσεις και σε όλα τα κράτη, ανεξάρτητα από τις αναλογίες στο «μείγμα» της κρατικής παρέμβασης, καθορίζονται από τις αντοχές της οικονομίας και τους περιορισμούς της δημοσιονομικής σταθερότητας, στο έδαφος των άκαμπτων νόμων της καπιταλιστικής οικονομίας, ενώ σε κάθε περίπτωση τον λογαριασμό τον πληρώνουν οι λαοί. Στην Ισπανία, στην Ελλάδα και παντού.

4.

Δείτε Ριζοσπάστης
Με αφορμή το αποτέλεσμα των εκλογών _2019 στην Ισπανία

5.

Η ταινία δεν ικανοποίησε πλήρως τους συναδέλφους του Manolo Vital στον πολιτικό αγώνα, ούτε στον ακτιβισμό της γειτονιάς. Επέκριναν μια προκατειλημμένη αφήγηση στην ταινία που απεικόνιζε τον Vital ως έναν μοναχικό ήρωα, αποφεύγοντας τη συμμετοχή του στις Επιτροπές Εργατών (CC.OO.) και στο (πρώην) Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας (PSUC) _ Partido Socialista Unificado de Cataluña (catalán: Partit Socialista Unificat de Catalunya) de ideología comunista (1936-1987)…

Torre Baró επιχειρηματικά σχέδια

Για την ιστορία

• Το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας ήταν η καταλανική οργάνωση περιοχής του ΚΚ Ισπανίας και το μόνο πλήρες μέλος της Τρίτης Διεθνούς.
• Στην αρχή του πολέμου, το PSUC οργάνωσε τη Φάλαγγα “Carles Marx”, η οποία σχηματίστηκε από μαχητές τόσο από το κόμμα όσο και από το συνδικάτο UGT, οι οποίοι πήγαν στο Μέτωπο της Αραγωνίας στις πρώτες ημέρες του αγώνα. Αργότερα, αυτή η πολιτοφυλακή θα χρησίμευε ως βάση για τον σχηματισμό της θρυλικής 27^ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού, μιας μονάδας που είχε σημαντική παρέμβαση σε αρκετές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Στα μετόπισθεν, έπαιξε σημαντικό ρόλο η JSUC (νεολαίοι) με επικεφαλής Lina Odena και Margarida Abril__
• Η σχέση με το PCE, παρά την αμοιβαία αναγνώριση, συχνά παρουσίαζε τριβές λόγω των προσπαθειών της ηγεσίας του να περιορίσει την οργανική κυριαρχία του PSUC. Ως αποτέλεσμα, ο Joan Comorera αποβλήθηκε από το PSUC κατηγορούμενος για “τιτοϊσμό” και “εθνικιστικές αποκλίσεις” και εισήλθε κρυφά στην Καταλονία το 1951, όπου συνελήφθη από τις αρχές του Φράνκο το 1954 και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκισης_Πέθανε στις φυλακές του Μπούργος το 1958.
• Το 1956, το Πρώτο Συνέδριο του PSUC πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία, όπου προτάθηκε ένα νέο πολιτικό και οργανωτικό σημείο εκκίνησης. Συμμετέχουν 50 αντιπρόσωποι από την εξορία και το εσωτερικό (φοιτητές και εργάτες). Το 1977, κατά τη διάρκεια της ισπανικής μετάβασης στην αστική δημοκρατία, το PSUC νομιμοποιήθηκε μετά το PCE. Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για την αποκατάσταση της Αυτονομίας της Καταλονίας και του Καταστατικού.
• Στις πρώτες εκλογές για το Κοινοβούλιο της Καταλονίας (1980) ήταν η τρίτη πολιτική δύναμη, με σχεδόν 600.000 ψήφους και 25 εκλεγμένους βουλευτές.
• Το PSUC ευθυγραμμίστηκε με τον ευρωκομμουνισμό των ιταλικών, ισπανικών και γαλλικών κομμουνιστικών κομμάτων, με απόρριψη μεγάλου μέρους της βάσης. Στο V Συνέδριο, το 1981 το κόμμα βίωσε μια σοβαρή κρίση και διάσπαση (τρείς βασικά πλατφόρμες οι  “ευρωκομμουνιστές” με επικεφαλής τους Antoni Gutierrez και Lopez Raimundo, οι “Λενινιστές” με επικεφαλής (Paco Frutos) και της παράταξης με επικεφαλής τον Pere Ardiaca. Υπό την πίεση του Santiago Carrillo (ΓΓ τότε του PCE), οι ευρωκομμουνιστές και οι “λενινιστές” ένωσαν τις δυνάμεις τους για να εκδιώξουν την παράταξη του  Ardiaca, ο οποίος θα ίδρυσε το PCC (Κομμουνιστικό Κόμμα της Καταλονίας) το 1982 διεκδικώντας τη νομιμότητα του V Συνεδρίου.
• Από το 1986 και μετά, οι έντονες κινητοποιήσεις κατά της ένταξης της Ισπανίας στο ΝΑΤΟ και το δημοψήφισμα για το ΝΑΤΟ στο οποίο η Καταλονία κέρδισε το ΟΧΙ, οδήγησαν σε μια διαδικασία πολιτικής σύγκλισης εντός της καταλανικής αριστεράς. Καθώς το PSUC αργότερα συμμετείχε στην Πρωτοβουλία για την Καταλονία (IC) πρώτα, και στην Πρωτοβουλία για την Καταλονία-Els Verds, με τη συγχώνευση ορισμένων πράσινων και οικολογικών κινημάτων, έπαψε να λειτουργεί ως ξεχωριστό κόμμα. Όταν το PSUC τελικά συγχωνεύτηκε με το ICV το 1997, μια αποσχισθείσα ομάδα επανίδρυσε το κόμμα ως PSUC-viu (Ζωντανό PSUC). Το PSUC-Viu έγινε το νέο σημείο αναφοράς του PCE στην Καταλονία. Το PSUC Viu αργότερα θα σχημάτιζε τον συνασπισμό Ενωμένης Αριστεράς και Εναλλακτικής μαζί με το PCC και αργότερα θα συμμαχούσε με τους άλλους κληρονόμους του PSUC στον συνασπισμό ICV-EUiA.
• Το 2015, το ICV και το EUIA σχημάτισαν έναν ευρύτερο συνασπισμό με τους Podemos και Equo __το Catalunya En Comú Podem για να διεκδικήσουν τις εκλογές για το Κοινοβούλιο της Καταλονίας και το En Comú Podem (ECP) για το Ισπανικό Κοινοβούλιο.
• Στις ισπανικές εκλογές του 2015, το ECP ήταν πρώτη δύναμη στην Καταλονία, με 12 έδρες και ~950.000 ψήφους, το 2017, έλαβε 8 βουλευτές και το 7,46% των ψήφων και το 2019, έπεσε στην 4^η  θέση, με 14,2% και 7 βουλευτές.

Το 47 – El 47
ανεμολάμνει με επιτυχία και στην Ελλάδα

Μέσα σε λίγες ημέρες από την πρεμιέρα της στην Ελλάδα, η ταινία συγκινεί και συναρπάζει το κοινό, καταγράφοντας ήδη κοντά στους 10.000+ θεατές, με την επιτυχία της να είναι τέτοια που κάθε προβολή ολοκληρώνεται συνήθως με αυθόρμητα χειροκροτήματα, όπως σε πρεμιέρα.

Το 47 είναι βασισμένο στην πραγματική ιστορία του Μανόλο Βιτάλ, ενός οδηγού λεωφορείου που τη δεκαετία του ’70 άλλαξε τη μοίρα της παραμελημένης συνοικίας Torre Baró στη Βαρκελώνη, όταν αποφάσισε να φέρει ο ίδιος το λεωφορείο της γραμμής 47 στην περιοχή, κόντρα στις αρχές που θεωρούσαν την πρόσβαση αδύνατη. Οδηγώντας το λεωφορείο σε δρόμους που “δεν χωρούσαν”, και με κλίση που δεν ανεβαίνουν ούτε τα σύχρονα 4Χ4 ένωσε τη φωνή του με την κοινότητα και έγινε σύμβολο αξιοπρέπειας (και δικαίωσης).

Η ταινία συνδυάζει αρχειακό υλικό, μη επαγγελματίες ηθοποιούς, και τη μαγεία της Καταλονικής γλώσσας, δημιουργώντας ένα αυθεντικό πορτρέτο της εργατικής τάξης των 70s. Ξεχωρίζει για την κοινωνική της ευαισθησία, την αντιφρανκική της αφήγηση και τη λαϊκή ηρωοποίηση του Βιτάλ, ενώ ακούγεται το τραγούδι “El rossinyol” (έχει τραγουδηθεί από 10άδες καλλιτέχνες και χορωδίες όχι μόνο ντόπιους, μεταξύ αυτών Joan Manuel Serrat, Νάνα Μούσχουρη Joan Baez κλπ)

Κι επίσης το “Gallo Rojo, Gallo Negro” _ αντιφασιστικό (αντιφρανκικό) τραγούδι που έγραψε ο Ισπανός Chicho Sánchez Ferlosio που έγινε συνώνυμο του ισπανικού εμφυλίου, του αντιδικτατορικού αγώνα και του αναρχικού κινήματος. Gallo Rojo Gallo Negro …
Όταν τραγουδά ο κόκορας ο μαύρος \ σημαίνει ότι η μέρα έχει φύγει.
Αν τραγουδούσε ο κόκορας ο κόκκινος _ άλλος κόκορας θα τραγουδούσε.
Aχ, εάν ό,τι λέω είναι ψέμα, το τραγούδι που τραγουδώ
ας το σβήσει ο αέρας.
Aχ, τι απογοήτευση, εάν μού σβήσει ο αέρας αυτό που τραγουδώ.
Βρεθήκανε στην αμμουδιά οι δύο κόκορες μέτωπο με μέτωπο.
Ο μαύρος κόκορας ήταν ο μεγάλος αλλά ο κόκκινος ήταν ο γενναίος.
Κοιταχτήκανε στα μάτια κι επιτέθηκε ο μαύρος πρώτος.
Ο κόκορας ο κόκκινος είναι γενναίος αλλά ο μαύρος
είναι προδότης.
Μαύρε κόκορα, μαύρε κόκορα, μαύρε κόκορα, σε προειδοποιώ,
μην προδίδεις έναν κόκορα κόκκινο πολύ περισσότερο
όταν ήδη έχει πεθάνει…

• Ο Εντουάρντ Φερνάντεθ σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του, ενσαρκώνει έναν ήρωα της καθημερινότητας που δίχως να το επιδιώξει, γίνεται επαναστάτης. Όπως δηλώνει: “Υπερασπίστηκε την αξιοπρέπεια της κοινότητας με φυσικό τρόπο. Τον αγαπώ γιατί ήταν άνθρωπος της δράσης – έκτισε τη Βαρκελώνη με τα ίδια του τα χέρια”. Η διγλωσσία (ισπανικά – καταλανικά) αξιοποιείται ως στοιχείο πολιτισμικής ταυτότητας, δίνοντας φωνή σε ένα περιθωριοποιημένο κομμάτι της πόλης.

Δείτε το El 47

• Μία έτσι κι αλλιώς συγκινητική ταινία με πολλαπλό κοινωνικό μήνυμα
• Αντλεί από την πραγματική ιστορία ενός λαϊκού ήρωα
• Δίνει έμφαση στην αλληλεγγύη και τη συλλογική διεκδίκηση
• Αναδεικνύει τη δύναμη του ανθρώπου απέναντι στο σύστημα
  • Ο άνθρωπος αυτός ο γίγας

Από τη μια οι αρχές _το αστικό κράτος: αρνούνται τις δημόσιες συγκοινωνίες χωρίς κέρδος, επικαλούμενες την κακή κατάσταση των δρόμων (που οι ίδιοι δεν συντηρούν _αν δεν αφήνουν κέρδος) από την άλλη ο Βιτάλ ένας απλός εργαζόμενος _εκεί δυστυχώς δεν υπάρχει ΠΑΜΕ… πήρε την κατάσταση στα χέρια του και μαζί  το τιμόνι του λεωφορείου της διαδρομής 47 για να τους αποδείξει πως έκαναν λάθος _υπάρχουμε εμείς οι εργαζόμενοι!!.  Στην πορεία, η διαδρομή αυτή εξελίχθηκε σε μια μαζική γιορτή για την αξιοπρέπεια της εργατικής τάξης. Το Torre Baró πήρε το λεωφορείο του και ο Βιτάλ έγινε ενσάρκωση λαϊκού ήρωα.  Mετά το Mediterraneo _Τhe law of the sea, που αφορούσε την προσφυγική κρίση του ’15 στη Μεσόγειο και τον έφερε για γυρίσματα στα μέρη μας, ο Ισπανός Mαρσέλ Μπαρένα επιστρέφει στην πατρίδα του και εμπνέεται και πάλι από μια αληθινή ιστορία, ενός λαϊκού ήρωα της Βαρκελώνης, που στα τέλη των ’70s _τότε ήταν αλλιώς τα πράγματα προσπάθησε να πείσει τις αρχές να φέρουν τις συγκοινωνίες στα προάστια της πόλης, όπου είχαν καταφύγει πολιτικοί πρόσφυγες από την ισπανική επαρχία πριν από μερικά χρόνια, χτίζοντας τα σπίτια τους με τα ίδια τους τα χέρια.

Αυτήν τη φορά ο Μπαρένα δεν εφησυχάζει κινηματογραφικά στο πολιτικά σημαίνον και δίκαιο του πραγματευόμενου κοινωνικού ζητήματος αλλά παιδεύει λίγο παραπάνω τη δραματουργία του, μοιράζοντας το ενδιαφέρον μεταξύ των μαχών του Βιτάλ απέναντι στο σύστημα και των ζωών οικείων και γειτόνων. Το 47 είναι μια ταινία που απευθύνεται στα λαϊκά στρώματα και, από μια πλευρά, είναι πολύ πιο τίμια η προσέγγισή του από την εστέτ μιας φεστιβαλικής δημιουργίας που οικειοποιείται το λαϊκό δράμα, στοχεύοντας σε ένα τρίτο, μεσοαστικό και μεγαλοαστικό κοινό. Είναι αμφίβολο, βέβαια, αν το δράμα της ταινίας θα αγγίξει τις συναισθηματικές χορδές ενός κοινού εκτός Ισπανίας –για να μη γράψουμε εκτός Καταλονίας– όταν, για παράδειγμα, η συναισθηματική κορύφωσή του έρχεται με την εκτέλεση του αντικαθεστωτικού τραγουδιού “Gallo Rojo, Gallo Negro” που αναφέραμε. Ωστόσο, ο Μπαρένα δοκιμάζει  να πατήσει κουμπιά εξαίροντας το αίσθημα οργής του θεατή _ακόμη και των καναπεδάκηδων ευρωπαίων για τις παγιωμένες περιφερειακές ανισότητες, παρά την πάροδο δεκαετιών από τα γεγονότα της ταινίας, και καταδεικνύει εύστοχα μια γενικευμένη, πικρή αλήθεια: αν η κατάχρηση του μονοπωλίου της βίας είναι η βασική μέθοδος καταστολής ενός αστυνομικού κράτους, η γραφειοκρατία μπορεί να είναι εκείνη ενός δημοκρατικού.

Υποδοχή: Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, το 100% είναι θετικές. Ο Blai Morell του Fotogramas βαθμολόγησε την ταινία με 4 στα 5 αστέρια, θεωρώντας την “μια υπέροχη ταινία που ασχολείται με τον αγώνα της γειτονιάς ως κινητήρια δύναμη αλλαγής στην αναζήτηση του κοινού καλού”, επισημαίνοντας το «εντυπωσιακό» έργο που παρέδωσε «ολόκληρο» το καστ ως το καλύτερο πράγμα σε αυτήν. Ο Toni Vall του Cinemanía με 4 στα 5 αστέρια, θεωρώντας την, την καλύτερη ταινία του Barrena, “ένα έργο δεξιοτεχνίας, όλα [σε αυτήν] αποπνέουν αυθεντικότητα”. Ο Philipp Engel του La Vanguardia με 3 στα 5, χαρακτηρίζοντάς την “καλή ταινία, γεμάτη καλές προθέσεις καθώς απευθύνεται στην αλληλεγγύη και τα πολιτικά κινήματα” [χωρίς άλλο λάβαρο] “από αυτό των δίκαιων σκοπών”, ενώ παράλληλα επισήμανε ότι “δεν παύει ποτέ να είναι συμβατική και προβλέψιμη” ιστορία. Η ταινία δεν ικανοποίησε πλήρως τους συναδέλφους του Manolo Vital στον ακτιβισμό της γειτονιάς και στον πολιτικό ακτιβισμό. Επέκριναν μια προκατειλημμένη αφήγηση στην ταινία που απεικόνιζε τον Vital ως έναν μοναχικό ήρωα, αποφεύγοντας τη συμμετοχή του στις Επιτροπές Εργατών (CC.OO.) και στο Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας (PSUC).

Αναφέρουμε το Cast

• Eduard Fernández _ Manolo Vital
• Clara Segura _ Carmen
• Zoe Bonafonte _ Joana
• Salva Reina as Felipín
• Óscar de la Fuente _Antonio
• Betsy Túrnez _Aurora
• Vicente Romero _Ortega
• Carlos Cuevas _Pasqual
• David Verdaguer _Serra
• Aimar Vega _Josep
• Borja Espinosa _el Rubio
• Carme Sansa
• Francesc Ferrer

Δείτε και την άποψη του flix
El 47 _The 47 _του Μαρσέλ Μπαρένα

Κρατώντας ισορροπημένες αναλογίες ανάμεσα στο φωτογενές μελόδραμα εποχής, τη feelgood συγκίνηση της αληθινής ιστορίας και το σημαντικό σοσιαλιστικό μήνυμα, το δρομολόγιο του λεωφορείου 47 κερδίζει βραβεία Γκόγια και τις καρδιές των θεατών. Η παραγκούπολη του Τόρε Μπαρό στους λόφους της Βαρκελώνης χτίστηκε το ’50 από φτωχούς πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν από την Ανδαλουσία και την Εξτρεμαδούρα και έμειναν για χρόνια ξεχασμένοι σε κοτετσόσπιτα – χωρίς δρόμους, συγκοινωνίες, τρεχούμενο νερό, σχολείο, ασφάλεια. Τη δεκαετία του ’70, ο Μανόλο Βιτάλ, ένας οδηγός λεωφορείου που ήταν από τους πρωτεργάτες που έχτισαν το Τόρε Μπαρό, βλέποντας ότι ο Δήμος της Βαρκελώνης δεν θα αναγνωρίσει ποτέ τα προβλήματά τους, ξεκίνησε μία εξέγερση για να φέρει το οδικό δίκτυο στην απόκληρη συνοικία του. Μέχρι σήμερα, η πειρατεία του λεωφορείου της διαδρομής 47 στέκεται ως ορόσημο για τη δικαίωση των προσφύγων και την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας της εργατικής τάξης.

Ο Καταλανός σκηνοθέτης Μαρσέλ Μπαρένα _“100 Μέτρα”, “Mediterraneo – Ο Νόμος της Θάλασσας”, επιμένει στην _οριακά “συνταγογραφημένη” συγκίνηση των αληθινών ιστοριών, όμως εδώ καταφέρνει πολύ καλύτερες ισορροπίες ανάμεσα στο καλοφωτισμένο πολιτικό δράμα εποχής και το σοσιαλιστικό μήνυμα που είναι απαραίτητο στις αδίστακτες εποχές μας. Οσο οι καιροί συγχωρούν και επιβραβεύουν τον απροκάλυπτο ρατσισμό ηγετών τύπου Ντόναλντ Τραμπ, ταινίες που θυμίζουν με ευαισθησία και σεβασμό το μεταναστευτικό παρελθόν όλων μας, προσφέρουν ιστορικό πλαίσιο, προβάλουν αντίσταση. Μπορεί ο Μπαρένα να κατασκευάζει λίγο εκβιαστικά τους vintage κόσμους του, στολίζοντάς τους με instagramικά φίλτρα, επιβάλλοντας έναν γλυκόπικρο εξαναγκασμό συναισθημάτων και δίνοντας απεριόριστη ελευθερία στην αχαλίνωτη, bravado ερμηνεία του πρωταγωνιστή του, όμως η δυναμική των αληθινών γεγονότων κρατάει αντίβαρο και διασώζει το αποτέλεσμα από κάτι φτηνό κι εύκολο. Άλλωστε κι η πραγματική φιγούρα του Βιτάλ δεν ήταν λιγότερο ρωμαλέα, ούτε η ιστορία του λιγότερο κινηματογραφική. Γιος κτηνοτρόφου κομμουνιστή, εκτελεσμένου από τους Φαλαγγίτες του Φράνκο, ο Βιτάλ μετοίκησε, έχτισε, φρόντισε, πόνεσε για τη νέα του πατρίδα. Κι όταν είδε την κρατική αδιαφορία έδρασε με πείσμα, παρόρμηση και μεγάλη καρδιά. Μένοντας δικαίως στην ιστορία ως λαϊκός ήρωας.

Οπότε αναμενόμενη η εμπορική και η καλλιτεχνική θριαμβευτική διαδρομή του λεωφορείου 47 (μία από τις πιο επιτυχημένες ταινίες του πρόσφατου ισπανικού σινεμά και 5 βραβεία Γκόγια) και χαιρόμαστε που πατάει ηχηρή κόρνα με το -δυστυχώς ακόμα επίκαιρο- πολιτικό της φορτίο _Ισπανία, 2024 _110λ