Η φλόγα του Νοέμβρη για πάντα ζωντανή, οργάνωση και αγώνας για την ανατροπή!

Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα από την ομιλία του Θέμη Γκιώνη:

«Δεν μου πήραν λέξη. Κρατάω γερά. Θα νικήσουμε. 8 λέξεις που πίσω τους κρύβεται μια συγκλονιστική ιστορία υψηλής κομματικής ευθύνης, συνέπειας, αγωνιστικού ήθους και αυτοθυσίας. Η έκδοση που έχουμε και για την οποία θα μιλήσουμε σήμερα, πρέπει να διαβαστεί αν δεν έχει ήδη, από όλους και όλες τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, αλλά και να διαδοθεί ευρύτερα σε φοιτητές – εργαζόμενους – μαθητές γιατί είναι ένα μάθημα αγώνα, αλλά και μια αποστομωτική απάντηση σε διάφορους καλοθελητές που αμφισβητούν την πρωταγωνιστική δράση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στον αντιδικτατορικό αγώνα και στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του ’73.

Η έκδοση δείχνει πολύ ζωντανά πως οι παραδόσεις, το κύρος του ΚΚΕ, βαθιά ριζωμένο στον ελληνικό λαό, ποτισμένο με αμέτρητες θυσίες, ενέπνευσαν και μπορούν να εμπνεύσουν τις νεότερες γενιές, αλλά και πως ο οργανωμένος αγώνας αναπτύσσει αταλάντευτους αγωνιστές σε όλες τις συνθήκες.

Έχει μεγάλη σημασία για τις νεότερες γενιές, ειδικά για την ΚΝΕ, η μελέτη των εκδόσεων για την Ιστορία του Κόμματος, γιατί μας γεμίζει με γνώση, πείρα, συμπεράσματα, δηλαδή μας δίνει δύναμη για να στεκόμαστε ακλόνητοι μπροστά στις δυσκολίες, στην πίεση που ασκεί ο αρνητικός συσχετισμός, στα εμπόδια που βάζει ο αντίπαλος.

Στην Ιστορία του Κόμματός μας είναι χιλιάδες σύντροφοι και συντρόφισσες που με τα έργα και το παράδειγμά τους έγραψαν λαμπρές σελίδες στο μεγάλο βιβλίο της πάλης για την κοινωνική απελευθέρωση.

(…) Μπορεί σήμερα να μην έχουμε φυλακές, εξορίες και στρατοδικεία, έχουμε όμως ολομέτωπη επίθεση και από αυτή την άποψη ξεχωρίζουμε ορισμένα βασικά στοιχεία:

• Η ταξική πάλη θα οξύνεται διαρκώς και θα κορυφώνεται. Δεν καταργείται, ούτε αναστέλλεται γιατί αυτή σηματοδοτεί την κίνηση της ιστορίας προς τα μπρος.
• Η αστική τάξη δεν παραιτείται οικειοθελώς από τα προνόμιά της, αλλά και η εργατική τάξη δεν μπορεί να ζει διαρκώς κάτω από τον ζυγό της εκμετάλλευσης και του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Η σύγκρουση είναι καθημερινή και θα φτάσει μέχρι την τελική αναμέτρηση.
• Ο αντικομμουνισμός παραμένει η κυρίαρχη προσπάθεια και ιδεολογία και μας υποχρεώνει να είμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση και αδιάλλακτη ιδεολογική πάλη.

Δεν είναι τυχαία η “εβδομάδα αντικομμουνισμού” που ανακοίνωσε ο Τραμπ στις ΗΠΑ για να σώσει τον κόσμο, δήθεν, από την καταστροφική ιδεολογία, όπως είπε. Θυμίζουμε ότι πριν έναν χρόνο μαζί Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι ψήφισαν νόμο για την υποχρεωτική διδασκαλία του αντικομμουνισμού στα σχολεία στις ΗΠΑ (και στα Νηπιαγωγεία). Επίσης, θυμίζουμε την ΕΕ που με τις αποφάσεις της εξισώνει τον κομμουνισμό με τον φασισμό, απαγορεύει Κομμουνιστικά Κόμματα, γκρεμίζει σύμβολα, αντιφασιστικά μνημεία, διώκει ακόμα και το έργο του Μαρξ ως εξτρεμιστικό.

Είναι πολύ θετική η πρωτοβουλία του ΚΣ της ΚΝΕ να προκηρύξει την επόμενη εβδομάδα ως “Εβδομάδα διάδοσης του κομμουνισμού”. Πρέπει όλοι οι Κνίτες και οι Κνίτισσες να δώσετε το παράδειγμα μπαίνοντας μπροστά και προβάλλοντας το αναζωογονητικό και απελευθερωτικό πνεύμα των κομμουνιστικών ιδεών στην εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία.

Πρέπει να δοθεί μία μεγάλη απάντηση γιατί ο αντικομμουνισμός πάει χέρι – χέρι με τη συστηματική προσπάθεια να στοιχίσουν τον λαό, τη νεολαία στα πολεμικά τους σχέδια, πλασάροντας τα αφηγήματα περί ανάδειξης της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο και περί γεωστρατηγικής αναβάθμισης και ασφάλειας, κρύβοντας ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια και τις πούλιες της νέας πρέσβειρας των ΗΠΑ ο μόνος χαμένος θα είναι και πάλι ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία την ίδια στιγμή που οι ενεργειακοί όμιλοι και οι εφοπλιστές θα τρίβουν τα χέρια τους.

(…)

Αυτό που πραγματικά επιδιώκουν είναι ένα Πανεπιστήμιο ανοιχτό για το κεφάλαιο και τους ΝΑΤΟικούς και για αυτό κλειστό στις διεκδικήσεις των φοιτητών. Αυτό που ενοχλεί είναι ότι στα Πανεπιστήμια υπάρχει φοιτητικό κίνημα, πρώτη δύναμη την ΠΚΣ πανελλαδικά, που εναντιώνεται στην εμπλοκή των Πανεπιστημίων στους πολεμικούς – ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Ενοχλεί ότι υπάρχουν Φοιτητικοί Σύλλογοι που ακυρώνουν στην πράξη άδικα μέτρα.

Ιδιαίτερα στα Πανεπιστήμια οι αντιδραστικοί στόχοι της δικτατορίας του κεφαλαίου είναι πλέον ακόμα πιο φανεροί. Η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και η πολεμική προετοιμασία καθορίζουν αποφασιστικά τον προσανατολισμό και την ανάπτυξη της επιστήμης και έρευνας. Αναπροσαρμόζονται οι στόχοι και η κατεύθυνση των πόρων της ΕΕ, ενώ το ΝΑΤΟ επενδύει τεράστια ποσά για την ανάπτυξη νέων όπλων με ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης, για την έρευνα σε προγράμματα διπλής χρήσης.

Με το ένα χέρι το αστικό κράτος κόβει δαπάνες για την Εκπαίδευση, τη φοιτητική μέριμνα, τη φοιτητική στέγη και με το άλλο χαρίζει λεφτά για επιθετικούς εξοπλισμούς και ΝΑΤΟικά προγράμματα.

(…)

Μπροστά στο 22ο Συνέδριο του Κόμματος συζητάμε πώς θα γίνουμε ως Κόμμα πιο ικανοί, πιο αποτελεσματικοί στην προώθηση των ιδεών μας, της πρότασής μας, του Προγράμματός μας για να πείθουμε απλά και κατανοητά για το ποια είναι η αιτία για τα βάσανα, τα αδιέξοδα, τα προβλήματα που ζει και βιώνει η νεολαία και ο λαός μας. Για να προβάλλουμε πιο αποτελεσματικά τη μοναδική διέξοδο που υπάρχει, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό, όχι ως σύνθημα αλλά μέσα από την καθημερινή σκληρή πάλη να πείθονται συνεχώς περισσότερες δυνάμεις για αυτή την προοπτική και εδώ το κάθε μέλος του Κόμματος και της ΚΝΕ μπορεί και πρέπει να βάλει τη δική του σφραγίδα και προσωπική συμβολή. Άλλωστε, οι μεγάλες θύελλες και τα μεγάλα γεγονότα είναι μπροστά μας.

(…) Είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ είναι πρωτοπορία, δοκιμασμένη και καταξιωμένη στη συνείδηση πλατιών λαϊκών μαζών. Είναι επίσης αναμφισβήτητη αλήθεια ότι έχει επεξεργασμένη επαναστατημένη στρατηγική, σύγχρονο Πρόγραμμα, όπου έχει ενσωματωθεί δημιουργικά όλη η πείρα του Κόμματος και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, γεγονός που του προσδίδει μεγάλη δύναμη και προϋποθέσεις αποτελεσματικής δράσης.

Οι ιδέες του Κόμματος, οι θέσεις του για να αποκτούν δυναμική και πολύ περισσότερο για να γίνουν νικηφόρες, δεν αρκεί να είναι σωστές. Δεν αρκεί ακόμα και να επαληθεύονται από την ίδια τη ζωή. Αποκτούν δύναμη, κύρος, γίνονται κινητήρια δύναμη μεγάλων αλλαγών και ανατροπών μόνο στο βαθμό που γίνονται υπόθεση πλατιών λαϊκών μαζών με την οργάνωσή τους και τη συνειδητή δράση τους. Μόνο τότε γίνονται υλική δύναμη.

(…) Μόνο η αυτοτελής ιδεολογική πολιτική μαζική πάλη του ΚΚΕ και η ακούραστη δουλειά των κομμουνιστών και κομμουνιστριών στον χώρο δουλειάς και κατοικίας, στα σωματεία και τις άλλες μαζικές οργανώσεις μπορεί να προκαλέσει ρήγματα και ανατροπές σε επίπεδο συνείδησης, καθοριστικός παράγοντας για την οργάνωση και ανάπτυξη της ταξικής πάλης, της αντοχής και της συνειδητότητας στον τελικό σκοπό.

(…) Είμαστε βέβαιοι πως τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ θα ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις των καιρών και θα πρωταγωνιστήσουν σε νέα μεγάλα γεγονότα και σε νέα μεγάλα έργα, γιατί έχουμε πείρα και το παράδειγμα συντρόφων που τα κατάφεραν και βγήκαν νικητές από μεγάλες δοκιμασίες, όπως η σ. Σωτήρη Αγγελική την οποία ευχαριστούμε για την προσφορά της, αλλά και για το βιβλίο που μας χάρισε».

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με αφιέρωμα στο αντιδικτατορικό τραγούδι από την Ορχήστρα της ΚΝΕ, υπό τη διεύθυνση του Τεό Λαζάρου και το Πολυτεχνείο αντήχησε για άλλη και φορά από τον «Οδηγητή» του Βάρναλη, σάλπισε «Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος»… «τούτες τις μέρες που ο άνεμος μας κυνηγάει», που η φλόγα του Νοέμβρη παραμένει πάντα ζωντανή καλώντας σε οργάνωση και αγώνα για την ανατροπή. Από τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους που σπαραχτικά περιγράφει ο Γ. Ρίτσος, μέχρι τον «Λεβέντη» που περιγράφει ο Νότης Περγιάλης ότι εροβόλαγε… οι επικές μουσικές του Μίκη Θεοδοράκη, του Χρήστου Λεοντή, του Μάνου Λοΐζου πλημμύρισαν το Πολυτεχνείο καθώς ανέμιζαν οι κόκκινες σημαίες και ενώνονταν οι καρδιές στο «Σφαγείο», στους χτύπους «τακ τακ εσύ, τακ τακ κι εγώ» που περιγράφει αξεπέραστα και η Αγγελική Σωτήρη στο βιβλίο της που είχε την τιμητική του στη σημερινή εκδήλωση.