Κινηματογραφική εβδομάδα με άρωμα Βενετίας, αφού μόλις χτες ξεκίνησε επίσημα το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το οποίο θα διαρκέσει μέχρι τις 12 Σεπτέμβρη. Αυτήν τη χρονιά δεν υπάρχουν πολλές συμμετοχές από τις ΗΠΑ και τα μεγάλα στούντιο, που παραδοσιακά έκαναν τις πρεμιέρες τους στη Βενετία, ενώ ήδη έχουν ξεκινήσει συζητήσεις τόσο για την Παλαιστίνη όσο και για το μέτωπο Ρωσίας – Ουκρανίας, αφού η ΕΕ έκοψε 2 εκατομμύρια από τον προϋπολογισμό της Μπιενάλε, λόγω συμμετοχής της Ρωσίας στο Φεστιβάλ. Τις επόμενες μέρες θα έχουμε εκτενέστερο ρεπορτάζ, καθώς το Φεστιβάλ θα εξελίσσεται.
Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
Η Μόστρα ξεκίνησε χτες Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου, δίνοντας το σήμα για ένα φορτισμένο κινηματογραφικά και πολιτικά φεστιβάλ.
Τον κυρίαρχο (και βρώμικο) ρόλο των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – κυρίως του Facebook – στην ενορχηστρωμένη εκστρατεία με στόχο την αποσιώπηση των…
Στην 83η του χρονιά, το μακροβιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ του κόσμου, έρχεται με φόρα για να ξεκινήσει τον κύκλο των φθινοπωρινών φεστιβάλ και μαζί τη συζήτηση για τις ταινίες που φέτος θα πρωταγωνιστήσουν στην οσκαρική κούρσα. Μπορεί φέτος η χολιγουντιανή συγκομιδή του να είναι σαφώς μειωμένη, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως φεύγοντας από τη Βενετία δεν θα κρατήσουμε τουλάχιστον ένα τοπ-5-10-15 ταινιών που θα κυριαρχήσουν τους επόμενους μήνες μέχρι να φτάσουμε στην εποχή των βραβείων.
- Έντονο είναι και το πολιτικό παρασκήνιο που πάντα ανεβάζει τη θερμοκρασία στο Λίντο, με την πρωτοβουλία Venice4Palestine να ζητάει για δεύτερη συνεχή χρονιά αναγνώριση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, με τη συμμετοχή της ταινίας «DAU» του Ρώσου Ιλια Κρζανόφσκι (στην οποία υπάρχει και ελληνική συμμετοχή με τον Θεόδωρο Κουρεντζή και την Μαρία Ναυπλιώτου ανάμεσα στους πρωταγωνιστές) να δημιουργεί διπλωματικό επεισόδιο με την Ουκρανία και την έλλειψη γυναικών δημιουργών από το πρόγραμμα του Φεστιβάλ να κυριαρχεί στις συζητήσεις για την συμπεριληπτικότητα της διοργάνωσης.
- Τις τελευταίες ημέρες το Φεστιβάλ βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο, όταν ανακοινώθηκε πως η προγραμματισμένη συνέντευξη Τύπου της κριτικής επιτροπής δεν θα γίνει λόγω τεχνικού προβλήματος. Ολοι υποψιάστηκαν πως οι πραγματικοί λόγοι είναι άλλοι, καθώς η περσινή αντίστοιχη συνέντευξη Τύπου δεν είχε πάει ακριβώς καλά με τον Αλεξάντερ Πέιν, Πρόεδρο της επιτροπής να βρίσκεται σε αμηχανία μπροστά σε ερωτήσεις για τη Γάζα, ενώ όλοι θυμόμαστε τι συνέβη με την αντίστοιχη συνέντευξη Τύπου της κριτικής επιτροπής με Πρόεδρο τον Βιμ Βέντερς στο Βερολίνο τον περασμένο Φεβρουάριο.
- Φέτος Πρόεδρος της επιτροπής στη Βενετία είναι η Μάγκι Τζίλενχαλ, αλλά στα μέλη της βρίσκουμε την Καουτέρ Μπεν Χανιά, σκηνοθέτη της ταινίας «Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» που ο θόρυβος που προκάλεσε στην περσινή Μόστρα μοιάζει ακόμη ισχυρός.
- Τελικά η συνέντευξη Τύπου θα γίνει, σήμερα, την πρώτη μέρα, καθώς, όπως ανακοίνωσε το Φεστιβάλ «το πρόβλημα λύθηκε». Τι σημαίνει αυτό, θα το μάθουμε σε λίγες ώρες…
Βραβείο στον Τζορτζ Κλούνεϊ με τιμητικό Χρυσό Λέοντα, ιδανική επιλογή για έναν βαθιά πολιτικοποιημένο σταρ που δεν θα χάσει ευκαιρία να επιτεθεί εκ του ασφαλούς αλα USA στον Ντόναλντ Τραμπ, διατηρώντας το glamorous της πλούσιας κινηματογραφικής του καριέρας.
25+ ταινίες
Στο θρυλικό νησάκι του Λίντο, άνοιξε ήδη η αυλαία του 83ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Νέες ταινίες για τους Ντάνι Μπόιλ, Βέρνερ Χέρτζογκ, Φλοριάν Ζελέρ, Mάρτιν ΜακΝτόνα; Επιστρέφει μετά από 8 ολόκληρα χρόνια από το «Burning» ο Λι Τσανγκ-ντονγκ; Περνούν πίσω από την κάμερα ο Ράσελ Κρόου και η Σόρσι Ρόναν; Εχουμε δυνατή ελληνική παρουσία με τη νέα μεγάλου μήκους της Ζακλίν Λέντζου και την νέα μικρού του Σταύρου Μαρκουλάκη; Μελετήσαμε το πρόγραμμμα και νιώσαμε χαμένοι «…in a champagne supernova, a champagne supernova in the sky», καθώς, μέσα σε όλα φιγουράρουν και οι Oasis στο πιο πολυαναμενόμενο μουσικό ντοκιμαντέρ της χρονιάς.
«Ιnk» του Ντάνι Μπόιλ | Διαγωνιστικό
Επίσημη πρεμιέρα του φεστιβάλ, η νέα ταινία του οσκαρικού Βρετανού σκηνοθέτη επικεντρώνεται στη δημιουργία της εφημερίδας «The Sun» από τον Ρούπερτ Μέρντοχ και τον Λάρι Λαμπ.
Βασισμένος στο βραβευμένο θεατρικό έργο του Τζέιμς Γκρέιαμ, ο Μπόιλ εξερευνά την παρεμβατική ανατροπή που έφερε στην Βρετανία το boom του ταμπλόιντ Τύπου και τις συνέπειες αυτού του φαινομένου. Πρωταγωνιστούν ο Γκάι Πιρς ως Ρούπερτ Μέρντοχ, κι ο Τζακ Ο Κόνελ στο ρόλο του αρχισυντάκτη Λάρι Λαμπ.
«Possible Love» του Λι Τσανγκ-ντονγκ | Διαγωνιστικό
Δύο παντρεμένα ζευγάρια -ένας εργάτης που μόλις έχασε τη δουλειά του, μια εύπορη δημιουργός ντοκιμαντέρ και οι σύζυγοί τους- συναντιούνται με αφορμή τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ και έρχονται αντιμέτωποι με την ίδια τους την ύπαρξη και τις κρυφές τους επιθυμίες. Δεν χρειαζόμαστε καμία σύνοψη για να τρέξουμε στην επόμενη ταινία του Λι Τσανγκ-ντονγκ, ο οποίος επιτέλους επιστρέφει – 8 χρόνια μετά το «Burning».
«Bucking Fastard» του Βέρνερ Χέρτζογκ | Διαγωνιστικό
Δύο δίδυμες αδελφές, η Ζαν και η Τζόαν, είναι τόσο δεμένες μεταξύ τους, που μοιάζει να έχουν συγχωνευτεί σε μία ψυχή που κατοικεί σε δύο διαφορετικά σώματα. Εχουν την ίδια εμφάνιση, τα ίδια όνειρα, μιλούν ταυτόχρονα, με τα ίδια λόγια και είναι ερωτευμένες με τον ίδιο άντρα. Πιστεύοντας ότι αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες τους, θα σκάψουν ένα τούνελ σε μία οροσειρά αναζητώντας μια μυθική χώρα, όπου πιστεύουν ότι εκεί μόνο υπάρχει η αληθινή αγάπη. Ο Βέρνερ Χέρτζογκ είναι έτοιμος για την ίσως πιο παράδοξη και μία από τις πιο φιλόδοξες ταινίες της καριέρας του. Πρωταγωνίστριες του οι αδελφές Κέιτ και Ρούνι Μάρα, που (από ό,τι διαβάζουμε) «παρόλη την πρόκληση να μιλούν ταυτόχρονα, ερμηνεύουν δύο εντελώς διαφορετικούς, αλλά εξίσου πολυεπίπεδους χαρακτήρες». Ανυπομονούμε!
«Bunker» του Φλοριάν Ζελέρ | Διαγωνιστικό
Στην τρίτη του ταινία, ο Ζελέρ («Ο Πατέρας», «Ο Γιος») εξετάζει τα όρια ενός παντρεμένου ζευγαριού. Η ιστορία αυτού του ψυχολογικού θρίλερ ακολουθεί τον Μιγκέλ, έναν αρχιτέκτονα που δέχεται να αναλάβει ένα ηθικά αμφιλεγόμενο πρότζεκτ: ένα καταφύγιο επιβίωσης για έναν δισεκατομμυριούχο της τεχνολογίας. Όσο το έργο τον απορροφά όλο και περισσότερο, έρχεται σε σύγκρουση με τη σύζυγο του Σοφία και το ζευγάρι καλείται να επανεξετάσει τα 17 χρόνια του γάμου τους. Ο Ζελέρ είχε δηλώσει ότι ήθελε δύο ηθοποιούς που είναι πράγματι ένα παντρεμένο ζευγάρι και βρήκε τους πρωταγωνιστές του στα πρόσωπα των Χαβιέ Μπαρδέμ και Πενέλοπε Κρουζ (είναι η 6η φορά που παίζουν μαζί). Τους πλαισιώνουν οι Στίβεν Γκρέιαμ και Πολ Ντέινο.
«Oasis: Don’t Look Back In Anger» των Ντίλαν Σάουθερν και Γουίλ Λόβλεϊς | Εκτός Διαγωνιστικού
Please don’t put your life in the hands
Of a rock ‘n’ roll band
Who’ll throw it all away
Εμείς θα το διακινδυνεύσουμε και θα ποντάρουμε στο ότι το ντοκιμαντέρ των Ντίλαν Σάουθερν και Γουίλ Λόβλεϊς θα είναι το γεγονός της Βενετίας. Οι ντοκιμαντερίστες μάς μεταφέρουν όλη την ατμόσφαιρα της περιοδείας Oasis Live ’25, βάζοντας την κάμερα στα παρασκήνια, τα καμαρίνια, μαγνητοσκοπώντας υλικό από τις πρόβες και δίνοντάς μας μία γεύση της ζωής στο δρόμο από live σε live.
Το πιο συναρπαστικό στοιχείο του ντοκιμαντέρ είναι ότι περιλαμβάνει την πρώτη κοινή συνέντευξη των Λίαμ και Νόελ Γκάλαχερ εδώ και 25 χρόνια. Ανυπομονούμε να δούμε πώς θα απαντήσουν στις προκλητικές ερωτήσεις για τους καυγάδες, τις προσβολές, την διαβόητη πολύχρονη κόντρα τους.
«Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα» της Ζακλίν Λέντζου | Ορίζοντες
Η Τζο, μελαγχολική, ατίθαση και μόλις 15 χρονών, ονειρεύτηκε ότι έγινε νερό, αλλά δεν είναι βέβαιη. Μοιάζει χρυσή κοιτάζοντας το είδωλό της σε γυαλιστερό χαρτί, και κλαίει στο μάθημα ακούγοντας τη Φαίδρα να τραγουδά: φωνή αγγελική, νέα φίλη-πραγματική. Το βράδυ, λίγο πριν την ξανασυναντήσει, της λένε ένα ανέκδοτο που δεν καταλαβαίνει, αλλά μοιραία θα της αποκαλυφθεί… Μετά το «Σελήνη, 66 Ερωτήσεις» και τις πολυβραβευμένες μικρού μήκους της, η Ζακλίν Λέντζου επιστρέφει με δεύτερη ταινία μυθοπλασίας, σύνοψη που ιντριγκάρει και γεννά προσδοκίες.
«Company» του Κέισι Αφλεκ | Διαγωνιστικό
Μετά το «Light of My Life» θα τον ακολουθούσαμε στην άκρη της γης για την επόμενη ταινία του. Κι αυτός επιστρέφει στη Βενετία, 16 χρόνια μετά το mockumentary «I’m Still Here» με μία κινηματογραφική μελέτη «για το πένθος, τη χάρη και το κουράγιο που κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του». Με πρωταγωνιστές τους Νικ Νόλτε, Μπεν Μέντελσον και Σκουτ ΜακΝέρι, η ιστορία ακολουθεί τρεις άνδρες, τριών διαφορετικών γενιών, των οποίων τις ζωές ενώνει ένας μυστηριώδης ταξιδιώτης.
«Primetime» του Λανς Οπενχάιμερ | Διαγωνιστικό
Μία από τις ταινίες που συζητιούνται περισσότερο κι αναμένουμε με μεγάλες προσδοκίες. Εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία του Αμερικάνου ρεπόρτερ Κρις Χάνσεν, το αστυνομικό θρίλερ επιχειρεί να διερευνήσει τη λεπτή γραμμή μεταξύ δημοσιογραφίας κι entertainment – κάτι που δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο. Το 2006, ο Χάνσεν δημιούργησε ένα ριάλιτι με στόχο να προσελκύει και να ξεσκεπάζει παιδόφιλους. Το «To Catch a Predator» έγινε φαινόμενο και εκτόξευσε τη δημοτικότητα του Χάνσεν, οδηγώντας σε πολλές συλλήψεις, αλλά τελικά και στην επαγγελματική του πτώση. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Ρόμπερτ Πάτινσον, ο οποίος συνυπογράφει και την παραγωγή.
«Wild Horse Nine» του Μάρτιν ΜακΝτόνα | Διαγωνιστικό
Χιλή, 1973. Δύο πράκτορες της CIA με έδρα το Σαντιάγο, στέλνονται σε αποστολή στο απομονωμένο εξωτικό Νησί του Πάσχα. Εκεί καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με τις πολιτικές συνωμοσίες, το σκοτεινό τους παρελθόν, αλλά και τη δυσφορία τους για τη δουλειά που κάνουν. Η κατάσταση περιπλέκεται όταν ένας από τους δύο αναπτύσσει μια απρόσμενη σχέση με δύο ντόπιους νεαρούς επαναστάτες – κάτι που απειλεί να εκτροχιάσει την αποστολή τους. Το 2017 είχε έρθει στη Βενετία με τις «Οι Τρεις Πινακίδες Εξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι», το 2022 με «Τα Πνεύματα του Ινισέριν» και φέτος ο ΜακΝτόνα επιστρέφει με μία κατάμαυρη κωμωδία και πρωταγωνιστές τους Τζον Μάλκοβιτς, Σαμ Ρόκγουελ και Στιβ Μπουσέμι.
«Father Joe» του Μπαρτελεμί Γκροσμάν | Εκτός Διαγωνιστικού
Ο Μπαρτελεμί Γκροσμάν («Arthur: Malediction») φέρνει στη φετινή Mostra της Βενετίας ένα από τα λίγα action θρίλερ που θα προβληθούν στο φεστιβάλ. Στο «Father Joe», σε σενάριο του Λικ Μπεσόν, ο Κίφερ Σάδερλαντ πρωταγωνιστεί ως ένας ατρόμητος ιερέας που κηρύσσει πόλεμο στον υπόκοσμο της Νέας Υόρκης, ερχόμενος αντιμέτωπος με επικίνδυνους αρχηγούς της μαφίας (έναν από αυτούς ερμηνεύει ο Αλ Πατσίνο), οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να επιτρέψουν η ιερή του σταυροφορία να καταστρέψει τις επικερδείς μπίζνες τους.
«From Inside Out – The Architecture of Peter Zumthor» του Βιμ Βέντερς | Εκτός Διαγωνιστικού
Από το αρκετά προσωπικό «Tokyo-Ga» (1985) και το οσκαρικό «Buena Vista Social Club» (1999), μέχρι το αριστουργηματικό «Pina» (2011) και το συγκλονιστικό «Αλάτι της Ζωής» (2014), ο Βέντερς μάς έχει συνηθίσει σε εξαιρετικά ντοκιμαντέρ. Οπότε ανυπομονούμε και για αυτό εδώ. Φέτος, ο Γερμανός σκηνοθέτης φέρνει στη Βενετία ένα πρότζεκτ που χρειάστηκε σχεδόν 15 χρόνια για να ολοκληρωθεί και το οποίο εξερευνά το έργο του σπουδαίου Ελβετού αρχιτέκτονα Πέτερ Τσούμτορ. Ο Βέντερς έχει χαρακτηρίσει τον Τσούμτορ «αρχιτέκτονα των αρχιτεκτόνων», εξηγώντας: «Όποιον σπουδαίο αρχιτέκτονα κι αν ρωτήσεις ποιος θα ήθελε να είναι σε μια άλλη ζωή, η απάντηση θα είναι η ίδια: ο Πέτερ Τσούμτορ». Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε με προηγμένη τεχνολογία 3D («επειδή η αρχιτεκτονική την έχει ανάγκη», σύμφωνα με τον Βέντερς) και επικεντρώνεται κυρίως σε δύο έργα του Τσούμτορ: το νέο κτίριο του Μουσείου LACMA στο Λος Αντζελες και την επέκταση του Fondation Beyeler στην Ελβετία.
«Look Back» του Χιροκάζου Κορεέντα | Διαγωνιστικό
Πότε προλαβαίνει και κάνει τη μία ταινία μετά την άλλη; Μετά το «Sheep in the Box» που είδαμε στις Κάννες, ο υπέροχος Ιάπωνας σκηνοθέτης έρχεται με νέα ταινία στη Βενετία. Κι αυτή δεν είναι άλλη από τη live-action μεταφορά του animation «Look Back» του Κιοτάκα Οσιγιάμα (βασισμένο και το ίδιο στο ομότιτλο one-shot manga του Τάτσουκι Φουτζιμότο, δημιουργού του Chainsaw Man). Η ιστορία ακολουθεί την φιλόδοξη καλλιτέχνιδα manga Φουτζίνο, της οποίας η αυτοπεποίθηση κλονίζεται όταν έρχεται αντιμέτωπη με την εσωστρεφή αλλά εξαιρετικά ταλαντούχα Κιγιομότο. Οι δύο κοπέλες έρχονται κοντά χάρη στο κοινό τους πάθος, κυνηγούν μαζί τα όνειρά τους και παρακολουθούμε τη σχέση τους να εξελίσσεται μέσα σε διάστημα δεκατριών ετών.
«NAZA» των Γιουβάλ Αμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ | Διαγωνιστικό
Οι σκηνοθέτες του οσκαρικού «No Other Land» επιστρέφουν. Με νυχτερινά γυρίσματα από τις ταράτσες του Τελ Αβίβ, αυτό το ερευνητικό ντοκιμαντέρ εξετάζει τις απώλειες αμάχων από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα, καθώς και τα συστήματα που βρίσκονται πίσω από τις στοχευμένες δολοφονίες Παλαιστινίων. O τίτλος της ταινίας (NAZA), είναι ένας όρος που εμφανίζεται σε όλη τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ. «Πρόκειται για ένα ακρωνύμιο που χρησιμοποιούν οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών για να υποδηλώσουν τον αριθμό των αμάχων που αναμένεται ότι θα σκοτωθούν σε μια αεροπορική επιδρομή». Την παραγωγή του ντοκιμαντέρ υπογράφουν οι εφημερίδα Guardian, ο Τζόναθαν Γκλέιζερ κι ο παραγωγός του πίσω από τη «Ζώνη Ενδιαφέροντος», Τζέιμς Γουίλσον. Περιμένοντας από τώρα μεγάλο βραβείο.
«Woman Unknown» της Μάι ελ-Τούκι | Διαγωνιστικό
Η Μαρί, μια νεαρή οικιακή βοηθός και νταντά, ετοιμάζεται να παντρευτεί τον Κρίστιαν, τον πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία χήρο εργοδότη της. Ομως η Μαρί κρύβει ένα ντροπιαστικό μυστικό. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διατηρούσε ερωτική σχέση με έναν Γερμανό στρατιώτη. Τώρα, το παρελθόν της απειλεί να επιστρέψει και να την καταδιώξει, αλλά εκείνη θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να διατηρήσει τη νέα της θέση ως κυρία του σπιτιού, μέσα στο χάος της μεταπολεμικής εποχής. «Ο πόλεμος συνήθως δεν έχει γυναικείο πρόσωπο» στο σινεμά. Η μοναδική γυναίκα σκηνοθέτης στο διαγωνιστικό τμήμα έχει αναλάβει ένα προκλητικό και δύσκολο έργο. Να φωτίσει ιστορικά εμπνευσμένους γυναικείους χαρακτήρες που σπάνια ακούμε ή βλέπουμε – γυναίκες που, σε ολόκληρη την Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διατηρούσαν σχέσεις με στρατιώτες των δυνάμεων κατοχής και, μετά το τέλος του πολέμου, υπέστησαν σοβαρές συνέπειες.
«The Basics of Philosophy» του Πολ Σρέιντερ | Εκτός Διαγωνιστικού
Μπορεί η Βενετία να τίμησε το 2022 τον Αμερικανό σεναριογράφο και σκηνοθέτη με τον Χρυσό Λέοντα για το σύνολο της καριέρας του, όμως εκείνος δεν σταμάτησε να γυρίζει ταινίες. Και τώρα επιστρέφει στη Μόστρα για να διερευνήσει κατά πόσο ένας καθηγητής φιλοσοφίας εφαρμόζει στη ζωή του, όσα διδάσκει στην τάξη. O Tζον Τζόρισεν διδάσκει φιλοσοφία σε ένα μικρό αμερικανικό κολέγιο και γράφει ένα βιβλίο για τον Σπινόζα. Η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τη διδασκαλία, τη συγγραφή και τον χρόνο που περνά με τη σύντροφό του, την Μπέκα, επίσης καθηγήτρια, και τον έφηβο γιο της, Γουίλι. Είναι έξυπνος, σοβαρός και απόμακρος. Όταν ο πατέρας του πεθαίνει, στην κηδεία εμφανίζεται απροσδόκητα ένας νεαρός άντρας, ο Μιγκέλ. Ήταν ο γιος του κηπουρού τους με τον οποίο κάτι είχε συμβεί και οι γονείς του είχαν πληρώσει την οικογένεια του για να μην καταφύγουν σε καταγγελία. Οι τύψεις κι οι ενοχές του παρελθόντος ζωντανεύουν. Ο Θεός του Σπινόζα δεν θα συγχωρούσε ποτέ τις πράξεις του…
«What Love Builds» του Ράσελ Κρόου | Εκτός Διαγωνιστικού
Ολοι ξέραμε την αγάπη του οσκαρικού Ράσελ Κρόου για τη μουσική (και την μπάντα του 30 Odd Foot of Grunts). Αλλά εκείνος νιώθει ότι δεν ξέρουμε τίποτα. Με ένα ιδιαίτερο κι εντελώς προσωπικό ντοκιμαντέρ θα μας εξομολογηθεί πόσο κομβικής σημασίας υπήρξε η μουσική στη ζωή του και θα μας περιηγήσει με ακυκλοφόρητο υλικο στα live στις αυστραλέζικες παμπ και τους δρόμους – μέχρι το φεστιβάλ του Glastonbury και το διάσημο μπαρ του Λος Αντζελες «Whiskey a Go Go».
«Ο κινηματογράφος είναι υπέροχος. Είναι μια εγκεφαλική περιπέτεια. Χτίζεις την ερμηνεία σου, συνεργάζεσαι με το σκηνοθέτη σου στο γύρισμα αλλά αφήνεις την τύχη σου στα χέρια του – βλέπεις το αποτέλεσμα ενάμιση χρόνο μετά. Το ροκ εν ρολ είναι εδώ, τώρα. Είναι απολύτως άμεσο, κι αυτό είναι που το κάνει συναρπαστικό».
«Joie de Vivre» του Λούκα Γκουαντανίνο | Εκτός Διαγωνιστικού
Ο πολυβραβευμένος Ιταλός σκηνοθέτης επιστρέφει για ακόμη μία φορά στο Λίντο, αυτή τη φορά εκτός διαγωνιστικού, αλλά με ένα από τα πιο φιλόδοξα και προσωπικά πρότζεκτ της καριέρας του: ένα 7ωρο ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στον Μπερνάντο Μπερτολούτσι. Ο ίδιος παραδέχεται ότι αποτελεί «μαθητής της σχολής του Μπερτολούτσι», οπότε προσπάθησε να μας δώσει την πιο ολοκληρωμένη, διεισδυτική ματιά στον Ιταλό μαέστρο.
Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Μπερτολούτσι δίνει το «παρών» και σε μία ακόμη ταινία που παρουσιάζεται φέτος. Το «The Echo Chamber», που συμμετέχει στο Διαγωνιστικό Τμήμα, έχει ιστορική σημασία: πρόκειται για το τελευταίο σενάριο που έγραψε ο Μπερτολούτσι πριν από τον θάνατό του. Τη δύσκολη αποστολή να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ανέλαβε ο Αντρέα Παλαόρο.
«The Burning Giants» του Πουττιπόνγκ Αρούνπενγκ | Ορίζοντες
Ο Πουττιπόνγκ Αρούνπενγκ («Manta Ray») επιστρέφει στη Βενετία με μία ιστορία που μοιάζει με δυστοπικό παραμύθι – το οποίο όμως λέει πολλές σκληρές αλήθειες για όσα συμβαίνουν στη χώρα του.
Ένα μυστηριώδες τοξικό νέφος μολύνει τη φυλή των Κερέν που κατοικούν στα βουνά της Ταϊλάνδης, προκαλώντας μια αλλόκοτη δερματική πάθηση που τους κάνει να μοιάζουν σαν να καίγονται από μια αόρατη φωτιά. Παράλληλα, η κυβέρνηση δίνει εντολή στους δασοφύλακες να κάψουν τα χωριά τους, για να δημιουργήσει στη θέση τους ένα νέο Εθνικό Πάρκο, αφήνοντας έτσι τους ανθρώπους των βουνών χωρίς σπίτι. Όταν μία γυναίκα από τη φυλή των Κερέν, η οποία ζει κι εργάζεται στην Μπανγκόκ, μαθαίνει ότι ένας μοναχικός άνδρας των βουνών έχει συλληφθεί στην περιοχή, ξεκινά μαζί με την κόρη της ένα ταξίδι, ελπίζοντας ότι πρόκειται για τον χαμένο σύζυγό της.
“Back to Buenos Aires” Ritorno a Buenos Aires του Μάρκο Μπέκις | Διαγωνιστικό
Μπουένος Αϊρες, 2008. Μετά από 33 χρόνια αυτοεξορίας, ο φυλακισμένος στα χρόνια της δικτατορίας Μαριάνο Γκέρα επιστρέφει στην Αργεντινή για να αντιμετωπίσει το παρελθόν: να καταθέσει εναντίον των βασανιστών του. Συναντιέται ξανά με τους συγκρατούμενους και συντρόφους του, συνομιλεί με άλλους μάρτυρες και μαζί ανασύρουν μνήμες όλων όσων χάθηκαν σε εκείνα τα μαύρα χρόνια. Για τον Γκέρα, η επιστροφή στο Μπουένος Αϊρες δεν είναι μία απλή κάθαρση. Τον αναγκάζει να έρθει αντιμέτωπος με το τι σημαίνει να έχεις καταφέρει να επιβιώσεις.
Μία αν όχι αυτοβιογραφική, ιδιαίτερα προσωπική ιστορία για τον σκηνοθέτη Μάρκο Μπέκις: «Με το “Ritorno a Buenos Aires”, επιστρέφω στην Αργεντινή 50 χρόνια αργότερα. Επιστρέφω με μια ιστορία που δεν είναι δική μου, κι όμως γεννιέται από μια πληγή που γνωρίζω καλά. Κι εγώ απήχθηκα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στην Αργεντινή, όμως ο Μαριάνο δεν είμαι εγώ. Επέλεξα τη μυθοπλασία γιατί, κάποιες φορές, είναι ο μόνος τρόπος να προσεγγίσεις μια αλήθεια που η μνήμη από μόνη της δεν μπορεί να αφηγηθεί. Τι σημαίνει να επιβιώνεις; Για πολύ καιρό πίστευα ότι ο κινηματογράφος ίσως μπορούσε να μου προσφέρει μια διέξοδο από αυτό το ερώτημα. Δεν το έκανε ποτέ…»
“Succederà questa notte” _συμβαίνει αυτή τη νύχτα του Νάνι Μορέτι | Διαγωνιστικό
Ο Μορέτι επιστρέφει στη Βενετία, πρώτη φορά μετά το 1989 – κι αυτό είναι από μόνο του γεγονός. Η σύνοψη της ταινίας είναι μία ατάκα: «Θα σε περιμένω, όσο χρειαστεί. Ομως θα έρθει αυτή η στιγμή – αργά ή γρήγορα;» Διαβάζουμε ότι είναι μία ταινία για τους φόβους, τις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις που συνοδεύουν τις ανθρώπινες σχέσεις. «Οταν διάβασα για πρώτη φορά τις ιστορίες του Εσκoλ Νέβο, αυτό που με εντυπωσίασε αμέσως ήταν η ακρίβεια με την οποία αποτυπώνει τις σχέσεις και το βάθος των συναισθημάτων που μεταφέρουν» λέει ο Μορέτι. «Πέρα από την ένταση των συναισθημάτων, αυτό που με εντυπωσίασε σε αυτές τις ιστορίες ήταν η έντονη αίσθηση του χρόνου και των χαμένων ευκαιριών. Από εκεί γεννήθηκε η επιθυμία να αφηγηθούμε μια ερωτική ιστορία — αλλά μια ιστορία στην οποία ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται πάντοτε τη λάθος στιγμή. Αυτό που κινητοποιεί τους χαρακτήρες είναι η ελπίδα μιας δεύτερης ευκαιρίας, η διάθεση να πιστέψουν ότι η ζωή έχει πάντα μία ακόμη δυνατότητα να μας προσφέρει, ότι θα υπάρξει πάντα μια στιγμή κατά την οποία τα πράγματα μπορούν ακόμη να συμβούν. Οτι η στιγμή θα έρθει τελικά…»
«Oasis» του Γιάνις Λεντς | Oρίζοντες
Οταν ένα βίντεο όπου ένας μαθητής απειλεί τους συμμαθητές του γίνεται viral, γονείς, καθηγητές και μαθητές βυθίζονται σ’ έναν φαύλο κύκλο βιαιότητας. Τρεις απόκληροι μαθητές αποφασίζουν να ξεφύγουν και βρίσκουν καταφύγιο στο δάσος. Αρχικά, όλα μοιάζουν με παιχνίδι. Σταδιακά όμως οι ισορροπίες αλλάζουν, το παιχνίδι μετατρέπεται σε τελετουργία, κι ο πόνος είναι η διαφυγή… Σε μία εποχή που ξεσπάσματα βίας ανάμεσα σε πολύ νέους ανθρώπους κατακλύζουν τις ειδήσεις μας, η υπόθεση που στήνει ο Γερμανός σκηνοθέτης -κι ο τρόπος που επιλέγει να την αφηγηθεί- μοιάζει με κάτι που μας αφορά όλους.
+4 ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
Ο Τροπικός του Θρηνούντος Γκέκο του Σταύρου Μαρκουλάκη
Τρία χρόνια μετά το μικρού μήκους «Τα Περιστέρια Αρρωσταίνουν όταν η Πόλη Φλέγεται» (που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σαράγεβο και συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Κλερμόν Φεράν), η νέα μικρού μήκους ταινία του Σταύρου Μαρκουλάκη κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στη Βενετία. Η ιστορία ακολουθεί τον 18χρονο Γιώργο, λίγο πριν φύγει από το χωριό του στην Κρήτη για να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία. Είναι τελευταίες μέρες καλοκαιριού και συναντά ένα νεαρό άνδρα που ξυπνά μέσα του μια απαγορευμένη επιθυμία. Κάτω από τον καυτό ήλιο, το προκαθορισμένο μέλλον του αρχίζει να καταρρέει, καθώς τα όνειρά του γεννούν το νέο του δέρμα.
Τρία χρόνια μετά το μικρού μήκους «Τα Περιστέρια Αρρωσταίνουν όταν η Πόλη Φλέγεται» που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σαράγεβο και συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Κλερμόν Φεράν, καθώς και στα φεστιβάλ του κόσμου, πριν φτάσει στο 47ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής – Μαριλένα Ορφανού) και στο 30ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας (Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας), ο Σταύρος Μαρκουλάκης επιστρέφει με την νέα του μικρού μήκους.
Ο «Τροπικός του Θρηνούντος Γκέκο», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μαρκουλάκη και παραγωγή της Ιωάννας Μπολομύτη ( Αταλάντης Α.Ε). και Les Films de Juillet, είχε επιλεχθεί και παρουσιαστεί στο στάδιο post-production στο πρόγραμμα Focus WiP 2026 των Καννών και τώρα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα Orizzonti του . Λίγο πριν φύγει από το χωριό του στην Κρήτη για να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία, ο δεκαοχτάχρονος Γιώργος συναντά ένα νεαρό άνδρα που ξυπνά μέσα του μια απαγορευμένη επιθυμία. Τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού, κάτω από τον καυτό ήλιο, το προκαθορισμένο μέλλον του αρχίζει να καταρρέει, καθώς τα όνειρά του γεννούν το νέο του δέρμα.
Είναι το δεύτερο μέρος (μετά τα «Περιστέρια…») στην τριλογία της αφύπνισης που χτίζει ο δημμιουργός, κι όπως δηλώνει ο ίδιος «πρόκειται για μία ταινία για την αφύπνιση της σεξουαλικής επιθυμίας και τη βίαιη ενηλικίωση που αυτή επιφέρει, την ομορφιά του έρωτα, αλλά και τον φόβο του να αφεθεί κανείς ολοκληρωτικά σε αυτόν, μα πάνω απ’ όλα, την αναγκαιότητα της μεταμόρφωσης, με κάθε κόστος». Η ταινία είναι μια συμπαραγωγή Ελλάδας, Γαλλίας και Ολλανδίας και έχει υποστηριχθεί από τον ΕΚΚΟΜΕΔ, την ΕΡΤ, το CNC και το ARTE. Γυρίστηκε στην Κρήτη και αποτελεί μια πρώτη γεύση από τον κόσμο της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του δημιουργού.
“Flesh Impact” \\ Μάγκι Τζίλενχααλ
Η Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής φέτος παρουσιάζει μία μικρού μήκους ταινίες – εκτός διαγωνιστικού φυσικά. Ο τίτλος προέρχεται από μια φράση που χρησιμοποιήθηκε κάποτε για να περιγράψει την αύρα της Μέριλιν Μονρόε — ότι στην κάμερα έμοιαζε τόσο αληθινή και φωτεινή, ώστε οι θεατές ένιωθαν πως μπορούσαν να την αγγίξουν μέσα από την οθόνη. Με αφορμή την εκατονταετηρίδα από τη γέννησή της πρόωρα χαμένης σταρ η ταινία έχει ένα εύρημα: τι θα γινόταν αν της επιτρεπόταν να γεράσει; Ετσι η Ντακότα Τζόνσον ερμηνεύει την σταρ στα νιάτα της, αλλά η Ελεν Μπέρστιν αναλαμβάνει να παίξει την γερασμένη Μέριλιν.
«They’re Here» των Λόρα Πουάτρας και Ρέιτσελ Μίλερ
Η Λόρα Πουάτρας («All the Beauty and the Bloodshed», «Cover-Up») και η παραγωγός, σκηνοθέτης, ερευνητική δημοσιογράφος και διευθύντρια φωτογραφίας Ρέιτσελ Λόρεν Μίλερ συνσκηνοθετούν το «They’re Here», μια ταινία μόλις 25 λεπτών, που όμως έχει πολλά να πει.
Η ιστορία εκτυλίσσεται εξ ολοκλήρου στη Μινεάπολη, όπου οι κάτοικοι αντιστέκονται στην παραστρατιωτικού τύπου κατοχή της πόλης από την ICE. Η ταινία αφηγείται μια δυστοπική ιστορία, όπου παιδιά απάγονται, πολίτες μετακινούνται κρυμμένοι σε πορτμπαγκάζ, κρατούμενοι επιβιβάζονται σε αεροπλάνα την ώρα που τουρίστες κάνουν διακοπές και οι κάτοικοι παρακολουθούν την εισβολή, προσπαθώντας παράλληλα να διαφύγουν. Η σύνοψη της Μπιενάλε χαρακτηρίζει την ταινία «ταινία τρόμου» και, δεδομένης της εξαιρετικά επίκαιρης θεματολογίας της, πρόκειται αναμφίβολα για μια ταινία που αξίζει να δούμε.
«Paper Plane» της Σίρσα Ρόναν
Οταν ένα ατίθασο κορίτσι ξεκινά μία βουβή διαμαρτυρία, αρνούμενη να επιστρέψει σπίτι αν δεν φύγει ο πατέρας της, η μητέρα της πρέπει να αποφασίσει: θα ακούσει την κόρη της και θα διώξει τον άντρα της ή θα αφήσει το παιδί της να φύγει;
Η Σίρσα Ρόναν κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με μία ταινία που ομολογεί ότι είναι αυτοβιογραφική: «Είναι ένα γράμμα αγάπης προς την νεαρή μητέρα μου, αλλά κυρίως προς εμένα ως παιδί. Ηθελα να εξερευνήσω πώς ένα νεαρό μυαλό προσπαθεί να κατανοήσει κάτι που βρίσκεται πέρα από τον έλεγχό του· πώς εκφράζεται η αγάπη σε περιόδους πόνου και πώς γεννιέται η ανάγκη για αυτοπροστασία, όταν έχεις περάσει τη ζωή σου παρακολουθώντας έναν άνθρωπο που αγαπάς να παλεύει να αγαπήσει τον εαυτό του και τους άλλους με έναν υγιή τρόπο. Το χάρτινο αεροπλανάκι λειτουργεί ως σύμβολο μιας χαμένης παιδικότητας και αθωότητας, αλλά και ως έκφραση της ανάγκης για σύνδεση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αγαπιούνται βαθιά, όμως αδυνατούν να βρουν κοινό έδαφος.»
Στο τέλος αυτής της εβδομάδας ξεκινάει και το 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, το οποίο θα πραγματοποιηθεί από την Κυριακή 6 μέχρι την Κυριακή 13 Σεπτέμβρη και θα προβάλει συνολικά 157 ταινίες μικρού μήκους. Οι προβολές του DISFF49 θα είναι διαθέσιμες και online, κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ, αποκλειστικά για θεατές εντός Ελλάδας. Μπορείτε να παρακολουθήσετε δωρεάν τις ταινίες μέσω της ιστοσελίδας dramafilmfestival.gr, στην ενότητα online festival. Ανταποκρίσεις θα έχουμε από τη Δράμα, αφού η στήλη παραδοσιακά θα βρίσκεται εκεί.
Για μας όμως αυτός ο μήνας είναι έτσι κι αλλιώς φεστιβαλικός, αφού έχουμε το δικό μας κινηματογραφικό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της ΚΝΕ για τέταρτη χρονιά, που θα διεξαχθεί στις 18 και 19 Σεπτέμβρη στον κινηματογράφο «Τριανόν», στο πλαίσιο του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή». Τις επόμενες μέρες θα ανακοινωθεί το πρόγραμμα, το οποίο περιμένουμε ανυπόμονα. Άλλωστε, όπως σημειώνει η Επιτροπή Πολιτισμού του ΚΣ της ΚΝΕ, «με όπλο την Τέχνη και τον Πολιτισμό, μέσα από ένα διαφορετικό κινηματογραφικό φεστιβάλ στέλνουμε μήνυμα αλληλεγγύης και διεκδίκησης απέναντι στον κόσμο της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και των πολέμων, μήνυμα ελπίδας»! Οι επανεκδόσεις της εβδομάδας είναι πιο σπάνιες στις αίθουσες, δυσεύρετες θα λέγαμε. Έτσι, παρακολουθούμε τις παρακάτω ταινίες: «Bashu, ο Μικρός Ξένος» (Bashu, Gharibeye Koochak / 1989) του Μπαχράμ Μπεϊζάι, «Στη Βοή της Καταιγίδας» (Key Largo / 1948) του Τζον Χιούστον και «Ο Δειλός» (Kapurush / 1965) του Σατιαζίτ Ρέι.
Πατρίδα / Fatherland / Πάβελ Παβλικόφσκι / 2026 / 82λ
Στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας Τόμας Μαν και η κόρη του, Ερικα, ηθοποιός και συγγραφέας, διασχίζουν με μια μαύρη Buick όλη τη Γερμανία. Η διαδρομή τους γίνεται αναμέτρηση με το παρελθόν, τις πολιτικές επιλογές και την οικογενειακή μνήμη.
«Οπου είμαι εγώ, εκεί είναι η Γερμανία!», είχε δηλώσει ο συγγραφέας Τόμας Μαν το 1939, όταν μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Τσεχοσλοβακία έφυγε από τη Ζυρίχη για τις ΗΠΑ, όπου έμεινε μέχρι το 1952. Ο αστός συγγραφέας κουβαλούσε τη Γερμανία και τα γερμανικά ιδεώδη των κλασικών όπου κι αν βρισκόταν. Από την άλλη πλευρά, αυτή η φράση είχε μια δόση υπεροψίας, γιατί ο Μαν γνώριζε την αξία του και θεωρούσε τον εαυτό του κλασικό της γερμανικής λογοτεχνίας. Μπορεί κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Μαν να στράφηκε εναντίον της γερμανικής φασιστικής μηχανής, κυρίως μέσα από ραδιοφωνικές μεταδόσεις των ομιλιών του, αλλά και μέσα από το έργο του, όμως ποτέ δεν αμφισβήτησε το καπιταλιστικό σύστημα, που γεννά και τρέφει τον φασισμό. Αυτή ήταν και η μεγάλη διαμάχη του με τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο οποίος αρκετές φορές του άσκησε σφοδρή δημόσια κριτική τόσο για το έργο του όσο και για τη στάση του απέναντι στον πόλεμο. Ο Μαν και κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά απ’ αυτόν έριξε ανάθεμα στον γερμανικό λαό, μιλώντας για συλλογική ενοχή και ευθύνη για την άνοδο του φασισμού και χαρακτηρίζοντας τη ναζιστική ιδεολογία «διαβολικό μηδενισμό». Από την άλλη, χαρακτήριζε τη Σοβιετική Ένωση ολοκληρωτικό καθεστώς.
Όταν λοιπόν το 1949 κλήθηκε στη χωρισμένη στα δύο Γερμανία να τιμηθεί με το βραβείο Γκέτε, ταξίδεψε και στα δύο κομμάτια της, παρά τις αντιδράσεις των Αμερικανών. Από την ανταπόκρισή του στους «New York Times» αντιλαμβανόμαστε ότι εκτίμησε τη διαμονή του στην Ανατολική Γερμανία, παρά τις όποιες ενστάσεις του. Μάλιστα, του προκάλεσαν έκπληξη το πνευματικό επίπεδο των συνομιλητών του και ο κρατικός σχεδιασμός για την Παιδεία. Για την επίσκεψή του στη Δυτική Γερμανία εκφράζεται με τα χειρότερα λόγια, μιλώντας για απομεινάρια του ναζιστικού καθεστώτος. «Ζουν με το σύνθημα: Ολα ήταν καλύτερα επί Χίτλερ!», γράφει χαρακτηριστικά. Περνώντας στην ταινία του Παβλικόφσκι, αρχικά πρέπει να πούμε ότι ναι μεν στηρίζεται στην ιστορική επίσκεψη του Μαν αλλά είναι η μυθοπλαστική εκδοχή της, σύμφωνα με τα πιστεύω του Πολωνού σκηνοθέτη, που είναι γνωστά και από τις προηγούμενες ταινίες του («Ida», «Cold War»). Θα βρείτε υπέροχες ερμηνείες και όμορφα τετράγωνα ασπρόμαυρα κάδρα, αλλά θα συναντήσετε και την ψυχροπολεμική αντίληψη του σκηνοθέτη, που δεν τον αφήνει σε ησυχία! Σε τούτη την ταινία δείχνει μεν κάποια από τα γεγονότα στη Δυτική Γερμανία, αλλά δεν παραλείπει και να κατακεραυνώσει την Ανατολική Γερμανία, γιατί αυτός είναι ο σκοπός του, να εξισώσει με τη ναζιστική θηριωδία τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε. Η προπαγάνδα στις ταινίες του Παβλικόφσκι είναι συχνά εκλεπτυσμένη, όμως ακόμα κι όταν είναι χοντροκομμένη την ντύνει με ωραίο περιτύλιγμα, ώστε να κάνει τον θεατή να θαυμάσει την καλλιτεχνική αρτιότητα και να «ξεχάσει» το περιεχόμενο.
Ένας ηλικιωμένος βοσκός μετατρέπεται σε επιχειρηματική «βόμβα», όταν γίνεται ο μόνος που αντιστέκεται στην κατασκευή ενός πολυτελούς θέρετρου από κατασκευαστές ακινήτων στο μικροσκοπικό χωριό του στη Σαρδηνία.
Η ταινία είναι βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Ovidio Marras, που μπλόκαρε την επένδυση μιας τεράστιας κατασκευαστικής εταιρείας στο Capo Malfatano της Σαρδηνίας πριν κάποια χρόνια και απασχόλησε τον ευρωπαϊκό Τύπο. Μια ιστορία που αξίζει να ψάξετε, γιατί στην ταινία τα πράγματα περιγράφονται κάπως πιο «ρόδινα» και «ανέφελα» απ’ ό,τι είναι! Στην πραγματικότητα ο Marras δεν ήταν εντελώς μόνος του σε όλη την πορεία της υπόθεσης, αφού είχε και τη στήριξη μιας μεγάλης περιβαλλοντολογικής ΜΚΟ, που ξεκίνησε και τον δικαστικό αγώνα ενάντια στην κατασκευαστική, αφού διαπίστωσε σωρεία πολεοδομικών παραβάσεων. Ας γυρίσουμε όμως στη μυθοπλασία, και πώς μια εκπληκτική ιστορία μπορεί να προσαρμοστεί στις σύγχρονες επιταγές της «πράσινης ανάπτυξης». Αρχικά πρέπει να πούμε ότι η ταινία είναι όμορφη, λίγο αργή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα, γιατί παρακολουθούμε έναν άνθρωπο που δεν παραδίδεται στις ορέξεις του μεγάλου κεφαλαίου, όσα χρήματα κι αν του τάξουν, όσες πιέσεις κι αν του ασκήσουν. Ομως στην ιστορία μας υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά», το οποίο μπορεί να φαίνεται αμελητέο, κρύβει όμως πίσω του τις σοσιαλδημοκρατικές θεωρήσεις ότι η αστική Δικαιοσύνη είναι καλή και δίκαιη, ότι ακόμα και ο «κοινωνικός αυτοματισμός» υποχωρεί μπροστά στο μεγαλείο της αντίστασης, ότι το μεγάλο κεφάλαιο μπορεί να γονατίσει και να αναστείλει τα σχέδιά του μπροστά στην αξιοπρέπεια και στην ταξική συνείδηση ενός ανθρώπου… Εμείς θα θέσουμε το εξής ερώτημα: Υπάρχει στην αστική δημοκρατία παραμύθι χωρίς δράκο; Υπάρχει δηλαδή η περίπτωση όλοι μαζί, πλούσιοι και φτωχοί, να εκτιμήσουμε τα ίδια πράγματα και να έχουμε τα ίδια συμφέροντα; Επίσης, υπάρχει περίπτωση το μεγάλο τουριστικό κεφάλαιο να έχει ως προτεραιότητά του το περιβάλλον και όχι το κέρδος; Αν είχε σεβασμό στο περιβάλλον, δεν θα κατέστρεφε τους παραδοσιακούς οικισμούς και τις ανέγγιχτες ακρογιαλιές με τεράστια μπλοκ από μπετόν! Συχνά στο σινεμά ο διάβολος βρίσκεται στις λεπτομέρειες, και αυτές πρέπει πάντα να προσέχουμε, ακόμα και στην πιο όμορφη ταινία.
Η πτώση 2 __Fall 2: Deadpoint
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026 Σκηνοθεσία: Μίακλ και Πίτερ Σπίεριγκ Ηθοποιοί: Χάριετ Σλέιτερ, Αρσέμα κ.α.
Ο μόνος λόγος ύπαρξης της ταινίας των αδελφών Σπίεριγκ είναι για να κόψει την ανάσα ακόμα και σε όσους δεν έχουν υψοφοβία (αυτοί που έχουν κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πατήσουν το πόδι τους ούτε απ’έξω από το σινεμά). Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους η ταινία τα καταφέρνει μια χαρά, με τις Χάριετ Σλέιτερ και Αρσέμα Τόμας στους ρόλους δύο νεαρών γυναικών που έχουν αποφασίσει να σκαρφαλώσουν στην κορυφή ενός από τα πιο κατακόρυφα, επίπεδα και βεβαίως ψηλά βουνά στον κόσμο, το οποία βρίσκεται στην Ταϊλάνδη.
Ακόμα και η όψη του, από μακριά προκαλεί ανατριχίλα και διόλου τυχαία το παρατσούκλι του όρους είναι Γκοτζίλα. Αν εξαιρέσεις κάτι αστειότητες «μυστηρίου» που ξαφνικά ξεπετάγονται στην ιστορία για να την κάνουν πιο «πικάντικη», η «Πτώση 2» φαίνεται να λειτουργεί αποτελεσματικά και όχι μόνο για τους λάτρεις των extreme sports στους οποίους, ως επί το πλείστον απευθύνεται. Βεβαίως, απολύτως τίποτα σε αυτή την ταινία δεν μπορεί να γίνει πιστευτό αλλά το ότι σε κρατά κοντά της, αυτό της το δίνεις – αν βέβαια αντέχεις στην θέα ανθρώπων να κυκλοφορούν στο κενό με 1200 μέτρα από κάτω τους και χωρίς να έχουν από πουθενά να πιαστούν.
