Οι επιλογές πολλές _Ξεκινάμε από “το σπίτι μας” με το πρόγραμμα του δημοτικού θερινού κινηματογράφου Καισαριανής “ΑΙΟΛΙΑ”
Από τις 15 Ιουνίου μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου, 39 ταινίες από όλο τον κόσμο “στη δροσιά του πάρκου”.
Είσοδος δωρεάν για όλους από Δευτέρα έως Πέμπτη.
Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
Γενική είσοδος 5 ευρώ Παρασκευή έως Κυριακή.
Είσοδος ελεύθερη για όλες τις μέρες για παιδιά έως 14 ετών, ΑμΕΑ και τον συνοδό τους, μέλη τρίτεκνων, πολύτεκνων οικογενειών, ανέργους (με την επίδειξη της σχετικής κάρτας), ηθοποιούς και όσους έχουν δικαίωμα ατέλειας __οι προβολές ξεκινούν στις 21:00 (τον Σεπτέμβριο στις 20:30).
Σας περιμένουμε!
Tον αποτροπιασμό της για την παραχώρηση του χώρων του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου για τη διοργάνωση της γαμήλιας δεξίωσης της κόρης των Γλύξμπουργκ, εκφράζει με…
2η βδομάδα του Ιούνη__
Με το φακό του 902
Κινηματογραφική εβδομάδα με αρκετές επανεκδόσεις, πολλές διαφορετικές προβολές στους κινηματογράφους και ελάχιστες νέες ταινίες στη διανομή, ανάμεσά τους και την πολυαναμενόμενη επιστροφή του Στίβεν Σπίλμπεργκ μετά το «The Fabelmans». Οι επίσημες επανεκδόσεις της εβδομάδας είναι αρκετές, ενώ πραγματοποιείται και πληθώρα αφιερωμάτων, όπως επίσης το 16ο Athens Open Air Film Festival, που πραγματοποιεί δωρεάν προβολές σε πολλά σημεία της Αθήνας. (Για να μάθετε το πλήρες πρόγραμμα του 16ου AOAFF και πληροφορίες για τις προβολές επισκεφτείτε τις ιστοσελίδες aiff.gr και aoaff.gr).
Παράλληλα, τρία ιστορικά θερινά σινεμά της πόλης («Σινέ Φλερύ», «Cine Αλεξάνδρα» και «Λάουρα») συμπράττουν για πρώτη φορά, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο κοινό αφιερωματικό πρόγραμμα από 10 Ιούνη έως 29 Ιούλη, το οποίο περιλαμβάνει τα αφιερώματα «Ghibli Nights + 1» («Studio Ghibli» και Χαγιάο Μιγιαζάκι), «Kaurismaki Malt» («Μια βαθιά υπόκλιση στον Φινλανδό μετρ Ακι Καουρισμάκι») και «D. Lynch x 3» (ένα αφιέρωμα στα σκοτεινά μυστήρια και στα μονοπάτια του υποσυνείδητου, μέσα από το βλέμμα του Ντέιβιντ Λιντς). Δεν ξεχνάμε το Ταινιόραμα 2026, που συνεχίζεται στον κινηματογράφο «Αστυ» για 3η βδομάδα. Την επόμενη βδομάδα ένα νέο φεστιβάλ ανοίγει τις πύλες του στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, από 18 έως 22 Ιούνη στον Θερινό Κινηματογράφο «Λαΐς». Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κίνας 2026 θα μας γνωρίσει τη σύγχρονη κινεζική κινηματογραφική παραγωγή, μέσα από 8 νέες ταινίες σε ελληνική πρεμιέρα. Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα της Ταινιοθήκης, https://tainiothiki.gr/.
Οσον αφορά τις επανεκδόσεις: «SOS Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα» («Dr. Strangelove or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb», 1965) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, «Blow Up» (1966) του Μικελάντζελο Αντονιόνι, «Οι Αλλοι» («The Others», 2001) του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ.
Ημέρα Αποκάλυψης / Disclosure Day / Στίβεν Σπίλμπεργκ / 2026 / 145λ
Αν ανακάλυπτες ότι δεν είμαστε μόνοι, αν κάποιος σου το έδειχνε, σου το αποδείκνυε, θα σε τρομοκρατούσε; Αυτό το καλοκαίρι η αλήθεια ανήκει σε επτά δισεκατομμύρια ανθρώπους. Πλησιάζουμε όλο και περισσότερο στην Ημέρα Αποκάλυψης.
Ο «μεγάλος παραμυθάς» του Χόλιγουντ επέστρεψε με ταινία για εξωγήινους, χρόνια μετά τις ταινίες «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου» και «E.T. ο Εξωγήινος». Βρισκόμαστε στα πρόθυρα του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως πληροφορούμαστε από τα δελτία ειδήσεων, που μιλούν για τη Βόρεια Κορέα (!), λέγοντας ότι τέτοια «απειλή» έχει να δει ο πλανήτης από την Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα το 1962! Με μια αναδρομή τύπου «X-Files» γυρνάμε στην υπόθεση Ρόζγουελ και στο 1947! Η υπόθεση Ρόζγουελ είναι το επίκεντρο όσων μιλούν για την εξωγήινη ζωή και την πρώτη υποτιθέμενη επαφή τους με τη Γη. Εχει χτιστεί μια συνωμοσιολογία χρόνων πάνω στην υπόθεση αυτή, που υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ την κράτησαν επτασφράγιστο μυστικό για να ιδιοποιηθούν τον εξωγήινο πολιτισμό… Στα πρόθυρα λοιπόν του παγκοσμίου πολέμου, κάποιοι «φωτισμένοι» επαναστατούν εναντίον της μεγάλης εταιρείας τεχνολογίας που κρύβει τις αποδείξεις για την υπόθεση και βάζουν στόχο τους να δείξουν την αλήθεια στην ανθρωπότητα. Και η αλήθεια είναι ότι οι εξωγήινοι μας χάρισαν σε υπερθετικό βαθμό την ενσυναίσθηση: Ολα τα προβλήματα του πλανήτη αρχίζουν και τελειώνουν εκεί. Η ενσυναίσθηση θα μας σώσει από τον πόλεμο! Στην εξίσωση μπαίνει και η θρησκευτική πίστη εναντίον της τεχνολογίας, και μάλιστα με πολύ αντιδραστικό τρόπο. Ο Σπίλμπεργκ φτιάχνει εκ νέου ένα «αθώο» παραμύθι για το καλό όλων μας, που στοχεύει στη νοσταλγία του «παλιού καλού καιρού». Επιστρέφει στις δεκαετίες ’70 και ’80, εποχές που η ανακάλυψη του Διαστήματος ήταν η αιχμή του ψυχρού πολέμου και, θα τολμούσαμε να πούμε, στον περίφημο «πόλεμο των άστρων»! Δεν υπάρχει η πραγματικότητα, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, οι δρόμοι Ενέργειας και μεταφοράς, οι δορυφόροι, οι πύραυλοι, τα συμφέροντα των πολυεθνικών της τεχνολογίας και του Διαστήματος. Οι πόλεμοι γίνονται τυχαία μάλλον! Από άποψη περιεχομένου, βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Μορφικά ο Σπίλμπεργκ μάς δίνει ένα σενάριο που παραπέμπει σε ταινία καταδίωξης, την οποία όμως σκηνοθετεί σαν οικογενειακή ταινία. Δεν υπάρχει σεναριακή και σκηνοθετική ένταση, ούτε σε πλανοθεσία και μοντάζ, ούτε καν στη μουσική του σπουδαίου Τζον Γουίλιαμς. Ας πούμε ότι η Εμιλι Μπλαντ και ο Τζος Ο’Κόνορ ήταν καλοί στους πρωταγωνιστικούς ρόλους… Τώρα, αν θέλετε να δείτε πώς θα σκηνοθετούσαν οι ΗΠΑ το Ρόζγουελ μετά από 70 χρόνια, μπείτε στην αίθουσα με δική σας ευθύνη!
Ο Ξένος / L’Εtranger / Φρανσουά Οζόν / 2025 / 122λ
Αλγέρι, 1938. Ο Μερσώ, ένας ήσυχος και ασήμαντος υπάλληλος, γύρω στα 30, θάβει την μητέρα του χωρίς να δείξει το παραμικρό συναίσθημα. Την επόμενη μέρα ξεκινά μια σχέση με την Μαρί, συνάδελφό του στη δουλειά, και επιστρέφει στη ρουτίνα του. Ομως ο γείτονάς του, Ρεϊμόν Σιντές, διαταράσσει την καθημερινότητά του και τον μπλέκει σε ύποπτες ιστορίες, μέχρι που μια μέρα με ανυπόφορη ζέστη, ένα τραγικό γεγονός σε μια παραλία θα αλλάξει τα πάντα…
Ο Φρανσουά Οζόν μεταφέρει κινηματογραφικά το μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμύ «Ο Ξένος», το οποίο γράφτηκε το 1940 και εκδόθηκε το 1942. Ο σκηνοθέτης εξηγεί ότι μέσα από την ταινία θέλησε να κατανοήσει το μυστήριο του Μερσώ και να προσεγγίσει κινηματογραφικά την «αδιαφορία του κόσμου», χωρίς να χάνει την αισθησιακή, σωματική διάσταση του υλικού. Ο Καμύ, γεννημένος στο Αλγέρι, είναι επηρεασμένος από το υπαρξιακό ρεύμα και δημιουργεί έναν άνθρωπο με τεράστιες αντιφάσεις, που όμως στο κατώφλι του θανάτου απελευθερώνεται και εξεγείρεται. Εξέγερση εννοεί το να πάρει θέση ενάντια στο κατεστημένο αφού συνειδητοποιήσει ότι είναι όλα χαμένα. Πραγματικά η ταινία, ασπρόμαυρα γυρισμένη με πολύ λιτά κάδρα και εξαιρετική προσαρμογή στην εποχή, προσπαθεί να αποτυπώσει τις εκφάνσεις και τις ιδιαιτερότητες στο λογοτεχνικό έργο του Καμύ. Ο Οζόν μάς δίνει έναν ήρωα απόλυτα εγωιστή, αποστασιοποιημένο από την κοινωνία και τις κοινωνικές συμβάσεις, έναν ήρωα λιγομίλητο, απλό παρατηρητή της ζωής, ο οποίος δεν παίρνει θέση σε κανένα κοινωνικό δρώμενο. Εναν ήρωα που λέει πάντα την αλήθεια, ακόμα κι όταν διακυβεύεται η ίδια η ζωή του, έναν ήρωα που αρνείται να συμβιβαστεί μέχρι τέλους, που δεν πιστεύει σε κανέναν, δεν ενστερνίζεται καμία ιδεολογία, δεν αποζητά την ευτυχία ή την καταξίωση και δεν περιμένει τίποτα, αφού όλα είναι μάταια, γιατί υπάρχει η αναπόφευκτη θνητότητα. Ο Οζόν αντικατοπτρίζει αυτές τις αντιφάσεις, ίσως λιγότερο την «εξέγερση», σίγουρα όμως η αλήθεια και η κοινωνική αδιαφορία παίζουν κεντρικό ρόλο στην ταινία του. Είναι πραγματικά μεγάλο στοίχημα να μεταφέρεις ένα τέτοιο έργο. Θέλει πολύ λεπτές ισορροπίες, από τους πρωταγωνιστές μέχρι τη διεύθυνση φωτογραφίας. Ο ήλιος είναι κεντρικό στοιχείο στον «Ξένο». Ο ήλιος φωτίζει το αληθινό πρόσωπο του. Ξένος είναι ο ίδιος στο Αλγέρι, ξένος είναι ο αυτόχθονας που ζει τη γαλλική αποικιοκρατία, οι πράξεις μας είναι ξένες προς τον εαυτό μας. Ο Μπενζαμέν Βουαζέν είναι εκπληκτικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μοιάζει λες και έχει γεννηθεί με αυτήν την απέραντη ειρωνεία και απαξίωση προς τη ζωή.
3η βδομάδα Ιούνη _902
Κινηματογραφική βδομάδα – θρίλερ κυριολεκτικά, αφού εκτός από το «Ψυχώ» του Αλφρεντ Χίτσκοκ, άλλες τρεις ταινίες του είδους βρίσκονται στη διανομή! Όσον αφορά τις επανεκδόσεις, υπάρχουν επίσης η εξαιρετική «Σκύλα» (Scarlet Street, 1945) του Φριτς Λανγκ και η μοναδική «Αμελί» (Amelie, 2001) του Ζαν – Πιερ Ζενέ. Σε κάθε περίπτωση, όποια επανέκδοση κι αν διαλέξετε δεν θα βγείτε χαμένοι!
Mέχρι τις 22 του μήνα θα πραγματοποιηθεί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (θερινός κινηματογράφος «Λαΐς») το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κίνας 2026. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μια ματιά στη σύγχρονη κινεζική κινηματογραφική παραγωγή μέσα από 8 νέες ταινίες σε ελληνική πρεμιέρα από όλα τα είδη κινηματογράφου: Περιπέτειες, ταινίες εποχής, νουάρ, ερωτικές ιστορίες, ντοκιμαντέρ, κινούμενα σχέδια και γαστρονομία.
Στο «Άρωμα των Αναμνήσεων» του Χαντί Μογαχνταμντούστ παρακολουθούμε έναν άνδρα που καθώς συνειδητοποιεί τη φθαρτότητα του χρόνου, καλείται να ολοκληρώσει όσα άφησε ανολοκλήρωτα και να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να κρύβεται ή αν θα σταθεί απέναντι στη ζωή. Ως δείγμα σύγχρονου ιρανικού κινηματογράφου, ενώ έχει καλές στιγμές και άξιους πρωταγωνιστές, «εκβιάζει» το συναίσθημα σχεδόν από την αρχή, γιατί θέτει ένα αξεπέραστο εμπόδιο, όπου η ζωή του πρωταγωνιστή δεν εξαρτάται από εκείνον… Με αυτό το δεδομένο, χωρίς στιβαρό σενάριο γίνεται κάπως δακρύβρεχτο.
Toy Story 5 / Αντριου Στάντον / 2026 / 102λ
Ο Γούντι, ο Μπαζ Λαϊτγίαρ, η Τζέσι και η υπόλοιπη παρέα νιώθουν ότι παραγκωνίζονται όταν στη ζωή τους εισβάλλει η Λίλιπαντ, ένα tablet με τις δικές του ανατρεπτικές ιδέες για το τι είναι καλύτερο για το παιδί τους, την Μπόνι. Εχει έρθει άραγε η ώρα να αλλάξει η έννοια του παιχνιδιού;
Θα αναρωτηθεί κανείς: Μα είναι η πέμπτη ταινία της σειράς, τι άλλο μπορεί να μας δώσει; Κι όμως, η ματιά της, που αφορά και τους γονείς, είναι επίκαιρη. Γιατί είναι επίκαιρη; Γιατί θέτει τη μεγάλη αξία του παιχνιδιού σε πρώτο κάδρο στους καιρούς που «κερδίζει» το ψηφιακό παιχνίδι σε όλες τις ηλικίες, ακόμα και στις νηπιακές… Για την παιδαγωγική αξία του παιχνιδιού, και πώς επηρεάζει και διαμορφώνει το παιδί, υπάρχουν σπουδαία κείμενα στη φαρέτρα μας από τον Αντόν Μακαρένκο. Η απουσία ουσιαστικής επαφής και επικοινωνίας των παιδιών είναι ένα ιδιαίτερο ζήτημα που θίγει η ταινία – οφείλεται μόνο στην αλλαγή στο ψηφιακό παιχνίδι ή συνηγορούν κι άλλοι παράγοντες; Βλέπουμε τους γονείς στην ταινία κάπως σαν απόντες και προβληματιζόμαστε! Είναι άραγε ατομική ευθύνη του κάθε γονιού η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού μέσω του παιχνιδιού, ή ένα πιο σύνθετο ζήτημα μιας κοινωνίας που δεν επιτρέπει στον γονιό να περάσει χρόνο με το παιδί του, που καλά – καλά δεν μπορεί να πάει το παιδί του σε έναν παιδικό σταθμό, δεν βρίσκει μια παιδική χαρά μέσα στο τσιμέντο και παλεύει διαρκώς ανάμεσα στην υπερπροσφορά και τα χρήματα που δεν φτάνουν; Πόσοι από μας δεν προβληματιζόμαστε καθημερινά για την προσκόλληση των παιδιών στα ψηφιακά μέσα; Στην ταινία μας δυστυχώς οι γονείς δεν μοιάζουν να έχουν τέτοια προβλήματα, η ταινία όμως τα θέτει. Αυτό που θα λέγαμε είναι ότι το «Toy Story 5», εάν έχουμε παρακολουθήσει με τα παιδιά μας τις προηγούμενες ταινίες, αξίζει τον κόπο, αν και πλατειάζει λίγο και προσπαθεί να επιβάλει «ξεχασμένους» ήρωες με το ζόρι, γιατί θέτει και στα πιτσιρίκια την ομορφιά της ανάπτυξης της φαντασίας αλλά και της επικοινωνίας με αληθινό παιχνίδι, και δείχνει ότι οι αληθινοί φίλοι δεν υφίστανται στον ψηφιακό κόσμο αλλά εκ του σύνεγγυς! Επίσης δείχνει ότι δεν είναι κακό να διαφέρεις από την πλειοψηφία, να είσαι διαφορετικός, λίγο πιο «αναλογικός» βρε αδερφέ! Η «Disney» έχει και ένα franchise να συντηρήσει, πρέπει να μπει ακροθιγώς και σε πιο βαθιά νερά! Αλλωστε η κόντρα του κλασικού παιχνιδιού (Lego, Playmobil, Barbie) με το ψηφιακό (Super Mario Bros, Minecraft, Sonic the Hedgehog) έχει εκφραστεί πολλάκις τα τελευταία χρόνια στο παιδικό και όχι μόνο σινεμά. Να προσθέσουμε ότι ο κινηματογράφος είναι από τις πιο όμορφες κοινωνικές εμπειρίες – ακόμα κι αυτό να μάθουμε στα παιδιά μας, δηλαδή να πηγαίνουμε σινεμά, θα έχουμε μεγαλύτερο κέρδος απ’ ό,τι φανταζόμαστε.
Θανάσιμα Πλούσιος / How to Make a Killing / Τζον Πάτον Φορντ / 2026 / 105λ
Αποκηρυγμένος από την απίστευτα πλούσια οικογένειά του από τη γέννησή του, ο Μπέκετ Ρεντφέλοου δεν θα σταματήσει πουθενά για να διεκδικήσει την κληρονομιά του, όσοι συγγενείς κι αν σταθούν εμπόδιο στον δρόμο του.
Αντλώντας την υπόθεσή της από την κλασική ταινία «Ο 13ος Κληρονόμος» (Kind Hearts and Coronets / Robert Hamer 1949), μας μεταφέρει στο σήμερα με μια σκωπτική διάθεση. Σκωπτική, γιατί δείχνει ότι η αστική τάξη θέλει να κρατήσει την «καθαρότητα» της περιουσίας στα χέρια της, χωρίς αλλοιώσεις από «φτωχούς»! Αμοραλισμός από τους μεν, αμοραλισμός και από τον πρωταγωνιστή, που θέλει να αποκαταστήσει την «αδικία» και να γίνει κληρονόμος της αμύθητης περιουσίας. Παρακολουθούμε λοιπόν έναν διαγωνισμό αμοραλισμού και παράλληλα δύο έρωτες! Εναν που παρακινεί για ίδιον όφελος προς την «αμαρτία», και έναν «συμβατικό» για τα δεδομένα του πρωταγωνιστή, που του δείχνει τον δρόμο της «αρετής»… Ποιος από τους δύο θα κερδίσει; Σεναριακά είναι πλήρης, οπτικά είναι χάρμα, για θερινό και να μη σκεφτείς τίποτα είναι ό,τι πρέπει!
Leviticus / Αντριαν Κιαρέλα / 2026 / 88λ
Σε μια μικρή και απομονωμένη πόλη της Αυστραλίας δύο έφηβοι, ο Νάιμ και ο Ράιν, πρέπει να ξεφύγουν από μια βίαιη, αόρατη δύναμη, που παίρνει τη μορφή του προσώπου που επιθυμούν περισσότερο – ο ένας τον άλλον.
Λευιτικό είναι το 3ο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, γραμμένο από τον Μωυσή, στο οποίο μεταξύ των άλλων καθορίζεται τι θεωρείται βλασφημία, στη συγκεκριμένη περίπτωση η ομοφυλοφιλία. Στην ταινία βρισκόμαστε σε μια άδεια μικρή πόλη, την οποία ουδέποτε βλέπουμε ολόκληρη, δηλαδή σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις της, και μεταφερόμαστε στα κλειστά όρια μιας αίρεσης, διότι έτσι παρουσιάζεται το ακραίο θρησκευτικό στοιχείο. Έχουμε λοιπόν μια αίρεση που θέλει να συνετίσει τους παραβάτες της με εξορκισμούς, που φέρνουν καταστροφικά αποτελέσματα! Το να περάσεις ένα τέτοιο ζήτημα μέσα από ένα μεταφυσικό θρίλερ έχει ενδιαφέρον, αλλά αναγκαστικά η χρησιμοποίηση ακραίων μεταφυσικών στοιχείων σε παρασύρει στην πλοκή και ξεχνάς την υπόθεση. Έχουμε δει τόσο πολύ σινεμά με παρόμοιο ακραίο περιεχόμενο, που πραγματικά μια κοινωνική καταγραφή, ενδεχομένως και ταξική, που λείπει από τη συγκεκριμένη φιλμογραφία, θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Εμμονή / Obsession / Κάρι Μπάρκερ / 2026 / 109λ
Αθεράπευτα ρομαντικός και απελπισμένα ερωτευμένος, ένας νεαρός άντρας κάνει μια μαγική ευχή για να βρει ανταπόκριση και να εκπληρώσει το όνειρό του. Πολύ σύντομα θα ανακαλύψει ότι ορισμένες επιθυμίες έχουν ένα νοσηρό και δυσοίωνο τίμημα.
«One Wish Willow», ένα αντικείμενο που υπόσχεται να πραγματοποιήσει μία και μοναδική ευχή. Από όλες τις ευχές ο πρωταγωνιστής εύχεται η γυναίκα που ποθεί να τον αγαπήσει περισσότερο από οποιονδήποτε άνθρωπο στον κόσμο! Περισσότερο από οποιονδήποτε άνθρωπο στον κόσμο εννοεί και τον ίδιο της τον εαυτό, την οικογένειά της, τους αγαπημένους της ανθρώπους; Είναι άραγε μια αθώα ευχή, ή μια ευχή για αποκλειστικά ίδιον όφελος; Μήπως, αφού βρισκόμαστε στη σφαίρα του παραλόγου, εκεί που οι ευχές πιάνουν, ο πρωταγωνιστής ευθύνεται για τη μετάλλαξη ενός ανθρώπου σε «τέρας», ενός ανθρώπου σε σημείο ψύχωσης; Μήπως ο πρωταγωνιστής μας, που έχει συνεχώς τη φάτσα του αθώου που δεν καταλαβαίνει από πού προέκυψε όλο αυτό και υπομένει τα πάνδεινα στωικά, δεν είναι και τόσο αθώος; Αραγε, όταν ζητάει να αναστραφεί η ευχή του, σκεφτόταν τον εαυτό του ή την τραγική κατάσταση που δημιούργησε; Το ζήτημα εδώ είναι άλλο από αυτό που φαίνεται αρχικά. Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι το Χόλιγουντ έχει ξεμείνει από ιδέες και στηρίζεται στους πιτσιρικάδες του YouTube (π.χ. «Backrooms») για να το ξελασπώσουν! Είναι λογικό και επόμενο οι πιτσιρικάδες να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, δηλαδή τρόμο. Σάμπως τους έμαθε κανείς κοινωνικό σινεμά για να ακολουθήσουν; Βλέπουν τι πουλάει και βουρ! Είναι κακή ταινία το «Obsession»; Οχι, έχει ενδιαφέρον, είναι περισσότερο σινεμά ψυχολογικού τρόμου, και λιγότερο τρόμου με δολοφονίες, σφαγές, αίματα κ.λπ. Η κλασική βιομηχανία έχει κορεστεί με τα μπλοκμπάστερ και αναζητεί την εύκολη λύση. Ο τρόμος πάντα πουλάει. Επίσης παρατηρούμε ότι ταινίες τέτοιου τύπου φέρνουν εύκολο κέρδος με πολύ λιγότερα λεφτά στην παραγωγή! Πάντως, ό,τι και να πούμε, είναι μια ταινία που κάνει τη δουλειά της με ελάχιστα υλικά, και αυτό πρέπει να το πιστώσουμε στον Μπάρκερ. Το δε γεγονός ότι φέτος η Αμερική εξάγει περισσότερο τρόμο μήπως πρέπει να το πάρουμε ως σημάδι;
Στα θερινά ένα καλοκαίρι πλούσιο σε κινηματογραφικές συγκινήσεις
Αλμοδόβαρ, Σπίλμπεργκ, Οζόν, Νόλαν, Πέτζολντ, Σκοτ, Μουνγκίου, Γκρίνγκρας, Ενιέντι και πολλοί ακόμη …
Τέλη Αυγούστου αναμένεται το παραδοσιακό πλέον άνοιγμα του Σινεμά με Θέα, σε σύμπραξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με το Μέγαρο Μουσικής. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει αγαπημένες ταινίες και φυσικά τη δροσερή θέα της ταράτσας του κτηρίου Μ2 προς τον Θερμαϊκό. Αρκετές είναι και φέτος οι επανεκδόσεις του καλοκαιριού. Σημειώνουμε επιγραμματικά την Αμελί του Ζαν Πιέρ Ζενέ και το Τρέξε Λόλα Τρέξε του Τομ Τίκβερ, τα Ψηλά Τακούνια του Πέδρο Αλμοδόβαρ, ένα μεγάλο αφιέρωμα στο σινεμά του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και του Μπέλα Ταρ, φυσικά όπως κάθε καλοκαίρι Χίτσκοκ (Ψυχώ, Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως), το κλασικό και καθόλα επίκαιρο πολιτικό δράμα του Άλαν Πάκουλα Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου..
