• Η πρώτη γυρίστηκε στις περιοχές στον Γράμμο και στο Βίτσι, που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ, καθώς και στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ουγγαρίας και της Τσεχοσλοβακίας. Καταγράφει τις συνθήκες ζωής των παιδιών στις εμπόλεμες περιοχές, ενώ αποτυπώνει και τη μεταφορά τους σε σοσιαλιστικές χώρες, αποτελώντας σημαντικό ιστορικό τεκμήριο. Το μοντάζ και η επεξεργασία του ήχου έγιναν στην Πράγα, όπου πραγματοποιήθηκε και η πρώτη κλειστή προβολή της, το 1948, παρόντος και του Ολλανδού κομμουνιστή και σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Γιόρις Ιβενς. Επέστρεψαν στην Ελλάδα φέρνοντας μια κόπια. «Πήγαμε στη Λευκώνα, στις Πρέσπες, στήσαμε ένα πανί στην εκκλησία, φωνάξαμε τον κόσμο, ήρθαν οι γυναίκες που είχανε στείλει τα παιδιά τους στις Λαϊκές Δημοκρατίες και μόλις είδαν τα παιδιά τους στο πανί στην Τσεχοσλοβακία, οι γυναίκες ορμήσανε πίσω από το πανί να δούνε τα παιδιά τους, φώναζαν τα ονόματά τους, βάλανε τα κλάματα και πήγανε να τα πιάσουνε».
• Η δεύτερη ταινία περιέχει μερικές από τις πιο συγκλονιστικές σκηνές που αποτυπώθηκαν στον κινηματογράφο από τις μάχες, τις διαδηλώσεις και τους λαϊκούς αγώνες της Κατοχής και της Αντίστασης. Η Γκαλίνα Σέργκοβα, συγγραφέας του ομώνυμου μυθιστορήματος και σεναριογράφος της ταινίας, λέει ανάμεσα σε άλλα: «Παρά το γεγονός ότι ήρωας αυτού του βιβλίου δεν είναι ο Μάνος, αλλά ένας άνθρωπος με τα χαρακτηριστικά της βιογραφίας του, μέσα σε αυτά υπάρχει η Ελλάδα που μου γνώρισε ο Μάνος Ζαχαρίας… Αυτήν την Ελλάδα κουβαλούσε μαζί του στο στρατιωτικό σακίδιό του, τη μετέφερε στις ταινίες του και τη χάρισε στους Σοβιετικούς θεατές. Την κουβαλούσε πάντα μέσα στην ψυχή του…».

Σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο της ιρλανδικής υπαίθρου, όπου άλλοτε οι γονείς του πέρασαν τον μήνα του μέλιτος, ο συγγραφέας Ομ Μπάουμαν επιστρέφει για να σκορπίσει τις στάχτες τους αλλά και να αφήσει πίσω του ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει. Το ξενοδοχείο μοιάζει να έχει παγιδευτεί εκτός χρόνου, γεμάτο αλλόκοτους ενοίκους, υπόγειες εντάσεις και ψιθύρους για μια καταραμένη σουίτα, που παραμένει κλειδωμένη εδώ και χρόνια. Οταν μια νεαρή γυναίκα εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ο Ομ βρίσκεται μπλεγμένος σε μια σκοτεινή αναζήτηση που τον οδηγεί όλο και πιο βαθιά στο άγνωστο. Αντιμέτωπος όχι μόνο με κάτι ανεξήγητο αλλά και με τους δικούς του δαίμονες, ο Ομ καλείται να διασχίσει τα πιο σκοτεινά κομμάτια του εαυτού του.

Η διαφήμιση της ταινίας στηρίζεται στα εξής γεγονότα. Πρωταγωνιστής είναι ο Ανταμ Σκοτ του «Severance» και παραγωγοί της ταινίας είναι εκείνοι των «Weapons» και «Longlegs». Ολα αυτά προδιαθέτουν για μια ταινία με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ένα υβριδικό είδος θρίλερ, το οποίο πατάει σε δύο βάρκες: Ψυχολογικό τραύμα και μεταφυσική, δύο σε ένα. Το πρόβλημα με αυτό το είδος είναι ότι ο θεατής περιπλέκεται ανάμεσα σε ψυχολογικό, αστυνομικό και μεταφυσικό θρίλερ και τελικά δεν αποκομίζει τίποτα από όλα τούτα, γιατί το ένα είδος «ακυρώνει» το άλλο. Δυστυχώς στο σινεμά, που μετράει πάνω από 100 χρόνια, όλα έχουν γίνει και ξαναγίνει με μεγάλη επιτυχία, εκείνο που αλλάζει κάθε φορά όμως και κάνει μια ταινία σπουδαία και αξιομνημόνευτη ή όχι είναι το σενάριο. Οπως έλεγε και ο μαιτρ Χίτσκοκ, «για να κάνεις μια καλή ταινία χρειάζεσαι τρία πράγματα. Σενάριο, σενάριο, σενάριο!». Και το σενάριο που πατάει σε δύο βάρκες πολύ σπάνια ισορροπεί! Τελικά αναλύουμε το τραύμα του συγγραφέα, διαλευκάνουμε τον φόνο ή βυθιζόμαστε σε αυτό που λέμε και στο χωριό μας «Irish Folk Horror»; Ιδού η απορία!

Θα Φύγω μια Μέρα / Partir un Jour / Αμελί Μπονέν / 2025 / 98λ

Γυρισμένη κατά τη διάρκεια της sold-out παγκόσμιας περιοδείας της, η ταινία φέρνει μια «καινοτόμα» συναυλιακή εμπειρία στη μεγάλη οθόνη, από μία από τις πιο διάσημες και επιτυχημένες καλλιτέχνιδες της γενιάς της. Ενημερώνουμε ότι η ταινία είναι 3D, δηλαδή χρειάζεται ειδικά γυαλιά, και έχει προειδοποίηση στους τίτλους αρχής ότι δεν είναι κατάλληλη για ανθρώπους με φωτοευαισθησία. Το γεγονός ότι αυτό το μαθαίνει κανείς στους τίτλους αρχής, και δεν αναφέρεται πουθενά από πριν, είναι από μόνο του απαράδεκτο. Ας εξηγήσουμε, για όποιον δεν έχει εμπειρία 3D, ότι σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι είσαι ευρύτερο μέρος της εικόνας που παρακολουθείς. Αρα, αν δεν αντέχουν τα μάτια σου τις πολύ γρήγορες εναλλαγές της εικόνας στην κανονική προβολή, στην προβολή 3D αυτή η αντοχή φτάνει στα όριά της… Αλλά ας προχωρήσουμε παρακάτω. Η Μπίλι Αϊλις είναι ένα φαινόμενο για τη σύγχρονη μουσική βιομηχανία, με πολλές βραβεύσεις και δισκογραφία σε πολύ μικρή ηλικία. Ο Τζέιμς Κάμερον ύστερα από μήνες τεχνικής προετοιμασίας τράβηξε 4 συναυλίες της Αϊλις με 20 κάμερες και κάποια κομμάτια της προετοιμασίας της. Η συναυλία, είτε τη δεις 3D είτε τη δεις κανονικά, μοιάζει το ίδιο πράγμα… Η ιδιαίτερη 3D έμφαση που δίνεται στους θαυμαστές/στριες που κλαίνε και ωρύονται, μας θύμισε κάτι πολύ παλιό, που ξεκινάει από την εποχή του ’50 ! Το ουρλιαχτό μετράει την επιτυχία άραγε; Αναρωτιόμαστε πραγματικά τι νόημα έχουν αυτά τα πλάνα. Περιμέναμε περισσότερο υλικό από το εντυπωσιακό στήσιμο της συναυλίας και περισσότερα και πιο ουσιαστικά πλάνα από την προετοιμασία της Αϊλις για τις συναυλίες της. Αυτό που αντιληφθήκαμε είναι ότι η Αϊλις έχει απόλυτο έλεγχο σε κάθε λεπτομέρεια της εικόνας της και της παράστασης που δίνει. Ο Κάμερον προσπάθησε ανεπιτυχώς να μας πείσει ότι κάνει τα πάντα μόνη της, γιατί όπως όλοι ξέρουμε αυτό δεν γίνεται! Χρειάζονται εκατοντάδες τεχνικοί, στιλίστες κ.λπ. για μια τέτοια παράσταση. Συμπερασματικά, τίποτα καινοτόμο δεν είδαμε, πέρα από μια συναυλία με κάποια τεχνικά εφέ, που δεν μας δείχνουν κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί.

Ο Άνταμ Σκοτ σε ταινία τρόμου …Μαλλιαροί Ντετέκτιβς και αρκετές ακόμη __από την πολυαναμενόμενη ταινία τρόμου “Hokum” με τον Άνταμ Σκοτ και την επιστροφή του “Mortal Kombat” έως το concert film της Billie Eilish κι ένα κωμικό whodunit με τον Χιού Τζάκμαν 7-13 Μάη στις αίθουσες.

Ένας συγγραφέας ταξιδεύει σε ένα απομακρυσμένο μέρος της Ιρλανδίας για να σκορπίσει τις στάχτες των γονιών του, αγνοώντας ότι το πανδοχείο που θα μείνει είναι στοιχειωμένο. Ο Ιρλανδός σκηνοθέτης Ντέμιαν ΜακΚάρθι, γνωστός κυρίως από την τελευταία του ταινία, την άκρως τρομακτική “Οντότητα” (2024), επιστρέφει με την τρίτη ταινία του, το “Hokum”, από τους παραγωγούς των “Weapons” και “Longlegs”, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Άνταμ Σκοτ.

Billie Eilish: Hit Me Hard and Soft – The Tour Live in 3D
Σε αυτό το concert film, σκηνοθετημένο από τον Τζέιμς Κάμερον και την ίδια την Billie Eilish, παρακολουθούμε σε 3D την διάσημη τραγουδίστρια στις ζωντανές εμφανίσεις της στο Μάντσεστερ τον Ιούλιο του 2025, στα πλαίσια της έβδομης περιοδείας της με τίτλο “Hit Me Hard and Soft: The Tour”, για την προώθηση του άλμπουμ της με το ίδιο όνομα. Αυτό είναι το δεύτερο concert film της, μετά το “Happier Than Ever: A Love Letter to Los Angeles” (2021).

Μαλλιαροί Ντετέκτιβς
Ο Τζορτζ είναι ένας βοσκός που διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα στα αγαπημένα του πρόβατα κάθε βράδυ, υποθέτοντας ότι δεν είναι δυνατόν να καταλαβαίνουν. Όταν όμως ένα μυστηριώδες περιστατικό διαταράσσει τη ζωή στο αγρόκτημα, τα πρόβατα συνειδητοποιούν ότι πρέπει να γίνουν ντετέκτιβ. Καθώς ακολουθούν τα στοιχεία και ερευνούν τους υπόπτους, αποδεικνύουν ότι ακόμα και τα πρόβατα μπορούν να είναι ικανά να λύνουν εγκλήματα! Ένα κωμικό whodunit για μικρούς και μεγάλους με τον Χιού Τζάκμαν και την Έμα Τόμπσον, το οποίο βασίζεται στο μυθιστόρημα “Three Bags Full” της Λεόνι Σουόν.

Θα Φύγω Μια Μέρα
Η Σεσίλ, ανερχόμενη σεφ, ετοιμάζεται να ανοίξει μαζί  με το σύντροφό το δικό της γκουρμέ εστιατόριο, κάνοντας επιτέλους το όνειρο της πραγματικότητα, όταν ξαφνικά ο πατέρας της αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας και πρέπει να επιστρέψει στο πατρικό της για να βοηθήσει στην παραδοσιακή ταβέρνα της οικογένειάς της. Επιστρέφοντας στην επαρχία και τις γεύσεις της, μακριά από την αγχωτική ζωή του Παρισιού, συναντά τυχαία τον εφηβικό της έρωτα και καθώς οι αναμνήσεις την πλημυρίζουν, αρχίζει να αμφισβητεί τις αποφάσεις της. Το ντεμπούτο της Αμελί Μπονέν επιλέχθηκε ως η Επίσημη Ταινία Έναρξης του Φεστιβάλ Καννών, μια μεγάλη τιμή για μια πρωτοεμφανιζόμενη δημιουργό, έφτασε τα 650.000 εισιτήρια στις γαλλικές αίθουσες και ήταν υποψήφια για 4 Βραβεία Σεζάρ.

Mortal Kombat II
Οι αγαπημένοι πρωταθλητές των fan στους οποίους προστίθεται πλέον και ο ίδιος ο Τζόνι Κέιτζ έρχονται αντιμέτωποι σε μια αιματηρή μάχη. Ο στόχος είναι να νικήσουν τη σκοτεινή κυριαρχία του Σάο Καν που απειλεί την ίδια την ύπαρξη του Earthrealm και των υπερασπιστών του. Ο σκηνοθέτης Σάιμον ΜακΚόιντ επιστρέφει για να σκηνοθετήσει τη συνέχεια της εκρηκτικής κινηματογραφικής περιπέτειας του 2021, βασισμένη στο δημοφιλές βιντεοπαιχνίδι που δημιούργησαν οι Εντ Μπουν καιΤζον Τομπάιας.

That Time I Got Reincarnated as a Slime the Movie:
Tears of the Azure Sea

Ο Ριμούρου και οι φίλοι του επισκέπτονται το θέρετρο του Ουράνιου Αυτοκράτορα Ερμησία μετά την τελετή έναρξης της Ομοσπονδίας Jura-Tempest. Κατά τη διάρκεια των διακοπών τους, συναντούν μια μυστηριώδη γυναίκα, κάτι που οδηγεί σε ένα νέο περιστατικό δίπλα στη γαλάζια θάλασσα. Ένα επιτυχημένο anime για τους λάτρεις του είδους.

Pina 3D

Οι χορευτές του Χοροθεάτρου του Βούπερταλ ζωντανεύουν, πάνω κι έξω από τη θεατρική σκηνή, τέσσερα από τα σπουδαιότερα έργα της Πίνα Μπάους. Παράλληλα εξομολογούνται στην κάμερα αναμνήσεις και συναισθήματα όσον αφορά τη συνεργασία τους με τη Γερμανίδα διάσημη χορογράφο. Μια επανέκδοση του ντοκιμαντέρ του Βιμ Βέντερς για την Πίνα Μπάους σε 3D προβολή __Δέκα πέντε χρόνια μετά την πρώτη προβολή του 3D ντοκιμαντέρ «PINA» (2011) στις αίθουσες, ο Δαναός (λεωφ. Κηφισίας και Πανόρμου) παρουσιάζει τρεις μοναδικές προβολές του, Πέμπτη 8 Μαΐου, την Παρασκευή 9 και το Σάββατο 10. Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στη ζωή και το έργο της της χορογράφου Πίνα Μπάους (1940-2009), που άλλαξε την τέχνη του χορού για πάντα, μέσω του διάσημου χοροθεάτρου του Wuppertal που διηύθυνε. Με αυτή την αφορμή ανασύρουμε την συνέντευξη που είχε πάρει από τον Βιμ Βέντερς το «ΒΗΜΑ» κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ Βερολίνου το 2011 όπου η «PINA» είχε κάνει πρεμιέρα, είχε ήδη αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και θα ακολουθούσε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Η μόνη στεναχώρια του ήταν που η Μπάους δεν είδε ποτέ την ταινία διότι πέθανε το 2009. Να σημειωθεί ότι πριν από κάθε προβολή στο Δαναό, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει μία performance χορού από την Αθανασία Κανελλοπούλου εμπνευσμένη από το χορογραφικό σύμπαν της Πίνα Μπάους. Μέσα από την χορογραφία αυτή, η Κανελλοπούλου, που υπήρξε Guest χορεύτρια στο Wuppertal Tanztheater της Πίνα Μπάους από το 2002 έως το 2008, γίνεται η αρχή ενός χορευτικού ταξιδιού που ξεκινά ζωντανά στη σκηνή και ολοκληρώνεται στη μεγάλη οθόνη.

«Οταν το 1985 είδα για πρώτη φορά δουλειά της Πίνα Μπάους, κατάλαβα πόσο λίγος είμαι» παραδέχεται ο γερμανός σκηνοθέτης. «Η δουλειά μου είναι η κινούμενη εικόνα. Βλέποντας όμως το “Cafe Μuller” είδα ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να δημιουργήσω κίνηση με τον τρόπο που το έκανε εκείνη». «Η Πίνα δεν ερμήνευε ποτέ αυτό που έκανε» λέει ο Βέντερς. «Όποτε τη ρωτούσαν για τη δουλειά της άναβε τσιγάρο και σταματούσε τη συζήτηση. Αν μιλούσε ένιωθε ότι πρόδιδε αυτό που κάνει». Η πραγμάτωση του ντοκιμαντέρ υπήρξε μια οδύσσεια για τον Βέντερς, ο οποίος σε πολλές στιγμές της συνέντευξης θα δακρύσει ενθυμούμενος τη χορογράφο. Ήθελε να το σκηνοθετήσει από τότε που τη γνώρισε, πριν από 25 χρόνια. Τελικά το γύρισε μετά τον θάνατο της Μπάους, το 2009. «Είκοσι πέντε χρόνια συναισθηματικής φόρτισης είναι πάρα πολλά» λέει. Η χειρότερη φάση αυτής της περιόδου ήταν όταν ένιωσε ανίκανος να σκηνοθετήσει: «Φοβόμουν να στήσω τις κάμερες γιατί ήξερα ότι τα εργαλεία μου δεν θα ήταν αρκετά για να εκπληρώσουν τις προσδοκίες της Πίνα». Είναι σχεδόν ειρωνικό το ότι η λύση στο πρόβλημα του Βέντερς ήρθε από την υψηλή τεχνολογία, με την οποία η δουλειά της Μπάους δεν είχε απολύτως καμία σχέση. Η ιδέα τού «έκατσε» «σαν κεραυνός» ένα βράδυ στο Φεστιβάλ Καννών του 2007 και ενώ οι U2 έπαιζαν «ζωντανά» στα σκαλιά της Αίθουσας Λυμιέρ. Οι U2 βρίσκονταν εκεί με αφορμή την παγκόσμια πρεμιέρα ενός τρισδιάστατου ντοκιμαντέρ που είχε γυριστεί για το συγκρότημα. «Από το πρώτο κιόλας πλάνο είχα βρει αυτό που έψαχνα τόσο καιρό για να γυρίσω την ταινία μου:η τρισδιάστατη εικόνα δίνει μεγάλη ζωντάνια στον χώρο. Μόνο έτσι ο περίγυρος των χορογραφιών της Πίνα μπορούσε να γίνει βίωμα».

Ο Βέντερς τηλεφώνησε αμέσως στην Πίνα Μπάους και το ίδιο καλοκαίρι ξεκίνησαν οι προετοιμασίες. «Δεν είχα ιδέα για την τρισδιάστατη τεχνολογίααλλά ήξερα ότι ήθελα ένα διαφορετικό 3D,όχι απλώς μια ατραξιόν από μόνη της». Αυτό το πρόβλημα του το έλυσε το «Αvatar». «Όταν είδα το αριστούργημα του Τζέιμς Κάμερον κατάλαβα πώς η ταινία μου θα αποκτούσε ελευθερία κινήσεων». Όλα θα κατέρρεαν όμως όταν λίγο πριν από την έναρξη των γυρισμάτων ο Βέντερς δέχθηκε το τηλεφώνημα ανακοίνωσης του θανάτου της Μπάους. «Κατέρρευσα» λέει και τα μάτια του βούρκωσαν. Πήρε αμέσως τηλέφωνο τους χρηματοδότες και τους συμπαραγωγούς του για να τους πει ότι τα γυρίσματα σταματούν επειδή η ταινία δεν θα γυριζόταν. Μερικές εβδομάδες αργότερα ωστόσο οι ίδιοι χορευτές του τελευταίου θιάσου της Μπάους ήταν εκείνοι που του είπαν: «Βιμ, η απόφασή σου είναι λάθος. Η ματιά της Πίνα είναι ακόμη φρέσκια. Η ταινία πρέπει να γίνει τώρα. Θυμήσου το μότο της Πίνα: “Πρέπει να χορεύεις. Αν δεν χορέψεις,θα χαθείς”. Χορέψαμε ακόμη και την ημέρα που πέθανε. Κλαίγοντας, αλλά χορέψαμε. Στη δική σου γλώσσα αυτό μεταφράζεται σε “πρέπει να γυρίσεις το φιλμ”».

Και αυτό ακριβώς έκανε. Τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ πραγματοποιήθηκαν στο Βούπερταλ σε τρεις φάσεις: φθινόπωρο 2009, άνοιξη και καλοκαίρι 2010. Στην πρώτη φάση τα «Cafe Μuller», «Le Sacre du Ρrintemps» και «Vollmond» παρουσιάστηκαν ζωντανά στην Οπερα του Βούπερταλ και μαγνητοσκοπήθηκαν. Στη δεύτερη φάση οι συντελεστές μαγνητοσκόπησαν το «Κontakthof». Τα γυρίσματα έγιναν με τρεις διαφορετικούς τρόπους, όπως συνήθιζε και η Μπάους: με τους χορευτές του Wuppertal Τanztheater, με άνδρες και γυναίκες ηλικίας μεταξύ 65 και 80 ετών και με νέους ηλικίας 14 ετών και άνω. Για τις σόλο εμφανίσεις τους οι χορευτές άφησαν τον περιορισμένο χώρο της σκηνής και τις εκτέλεσαν σε δημόσιους χώρους και βιομηχανικά τοπία. Στην ουσία παρακολουθούμε τα χορευτικά νούμερα της Μπάους και ακούμε τις σκέψεις των χορευτών. «Η Πίνα δούλευε κάνοντας χιλιάδες ερωτήσεις στους χορευτές της» σημειώνει ο Βέντερς. «Μόνο που οι απαντήσεις τους δεν δίνονταν ποτέ με λόγια αλλά με κινήσεις. Αυτές οι κινήσεις έφτιαχναν τα έργα της».

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Tanztheater Wuppertal (ιδρύθηκε το 1973) θεωρείται η «ιέρεια» του σύγχρονου χοροθεάτρου. Γεννημένη στις 27 Ιουλίου 1940 στη βιομηχανική πόλη Ζόλιγκεν της Γερμανίας, η Πίνα Μπάους ξεκίνησε να χορεύει σε μικρή ηλικία. Στην αρχή από χόμπι, ανάμεσα στα τραπέζια της οικογενειακής επιχείρησης. Σύντομα η ασυνήθιστη σωματική ευελιξία της την έστρεψε στην Ακαδημία Χορού Folkwang στο Εσεν, με διευθυντή τον Κουρτ Γιος. Το 1959 κέρδισε τριετή υποτροφία για την Juilliard School της Νέας Υόρκης. Τραυματική εμπειρία, αλλά έφερε την Μπάους σε επαφή με μεγάλους δασκάλους (Χοσέ Λιμόν,Αντονι Τούντορ). Ο Τούντορ ώθησε την Μπάους στα χορευτικά της όρια και επιστρέφοντας στη Γερμανία έγινε η βασική χορεύτρια του Jooss΄s Folkwang Βallett για επτά χρόνια- ως την πρώτη χορογραφική της προσπάθεια το 1968. Ανάμεσα στα έργα της, το πασίγνωστο «Cafe Μuller» (1978),το «Rite Οf Spring» (1975),το «Νelken» (2005) και το «Ρalermo Ρalermo» (1989),με τους χορευτές να ισορροπούν με ένα μήλο στο κεφάλι τους. Η Μπάους πέθανε από καρκίνο το 2009 λίγο προτού κλείσει τα 69 της χρόνια.