Για τα πολυαναμενόμενα από κάποιους (γιατί άραγε;) “Wuthering Heights” (Ανεμοδαρμένα Ύψη _2026 ‧ 2ώ+16λ), σε σενάριο και σκηνοθεσία της βραβευμένη με Όσκαρ Emerald Fennell _”Υποσχόμενη Νέα Γυναίκα”, “Saltburn”, εμπνευσμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Emily Brontë του 1847, μιλήσαμε ήδη. Η απαγορευμένη αγάπη της Κάθι και του Χίθκλιφ μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη και μετατρέπεται από ρομαντική σε εθιστική, ενώ εκτυλίσσεται σε μια επική ιστορία λαγνείας και τρέλας (πρωταγωνιστούν η Μάργκοτ Ρόμπ και Τζέικομπ Ελόρντ εν μέσω πλειάδας γνωστών ηθοποιών). Έχουμε _εκτός απροόπτου βραβευμένες και μη ταινίες, τρία ντοκιμαντέρ και κάποια “ψιλά” στις πάλαι ποτέ μαρκίζες

Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας

Οι ταινίες που ξεχωρίζουν το Φλεβάρη

Επιλεγμένο

Απαντες

«Απαντες θέλουμε να χυθεί άπλετο φως για τα Τέμπη, να πληρώσουν αυτοί που η Δικαιοσύνη πιστεύει ότι είναι ένοχοι», σχολίασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για τη…

Ο Μυστικός Πράκτορας–2025 2ω+41λ

Ένας ακόμη από τους 10άδες της μεγάλης και μικρής οθόνης, αυτή τη φορά μας πάει στο 1977, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας της Βραζιλίας, όταν ένας πρώην δάσκαλος (ο Αρμάντο) δραπετεύει από ταραχώδες παρελθόν του και εγκαθίσταται στην πόλη Ρεσίφε, όπου ελπίζει να χτίσει μια νέα ζωή. Σύντομα συνειδητοποιεί ότι η πόλη απέχει πολύ από το να γίνει το καταφύγιο που αναζητά. Η πολυβραβευμένη ταινία των Καννών έχει αποσπάσει δύο Χρυσές Σφαίρες και κορυφαία βραβεία κριτικών διεθνώς, ενώ συνεχίζει την πορεία της με τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ και δύο υποψηφιότητες για BAFTA. Πρωταγωνιστεί ο Βάγκνερ Μόουρα από το “Narcos”. Το νεο-νουάρ εν είδει ιστορικο-πολιτικού θρίλερ “O Agente Secreto” σε σενάριο και σκηνοθεσία Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο. Το καστ αποτελείται από τους Robson Andrade στο ρόλο του δάσκαλου + Κάρλος Φρασίνσκο, Τάνια Μαρία, Ρομπέριο Ντιοχένες, Άλις Καρβάλιο, Γκαμπριέλ Λεόνε, Μαρία Φερνάντα Κάντιντο, Ερμίλα Γκουέντες, Ισαμπέλ Ζούα και τον Ούντο Κιρ στον τελευταίο του κινηματογραφικό ρόλο. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο βασικό διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών 2025 με ευρεία αναγνώριση και έγινε η πιο βραβευμένη ταινία του φεστιβάλ, κερδίζοντας το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού για τον Μόουρα και Καλύτερου Σκηνοθέτη για τον Μεντόζα Φίλιο, Βραβείο Διεθνούς Συνομοσπονδίας Κινηματογράφου Τέχνης, FIPRESCI καλύτερη Ταινίας ενώ στις 83^ες Χρυσές Σφαίρες, έγινε η πρώτη Βραζιλιάνικη που έλαβε υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία (Δράμα), επίσης Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δράμα) για τον Μόουρα και Καλύτερης Ξενόγλωσσης.  Στα 98^α Όσκαρ, έλαβε υποψηφιότητα Καλύτερης Ταινίας, Α΄ Ανδρικού Ρόλου, Καλύτερου Κάστινγκ και Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.

Υπόθεση

Το 1977, κατά τη διάρκεια της βραζιλιάνικης χούντας, ο πρώην καθηγητής και χήρος Armando Solimões ταξιδεύει κατά τη διάρκεια των διακοπών του καρναβαλιού στο Recife, όπου ο μικρός γιος του Fernando ζει με τα πεθερικά του από τότε που πέθανε η σύζυγός του, Fátima Nascimento. Φτάνει σε ένα καταφύγιο που λειτουργεί η Dona Sebastiana (που παρουσιάζεται ως πρώην αναρχοκομμουνίστρια), όπου υιοθετεί το όνομα Marcelo και γίνεται φίλος με άλλους πολιτικούς αντιφρονούντες, όπως η Claudia, ο Haroldo και οι πρόσφυγες του Εμφυλίου Πολέμου της Αγκόλας Thereza Vitória και Antonio. Εν τω μεταξύ, ο διεφθαρμένος αρχηγός της Αστυνομίας Euclides και οι γιοι του Sergio και Arlindo καλούνται κατά τη διάρκεια των διακοπών για να ερευνήσουν ένα κομμένο ανθρώπινο πόδι που βρέθηκε μέσα σε έναν αιχμάλωτο καρχαρία τίγρη.
___Απαραίτητη παρένθεση

Βιδέλα

Ο Jorge Rafael Videla (1925–2013) ήταν στρατηγός, της Αργεντινής και de facto Πρόεδρος της χώρας (1976-1981), δικτάτορας επικεφαλής της στρατιωτικής χούντας η οποία ανέλαβε την εξουσία στην χώρα το 1976, μετά από πραξικόπημα με το οποίο ανετράπη η Ισαμπέλ Περόν, και ανέλαβε να εφαρμόσει _όπως όλοι του συναφιού τους (βλ. και Ελλάδα) σχέδιο εθνικής αναδιοργάνωσης (proceso de reorganisacion nacional). Αίτια και αφορμές τα συνήθη … μακρά περίοδος έντονης πολιτικής αναταραχής (από το 1970), κομμουνιστικός κίνδυνος και “χάος συνέπεια του οποίου ήταν να κινδυνεύει η δημόσια τάξη και η ασφάλεια της χώρας”. Μετά την επιστροφή του γηραιού πολιτικού Χουάν Περόν το 1970 και με την ανάληψη της προεδρίας της χώρας από αυτόν άρχισαν έντονες πολιτικές διαμάχες οι οποίες είχαν καταλήξει σε δολοφονίες πολιτικών και συνδικαλιστών, η (100% καπιταλιστική) οικονομία της χώρας είχε μπει σε βαθιά ύφεση, ο κρατικός μηχανισμός υπολειτουργούσε και οι λαϊκές εξεγέρσεις ήταν καθημερινό φαινόμενο με νεκρούς και τραυματίες.

Ο ήδη υπέργηρος πρόεδρος (Περόν) απεβίωσε το 1974… χάος (βοηθούσης της αστικής τάξης και της CIA) η συνέχεια σχετικά γνωστή: η σύζυγός του και αντιπρόεδρος της χώρας Μαρία Εστέλα Μαρτίνες ντε Περόν (γνωστότερη ως Ισαβέλλα) αναλαμβάνει την προεδρία με την οικονομία υπό διάλυση, την ανεργία στα ύψη, τον πληθωρισμό να τρέχει με 500% και το λαό να πεινάει _το 1976 όταν είχε γίνει ξεκάθαρο στις ηγετικές μιλιταριστικές ομάδες ότι χρειάζεται πάλι το πρόσχημα περί κινδύνου της εθνικής ασφάλειας. Έτσι αποφασίστηκε η ανάληψη της εξουσίας από μια στρατιωτική χούντα και των τριών σωμάτων προκειμένου υποτίθεται να σωθεί η χώρα από το χάος και να εφαρμοστεί ένα σχέδιο εθνικής αναδιοργάνωσης για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία του κράτους, η εθνική οικονομία και η ασφάλεια της χώρας. Επί κεφαλής ο Στρατηγός Χόρχε Βιδέλα. Μαζί με τον αρχηγό του ναυτικού Εμίλιο Εδουάρδο Μασέρα και της πολεμικής αεροπορίας Ορλάντο Ραμόν Αγκόστι αποτελούσαν την κορυφή της εξουσίας του πολιτικοστρατιωτικού καθεστώτος (1976). Το αξίωμα του προέδρου ανέλαβε ο Βιδέλα, που τον διαδέχθηκε ο στρατηγός Ρομπέρτο Εδουάρδο Βιόλα Πρεβεντίνι το 1981. Στο τελευταίο του τηλεοπτικό μήνυμα στο εθνικό δίκτυο TV της Αργεντινής προς το Έθνος, το οποίο διήρκεσε σχεδόν μία ώρα, ο Βιδέλα προέβη σε εκτενή ανάλυση των πεπραγμένων από την κυβέρνησή του (ευλογώντας τα γένια του), διαβεβαιώνοντας ότι “ο διάδοχός του θα συνέχιζε με πίστη και αποφασιστικότητα την διαδικασία της εθνικής αναδιοργάνωσης της Αργεντινής” _για την ιστορία πέθανε το 2013 στον ύπνο του από φυσικά αίτια κατά την κράτησή του στη φυλακή Μάρκος Παζ

Θυμίζουμε πως _ως πρώην δικτάτορας είχε καταδικαστεί σε ποινή ισόβιας κάθειρξης το 1985, αλλά την καταδίκη του είχε ακυρώσει πέντε χρόνια αργότερα απονέμοντάς του χάρη ο τότε Πρόεδρος Κάρλος Μένεμ. Ο Βιντέλα είχε διωχθεί για απαγωγές βρεφών, παιδιών αντιφρονούντων, εγκλήματα που δεν κάλυπτε η χάρη που του είχε δοθεί, και από το 1998 ως το 2008 τελούσε υπό κατ’ οίκον περιορισμό, πριν μεταφερθεί στη φυλακή εν αναμονή της κατάληξης των πολλαπλών διώξεων που αντιμετώπιζε.

Ο υποκειμενικός παράγοντας

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Αργεντινής (Partido Comunista de la Argentina) ιδρύθηκε το 1918, αρχικά ως Partido Socialista Internacional (Διεθνές Σοσιαλιστικό Κόμμα) μετά τη ρήξη με το Partido Socialista (Σοσιαλιστικό Κόμμα), σε συνάρτηση με την Οκτωβριανή Επανάσταση και τη Λενινιστική Τρίτη Διεθνή. Εκδίδει εφημερίδα (την Nuestra Propuesta _Η Πρότασή μας). Διεθνώς, είναι μέλος της solidnet. Για την ιστορία και τις παλινωδίες του μπορείτε να ανατρέξετε στο διαδίκτυο.

Από τον Περονισμό στη Δικτατορία του 1976

Μετά τις εργατικές κινητοποιήσεις του 1945, ενάντια στην απομάκρυνση και τη σύλληψη του Περόν, προέκυψαν ερωτήματα εντός του κόμματος σχετικά με την πολιτική του γραμμή και την ηγεσία. Στο Εθνικό Συνέδριο του ίδιου έτους, ο Rodolfo Puiggrós εξέφρασε ανοιχτά αυτές τις επικρίσεις και απαίτησε να επιδιωχθούν πρακτικές συμφωνίες με τον Περόν σχετικά με την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων και την μάχη ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Στις εκλογές του 1946, το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν μέρος της Δημοκρατικής Ένωσης, η οποία αντιτάχθηκε στον Περονισμό. Ο Puiggrós διαγράφηκε το 1947 και ίδρυσε το Movimiento Obrero Comunista (Κίνημα Κομμουνιστών Εργατών) μαζί με ορισμένους κομμουνιστές συνδικαλιστές που τάχθηκαν υπέρ μιας συμμαχίας με τον Περονισμό. Με βάση τα ιστορικά αρχεία του Κόμματος ο Juan José Real, υπεύθυνος για τη διαχείριση των κομματικών εκδόσεων και μέλος της ΚΕ, κατηγορήθηκε ότι κατείχε θέσεις ευνοϊκές για την περονιστική κυβέρνηση. Όταν η Εύα Περόν πέθανε το 1952, ο Ρεάλ δημοσίευσε μια επαινετική νεκρολογία στην κομματική έκδοση (Nuestra Palabra)

• Το 1955, η αστυνομία του Ροζάριο συνέλαβε, βασάνισε και εξαφάνισε τον Juan Ingallinella (Χουάν Ινγκαλινέλα), γιατρό και ηγέτη του κόμματος, ο οποίος μέρες νωρίτερα είχε συμμετάσχει στην έκδοση φυλλαδίων που υπερασπίζονταν την κυβέρνηση και κατήγγειλαν τους εγκεφάλους πίσω από τον βομβαρδισμό και την επίθεση με πολυβόλα στην Πλατεία του Μάγιο, στην οποία περισσότεροι από 350 έχασαν τη ζωή τους και πάνω από 700 τραυματίστηκαν.
• Μετά την ανατροπή του Περόν, το κόμμα μπήκε σε παρανομία, δεκάδες διανοούμενοι, πολιτικοί, ηγέτες συνδικάτων και μέλη του Κόμματος συνελήφθησαν, κατηγορούμενοι για συμμετοχή σε συνωμοσία για την ανατροπή της δικτατορίας Αραμπρού-Ρόχας. Η κυβέρνηση προσπάθησε να παρουσιάσει αυτό το αντικομμουνιστικό σχέδιο ως επίτευγμα της εσωτερικής της πολιτικής και ως χειρονομία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1958, δημιουργήθηκε η Χούντα για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας, μια οργάνωση αφιερωμένη στη δίωξη των κομμουνιστών. Τα κεντρικά γραφεία του Κόμματος άνοιξαν ξανά το 1959, αν και οι διώξεις δεν σταμάτησαν. Το επόμενο έτος, πάλι παράνομο (360 μέλη συνελήφθησαν και 56 γραφεία του έκλεισαν. Αριστερά κόμματα και οργανώσεις (ειδικά η Ομοσπονδία Γυναικών) διώχθηκαν και η νομική υπόσταση του Κομμουνιστικού Κόμματος, ενός Τροτσκιστικού κά ανακλήθηκε. Μετά από αρκετά εμπόδια, πάντως μόνο το Κομμουνιστικό Κόμμα μπόρεσε να συμμετάσχει στις εκλογές.
• Τηρούσε τις θέσεις του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, το οποίο υποστήριζε, μεταξύ άλλων σημείων, μια ειρηνική μετάβαση στον σοσιαλισμό μέσω εκλογών. Το 1967, υπέστη τη μεγαλύτερη οργανωμένη διάσπαση στην ιστορία του, η οποία οδήγησε 4.000 μέλη και στελέχη να αποσχιστούν και να σχηματίσουν το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Ιαν-1968).
• Κατά τη δεκαετία του 1970, δεν ακολούθησε τις πολιτικές των αντάρτικων κινημάτων της Λατινικής Αμερικής. Αντιμέτωπο με την κρίση της κυβέρνησης της María Estela Martínez και την επικείμενη εμφάνιση στρατιωτικού πραξικοπήματος, το PCA άρχισε να προωθεί την “κοινή, ενιαία δράση των πολιτικών κομμάτων, της Εκκλησίας και των Ενόπλων Δυνάμεων για τη σύσταση ενός πολιτικοστρατιωτικού υπουργικού συμβουλίου”, ένα σύνθημα που αργότερα θα γινόταν αίτημα για “πολιτικοστρατιωτική σύγκλιση”.

Η Κεντρική Επιτροπή του PCA, όπως και άλλες  μαρξιστικές οργανώσεις (ακολουθώντας παράλληλη γραμμή με την ΕΣΣΔ) δεν καταδίκασε το πραξικόπημα του 1976 και την επακόλουθη στρατιωτική δικτατορία. Λίγες μέρες μετά το πραξικόπημα, μια επίσημη δημοσίευση του Κομμουνιστικού Κόμματος σχετικά με τον νέο πρόεδρο έγραφε: ” Όσο για τις πιο ακριβείς διατυπώσεις του (…) επιβεβαιώνουμε με έμφαση ότι αποτελούν τη βάση ενός απελευθερωτικού προγράμματος που μοιραζόμαστε (…). Ο πρόεδρος δηλώνει ότι δεν θα υπάρξουν εύκολες, θαυματουργές ή θεαματικές λύσεις. Να είστε σίγουροι ότι κανείς δεν τις περιμένει (…). Ο στρατηγός Βιδέλα δεν ζητά υποστήριξη, αλλά κατανόηση, την οποία και έχει”. Αυτή η θέση βασιζόταν σε έναν πολιτικό χαρακτηρισμό που παρουσίαζε το δίδυμο Βιδέλα-Βιόλα ως την πτέρυγα της ανανεωμένης δημοκρατίας, σε αντίθεση με μια πτέρυγα Πινοσετιστών, έναν μη κυρίαρχο τομέα εντός των Ενόπλων Δυνάμεων και συνέπεσε με την ανοχή που παρείχε η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης στη στρατιωτική δικτατορία (αύξησε και τις εμπορικές ανταλλαγές). Αυτός ο χαρακτηρισμός δεν έγινε εύκολα αποδεκτός από όλα τα μέλη, τα οποία, εν μέσω εσωτερικών συζητήσεων, διχάστηκαν μεταξύ εκείνων που εμπιστεύονταν τον λόγο της ηγεσίας και εκείνων που προτιμούσαν να ενεργούν μόνοι τους ή να αρνούνται να δεχτούν οδηγίες.

Το ΚΚ Αργεντινής (σε αντάλλαγμα) δεν επηρεάστηκε από Νόμους, οι οποίοι διέλυσαν  αριστερές οραγανώσεις. Η δραστηριότητά του αυτοανεστάλη και, μαζί με εννέα άλλα πολιτικά κόμματα, αντιμετωπίστηκε με “ευελιξία” από τη στρατιωτική κυβέρνηση. Παρά ταύτα, ένας μεγάλος αριθμός μελών και στελεχών του (στοιχεία μιλούν για πάνω από 1000) βασανίστηκε, δολοφονήθηκε και εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Ο Alberto Nadra (Αργεντινός πολιτικός, συγγραφέας και δημοσιογράφος μαρξιστικών πεποιθήσεων, που ξεχώρισε ως ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα μεταξύ 1970 και 1980) δηλώνει ότι οι καταγγελίες που υπέβαλε η PCA στην Διαμερικανική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IACHR) επέτρεψαν σε αυτό το όργανο, για πρώτη φορά, να αναγνωρίσει την ύπαρξη “κρατικής τρομοκρατίας” στην Αργεντινή, χρησιμοποιώντας την υπόθεση της φοιτήτριας Inés Ollero (Ινές Ογιέρο, νεαρή εργάτρια και φοιτήτρια βιολογίας, που συνελήφθη το 1979 σε επιχείρηση σε λεωφορείο και μαζί με όλους τους επιβάτες μεταφέρθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα και κρατήθηκε) ως “πιλοτική υπόθεση”. Προσθέτει ότι η κράτηση σχεδόν 1.600 στελεχών, η απαγωγή περισσότερων από 500 και η δολοφονία τουλάχιστον 150 καταδεικνύουν αντικειμενική αντίσταση στη δικτατορία, ανεξάρτητα από τη δημόσια στάση του ΚΚ.

Χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους της Αργεντινής εναντίον της μαζικής “απορρύθμισης” που προωθεί η κυβέρνηση Μιλέι

Αξιολογώντας αυτήν την περίοδο κατά την 30ή επέτειο του πραξικοπήματος, το ΚΚ Αργεντινής εξέδωσε μια δήλωση που λέει “Κάθε δύναμη με τον δικό της τρόπο, όλοι μαζί αγωνιστήκαμε να κατανοήσουμε τη νέα φύση της δικτατορίας που επιβλήθηκε από τους Yankees” και υποστηρίχθηκε φυσικά από από το σύνολο του πολιτικού και κοινωνικού αστικού χώρου (…) Κάναμε λάθη στην αξιολόγηση των εσωτερικών αντιφάσεων εντός των Ενόπλων Δυνάμεων, υπερεκτιμώντας τες και πιστεύοντας ότι ήταν δυνατό να τις εκμεταλλευτούμε στον αγώνα κατά του φασισμού. Δεν καταφέραμε να δούμε την ηπειρωτική στρατηγική φύση των συνεχιζόμενων ενεργειών και το επίπεδο ηγεμονίας που είχαν επιτύχει από την αρχή οι πιο φιλοϊμπεριαλιστικοί τομείς. (…) Δεν είμαστε, όπως είναι γνωστό και δεν το κρύβουμε, μια αλάνθαστη δύναμη ούτε στα λόγια ούτε στις πράξεις, αλλά είμαστε περήφανοι που ανήκουμε σε ένα κόμμα που με αξιοπρέπεια αντιστάθηκε στις επιθέσεις της δικτατορίας και που συνέβαλε στον αγώνα αλληλεγγύης από την πρώτη μέρα, τόσο εντός όσο και στο εξωτερικό.

Το PCA κατέθεσε μήνυση σε δύο ποινικές υποθέσεις κατά της κρατικής τρομοκρατίας που διέπραξε η δικτατορία. Μία από αυτές τις υποθέσεις είναι αυτή του Floreal Edgardo Avellaneda, γνωστού ως “El Negrito” (Το Μικρό Μαύρο Αγόρι), γεννημένου στο Ροζάριο το 1961. Ήταν μέλος της Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Νέων και υπεύθυνος για το προπαγανδιστικό έργο στη γειτονιά του. Ζούσε με τη μητέρα του, και τον πατέρα του, εκπρόσωπο του συνδικάτου στο εργοστάσιο υφασμάτων Tensa, και οι δύο ακόμη μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ήταν 15 ετών όταν απήχθη από το σπίτι μαζί με τη μητέρα του, κρατήθηκε παράνομα και βασανίστηκε. Το σώμα του βρέθηκε ένα χρόνο μετά, στα νερά του Ρίο ντε λα Πλάτα (με σοβαρά σημάδια σωματικών βασανιστηρίων και ανασκολοπισμού).

Το 16^ο Συνέδριο

Έγινε το 1986, το Κόμμα άσκησε έντονη αυτοκριτική και ξεκίνησε να διορθώνει τα λάθη του, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην άφιξη νέων στελεχών στη Νεολαία (FJC). Αυτή η διαδικασία ήταν γνωστή ως η “στροφή” και περιελάμβανε αλλαγές στην πολιτική στρατηγική, την οργανωτική αντίληψη και τις επαναστατικές στάσεις. Επίσης, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου, αναγνωρίστηκαν τα λάθη στον χαρακτηρισμό της δικτατορίας του Βιντέλα, λάθη που δημιούργησαν σημαντικό πολιτικό και ανθρώπινο κόστος για το κόμμα. Στο πολιτικό μέτωπο, αυτό σήμαινε την εγκατάλειψη της στρατηγικής του “Εθνικού Δημοκρατικού Μετώπου” υπέρ της στρατηγικής του “Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου _Κοινωνικό”.

Η φιγούρα του Τσε

Ο Γκεβάρα και τα αντάρτικα κινήματα (με ισχυρή παρουσία εκείνη την εποχή στη Νικαράγουα και το Ελ Σαλβαδόρ) άρχισαν να αναδεικνύονται. Αυτή η δέσμευση οδήγησε τα στελέχη της νεολαίας _μαχητές της FJC να πολεμήσουν στο πλευρό των αντάρτικων κινημάτων. Το 1987, ο Αργεντινός κομμουνιστής αγωνιστής Marcelo Feito, σκοτώθηκε σε μάχη στο Ελ Σαλβαδόρ και το κόμμα τον θυμάται ως έναν από τους πρώτους Mártires del Viraje (Μάρτυρες του Σημείου Καμπής). Αυτό το Συνέδριο συζήτησε επίσης την κρίση που προκλήθηκε από την κατάσταση στην ΕΣΣΔ και στο αν το Κομμουνιστικό Κόμμα Αργεντινής έπρεπε επομένως να συνεχίσει ή να διαλύσει. Η θέση για τη συνέχιση του κόμματος κέρδισε με οριακή διαφορά, αλλά χρόνια αργότερα, στο 18^ο Συνέδριο, στελέχη που είχαν ηγηθεί αυτής της στάσης εκδιώχθηκαν βίαια από το κόμμα

Ενωμένη Αριστερά

Το 1987 ιδρύθηκε η Izquierda Unida_ Ενωμένη Αριστερά (σας θυμίζει κάτι;), μαζί με το Κίνημα για τον Σοσιαλισμό (Movimiento al Socialismo MAS), με σκοπό την ένωση του αριστερού πολιτικού φάσματος. Αυτή η συμμαχία συγκέντρωσε 400.000 ψήφους σε εθνικό επίπεδο, εξασφαλίζοντας μία έδρα στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ωστόσο, διασπάστηκε το 1991.

Το PCA, υπέστη σημαντικό πλήγμα με τις ανατροπές και τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991.

• Το 1996, υπέστη άλλη μια διάσπαση και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, μετά από ένα Έκτακτο Συνέδριο, σχηματίστηκε ένα νέο κόμμα με το όνομα PCCE (Partido Comunista Congreso Extraordinario Κομμουνιστικό Κόμμα του Έκτακτου Συνέδριου), το οποίο υιοθέτησε τα διακριτικά και το όνομα της εφημερίδας “Nuestra Palabra”. Τροποποίησε τα διακριτικά του κόμματος και το όνομα της εφημερίδας του, η οποία έγινε “Nuestra Propuesta” (Η Πρότασή μας).
• Μεταξύ 1997 και 2005, στο πλαίσιο της επανεκκίνησής του, εντάχθηκε στη συμμαχία της Ενωμένης Αριστεράς, μαζί με το Κίνημα Σοσιαλιστών (Τροτσκιστών), κερδίζοντας δύο έδρες το 2001 και μία έδρα το 2003.  Στις προεδρικές εκλογές του 2003, εντάχθηκε στη συμμαχία της Ενωμένης Αριστεράς με υποψήφια την Περονίστρια βουλευτή Patricia Walsh (πήρε 1,72%)
• Στις προεδρικές εκλογές του 2007, σχημάτισε συμμαχία με το Partido Humanista (Ανθρωπιστικό Κόμμα FRAL (Frente Amplio hacia la Unidad Latinoamericana _Ευρύ Μέτωπο για την Ενότητα της Λατινικής Αμερικής), λαμβάνοντας το 0,41% των ψήφων.
• Το 2008, ο γενικός γραμματέας του, Patricio Echegaray, συμμετείχε σε Φόρουμ για την Υπεράσπιση των Δημόσιων Υποθέσεων μαζί με όλους τους αστούς Χριστιανοδημοκράτες και σοασιαλδημοκράτες . Στις προεδρικές εκλογές του 2011, υποστήριξε την υποψηφιότητα της Cristina Fernández de Kirchner (Κριστίνα Φερνάντεζ ντε Κίρχνερ), μέσω της συμμαχία Frente para la Victoria (Μέτωπο για τη Νίκη) _ επανεξελέγη με 54,11%.

Πριν από τις γενικές εκλογές του 2015, ο γενικός γραμματέας του κόμματος συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο υποψηφίων του Frente para la Victoria για το Κοινοβούλιο της Mercosur. Το 2019, το Κόμμα εντάχθηκε στο Frente de Todos (Μέτωπο για Όλους), έναν συνασπισμό που επικεντρώνεται στη σύγκλιση τεσσάρων κύριων πολιτικών τομέων: του Περονιστών, τον Κιρχνερισμό (με επικεφαλής την  Κριστίνα ντε Κίρχνερ) του Μέτωπου Ανανέωσης, το Κίνημα Εβίτα (Περονιστές), το Proyecto Sur (Πίνο Σολάνας), το SOMOS και καμιά 10αριά ακόμη.
Από το 2023, είναι μέλος του συνασπισμού Unión por la Patria, του διαδόχου του Frente de Todos.

Ο Armando τοποθετείται σε μια δουλειά από το δίκτυο αντιφρονούντων του στο γραφείο ταυτοτήτων της πόλης με το ψευδώνυμο Marcelo, όπου έχει μια τυχαία συνάντηση με τον Euclides, ο οποίος του προσφέρει τη φιλία και _φαινομενικά, την προστασία του και είναι εμφανώς ενοχλημένος από την αλαζονική συμπεριφορά (του Ευκλείδη), η οποία περιλαμβάνει την παρενόχληση του Χανς, ενός Εβραίου επιζώντος του Ολοκαυτώματος, ο οποίος λανθασμένα θεωρείται Ναζί φυγάς. Η δουλειά του Αρμάντο του δίνει επίσης την ευκαιρία να αναζητήσει αρχεία για την εκλιπούσα μητέρα του, από την οποία έχει λίγες αναμνήσεις. Εν τω μεταξύ, στο Σάο Πάολο, οι εκτελεστές Μπόμπι και Αουγκούστο προσλαμβάνονται από τον πρώην εκτελεστικό διευθυντή της Eletrobras (σσ. τότε δημόσιας εταιρείας ηλεκτρικής ενέργειας της Βραζιλίας), Ενρίκε Γκιρότι, για να σκοτώσουν τον Αρμάντο, με τον οποίο έχει πολιτική και προσωπική βεντέτα. Ο Αρμάντο συναντά την Έλζα, ηγέτη ενός κινήματος πολιτικής αντίστασης στα βορειοανατολικά της Βραζιλίας, σε ένα σινεμά (São Luiz), όπου ο πεθερός του, Αλεξάντρ, εργάζεται ως μηχανικός προβολής. Καταγράφοντας μια μαρτυρία για τις διεφθαρμένες δραστηριότητες του Ghirotti, ο Αρμάντο αφηγείται ένα δείπνο που παρακολούθησε με τη Φάτιμα, το οποίο κατέληξε σε συμπλοκή με αυτόν και τον γιο του, μετά από σχόλια για την κατώτερη κοινωνικοοικονομική τάξη του ζευγαριού και τις υποτιθέμενες κομμουνιστικές συμπάθειες. Η Έλζα ενημερώνει τον Αρμάντο ότι έχει διαταχθεί μια δολοφονία με συμβόλαιο και του λέει πως πρέπει να εγκαταλείψει τη χώρα. Ο Σέρτζιο και ο Αρλίντο πετούν το ανθρώπινο πόδι στον ποταμό Καπιμπαρίμπε, όπου ξαφνικά αναβιώνει και επιτίθεται σε ομοφυλόφιλους άνδρες που κάνουν βόλτες σε ένα δημόσιο πάρκο τη νύχτα. Η ιστορία, πιθανώς μια συγκάλυψη από εφημερίδα για την πολιτική διαφθορά και βία κατά τη διάρκεια της εβδομάδας του καρναβαλιού, δημιουργεί μια δημόσια φρενίτιδα. Ο Αουγκούστο και ο Μπόμπι προσλαμβάνουν έναν ντόπιο φτωχό ένοπλο, τον Vilmar, για να βρει τον Αρμάντο. Περιμένοντας την αναχώρηση, ο Αρμάντο αποχαιρετά τη Dona Sebastiana και τους άλλους πρόσφυγες.

Την επόμενη μέρα, η κάλυψη του Αρμάντο αποκαλύπτεται αφού ο Bobbi παρακολουθεί τον (Sr) Αλεξάντρ. Ο Vilmar αναγνωρίζει τον Αρμάντο, αλλά αποτυγχάνει να τον σκοτώσει, πυροβολώντας τον Arlindo και έναν συνάδελφό του αστυνομικό. Ο Bobbi, παρακολουθώντας από μακριά, κυνηγά έναν αιμορραγούντα Βίλμαρ στο κέντρο της Ρεσίφε και αργότερα σκοτώνεται από αυτόν σε ένα κουρείο.

Στο παρόν τώρα, η φοιτήτρια ιστορίας Flavia ερευνά το δίκτυο αντίστασης της Elza μέσα από ηχογραφήσεις και αρχεία εφημερίδων, μαθαίνοντας ότι ο Αρμάντο δολοφονήθηκε και κατηγορήθηκε ως διεφθαρμένος καθηγητής. Ταξιδεύοντας προς τη Ρεσίφε, η Φλάβια συναντά τον Φερνάντο, έναν πλέον μεσήλικα γιατρό, ο οποίος δέχεται να του πάρουν συνέντευξη στο νοσοκομείο όπου εργάζεται, με τη Φλάβια να παρουσιάζεται ως αιμοδότης. Το ζευγάρι συζητά το πολιτικό παρελθόν του Armando και την επακόλουθη δολοφονία του, καθώς και την ταυτότητα της μητέρας του Αρμάντο, της “India”. Ο Φερνάντο δηλώνει ότι δεν έχει ούτε μια ανάμνηση από τον πατέρα του, αλλά θυμάται με αγάπη ότι παρακολουθούσε την ταινία Jaws (τα Σαγόνια του καρχαρία) με τον παππού του σε έναν κινηματογράφο, ο οποίος έκτοτε έχει γίνει το νοσοκομείο όπου εργάζεται.

Κριτική _αλιεύοντας

Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, το 98% των 165 κριτικών είναι θετικές. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: “_Ένα θεματικά πλούσιο και οπτικά συναρπαστικό πολιτικό θρίλερ, το The Secret Agent συνδυάζει το στυλιζάρισμα της κωμωδίας με καυστικά κοινωνικά σχόλια για να υφάνει μια έντονα επικίνδυνη αλλά σκοτεινά ανθρώπινη ιστορία”. Το Metacritic, το οποίο χρησιμοποιεί έναν σταθμισμένο μέσο όρο, έδωσε βαθμολογία 92|100,  υποδεικνύοντας “καθολική αναγνώριση”.
Το TheWrap επεσήμανε ότι “η συνοχή δεν είναι ψηλά στη λίστα χαρακτηριστικών της ταινίας, αλλά η ακαταστασία είναι μέρος της γοητείας της”.
Ο David Ehrlich του IndieWire της έδωσε “B+”, καταλήγοντας στο συμπέρασμα …” πάντα συναρπαστική, αλλά μερικές φορές πιο ήρεμη από τις υλικές της απαιτήσεις —  συχνά στο μέγιστο βαθμό της ζωντανής κατά τις παρακάμψεις της”.

Άλλοι κριτικοί επαίνεσαν την ταινία για τη φιλοδοξία, το οπτικό στυλ και το συναισθηματικό της βάθος. Η Shannon Connellan του Mashable την αποκάλεσε “ένα περίπλοκο, χρονο-άλμα θρίλερ πολιτικού εγκλήματος” και έγραψε ότι το “συναρπαστικό σενάριο, η άψογη υποκριτική και η εντυπωσιακή αισθητική της δεκαετίας του 1970” την καθιστούν _όταν την βλέπεις “αδύνατο να αποσπαστείς”. Το Showbiz την περιέγραψε ως “ένα φωτεινό και αξέχαστο» νεονουάρ πολιτικό θρίλερ”, επαινώντας τις “ζωηρές, ζωντανές σκηνές της” και αποκαλώντας τον Moura “ηλεκτριστικά καλό”, προσφέροντας “μία από τις καλύτερες ανδρικές ερμηνείες της χρονιάς”. Ο Carlos Aguilar του The Playlist χαιρέτισε την ταινία ως “ένα επιβλητικό αριστούργημα βυθισμένο στην ιστορία και μια απτή λατρεία για τον κινηματογράφο”.

Διαδικασία υποβολής βραβείων Όσκαρ: Παρά το γεγονός ότι η ταινία του Mendonça Filho απορρίφθηκε δύο φορές από την βραζιλιάνικη επιτροπή υποβολής Όσκαρ, ο Μυστικός Πράκτορας αναμενόταν να είναι η ασφαλής επιλογή της χώρας μετά την επιτυχημένη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ των Καννών του 2025 και την συνεχιζόμενη ισχυρή καμπάνια για τα βραβεία Neon. Μέχρι τον Αύγουστο, η ταινία μπήκε στη βραχεία λίστα μαζί με πέντε άλλες βραζιλιάνικες ταινίες μεγάλου μήκους. Λίγο αργότερα, εμφανίστηκαν αναφορές που υποδηλώνουν μια πιθανή περιφρόνηση υπέρ της ταινίας Manas (2024), η οποία υποστηρίχθηκε από ένα λόμπι 70 εταιρειών υψηλού προφίλ για το υποτιθέμενο “επείγον θέμα της στη Βραζιλία”. Το κίνημα δημιούργησε δημόσια αναταραχή που οφείλεται στην αντίληψη της κατάχρησης πολιτικής και προσωπικής εξουσίας στη διαδικασία υποβολής βραβείων Όσκαρ της Βραζιλίας, αντί της καλλιτεχνικής αξίας και της εμπορικής λογικής.

Μετά την αρνητική αντίδραση στην καμπάνια Manas από τους κριτικούς και τη βραζιλιάνικη κινηματογραφική βιομηχανία, η οποία περιελάμβανε ένα τετράλεπτο βίντεο της Fernanda Torres που υποστήριζε την επιλογή του “Ο Μυστικός Πράκτορας”, το τελευταίο επιλέχθηκε τελικά ως η επίσημη υποβολή της χώρας

Δείτε και  ΚΟΜΕΠ γραμμή ενσωμάτωσης ή γραμμή ανατροπής; η πείρα της Αργεντινής από την καπιταλιστική άνοδο στην οικονομική κρίση του Τάσου Τραβασάρου

_                     Κραυγές

Τρεις γυναίκες διαφορετικών ηλικιών ζουν εγκλωβισμένες σε μια καθημερινότητα που τις καταπιέζει. Ανάμεσα στη ρουτίνα, τις κοινωνικές προσδοκίες και τους προσωπικούς τους φόβους, αισθάνονται ότι έχουν χάσει τη σύνδεση με τον εαυτό και τις επιθυμίες τους. Η απόδρασή τους στην άγρια φύση γίνεται μια απρόσμενη διαδρομή ελευθερίας και αφύπνισης. Η έκτη ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου, έκανε πρεμιέρα στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με θερμή ανταπόκριση.

Στο καστ συμμετέχουν καταξιωμένοι Έλληνες ηθοποιοί –Αγλαΐα Παππά, Αλεξάνδρα Καζάζου, Χάρης Φραγκούλης– και ανερχόμενα κινηματογραφικά ταλέντα, όπως η Μαργαρίτα Αλεξιάδη και η Μαρία Αρζόγλου. Μόνιμοι συνεργάτες του δημιουργού οι Χρήστος Γούσιος, Θοδωρής Παπαδημητρίου, Μιχάλης Σιώνας, γνωστοί στο ευρύ κοινό ως The Prefabricated Quartet, συνθέτουν μια μουσική που δονεί τις αισθήσεις, αναλαμβάνοντας συχνά να εκφράσει όσα δεν θα ειπωθούν με διαλόγους στην πορεία της ιστορίας. Η ταινία αποτελεί ανεξάρτητη παραγωγή του Πέτρου Σεβαστίκογλου

Σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου, καθηγητής στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου ο γεννημένος στη Μόσχα Πέτρος Σεβαστίκογλου σπούδασε κοινωνιολογία στο Παρίσι και σκηνοθεσία κινηματογράφου στις H.Π.A. Έχει σκηνοθετήσει έξι ταινίες μεγάλου μήκους («Άνεμος στην πόλη»-1997, «Electra»-2014, «Η Βοή του κόσμου»-2021 κ.α.), ντοκιμαντέρ για την κρατική τηλεόραση, παραστάσεις για το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και για ιδιωτικές παραγωγές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Βέλγιο, Γαλλία, Κίνα, Πολωνία). Όπως γράφει για τη νέα του ταινία, παίρνοντας έμπνευση από τη ρήση «ο ερωτισμός είναι η μέχρι θανάτου επιδοκιμασία της ζωής» του Georges Bataille: «Δεν αντέχουμε πια να καούμε από πάθος, λέξεις, ιδέες και ειλικρινή πόθο για ό,τι πραγματικά μας συγκλονίζει. Ζώντας σε έναν κόσμο που διαρκώς φοβόμαστε μήπως κάτι «χάσουμε», υψώνουμε προστατευτικούς τοίχους για να μην διαλυθούμε μέσα σε μια άλλη ανθρώπινη ψυχή. Λες κι ένα δεύτερο δέρμα βάζει το δράμα που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας σε απόσταση, για να το επαναφέρει σε αποδεκτές αναλογίες, δηλαδή αναλογίες που δεν κλονίζουν τις συνήθειές μας ούτε τις πεποιθήσεις μας. Έχουμε χάσει την αίσθηση της τραγωδίας. Ξεχνώντας τον σκοπό της ζωής, μένουμε λογικοί, ενώ μέσα μας φλεγόμαστε. Η νοσταλγία για την άγρια, αδάμαστη φύση μας, όμως, μας ακολουθεί και το σώμα κατανοεί μέσω των αισθήσεων τι είναι τι. Κινείται σε επίπεδα που η λογική δεν θα μπορούσε ποτέ να συλλάβει. Μία ιστορία που υιοθετεί μια λυρική και όχι ορθολογική σύνθεση, καθοδηγούμενη από τα συναισθήματα.»

Ο Δρόμος του Εγκλήματος

Ένας άπιαστος κλέφτης κοσμημάτων, καταστρώνει την τελευταία του επιχείρηση, όταν τα σχέδιά του διασταυρώνονται με αυτά μιας απογοητευμένης ασφαλιστικής μεσίτριας. Παράλληλα, ένας αδίστακτος ντετέκτιβ τους κυνηγάει ελπίζοντας να ματαιώσει την ληστεία πολλών εκατομμυρίων δολαρίων που σχεδιάζουν. Κρις Χέμσγουορθ, Μαρκ Ράφαλο και Χάλι Μπέρι ενώνουν τις δυνάμεις τους σε αυτό το νέο heist movie.

_                  Τραγούδι του Δάσους

Βαθιά μέσα στα Βόσγια Όρη της Γαλλίας, ο Μινιέ και ο δωδεκάχρονος γιος του, συναντούν τον πατέρα του, για να παρατηρήσουν τον λύγκα, τα ελάφια, τις κουκουβάγιες και ίσως τον σπάνιο αγριόκουρκο, στο φυσικό τους περιβάλλον. Αποτυπώνοντας το θαύμα και τον μαγευτικό ρυθμό αυτού του περιβάλλοντος, μαζί με τους ήχους και τις ιστορίες του που λέγονται στο φως των κεριών, ο Γάλλος φωτογράφος και σκηνοθέτης Βενσάν Μινιέ μάς ξεναγεί σε έναν αθέατο κόσμο, αυτόν της άγριας ζωής. Το ντοκιμαντέρ είναι υποψήφιο για δύο Βραβεία Σεζάρ.

_                    Goat: Ο Δρόμος προς την Κορυφή

Μια μικρή κατσίκα με μεγάλα όνειρα έχει την ευκαιρία να ενταχθεί στους επαγγελματίες και να παίξει roarball, ένα άθλημα υψηλής έντασης, μικτής εκπαίδευσης, πλήρους επαφής, στο οποίο κυριαρχούν τα πιο γρήγορα και άγρια ​​ζώα στον κόσμο. Αθλητικό animation για μικρούς και μεγάλοτς και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά. Στην αυθεντική διανομη, ο Κάλεμπ ΜακΛάφλιν του “Stranger Things” χαρίζει τη φωνή του στην κατσίκα-πρωταγωνιστή.

_                  Δύο Εποχές, Δύο Ξένοι

Η Λι, μια Κορεάτισσα σεναριογράφος σε δημιουργικό αδιέξοδο ζει και εργάζεται στην Ιαπωνία. Σε μια κρίση έμπνευσης παλεύει να γράψει μια ιστορία έρωτα ανάμεσα σε δύο θλιμμένους νέους που συναντώνται σε μια παραλία και βρίσκει καταφύγιο στο ορεινό πανδοχείο ενός φαινομενικά αγροίκου μεσήλικου, ο οποίος κατατρύχεται από τα δικά του λάθη και ενοχές. Ο σημαντικός Ιάπωνας σκηνοθέτης, Σο Μιγιάκε, βασίστηκε σε δύο μάνγκα του εμβληματικού Γιοσιχάρου Τσούγκε. Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Λεοπάρδαλη και το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής Νέων στο 78o Φεστιβάλ του Λοκάρνο.

_                     Rabbit Trap

Ένα ζευγάρι μουσικών μετακομίζει σε μια απομονωμένη καλύβα, αναζητώντας έμπνευση στους ήχους της φύσης. Η εμφάνιση ενός μυστηριώδους παιδιού φέρνει στην επιφάνεια κρυφές εντάσεις και δοκιμάζει τη σχέση τους, καθώς η γαλήνη της φύσης διαστρέφεται σε μια σκοτεινή, απειλητική δύναμη. Ο Μπριν Τσέινι κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με αυτό το ψυχολογικό θρίλερ.

_                     Από τι Είμαστε Φτιαγμένοι

Ο Άρης, ένας νέος τετραπληγικός φοιτητής ψυχολογίας, ξεκινά την πτυχιακή του εργασία για τα στερεότυπα γύρω από τη σεξουαλικότητα των ατόμων με αναπηρία -μια έρευνα που εξελίσσεται σε πενταετές προσωπικό ταξίδι. Αναζητώντας απαντήσεις για την επιθυμία, την οικειότητα (intimacy) και τη σεξουαλικότητα, ο Άρης γνωρίζει ανθρώπους που αλλάζουν την οπτική του: απότην Κατερίνα Βρανά μέχρι τον Δημήτρη Ζώρζο, τον πρώτο επαγγελματία σεξουαλικό βοηθό στην Ελλάδα, από νεαρά ζευγάρια στα πρώτα βήματα της σχέσης τους έως συντρόφους ζωής που βίωσαν την απώλεια των αγαπημένων τους. Ο Σιαμάκ Ετεμάντι του “Παρί” στο πρώτο του ντοκιμαντέρ.

_                       Αβάντι Μαέστρο

Ντοκιμαντέρ για τον καραγκιοζοπαίχτη Ιάσονα Μελησσινό, μία πληθωρική προσωπικότητα που ασχολείταιμε τον Καραγκιόζη πάνω από εξήντα χρόνια. Πλησιάζοντας στο τέλος της καριέρας του, αφηγείται την πορεία του στο ελληνικό θέατρο σκιών. Ετοιμαστείτε για ένα ταξίδι στο μαγικό κόσμο του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών.

_                      Οι Ζωές των Άλλων (επανέκδοση)

Το παιχνίδι μέρα με τη μέρα χοντραίνει! Ένα μέρος του «ξανα-ανανεωμένου» γερμανικού κινηματογράφου, φαίνεται, ανέλαβε έναν πολύ σημαντικό ρόλο να παίξει. Από τη μια να εξανθρωπίσει το ναζισμό και να δικαιολογήσει τη συναίνεση ή, στην καλύτερη περίπτωση, την αδράνεια του γερμανικού λαού (εκτός των κομμουνιστών και κάποιων κοντινών στους κομμουνιστές δημοκρατών, που αγωνίστηκαν ενάντια στο φασισμό και πλήρωσαν γι’ αυτό), στη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου, και από την άλλη να συκοφαντήσει τον κομμουνισμό. Και στις δυο περιπτώσεις ο κινηματογράφος αυτός προσποιείται, ότι είναι κριτικός και ουδέτερος! Οτι εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι το «γερμανικό δράμα» και μόνον!

1984
Η ταινία του γεννημένου το 1973 στην Κολωνία και μεγαλωμένου στη Νέα Υόρκη Φλόριαν Χένκελ Φον Ντονερσμάρκ, «Οι ζωές των άλλων», καταπιάνεται, με τι άλλο, με την «κακιά» και «απάνθρωπη» Στάζι! Κουβέντα, φυσικά, για τις μυστικές υπηρεσίες της Δυτικής Γερμανίας, της Αμερικής και των άλλων συμμάχων… Ετσι, βέβαια, παραποιείται η ιστορία. Και με παραποιημένη ιστορία οι λαοί δεν καταλήγουν σε σωστά συμπεράσματα, τόσο απαραίτητα για το μέλλον του κόσμου. Το «Οι ζωές των άλλων», λοιπόν, πέρα από τις κινηματογραφικές τους αρετές ή, μάλλον, ακριβώς για τις κινηματογραφικές τους αρετές, είναι πολύ επικίνδυνη! Επικίνδυνη με την έννοια ότι χρησιμοποιεί το συναίσθημα, το οποίο, σε συνάρτηση με την άγνοια και τη στρεβλή πληροφόρηση, παγιδεύει το θεατή και τον οδηγεί σε λαθεμένα συμπεράσματα! Μια μεγάλη Ανατολικογερμανίδα θεατρίνα έχει μεγάλες αδυναμίες! Ζει με απαγορευμένα χάπια και αγαπάει υπερβολικά την καριέρα της. Αυτές οι δυο μεγάλες αδυναμίες την οδηγούν σε δυο αγκαλιές. Η μία είναι η επιλογή της καρδιάς της, ένας πετυχημένος θεατρικός συγγραφέας, και η άλλη ένας υπουργός της κυβέρνησης που της παρέχει «προστασία». Σε κάποια φάση η θεατρίνα θα υποχρεωθεί να αποφασίσει. Την καρδιά ή την προστασία; Επιλέγει την καρδιά!

Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει το δράμα! Ο προδομένος υπουργός, μια καρικατούρα υπουργού, θυμώνει. Καλεί τη Στάζι, που… όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει, που εκτελεί προσωπικές εντολές υπουργών και όχι αποφάσεις οργανωμένου κράτους, σύμφωνα με την ταινία, και τη διατάζει: Βρέστε μου στοιχεία για το συγγραφέα και εν ανάγκη κατασκευάστε τα! Ο αξιωματικός που παίρνει την εντολή, προσδοκώντας προαγωγή, το παίρνει προσωπικά. Καλεί έναν κολλητό του «εξειδικευμένο» πράκτορα της Στάζι και αρχίζει η παρακολούθηση. Και ενώ όλα είχαν σχεδιαστεί στην εντέλεια, δεν είχε ληφθεί υπόψη ο «ανθρώπινος παράγοντας». Ο δεύτερος πράκτορας, ο «εξειδικευμένος», ο οποίος ήταν και ο κύριος παρακολουθητής, «συγκινείται» από το «δράμα» του συγγραφέα και τάσσεται, μυστικά φυσικά, με το μέρος του. Αντί να τον καταδώσει, όπως είχε υποχρέωση, τον προστατεύει. Τον διασώζει σωστότερα! Η πράξη του, βέβαια, δε χρεώνεται στην ιδεολογική ορθότητα, την οποία υπερασπίζεται, αλλά στον «καλό» συναισθηματισμό του!

Στο μεταξύ για το καλό της «ελευθερίας» και το κακό της Στάζι, παρεμβαίνει ο πολύς Γκορμπατσόφ! Ανατρέπεται ο σοσιαλισμός στη Σοβιετική Ενωση και στη συνέχεια και στην Ανατολική Γερμανία. Μετά την ανατροπή, ως γνωστόν, η «ελευθερία» φυσάει απ’ όλες τις γνωστές και άγνωστες κατευθύνσεις, σε όλες τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες! Οι Ανατολικογερμανοί «αναπνέουν». Ο συγγραφέας, και δεν είναι μόνον αυτός σύμφωνα με την ταινία, ανοίγει το φάκελό του και μαθαίνει για την παρακολούθηση και τον «καλό» πράκτορα. Στον οποίον αφιερώνει και την πρώτη του «μετα-κομμουνιστική» νουβέλα, με τον τίτλο, «Σονάτα για έναν καλό άνθρωπο»! Οχι, δεν πρόκειται για μελό. Στηρίζεται στη λογική του μελό! Πάνω, όμως, σε αυτό το δοκιμασμένο είδος ο, πράγματι άξιος, σκηνοθέτης και πολύ καλός σεναριογράφος (δικό του είναι και το σενάριο της ταινίας), Φλόριαν Χένκελ Φον Ντονερσμάρκ έφτιαξε μια ενδιαφέρουσα, και γι’ αυτό επικίνδυνη, κινηματογραφική ταινία. Χρησιμοποίησε όλο το ταλέντο του, το οποίο πράγματι περισσεύει, και έφτιαξε μια ταινία με πλοκή, με σασπένς, με αρχή, μέση και τέλος. Και παρότι η υπόθεση είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά και μονόπλευρη, το τελικό αποτέλεσμα για πολλούς θεατές, κυρίως πολιτικά απληροφόρητους, είναι αρκετά πειστικό! Είναι φανερό, λοιπόν, πως έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ δύσκολο και σοβαρό ιδεολογικό αντίπαλο! Ο οποίος, πολύ έντεχνα, αποσιωπά το μεγάλο και καταπιάνεται με το μικρό! Ο πανέξυπνος και ταλαντούχος Φλόριαν Χένκελ Φον Ντονερσμάρκ, γνωρίζοντας τα μυστικά του κινηματογράφου, με την άριστη τεχνική και την αξιοπρόσεκτη αισθητική του, καταφέρνει να εξουδετερώσει πολλά από τα ευλόγα ερωτήματα, που προκύπτουν και τα οποία, αν έμπαιναν στη συζήτηση, θα αποδυνάμωναν το έργο του: Η Στάζι θα κριθεί από την ιστορία για τις «υπερβάσεις» της, για τις «παρανομίες» της, για τις όποιες «σκοπιμότητές» της (κατηγορίες ενορχηστρωμένες που εκτοξεύονται από θεούς και δαίμονες) ή για τον σκληρό ταξικό αγώνα που έδωσε ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους εχθρούς του κομμουνισμού; Η «προσωπική περίπτωση» που εξετάζει η ταινία, όσο αληθινή και αν είναι (που δεν είναι), μήπως αναιρεί την αναγκαιότητα για ισχυρές και αυστηρές μυστικές υπηρεσίες από τα λαϊκά κράτη, όταν απέναντί τους υπάρχει εχθρός και μάλιστα ισχυρότερος και καλύτερα εξοπλισμένος; Οταν συνεχίζεται η ταξική πάλη; Οταν όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά;

Αν ο καλόπιστος θεατής «πιάσει» μια λεπτομέρεια, από τις πολλές που διαφεύγουν στην ταινία, παρ’ όλη την προσοχή που υπέδειξε (οι οποίες λεπτομέρειες, δυστυχώς, πιάνονται μόνον από τους έμπειρους πολιτικά θεατές) και απαντήσει σωστά στο ερώτημα που θα προκύψει από την ανάγνωση αυτής της «λεπτομέρειας», τότε θα νιώσει ισχυρός για να αντιμετωπίσει το συναίσθημα που κυριαρχεί και καραδοκεί. Το συναίσθημα που τον παγιδεύει. Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, ο «καλός» Ανατολικογερμανός συγγραφέας έγραψε και έστειλε κρυφά ένα άρθρο του στο δυτικογερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ». Το γνωστό, γνωστό με όλες τις έννοιες, περιοδικό, ποιανού συμφέροντα υπερασπίζεται; Τελικά με ποιους συντάσσεται ο συγγραφέας; Και τι θα έπρεπε, τάχα μου, να κάνει η Στάζι; Ας μην προχωρήσω! Απαντήσεις υπάρχουν δεκάδες και για τη Στάζι. Η ταινία, πέρα από τις προθέσεις της, που είναι φανερές, βάζει και ένα πολύ επείγον και σοβαρό ζήτημα, για τους κομμουνιστές. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, γίνεται επιτακτικότερη η ανάγκη για θεωρητική θωράκιση. Οι επιθέσεις, που θα δεχτούμε στο μέλλον, θα είναι πιο έντονες, πιο συντονισμένες και πιο «ταλαντούχες». Δεν είναι η άμυνα που ενδείκνυται. Η επίθεση απαντάει στις επιθέσεις!