35 χρόνια είναι σίγουρα πολλά, αλλά ταυτόχρονα και λίγα για την προετοιμασία για τη νέα έφοδο στον ουρανό. Μπορεί οι μνήμες να ξεθωριάζουν αλλά υπάρχουν και ζωντανές σπίθες που συνοδεύουν όλους όσους/ες έκαναν αυτό το ταξίδι.
Εδώ και καιρό διάβαζε τη σχετική είδηση στη εφημερίδα. «Η 35η Αντιιμπεριαλιστική Κατασκήνωση της ΚΝΕ θα γίνει φέτος στο Βίτσι και θα είναι αφιερωμένη στα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ». Είχε την τύχη να είναι στο πρώτο αντάμωμα τον Ιούλη του 1992 , αλλά και στ’ άλλα τέσσερα που ακολούθησαν.Να λοιπόν ένα μικρό αφήγημα:
Χρόνια εξαιρετικά δύσκολα για το κίνημα, το κόμμα, την ίδια την ανθρωπότητα. Η ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό στρατόπεδο δεν υπήρχαν πλέον. Το κόμμα είχε περάσει μία μεγάλη κρίση και η προσπάθεια ανασυγκρότησης του δύσκολη, επίπονη, που απαιτούσε καθημερινή δουλειά χωρίς όρια σε όλους τους τομείς. Η γειτονιά μας – καθότι νομός της Β. Ελλάδας- «έβραζε» με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ ο εθνικισμός των «μακεδονομάχων» είχε σηκώσει κεφάλι.
Ήταν από τις επαρχιακές οργανώσεις που είχαν κρατήσει ένα πυρήνα νεολαίας με σημαντική παρουσία κυρίως σε μαθητές. Ενώ και το νομαρχιακό κομματικό όργανο που υπήρχε ήταν τριαντάρηδες, γεγονός που της έδινες μια φρεσκάδα, ενώ απαντούσε και στα «επιχειρήματα» των αναθεωρητών που είχαν αποχωρήσει, ότι «στο ΚΚΕ έμειναν μόνο οι παππούδες»
Οι νέες δολοφονίες γυναικών από νυν και πρώην συντρόφους τους προστίθενται σε μια μακρά «αλυσίδα» τέτοιων αποτρόπαιων περιστατικών, και αναδεικνύουν για μια ακόμα φορά την…
Η απόφαση για το πρώτο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ στα σύνορα με την τότε FYROM στις όχθες της Μεγάλης Πρέσπας και η σχετική ενημέρωση δεν σήκωνε αναβολές. Ήταν ένα στοίχημα που θα έπρεπε να κερδηθεί. Μπορεί η κατεύθυνση να ήταν η συμμετοχή νεολαίας, όμως στο νομό κατανοήθηκε με «πλατύτερο πνεύμα». Στο άκουσμα της συγκέντρωσης πολλοί ήταν αυτοί/ες, ιδιαίτερα αγωνιστές της ΕΑΜΙκής Αντίστασης και του ΔΣΕ που εκφράσανε το ενδιαφέρον για να συμμετέχουν.
Στο σχετικό άρθρο για την επέτειο αυτή, τότε γραμματέας της ΚΝΕ έγραψε: «…Η ανταπόκριση από τα μέλη και τους φίλους της ΚΝΕ ήταν μεγάλη, οι στόχοι συμμετοχής γρήγορα υπερκαλύφθηκαν, τα τέσσερα (4) πούλμαν έγιναν δώδεκα (12). Η διοργάνωση παρά τη νυχτερινή καταιγίδα αγκαλιάστηκε με ενθουσιασμό.Η συγκέντρωση στα σύνορα ξεπέρασε τους χίλιους διαδηλωτές. Οργανώσεις από Γιουγκοσλαβία – Τουρκία – Βουλγαρία ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση και συμμετείχαν στη συνάντηση και σε κοινό κάλεσμα ειρήνης – αλληλεγγύης.»
Και έτσι ήταν. Όμως ο νομός μας είχε …τα πρωτεία!
Την πρώτη μέρα πήγαν 3 αυτοκίνητα, με νεολαίους, που κατασκήνωσαν το βραδύ εκεί και έφαγαν όλη τη νυχτερινή καταιγίδα.
Όμως το επόμενο πρωϊ το ραντεβού ήταν διαφορετικό. Στις 6 το πρωί αναχώρησαν 4(!) λεωφορεία από την πρωτεύουσα του νομού με νεολαίους, με τριαντάρηδες- σαραντάρηδες αλλά και αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΔΣΕ. Και εδώ ήταν και το «πρώτο» πρόβλημα. «Αναγκαστική στάση» στο Αμύνταιο, ψάχνοντας ανοικτά μαγαζιά για τη χρήση τουαλέτας. Ευτυχώς το ένα ανοικτό μαγαζί δέχτηκε τους πρωινούς επισκέπτες- αφού εξηγήσαμε το ποιοι ήμασταν και που πηγαίναμε- με χαμόγελο, που έγινε μεγαλύτερο όταν πολλοί από αυτούς του έκαναν σεφτέ…
Το αντάμωμα με τους νεολαίους του νομού αλλά και τους άλλους κατασκηνωτές ήταν πραγματικά συγκινητικό. Και στη συνέχεια η ανθρώπινη αλυσίδα πάνω από χιλίων ανθρώπων, μεταξύ τους αντιπροσωπείες από Βουλγαρία, Τουρκία και Γιουγκοσλαβία. Όταν μετά δημοσιεύτηκαν στη εφημερίδα φωτό και ανταποκρίσεις από τη συγκέντρωση, έλεγαν με καμάρι για πολλά χρόνια: «Βλέπεις τον πιο ψηλό στη φωτογραφία, είναι από το νομό μας, εκεί γύρω ήμασταν και εμείς». Και πράγματι επρόκειτο για νεολαίο με ύψος..2,05! Που ξεχώριζε ως… «σημαδούρα» στην ανθρώπινη αλυσίδα…
Η επιστροφή ήταν πραγματικά γιορτή. Χαμόγελα και αντάρτικα τραγούδια και κυρίως μία βαθιά ικανοποίηση ότι ανταποκριθήκαμε στο καθήκον μας και μάλιστα με περηφάνια για πολλά χρόνια μετά λέγαμε ότι «ήμασταν οι πιο πολλοί στη συγκέντρωση αυτή σε σχέση με άλλες περιοχές»! Όσο για τη δρακογενιά της αντίστασης αυτό που τονιζόταν από όλους τους ήταν: « Πήραμε δέκα χρόνια ζωής από τη συμμετοχή μας στη συγκέντρωση αυτή. Συνεχίζουμε αμετανόητα»
Όμως είχε και ένα «πρακτικό» αποτέλεσμα. Στη πρωτεύουσα του νομού έγινε με μεγάλη επιτυχία τον Αύγουστο, προφεστιβαλική της ΚΝΕ , όταν δεν έγινε κατορθωτό κάτι τέτοιο σε άλλες περιοχές της χώρας.
Το ταξίδι του Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, Ακτιο, Στόμιο, Αραξος κλπ. Αυτή τη φορά με λιγότερα λεωφορεία από την περιοχή, αλλά με περισσότερους νεολαίους!
Όπως έγραφε και ο Λένιν «Εμείς αρχίσαμε… ο πάγος έσπασε… ο δρόμος χαράχτηκε…»!
