Για μία ακόμη φορά ο γνωστός Ι.Κ. Πρετεντέρης στα ΝΕΑ (30/8) με ολοσέλιδο άρθρο με τίτλο «Η σωστή πλευρά της ιστορίας» προσπαθεί να «εκλαϊκεύσει» στο λαό τις επιθυμίες, τις στάσεις και τους σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης της χώρας μας και των συμμάχων της στο εξωτερικό.
Με «επιχειρήματα του συρμού» πάει να μας πείσει ότι αυτοί (η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι) πάντα βρίσκονται στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» σε αντίθεση με όσους αμφισβήτησαν ή αμφισβητούν την πορεία αυτή.
Βασικός στόχος του συγκεκριμένου άρθρου είναι να «πείσει» ότι η στάση της άρχουσας τάξης και της κυβέρνησης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία είναι η σωστή και η ωφέλιμη απέναντι «στη ρωσική βαρβαρότητα». (Πάντως θα περιμέναμε και ανάλογες αναφορές για τη στρατηγική συμμαχία της χώρας μας με το κράτος-δολοφόνο, το Ισραήλ που κινείται στο ίδιο μοτίβο …)
Φυσικά δεν χρησιμοποιεί κανένα επιχείρημα για το αν η στάση αυτή ωφελεί το λαό της χώρας, αν τελικά αυτή η πολύμορφη εμπλοκή στο πλευρό το ΝΑΤΟ-Ε.Ε έχει κάτι καλό να προσφέρει στη χώρα μας, στην οικονομία της, την ειρήνη, την ασφάλεια της κλπ.
Το τι λύσσα τούς έχει πιάσει με τους φαντάρους που αντιδρούν στην ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο, ούτε λέγεται! Και δεν είναι η πρώτη φορά. Το…
Ας δούμε δύο τμήματα του άρθρου.
Το ένα ιδεολογικό που δείχνει τον βαθύτατο- εμμονικό αντικομουνισμό του. Γράφει χαρακτηριστικά: «…Πρώτα αποκλείουμε τα καθάρματα και τις παρέες τους. Από τον Λένιν και τον Στάλιν έως τον Χίτλερ, τον Μάο και τον Πολ Ποτ…» Εδώ όχι μόνο αναπαράγει τη θεωρία «των δύο άκρων» αλλά χαρακτηρίζει ως καθάρματα π.χ τους τιμημένους και ευρύτατης παγκόσμιας αποδοχής ηγέτες της ΕΣΣΔ Λένιν και Στάλιν…
Στο ίδιο μοτίβο και το παρακάτω κομμάτι: «..Στην αντίπερα όχθη ανήκαν η ρωσική επανάσταση και διάφορες τριτοκοσμικές επαναστάσεις, η Σοβιετική Ένωση και το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», ο φασισμός και ο ναζισμός. Οι ολοκληρωτισμοί και η ανελευθερία. Οι χούντες και οι εθνικισμοί. Η τρομοκρατία, η βία και οι αποικιοκρατίες….». Φυσικά όσο και αν εμφανίζει τον εαυτό του ως αντίπαλο δήθεν των «άκρων» οι προτιμήσεις δεν κρύβονται. Ενώ η «αλλεργία» στις επαναστάσεις των λαών (όχι μόνο οι σοσιαλιστικές αλλά και οι εθνικοαπελευθερωτικές) είναι εμφανής…
Το άλλο κομμάτι είναι το ιστορικό με αναφορά τη δεκαετία του ’40 τότε που η ταξική πάλη στη χώρα μας γνώρισε πρωτοφανή όξυνση και έθεσε σε θανάσιμο κίνδυνο τα ταξικά συμφέροντας της αστικής τάξης. Και εδώ προσπαθεί αφενός να «βγάλει λάδι» τη στάση συνεργασίας με τον εχθρό κατά τη διάρκεια της κατοχής μεγάλου μέρους της άρχουσας τάξης και του πολιτικού της προσωπικού και αφετέρου τη συντριβή του λαϊκού κινήματος με τη βοήθεια της Μ. Βρετανία και τις ΗΠΑ. Γράφει χαρακτηριστικά: «…Το 1946 – 1949 ο «αλύγιστος» Νίκος Ζαχαριάδης πόνταρε στις αντιστασιακές περγαμηνές τις Αριστεράς και τη μεταπολεμική αίγλη της Σοβιετικής Ενωσης για να σύρει την Ελλάδα στον Εμφύλιο. «Το μέλλον είναι κόκκινο» φώναζε με τον συνηθισμένο στόμφο του ο Αραγκόν. Αντιθέτως οι ηγεσίες των αστικών κομμάτων δεν μετρούσαν «αλύγιστους» αγωνιστές, ούτε είχαν καμία ιδιαίτερη αίγλη. Ήταν συνήθως κάτι αξιοπρεπείς άνθρωποι παλαιάς κοπής. Με τις αδυναμίες και τις αμαρτίες τους. Σήκωσαν όμως το γάντι με τη βοήθεια των Βρετανών και των Αμερικανών. Και οι πατεράδες μας κέρδισαν τον Εμφύλιο. Ετσι οι «αλύγιστοι» αγωνιστές κατέληξαν στη Μακρόνησο ή την Τασκένδη. Ενώ η Ελλάδα έμεινε στον δυτικό κόσμο όπου ανήκε και το μέλλον της (ευτυχώς) δεν κοκκίνισε…»
Η ιστορία προχωρά και παρά τα πισωγυρίσματα έχει τους δικούς της νόμους και κυρίως τη δική της λογική αλλά και τη «σωστή πλευρά». Και αυτή είναι σταθερά με το δίκιο των λαών, για το προχώρημα σε μία κοινωνία χωρίς πολέμους και εκμετάλλευση για μία κοινωνία που θα έχει ως στόχο της όχι απλά «το βασίλειο της ανάγκης αλλά της πραγματικής ελευθερίας». Και φυσικά θα προορίζει για τους «κάδους της και τα χρονοντούλαπα της» την αστική τάξη και τους ιδεολογικούς της εκπροσώπους…
