Στην Πολιτική Απόφαση του 22^ου Συνεδρίου σχετικά με το αστικό πολιτικό σύστημα σημειώναμε ότι «αυτές οι διεργασίες εξελίσσονται στο έδαφος της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, της πολεμικής προετοιμασίας και της αύξησης της λαϊκής δυσαρέσκειας. Οι ενδοαστικές αντιθέσεις για το λεγόμενο παραγωγικό μοντέλο, την κατανομή των κοινοτικών και κρατικών κονδυλίων και την ιεράρχηση των ενισχύσεων, διαπερνούν και τις διεργασίες για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Τέτοιες διεργασίες εκδηλώνονται ανάμεσα σε διάφορα τμήματα του κεφαλαίου, που εκφράζονται ή επιδιώκουν να εκφραστούν και πολιτικά. Τμήματα του κεφαλαίου θεωρούν ότι είναι “ριγμένα” από τις προτεραιότητες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ότι χρειάζεται να υπάρξει άλλος προσανατολισμός, τόσο στην ιεράρχηση της στήριξης των κλάδων της καπιταλιστικής οικονομίας όσο και στην εξωτερική πολιτική του καπιταλιστικού κράτους, στις σχέσεις του, π.χ., με τη Ρωσία ή άλλα καπιταλιστικά κράτη. Αντιθέσεις εμφανίζονται και στη διαχείριση των λεγάμενων εθνικών θεμάτων, όπως τα Ελληνοτουρκικά ή και το Κυπριακό…».

1. Οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα και οι στόχοι της αστικής πολιτικής ενόψει και των επόμενων εκλογών
2. Οι πρόσφατες εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα
3. Κανένα αστικό κόμμα δεν θέτει σε αμφισβήτηση στρατηγικού χαρακτήρα πολιτικές επιλογές τις οποίες ακολουθεί η κυβέρνηση της ΝΔ
4. Πιο ειδικά για τις διεργασίες στις αστικές πολιτικές δυνάμεις
5. Η επόμενη κυβέρνηση, με βάση τον σημερινό συσχετισμό δυνάμεων, θα είναι «από χέρι» αντιλαϊκή και πρέπει να νιώθει την «ανάσα» του λαού και των αγώνων του.
6. Η επικρατούσα λαϊκή άποψη «να φύγει ο Μητσοτάκης» πρέπει να συνοδεύεται με την απαίτηση να φύγει μαζί με την πολιτική που εφαρμόζει και όχι «ν’ αλλάζει ο Μανωλιός βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς».
7. Καμία προσδοκία δεν πρέπει να υπάρχει για το ΠΑΣΟΚ, τον Τσίπρα και τις διάφορες «παραφυάδες» τους
8. Καμία εμπιστοσύνη σε δυνάμεις που εμφανίζονται με τον μανδύα του «αντισυστημικού», του «νέου», του «ανεξάρτητου».
9. Δεν μπορεί να υπάρξει «έντιμη», «δίκαιη» και «ορθή» διαχείριση του σημερινού κράτους.
10. Υπάρχει διέξοδος στη σημερινή σήψη και βαρβαρότητα.
11. Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ είναι η μόνη επιλογή για την υπεράσπιση των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων.

Για το περιεχόμενο της πολιτικής μας παρέμβασης

• α) Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές θα γίνουν σε πολύ πιο δύσκολες και απαιτητικές συνθήκες από εκείνες του 2023, με δεδομένη και την ένταση της προσπάθειας δημιουργίας αναχωμάτων προς το ΚΚΕ και οριστικής ενσωμάτωσης του ρεύματος αμφισβήτησης στο σύστημα, ώστε αυτό να μην αποκτά ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Θα δυναμώσουν τα εκβιαστικά διλήμματα γύρω από την «κυβερνησιμότητα» από τη μία και την ανάγκη της ψευδεπίγραφης «πολιτικής αλλαγής» από την άλλη. Αυτό δεν πρέπει να μας οδηγεί σε υποτίμηση των δυνατοτήτων που έχει το Κόμμα να επιδράσει και να κερδίσει και εκλογικά αγωνιζόμενες και προβληματισμένες εργατικές – λαϊκές δυνάμεις. Αντίθετα, οι υπαρκτές δυσκολίες και αντιφάσεις στο αστικό πολιτικό σύστημα, σε συνδυασμό με την αυξημένη πολιτική επιρροή του Κόμματος, πρώτα απ’ όλα στο εργατικό και γενικότερα το λαϊκό κίνημα, περιέχουν και δυναμικά στοιχεία που πρέπει να αξιοποιούμε για να δυναμώνουμε την πολιτική μας παρέμβαση.
• β) Είναι ανάγκη να οργανώσουμε από τώρα αυτή την παρέμβαση με πνεύμα αισιοδοξίας και μαχητικότητας, που θα στηρίζεται στην καλύτερη προετοιμασία των δυνάμεών μας για να διεξάγουμε πιο εύστοχα και αποτελεσματικά την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, με καλύτερη και πιο στοχευμένη ιεράρχηση στο πού απευθυνόμαστε, με συνδυασμένα κοινωνικοταξικά, ηλικιακά, πολιτικά κριτήρια. Για παράδειγμα σε δυνάμεις που συμμετείχαν σε μεγάλους αγώνες (εργατικό κίνημα, βιοπαλαιστές αγρότες), που συμπορεύτηκαν στο εργατικό – λαϊκό κίνημα και σε άλλες μάχες, που συμφωνούν με τις θέσεις του Κόμματος για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την ανάγκη απεμπλοκής της χώρας μας, σε νεότερες ηλικίες κ.λπ.
• γ) Σήμερα, μπορούμε από καλύτερες θέσεις να διεξάγουμε την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη για την αποκάλυψη του πραγματικού περιεχομένου των διεργασιών και δυσκολιών στο αστικό πολιτικό σύστημα και το ξεσκέπασμα των διάφορων αστικών διλημμάτων. Βάση μας αποτελεί το γεγονός ότι το Κόμμα έχει κατακτήσει πιο στέρεη στρατηγική, ιδεολογική και πολιτική υποδομή, μεγαλύτερη ετοιμότητα παρέμβασης, ικανότητα συσπείρωσης και διεύρυνσης των αγωνιστικών δεσμών, μεγαλύτερη ικανότητα προβολής και εκλαΐκευσης της θέσης του για τον ψευδεπίγραφο διαχωρισμό «δεξιάς» και «αριστερής» κυβέρνησης, για την ανάγκη η εργατική – λαϊκή δυσαρέσκεια και αμφισβήτηση της αστικής πολιτικής να εκφραστεί στο κίνημα και με πιο μαχητική συσπείρωση με το ΚΚΕ.
• δ) Ακόμη κι αν η επίθεση ενάντια στο Κόμμα δεν πάρει τη μορφή των δημαγωγικών προτάσεων και της πίεσης για συμμετοχή σε μια «προοδευτική» κυβέρνηση, όπως το 2012-2015, αυτό δεν σημαίνει ότι ένα κομμάτι της εκλογικής επιρροής του Κόμματος δεν είναι επιρρεπές στις αυταπάτες της κυβερνητικής εναλλαγής, οπότε η συζήτηση της προγραμματικής θέσης του ΚΚΕ είναι μόνιμο καθήκον, σε συνδυασμό με το ότι αυτή η θέση το καθιστά ικανό να υπερασπιστεί τα λαϊκά συμφέροντα στις σημερινές συνθήκες μέσα στη Βουλή και κυρίως στο κίνημα.
• ε) Να αναδείξουμε την αναγκαιότητα της εργατικής – λαϊκής αντιπολίτευσης απέναντι σε «λογικές» που καλλιεργούνται ιδιαίτερα σε μάχιμες δυνάμεις και διαχωρίζουν την «κοινωνική» από την «πολιτική» αντιπολίτευση, διακρίνοντας δηλαδή τους εργατικούς – λαϊκούς αγώνες από το κριτήριο της ψήφου «που αφορά ποιο κόμμα είναι στην κυβέρνηση». Οτι το ΚΚΕ είναι «χρήσιμο» για το πρώτο, αλλά όχι για το δεύτερο. Με απώτερο στόχο αυτοί οι αγώνες να ενσωματωθούν τελικά στον στόχο της κυβερνητικής εναλλαγής, να αποδυναμωθεί το κίνημα, το ΚΚΕ. Η εργατική – λαϊκή αντιπολίτευση πρέπει να δυναμώνει και όχι να αδυνατίζει μέσα κι από την εκλογική μάχη και εγγύηση γι’ αυτό είναι η ισχυροποίηση του ΚΚΕ.
• στ) Το αίτημα «να φύγει ο Μητσοτάκης», που καλλιεργούν οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, όπως και δυνάμεις που αποσπώνται από τη ΝΔ, έχει σαν βασικό κριτήριο την κυβερνητική εναλλαγή, μπορούμε όμως να επιδράσουμε, να προβληματίσουμε, να ανοίξουμε μια πιο ουσιαστική συζήτηση με εργατικές -λαϊκές δυνάμεις. Να ενισχύσουμε το στοιχείο ότι η πείρα επιβεβαιώνει ότι οι κυβερνητικές εναλλαγές δεν αλλάζουν το κύριο ζήτημα, το ποιος έχει την εξουσία. Οσο την εξουσία την έχουν οι καπιταλιστές, όσο η οικονομία λειτουργεί με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, όλες οι κυβερνήσεις θα διαχειρίζονται την εκμετάλλευση, την αδικία απέναντι στη μεγάλη πλειοψηφία που παράγει τον πλούτο, αλλά δεν τον καρπώνεται. Κάθε επόμενη κυβέρνηση θα συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε η προηγούμενη. Σήμερα μάλιστα είναι πιο ορατό από ποτέ ότι το σύστημα αυτό γίνεται πραγματική απειλή για τους εργαζόμενους και τους λαούς, αφού ζητάει θυσίες στα πεδία των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων. Ο πόλεμος βγάζει τη μάσκα του καπιταλισμού.
• ζ) Το γεγονός ότι σε αρκετές δημοσκοπήσεις στο ερώτημα για το κριτήριο της ψήφου υπερέχει η «διαμαρτυρία» έναντι της «κυβέρνησης», χωρίς να απολυτοποιείται καθώς αστικές πολιτικές δυνάμεις υιοθετούν τη γραμμή της «θολής» αντισυστημικής διαμαρτυρίας, δείχνει δυνατότητες να δουλέψουμε με τη δική μας γραμμή, αναδεικνύοντας την ανάγκη αυτή η διαμαρτυρία να βάζει στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο, την εξουσία και τα κόμματά του.
• η) Επαναφέρουμε την ανάγκη καλής παρακολούθησης και εκτίμησης των εξελίξεων στο αστικό πολιτικό σύστημα, όχι μόνο σε κεντρικό επίπεδο, αλλά με συνδυασμένη μελέτη για το πώς αυτές αποτυπώνονται «κάτω», σε τοπικό, κλαδικό, περιφερειακό επίπεδο, αλλά και γενικότερα των εξελίξεων όσον αφορά τους μηχανισμούς του κράτους. Άλλωστε, η κινητικότητα που καταγράφεται δεν εξαντλείται σε επίπεδο «κορυφών», διαπερνά το συνδικαλιστικό κίνημα, την Τοπική Διοίκηση, τα επιμελητήρια, τους επιστημονικούς συλλόγους κ.λπ. Χρειάζεται συνεπώς καλή παρακολούθηση από τις Κομματικές Οργανώσεις, με δεδομένο ότι μιλάμε για μεταβατική περίοδο, συνεπώς οι τάσεις μπορούν να προσαρμόζονται ή να τροποποιούνται.
  __                           5 Ιούνη 2026