Το Δεύτερο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Μετώπου πραγματοποιήθηκε από τις 22 έως τις 24 Μαΐου. Η Συνέλευση των Αντιπροσώπων ενέκρινε ομόφωνα τις Θέσεις που υιοθετήθηκαν από την Κεντρική Επιτροπή, λαμβάνοντας υπόψη τη συζήτηση όλων των οργανώσεων βάσης του κόμματος. Η ακόλουθη Πολιτική Απόφαση εγκρίθηκε επίσης ομόφωνα __δείτε το πρωτότυπο στο τέλος _Πηγή
Μετάφραση_επιμέλεια Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
🇵🇸 Libertà in Palestina Με την ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ως τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ
«Σε απόγνωση βρίσκονται τα λαϊκά νοικοκυριά με τις νέες ανατιμήσεις σε βασικά καταναλωτικά προϊόντα που συνοδεύονται με δυσβάστακτες αυξήσεις στο ρεύμα, τις μετακινήσεις, τη στέγαση,…
“Κομμουνιστικό Μέτωπο” στην Ιταλία: Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 2ο Συνέδριο
Πολιτική Απόφαση του 2ου Συνέδριου
του Κομμουνιστικού Μετώπου Ιταλίας
Ενώπιον της πραγματικότητας του καπιταλισμού, οι λόγοι για την κομμουνιστική προοπτική – η οικοδόμηση μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και επικεντρωμένης στις ανάγκες και τις προσδοκίες των εργαζομένων, απαλλαγμένης από την τραγωδία του πολέμου και της φτώχειας για τον λαό – αναδύονται σε όλη την επείγουσα επικαιρότητά τους. Στο όνομα του κέρδους, η εκτεταμένη επίθεση στα δικαιώματα και τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων συνεχίζεται, ενώ ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός μεταξύ των καπιταλιστών σε όλο τον κόσμο απειλεί να παρασύρει τους λαούς σε έναν εκτεταμένο πόλεμο που δεν έχει ξαναδεί από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η εντατικοποίηση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού έχει εντείνει τη σύγκρουση μεταξύ των καπιταλιστικών δυνάμεων, η οποία εκτυλίσσεται τόσο οικονομικά όσο και εμπορικά και, όλο και περισσότερο, στρατιωτικά, αποδεικνύοντας ότι «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα». Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, καθώς και οι πολυάριθμες ενεργές συγκρούσεις σε κάθε ήπειρο, δεν είναι τυχαία γεγονότα αλλά δομικές εκφράσεις αυτής της φάσης. Η κεντρική σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας είναι το καθοριστικό στοιχείο της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης σε αυτό το στάδιο.
Σε αυτό το πλαίσιο, βλέπουμε, αφενός, το ευρωατλαντικό μπλοκ των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ – παρά τις αυξανόμενες εσωτερικές αντιφάσεις, ιδίως όσον αφορά τη στάση του απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, τους εμπορικούς δασμούς, την «πράσινη» μετάβαση και τις σχέσεις με τη Ρωσία – να προσπαθεί να διατηρήσει την ηγεμονία του εντός της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας επιδιώκοντας τον επανεξοπλισμό και την εφαρμογή μιας πολεμικής οικονομίας. Το ΝΑΤΟ επιδιώκει τον στόχο της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών σε όλα τα κράτη μέλη στο 5% του ΑΕΠ, προωθώντας περαιτέρω διεύρυνση της συμμαχίας και εντείνοντας τις προετοιμασίες για μια μεγάλης κλίμακας σύγκρουση.
Η ΕΕ ενισχύει τα υπάρχοντα κεφάλαια και προγράμματα για στρατιωτικούς σκοπούς _ δημιουργώντας παράλληλα νέα σε μια προσπάθεια να εδραιώσει την πολεμική της οικονομία και να προετοιμαστεί για πόλεμο, εντείνοντας την επίθεσή της στα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαών. Σχέδια όπως το λεγόμενο πρόγραμμα «στρατιωτικής κινητικότητας», το οποίο η ΕΕ εφαρμόζει από κοινού με το ΝΑΤΟ, καταδεικνύουν τον πραγματικό κίνδυνο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου στον οποίο οι καπιταλιστές είναι έτοιμοι να σύρουν τους εργαζόμενους και τους λαούς της ηπείρου.
Από την άλλη πλευρά, ένας νεοσύστατος ευρωασιατικός πόλος εδραιώνεται γύρω από δομές όπως οι BRICS ή ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης, ο οποίος είναι επίσης γεμάτος με βαθιές εσωτερικές αντιφάσεις και αποκλίνοντα συμφέροντα μεταξύ των εθνικών αστικών τάξεων που τον αποτελούν.
Από την πρώτη μέρα, έχουμε καταγγείλει την ιμπεριαλιστική φύση του πολέμου στην Ουκρανία, βάζοντας από τη μία πλευρά το μπλοκ ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ και από την άλλη τη Ρωσία. Το διακύβευμα ήταν πάντα ο έλεγχος του ουκρανικού εδάφους και των πόρων ως μέσο απόκτησης πλεονεκτήματος στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, ωφελώντας τα μονοπωλιακά συμφέροντα των αντιμαχόμενων καπιταλιστικών δυνάμεων, αφήνοντας τους εργαζόμενους και τους λαούς των εμπλεκόμενων χωρών να πληρώσουν το τίμημα. Ακόμα και με το κόστος εκατοντάδων χιλιάδων θανάτων και εκατομμυρίων προσφύγων. Η προσπάθεια επίτευξης προσωρινού συμβιβασμού μέσω της παρέμβασης των ΗΠΑ και των διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία, ακόμη και αν είναι επιτυχής, δεν εξαλείφει τη γενική τάση για όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Οποιαδήποτε προσωρινή συμφωνία, στην πραγματικότητα, αναπόφευκτα ανοίγει τον δρόμο για μια νέα φάση κλιμάκωσης της σύγκρουσης μεταξύ των καπιταλιστικών δυνάμεων.
Στη Μέση Ανατολή, η τραγωδία της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, που πραγματοποίησε το Ισραήλ – με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης – καταδεικνύει ξεκάθαρα τη βαρβαρότητα για την οποία είναι ικανό το καπιταλιστικό σύστημα. Πάντα σταθήκαμε δίπλα στον παλαιστινιακό λαό, υποστηρίζοντας το δικαίωμά του να αντιστέκεται με κάθε μέσο. Επαναβεβαιώνουμε την υποστήριξή μας στην υπόθεση του παλαιστινιακού λαού, στο δικαίωμα σε ένα ανεξάρτητο κράτος εντός των προ του 1967 συνόρων με την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του και στο δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων. Έχουμε καταγγείλει τη συνενοχή της κυβέρνησης Μελόνι, η οποία, στο όνομα της υπεράσπισης των συμφερόντων του ιταλικού κεφαλαίου, συνεχίζει να υποστηρίζει τις εγκληματικές ενέργειες του τρομοκρατικού κράτους του Ισραήλ, σε ανοιχτή αντίθεση με το ισχυρό αίσθημα διεθνούς αλληλεγγύης που επέδειξαν οι Ιταλοί εργάτες στις μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις του περασμένου φθινοπώρου.
Η στρατιωτική κλιμάκωση μεταξύ του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ και του Ιράν – κορυφώνεται: τον Ιούνιο του 2025, με τον «Πόλεμο των 12 ημερών», ο οποίος συνεχίστηκε με ανανεωμένους βομβαρδισμούς μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου 2026, ο πόλεμος έφερε την περιοχή στο χείλος εκτεταμένης σύγκρουσης, επεκτείνοντας περαιτέρω την ανθρωπιστική τραγωδία στον Λίβανο. Το σχέδιο ΗΠΑ-Ισραήλ για τη δημιουργία του οικονομικού και γεωπολιτικού χώρου της «Νέας Μέσης Ανατολής» αποτελεί μέρος του ανταγωνισμού για την εφαρμογή του «Δρόμου του Βαμβακιού» (εμπορικός διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, IMEC), σε αντίθεση με τον «Νέο Δρόμο του Μεταξιού» της Κίνας και τα σχέδια του Ιράν.
Στεκόμαστε, όπως πάντα, στο πλευρό του κουβανικού λαού στον σκληρό αγώνα του ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα των ΗΠΑ. Αναγνωρίζουμε την αξία της Κουβανικής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και το σπουδαίο παράδειγμα αντίστασης που αποτελεί υπό συνθήκες περικύκλωσης, παρά τις σοβαρές συνέπειες του διαβόητου αποκλεισμού που στραγγαλίζει το νησί εδώ και δεκαετίες. Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας στην Κούβα. Είμαστε σε εγρήγορση για τους πιθανούς κινδύνους, συμπεριλαμβανομένης της ανοιχτής στρατιωτικής επίθεσης, που προκύπτουν από τις εγκληματικές ενέργειες της κυβέρνησης Τραμπ, και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να υποστηρίξουμε τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Κουβανικής Επανάστασης και σε αλληλεγγύη με τον κουβανικό λαό.
Γενικότερα, επαναβεβαιώνουμε τη σημασία του πολιτικού και ιδεολογικού αγώνα ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ, στα οποία η Ιταλία αποτελεί πλήρως ενσωματωμένο μέρος, προς όφελος των ιταλικών μονοπωλίων και ενάντια στις ανάγκες και τα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού. Κατά συνέπεια, θα ενισχύσουμε τη δέσμευσή μας στον αγώνα για την αποχώρηση της Ιταλίας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και το κλείσιμο όλων των βάσεων ΝΑΤΟ-ΗΠΑ σε ιταλικό έδαφος.
Η σημασία της ιδεολογικής σαφήνειας σχετικά με τα καθήκοντα και τη φύση των κομμουνιστικών κομμάτων σε αυτό το στάδιο, και γενικά, είναι επίσης θεμελιώδης για το έργο που πρέπει να διεξάγουμε εντός του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος (ΔΚΚ). Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία έχει ανοίξει νέα ρήγματα στη βαθιά ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική κρίση. Σε αυτό το πλαίσιο, πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να υπερασπιστούμε τη λενινιστική αντίληψη του ιμπεριαλισμού, απορρίπτοντας κάθε όραμα που ταυτίζει τον ιμπεριαλισμό αποκλειστικά με την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους, και που θεωρεί άλλες καπιταλιστικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα «αντιιμπεριαλιστικές». Η ανάδυση ενός υποτιθέμενου «πολυπολικού κόσμου» δεν αποτελεί ούτε εγγύηση ειρήνης ούτε προόδου για τους εργαζόμενους: είναι μια εξέλιξη που εντείνει τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και φέρνει πιο κοντά την προοπτική μιας γενικευμένης σύγκρουσης.
Οι προσπάθειές μας στη διεθνή δραστηριότητα πρέπει να συνεχίσουν να επιβεβαιώνουν τις μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές και να ενισχύουν έναν επαναστατικό πόλο εντός του ΔΚΜ. Η δέσμευσή μας στην Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Δράση, της οποίας είμαστε συνιδρυτές, στο έργο της Διεθνούς Κομμουνιστικής Επιθεώρησης και στην ανάπτυξη διμερών σχέσεων με κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο προσανατολίζεται στην ανάπτυξη κοινής δράσης με εκείνα τα κόμματα που υπερασπίζονται τον μαρξισμό-λενινισμό και τον προλεταριακό διεθνισμό, καταπολεμούν τον οπορτουνισμό και τον ρεφορμισμό, απορρίπτουν κάθε μορφή συμμαχίας με σοσιαλδημοκρατικά ή φιλελεύθερα κόμματα και κάθε προοπτική διαχείρισης του καπιταλισμού, υπερασπίζονται τους επιστημονικούς νόμους της σοσιαλιστικής επανάστασης, καταδικάζουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και αρνούνται να θέσουν το εργατικό κίνημα στο έλεος των συμφερόντων της μιας ή της άλλης εθνικής αστικής τάξης.
Δημιουργούν δεσμούς και ρίζες μέσα στην εργατική τάξη, συμμετέχουν ενεργά στο εργατικό κίνημα και τα συνδικάτα και δεν διαχωρίζουν τον αγώνα κατά του πολέμου και του αντιφασισμού από τον αγώνα κατά του καπιταλισμού, που είναι η αιτία του πολέμου και του φασισμού.
Σε εθνικό επίπεδο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι η Ιταλία είναι η όγδοη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στον κόσμο και ο τέταρτος μεγαλύτερος εξαγωγέας: δεν είναι ούτε καταπιεσμένο έθνος ούτε κράτος με περιορισμένη κυριαρχία, αλλά μια πλήρως ανεπτυγμένη καπιταλιστική δύναμη, που συμμετέχει στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό με βάση τα συμφέροντα του δικού της μονοπωλιακού κεφαλαίου. Η κυβέρνηση Μελόνι εκφράζει με συνέπεια αυτόν τον ρόλο: έχει καθιερωθεί ως αξιόπιστος εγγυητής της ευρωατλαντικής αφοσίωσης της Ιταλίας, έχει στείλει όπλα στο ουκρανικό καθεστώς, έχει διασφαλίσει την προσαρμογή των στρατιωτικών δαπανών στα πρότυπα του ΝΑΤΟ και έχει γίνει ο πιο ξεδιάντροπος υπερασπιστής του Κράτους του Ισραήλ στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ταυτόχρονα, επιδιώκει μια ανεξάρτητη τοποθέτηση του ιταλικού κεφαλαίου στην Αφρική μέσω του «Σχεδίου Ματέι», στοχεύει να «παίξει σε όλα τα τραπέζια» στη σύγκρουση μεταξύ των μπλοκ και υπερασπίζεται τα συμφέροντα των ιταλικών μονοπωλίων σε περιοχές κρίσης. Η κυβέρνηση Μελόνι διατήρησε πλήρη συνέχεια με τις οικονομικές πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων, εντείνοντας την επίθεση στις συνθήκες διαβίωσης των εργαζομένων και σημειώνοντας ένα βήμα μπροστά στην καταστολή της κοινωνικής σύγκρουσης με μια σειρά διαταγμάτων που ενίσχυσαν την αντιδραστική εναλλαγή των θεσμών της αστικής δημοκρατίας.
Η ήττα της κυβέρνησης στο δημοψήφισμα για το σύνταγμα τον Μάρτιο του 2026 —με την αυξανόμενη προσέλευση των ψηφοφόρων και ένα ευρύ «Όχι» —ιδιαίτερα μεταξύ των νέων και στις περιφέρειες — έδωσε ένα σοβαρό πλήγμα στην κυβέρνηση. Οι μεγάλης κλίμακας κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη το φθινόπωρο του 2025, οι γενικές απεργίες της 22ας Σεπτεμβρίου και της 3ης Οκτωβρίου, και η διαδήλωση της 4ης Οκτωβρίου απέδειξαν την ικανότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων να αμφισβητούν τις κυβερνητικές πολιτικές. Το Κομμουνιστικό Μέτωπο συμμετείχε ενεργά σε αυτόν τον κύκλο αγώνων και επιβεβαιώνει τη σημασία του: η δύναμη της εργατικής τάξης, εάν κινητοποιηθεί και οργανωθεί γύρω από σαφείς στόχους, μπορεί πραγματικά να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο για την υπέρβαση αυτού του συστήματος που γεννά φτώχεια και πόλεμο.
Υπό το πρίσμα αυτό, η πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική ενοποίηση που επιτύχαμε με το Δεύτερο Συνέδριό μας αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Η τοποθέτηση των θεμελίων για να αναπτύξει το κόμμα μας το έργο του εντός της εργατικής τάξης και μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων, και η μετατροπή του σε σημείο αναφοράς για αυτά, είναι ένας θεμελιώδης στόχος. Αυτό βοηθά επίσης στο να μην υποβιβαστούν σημαντικές στιγμές εργατικής-λαϊκής κινητοποίησης στα χέρια της αστικής πολιτικής συναίνεσης ή να διαλυθούν στην αποθάρρυνση και την αποδέσμευση. Αυτοί είναι στόχοι που επιδιώκουμε επίσης χάρη στην κοινή προσπάθεια με το Κομμουνιστικό Μέτωπο Νεολαίας για την κομμουνιστική ανασυγκρότηση. Προς αυτή την κατεύθυνση, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αποκαλύψουμε την αστική φύση των δυνάμεων που αποτελούν τις διάφορες μορφές κεντροαριστερών συμμαχιών και που διεξάγουν επί του παρόντος την επιχείρηση «ευρέος πεδίου».
Τα κόμματα που, όταν ήταν στην κυβέρνηση, εφάρμοσαν τις χειρότερες αντιλαϊκές πολιτικές —που ευνοούν τον επανεξοπλισμό και την εμπλοκή της Ιταλίας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια του ΝΑΤΟ, εξυπηρετούν τα ίδια ταξικά συμφέροντα που προστατεύει και η κυβέρνηση Μελόνι. Η εργατική τάξη —και με την ευρεία έννοια υπάλληλοι κλπ— δεν έχουν συμμάχους στα αστικά κόμματα.
Η ιστορία και η ευθύνη των κεντροαριστερών κομμάτων στην εφαρμογή πάμπολων αντιλαϊκών νόμων, από αυτούς που άνοιξαν το δρόμο για την εργασιακή ανασφάλεια μέχρι τις περικοπές στην υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση, είναι εκεί για να το αποδείξουν. Η ίδια η ιδέα ότι το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να διαχειριστεί και να γίνει πιο ανθρώπινο είναι ένα όνειρο, ένα προπέτασμα καπνού για τους εργάτες —μεμονωμένα και σαν εργατικης τάξη. Τα ίδια κόμματα των οποίων οι πολιτικές συνέβαλαν στην άνοδο της δεξιάς στην κυβέρνηση δεν έχουν καμία απολύτως αξιοπιστία να προτείνουν ως εναλλακτική λύση.
Η ενίσχυση του Κομμουνιστικού Μετώπου, τα θεμέλια του οποίου θέσαμε με αυτό το συνέδριο, στοχεύει επίσης στην προώθηση της ικανότητάς μας για πολιτική παρέμβαση που στοχεύει στην αντιμετώπιση της συναίνεσης που μπορεί τελικά να συσσωρευτεί γύρω από υποθέσεις όπως αυτές του «ευρύ πεδίου» ή οποιασδήποτε μορφής σοσιαλδημοκρατικής προοπτικής. Θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε την έκκληση του «μετώπου» με επιχειρήματα και πολιτική δράση για να νικήσουμε τη δεξιά, στην οποία το «ευρύ πεδίο» επιμένει ενόψει των επερχόμενων γενικών εκλογών, ανεξάρτητα από το πόσο διεισδυτικά θα ενισχυθεί από τα ΜΜΕ. Το να κάνουμε τους Κομμουνιστές μια ολοένα και πιο αξιόπιστη εναλλακτική λύση στα μάτια των εργαζομένων και των εργατικών τάξεων είναι μια από τις προκλήσεις που γνωρίζουμε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε και μια πρόκληση που προσεγγίζουμε με επίγνωση των πόρων μας, του τρέχοντος πλαισίου και της δύναμης των ιδεών μας.
Στο 2ο Συνέδριό μας, ξεκινώντας από μια ειλικρινή αξιολόγηση των αδυναμιών και μια συγκεκριμένη εκτίμηση των μέσων που έχουμε στη διάθεσή μας, επιβεβαιώσαμε την επαναστατική φύση του Κομμουνιστικού Μετώπου, προσδιορίσαμε τα μέτρα που είναι απαραίτητα για την ενίσχυση της ιδεολογικής συνοχής της οργάνωσης και επιβεβαιώσαμε τις αρχές λειτουργίας και λειτουργίας ενός σταθερά επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η εργασία που έχει αναληφθεί για την προετοιμασία του Συνεδρίου έχει ήδη οδηγήσει σε μια σημαντική αναζωπύρωση της ενέργειας και της μαχητικής ενεργοποίησης εντός του κόμματός μας.
Συνεχίζοντας αυτή τη δυναμική, σύμφωνα με το περιεχόμενο των θέσεων που συζητήσαμε και εγκρίναμε, έχουμε προσδιορίσει συγκεκριμένες κατευθύνσεις για την ενίσχυση της ικανότητάς μας για παρέμβαση στους χώρους εργασίας, στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, στην εργατική τάξη στο σύνολό της και στα μαζικά κινήματα. Σε αυτή την κατεύθυνση, θα εργαστούμε για την εντατικοποίηση του αγώνα ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης, καταγγέλλοντας παράλληλα τον ταξικό χαρακτήρα καθεμιάς από τις ψευδείς εναλλακτικές λύσεις του διπολισμού, με στόχο τη συσπείρωση των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων γύρω από το Κομμουνιστικό Μέτωπο και την αύξηση της ικανότητάς του για παρέμβαση. Θα δεσμευτούμε στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, συντονίζοντας τις προσπάθειές μας με άλλα κομμουνιστικά κόμματα στην περιοχή στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Δράσης, αντιτιθέμενοι στους στόχους της ιταλικής αστικής τάξης και των κομμάτων που υπερασπίζονται τα συμφέροντά της και εργαζόμενοι για την οργάνωση του αγώνα για το κλείσιμο των βάσεων των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στη χώρα μας. Θα αναπτύξουμε ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο αγώνων και παρεμβάσεων, σε συντονισμό με την FGC, για τους μισθούς, ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής, για τις συντάξεις, για τις συνθήκες εργασίας και τα δικαιώματα των εργαζομένων, για την κατάργηση των αντεργατικών νόμων και τη μείωση των ωρών εργασίας με ίση αμοιβή, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση και κοινωνική ασφάλιση.
Σύμφωνα με αυτές τις κατευθύνσεις εργασίας, με το Πρόγραμμά μας, πρέπει να είμαστε σε θέση να προσεγγίσουμε τους εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τους αυτοαπασχολούμενους, τους ανέργους, τους επισφαλώς απασχολούμενους, τους συνταξιούχους, τους μετανάστες, τους νέους, τους φοιτητές, τους μικρούς αγρότες και τους αγροτικούς παραγωγούς – όλους όσους υποφέρουν από τις συνέπειες και τις αντιφάσεις του καπιταλισμού – ώστε αυτοί, με το Κομμουνιστικό Μέτωπο, να μπορέσουν να συμμετάσχουν στον αγώνα για μια επαναστατική εναλλακτική λύση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, για τον σοσιαλισμό.
Ιταλικές εκλογές | Κομμουνιστικό Μέτωπο Νεολαίας – FGC: οι πραγματικοί νικητές είναι…
Dal 22 al 24 maggio si è svolto il II Congresso del Fronte Comunista. L’Assemblea dei Delegati ha approvato all’unanimità le Tesi licenziate dal Comitato Centrale, tenendo conto della discussione di tutte le organizzazioni di base del partito. È stata, inoltre, approvata all’unanimità la seguente Risoluzione Politica.
Di fronte alla realtà del capitalismo le ragioni della prospettiva comunista, della costruzione di una società libera dallo sfruttamento dell’uomo sull’uomo e incentrata sui bisogni e le aspirazioni dei lavoratori, senza il dramma delle guerre e della miseria per i popoli, emergono in tutta la loro stringente attualità.
In nome del profitto, prosegue l’attacco generalizzato ai diritti e alle condizioni di vita e di lavoro della classe operaia e degli strati popolari, mentre la competizione imperialista tra i capitalisti di tutto il mondo minaccia di trascinare i popoli in una guerra generalizzata come mai era accaduto dalla fine della Seconda guerra mondiale a oggi.
L’acuirsi della competizione imperialista ha reso sempre più intenso lo scontro fra le potenze capitalistiche che si gioca sia sul piano economico e commerciale sia, sempre più frequentemente, sul piano militare, a dimostrazione che “la guerra è la continuazione della politica con altri mezzi”.
Le guerre imperialiste in Ucraina e in Medio Oriente, così come i numerosi focolai di conflitto attivi in tutti i continenti, non sono eventi accidentali ma espressioni strutturali di questa fase. Lo scontro apicale tra gli Stati Uniti e la Cina costituisce l’elemento caratterizzante dello scontro imperialista in questa fase.
In questo contesto è possibile vedere, da un lato, il blocco euro-atlantico USA-NATO-UE – pur attraversato da contraddizioni interne crescenti in particolare in merito all’atteggiamento nei confronti della guerra in Ucraina, ai dazi commerciali, alla transizione “verde” e ai rapporti con la Russia – che tenta di mantenere la propria egemonia nella piramide imperialista, percorrendo la strada del riarmo e dell’implementazione di un’economia di guerra. La NATO persegue l’obiettivo di portare le spese militari in tutti gli Stati membri al 5% del PIL, promuove l’allargamento ulteriore dell’alleanza e intensifica la preparazione per un conflitto su larga scala.
L’UE sta rafforzando, nella direzione del consolidamento dell’economia di guerra e della preparazione bellica, i fondi e i programmi esistenti e ne sta creando di nuovi per scopi militari, intensificando l’attacco ai diritti dei lavoratori e dei popoli. Piani come la cosiddetta “mobilità militare”, che l’UE sta realizzando insieme con la NATO, testimoniano la concretezza del rischio di una guerra imperialista generalizzata in cui i capitalisti si dimostrano pronti a trascinare i lavoratori e i popoli del continente.
Dall’altro, si consolida un nascente polo euro-asiatico attorno a strutture come i BRICS o l’Organizzazione per la Cooperazione di Shanghai, anch’esso attraversato da profonde contraddizioni interne e da interessi divergenti tra le borghesie nazionali che lo compongono.
Abbiamo denunciato sin dal primo giorno il carattere imperialista della guerra in Ucraina che vedeva da un lato il blocco USA-UE-NATO e dall’altro la Russia: la posta in gioco è sempre stata il controllo del territorio e delle risorse ucraine come elementi per acquisire vantaggio nella competizione imperialista a tutto beneficio degli interessi dei monopoli delle potenze capitalistiche in conflitto, lasciando che a pagare il conto siano i lavoratori e i popoli dei paesi coinvolti. Anche al prezzo di centinaia di migliaia di morti e milioni di profughi. Il tentativo di giungere a un compromesso temporaneo attraverso l’intervento degli Stati Uniti e il negoziato con la Russia, anche qualora dovesse avere successo, non elimina la tendenza generale all’acuirsi degli antagonismi imperialisti. Qualsiasi accordo temporaneo, infatti, apre inevitabilmente la strada a una nuova fase di intensificazione dello scontro tra le potenze capitalistiche.
In Medio Oriente, il dramma del genocidio in corso a Gaza e in Cisgiordania portato avanti da Israele – con il sostegno di Stati Uniti, NATO e Unione Europea – sta mostrando in modo evidente la barbarie di cui il sistema capitalistico è capace. Siamo sempre stati al fianco del popolo palestinese sostenendone il diritto a resistere con ogni mezzo. Rilanciamo il nostro sostegno alla causa del popolo palestinese, il diritto a uno Stato indipendente nei confini pre-1967 con Gerusalemme Est come capitale, e il diritto al ritorno dei profughi. Abbiamo denunciato le complicità del governo Meloni che, in nome della difesa degli interessi del capitale italiano, continua a sostenere le azioni criminali dello stato terrorista di Israele in aperto contrasto con il grande sentimento di solidarietà internazionale dimostrato dai lavoratori italiani nelle grandi manifestazioni dello scorso autunno.
L’escalation militare tra l’asse USA-Israele e l’Iran — culminata nel giugno 2025 con la “guerra dei dodici giorni” e ripresa con nuovi bombardamenti tra febbraio e marzo 2026 — ha portato la regione sull’orlo di un conflitto generalizzato, allargando ancora di più il dramma umanitario anche al Libano. Il piano USA-Israele della creazione dello spazio economico e geopolitico del “Nuovo Medio Oriente” si inserisce all’interno della competizione per l’attuazione della “Via del Cotone” (corridoio commerciale India – Medio Oriente – Europa, IMEC), in contrapposizione alla “Nuova Via della Seta” cinese e ai piani dell’Iran.
Ci schieriamo, come sempre, al fianco del popolo cubano nella strenua lotta contro l’aggressione imperialista da parte degli Stati Uniti. Riconosciamo il valore della Rivoluzione socialista cubana e il suo grande esempio di resistenza in condizioni di accerchiamento, nonostante le gravissime conseguenze dell’infame Bloqueo che da decenni strangola l’isola. Esprimiamo tutta la nostra solidarietà a Cuba, siamo in allerta rispetto ai possibili rischi, fino all’aperta aggressione militare, dovuti alle criminali mosse dell’amministrazione Trump e faremo tutto ciò che possiamo a sostegno del carattere socialista della Rivoluzione cubana e in solidarietà con il popolo dell’isola.
In termini più generali, riaffermiamo l’importanza della lotta politica ed ideologica contro i piani imperialisti USA-UE-NATO, di cui l’Italia è pienamente parte integrante a tutto vantaggio dei monopoli italiani e contro i bisogni e gli interessi dei lavoratori e del popolo. Conseguentemente, rafforzeremo l’impegno nella lotta per l’uscita dell’Italia dalla NATO e dall’UE e la chiusura di tutte le basi NATO e americane presenti sul territorio italiano.
L’importanza della chiarezza ideologica circa i compiti e la natura dei partiti comunisti in questa fase, e in generale, è fondamentale anche per il lavoro che dobbiamo condurre all’interno del Movimento Comunista Internazionale (MCI). La guerra imperialista in Ucraina ha aperto nuove fratture nella profonda crisi ideologica, politica e organizzativa del Movimento Comunista Internazionale. In questo quadro, riteniamo fondamentale difendere la concezione leninista dell’imperialismo, respingendo ogni visione che identifichi l’imperialismo con la sola politica estera degli USA e dei loro alleati, e che consideri “anti-imperialiste” altre potenze capitalistiche come Russia e Cina. L’emergere di un presunto “mondo multipolare” non costituisce una garanzia di pace né un progresso per i lavoratori: è uno sviluppo che porta all’intensificazione della competizione imperialista e avvicina la prospettiva di un conflitto generalizzato.
I nostri sforzi nell’attività internazionale dovranno continuare nella direzione della riaffermazione dei principi marxisti-leninisti e con l’obiettivo del rafforzamento di un polo rivoluzionario all’interno del MCI. Il nostro impegno nell’Azione Comunista Europea, di cui siamo cofondatori, nell’attività della Rivista Comunista Internazionale e nello sviluppo di relazioni bilaterali con partiti comunisti in tutto il mondo è orientato a sviluppare un’azione congiunta con quei partiti che difendono il marxismo-leninismo e l’internazionalismo proletario, combattono l’opportunismo e il riformismo, rifiutando ogni forma di alleanza con partiti socialdemocratici o liberali e qualsiasi prospettiva di amministrazione del capitalismo, difendono le leggi scientifiche della rivoluzione socialista, condannano la guerra imperialista e rifiutano di porre il movimento operaio alla coda degli interessi di una o dell’altra borghesia nazionale, stabiliscono legami e radici nella classe operaia, partecipano attivamente nel movimento operaio e nei sindacati, non separano la lotta contro la guerra e quella antifascista dalla lotta contro il capitalismo, che è la causa della guerra e del fascismo.
Sul piano nazionale, non possiamo ignorare che l’Italia è l’ottava potenza economica mondiale e la quarta esportatrice: non è una nazione oppressa né uno Stato a sovranità limitata, ma una potenza capitalistica a pieno titolo, che compartecipa alla competizione imperialista sulla base degli interessi del proprio capitale monopolistico. Il governo Meloni esprime con coerenza questa funzione: si è affermato come affidabile garante della fedeltà euro-atlantica dell’Italia, ha inviato armi al regime ucraino, ha garantito l’adeguamento delle spese militari agli standard NATO, si è reso il più spudorato difensore dello Stato di Israele nell’Unione Europea.
Parallelamente, sta perseguendo un posizionamento autonomo del capitale italiano in Africa attraverso il “Piano Mattei”, ambisce a «giocare su tutti i tavoli» nello scontro tra i blocchi e difende gli interessi dei monopoli italiani nelle aree di crisi. Il governo Meloni ha mantenuto piena continuità con le politiche economiche dei governi precedenti, intensificando l’attacco alle condizioni di vita dei lavoratori e segnando un passo in avanti nella repressione del conflitto sociale con una serie di decreti che rafforzano l’involuzione reazionaria delle istituzioni della democrazia borghese.
La sconfitta del governo al referendum costituzionale del marzo 2026 — con una partecipazione al voto in crescita e una larga affermazione del No, in particolare tra i giovani e nelle periferie — ha segnato un duro colpo per il governo. Le grandi mobilitazioni dell’autunno 2025 per la Palestina, gli scioperi generali del 22 settembre e del 3 ottobre, la manifestazione del 4 ottobre hanno dimostrato la capacità della classe operaia e degli strati popolari di mettere in discussione le politiche del governo. Il Fronte Comunista ha partecipato attivamente a quel ciclo di lotte e ne riafferma il significato: la forza della classe operaia, se mobilitata ed organizzata attorno a obiettivi chiari, può davvero essere il perno del superamento di questo sistema che genera miseria e guerra.
Alla luce di ciò assume ancora più importanza il consolidamento politico, ideologico e organizzativo che abbiamo conseguito col nostro II Congresso. Porre le basi affinché il nostro partito sappia sviluppare il proprio lavoro nella classe operaia e tra gli strati popolari e divenire per essi un riferimento rappresenta un obiettivo fondamentale, anche per evitare che grandi momenti di mobilitazione operaia-popolare vengano ricondotti nell’alveo del consenso alla politica borghese o si disperdano nello scoramento e nel disimpegno. Obiettivi che perseguiamo anche grazie allo sforzo congiunto con il Fronte della Gioventù Comunista nella ricostruzione comunista. In questa direzione dovremo essere pronti a smascherare il carattere borghese delle forze che compongono le varie forme di alleanza di centro-sinistra e che oggi portano avanti l’operazione del “campo largo”.
Quei partiti, che quando sono stati al governo hanno attuato le peggiori politiche antipopolari e che sono a favore del riarmo e del coinvolgimento dell’Italia nei piani imperialisti della NATO, servono gli stessi interessi di classe che anche il governo Meloni tutela. La classe operaia e i lavoratori non hanno alleati nei partiti dello schieramento borghese. La storia e le responsabilità dei partiti del centrosinistra nella realizzazione di tante leggi antipopolari, da quelle che hanno aperto alla precarizzazione del lavoro ai tagli a sanità e istruzione, sono lì a dimostrarlo. L’idea stessa che si possa amministrare, rendere più umano, il sistema capitalista è una chimera, fumo negli occhi dei lavoratori e degli strati popolari. Quegli stessi partiti che con le loro politiche hanno contribuito all’ascesa della destra al governo non hanno alcuna credibilità per candidarsi ad essere l’alternativa.
Il rafforzamento del Fronte Comunista, di cui con questo congresso abbiamo posto le basi, è volto anche ad avanzare nella nostra capacità di intervento politico diretto a contrastare il consenso che può eventualmente raccogliersi attorno a ipotesi come quelle del “campo largo” o a qualsiasi forma di prospettiva socialdemocratica. Dovremo sapere contrastare con le argomentazioni e l’azione politica il richiamo “frontista” per battere la destra, su cui il “campo largo” insiste in vista delle prossime elezioni politiche, indipendentemente dalla pervasività con cui sarà amplificato a livello mediatico. Rendere i comunisti un’alternativa sempre più credibile agli occhi dei lavoratori e degli strati popolari è una delle sfide che siamo consapevoli di dover raccogliere e alla quale ci approcciamo con la consapevolezza dei nostri mezzi, del contesto attuale e della forza delle nostre idee.
Con il nostro II Congresso, partendo da una valutazione franca dei nostri limiti e da una ricognizione concreta dei mezzi di cui disponiamo, abbiamo ribadito il carattere rivoluzionario del Fronte Comunista, individuato le misure necessarie a rafforzare la coesione ideologica dell’organizzazione e riaffermato i principi di funzionamento e operatività di un partito comunista coerentemente rivoluzionario. Il lavoro svolto durante la preparazione del Congresso ha già prodotto un importante recupero di energie e attivazione militante del nostro partito.
In continuità con questo slancio, in linea con il contenuto delle tesi che abbiamo discusso e approvato, abbiamo individuato indirizzi precisi per rafforzare la nostra capacità di intervento nei luoghi di lavoro, nel movimento operaio e sindacale, nella classe operaia nel suo complesso e nei movimenti di massa. In questa direzione lavoreremo per intensificare la lotta contro le politiche antipopolari del governo, denunciando al contempo il carattere di classe di ciascuna delle false alternative del bipolarismo, con l’obiettivo di raggruppare le forze operaie e popolari attorno al Fronte Comunista e aumentarne la capacità di intervento. Ci impegneremo per la lotta contro la guerra imperialista, contro la NATO e l’UE, coordinando la nostra azione con altri partiti comunisti della regione, nell’ambito dell’Azione Comunista Europea, contrastando gli obiettivi della borghesia italiana e dei partiti che ne difendono gli interessi e lavorando per organizzare la lotta per la chiusura delle basi USA-NATO nel nostro paese. Elaboreremo un quadro complessivo di lotte e intervento, in coordinamento con il FGC, per i salari, contro il carovita, per le pensioni, per le condizioni di lavoro e i diritti dei lavoratori, per l’abolizione delle leggi antioperaie e la riduzione dell’orario di lavoro a parità di salario, per una sanità, un’istruzione e un sistema assistenziale e di sicurezza sociale esclusivamente pubblici e gratuiti.
In linea con questi indirizzi di lavoro, con il nostro Programma, dovremo saperci rivolgere a lavoratori dipendenti del settore pubblico e privato, ai lavoratori autonomi, ai disoccupati, ai precari, ai pensionati, agli immigrati, ai giovani, agli studenti, ai piccoli allevatori e produttori agricoli — a tutti coloro che subiscono le conseguenze e le contraddizioni del capitalismo — affinché animino con il Fronte Comunista la lotta per l’alternativa rivoluzionaria alla barbarie capitalista, per il socialismo
