Οσο φουντώνει η πολεμική προετοιμασία, τόσο οι επιχειρηματικοί κολοσσοί κλιμακώνουν και τον πόλεμο που διεξάγουν στη ζωή των εργαζομένων σε όλη την ΕΕ. Οι αναδιαρθρώσεις που είναι σε εξέλιξη σε ομίλους αποδεικνύουν ότι «ουδείς εξαιρείται» από την ένταση της εκμετάλλευσης, με τις απολύσεις και το σμπαράλιασμα του εργάσιμου χρόνου να «ακουμπάνε» όλο και περισσότερο κλάδους που έμοιαζαν τάχα αλώβητοι. Για παράδειγμα, στη Γερμανία γράφεται ότι η «Volkswagen» «σπάει το φράγμα του τρόμου» και ετοιμάζει 100.000 απολύσεις και λουκέτα. Η «Mercedes – Benz» καλεί τους εργάτες «να συνεχίσουν να εργάζονται εντατικά για τη μείωση του κόστους», σηματοδοτώντας την αύξηση των απλήρωτων ωρών στις 40. Το δε μεγαθήριο της «Porsche» προχωρά σε περικοπή 4.000 θέσεων εργασίας για τη θωράκιση της ανθεκτικότητάς του, ενώ το πάγωμα προσλήψεων στις Μεταφορές του Βελγίου προκαλεί μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις. Στη χώρα μας, μονοπώλια στο Εμπόριο, στις Τηλεπικοινωνίες, στη Βιομηχανία, προχωρούν σε εκατοντάδες απολύσεις και επιπλέον «διευθέτηση» του εργάσιμου χρόνου για να θωρακίσουν την ανθεκτικότητά τους.
Τα δείγματα λοιπόν είναι σαφή, και όσο ξετυλίγεται το πολεμικό σπιράλ τόσο επιβεβαιώνεται ότι αποτελούν «προειδοποιητικές βολές» για την επόμενη μέρα που έχει να διαχειριστεί το αστικό πολιτικό σύστημα, με την όποια διάταξη κατασταλάξει από την αναμόρφωσή του. Οπότε, το ερώτημα δεν είναι ποιος και σε ποιον δρόμο θα «διευθύνει» αυτόν τον κατήφορο. Το ερώτημα είναι τι μέτρα παίρνει ο λαός απέναντι σε αυτόν τον ζόφο. Πώς θα τον βρει αυτή η επόμενη μέρα και το περιβόητο «ορόσημο του 2030»; Θα τον βρει με λεηλατημένα δικαιώματα, να έχει υποστεί ακόμα πιο αιματηρές θυσίες για τα κέρδη και τους πολέμους, πιο αδύναμο απέναντι στο κεφάλαιο που ρημάζει τη ζωή του; ‘Η θα τον βρει πιο οργανωμένο και δυνατό, να έχει καταφέρει πλήγματα στον αντίπαλο, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να βγει νικητής και να ανατρέψει αυτήν τη βαρβαρότητα; Ο ένας είναι ο δοκιμασμένος δρόμος, ο δρόμος όπου καλούν τον λαό τα αστικά κόμματα μέσα από τις κάθε λογής παραλλαγές τους. Ο άλλος είναι ο δρόμος όπου τον καλεί να βαδίσει το ΚΚΕ, ο μόνος που μπορεί να χαλάσει τη «σταθερότητα» του πολέμου στην εργατική τάξη, για να γίνει πράξη η ρήξη με το σύστημα της εκμετάλλευσης.
Πηγή: Ριζοσπάστης
Ούτε ένας ούτε δύο… Στους 14 έχουν φτάσει ήδη οι βουλευτές που δεν έφτασαν καν στα μισά της τετραετίας με τα κόμματα που εκλέχτηκαν. Μάλιστα,…
