ΟΜΟΛΟΓΙΑ
Ανέκαθεν σκότωναν τους ποιητές*
είτε νοσταλγούσαν
τις κουνιστές πολυθρόνες τους**
είτε σήκωναν την κόκκινη σημαία
στα χαρακώματα,
ανέκαθεν δολοφονούσαν τους ποιητές
στην εξορία του Αη Στράτη
στους χιονισμένους δρόμους της Μινεάπολης
με ένα γόνατο στο στήθος
που τους κόβει την ανάσα
με μια σφαίρα στο κεφάλι
για να σβήσει τη μνήμη τους.
Ανέκαθεν σκότωναν τους ποιητές
ο φόνος είναι μια πράξη ομολογίας,
φοβούνται τους ποιητές
γιατί δεν ξέρουν να σωπαίνουν
γιατί μιλούν όταν κάποιοι
έχουν μάθει να καταπίνουν τη γλώσσα τους
γιατί θυμίζουν πως η ιστορία
γράφει με αίμα
τη λέξη «ανατροπή».
Φοβούνται τους ποιητές
γιατί δεν ζητούν άδεια μετακίνησης
γιατί δεν χωρούν σε επετείους
σε φιέστες και πανηγύρια
σε χρηματοδοτούμενες σιωπές,
γιατί κουβαλούν στις τσέπες τους
ονόματα νεκρών
και τα σκορπούν
στην πλατεία Ταχρίρ
στο Σύνταγμα
στο Σάρλοτσβιλ
στη Γάζα.
Την πρόθεση εμπέδωσης της λογικής του αυταρχισμού προδίδει η πρόταση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Νέας Δημοκρατίας, Θάνου Πλεύρη, για ποινικοποίηση χρήσης της λέξης «μπάτσος»… Η…
Ανέκαθεν σκότωναν τους ποιητές
όχι για όσα είπαν
αλλά για όσα θα πουν,
για εκείνη τη φράση
που έγινε απεργιακό σύνθημα
για εκείνο το ποίημα
που θα βάλει φωτιά
σ’ ένα σάπιο κόσμο
στον κόσμο τους.
Και κάθε φορά που τους σκοτώνουν
ομολογούν.
Ειρηναίος Μαράκης
9/1/2026
* Βασισμένο σε μια φράση της ποιήτριας Ειρήνης Παραδεισανού σε σχετικό διαδικτυακό διάλογο.
** Από το βραβευμένο ποίημα της Ρενέ Νικόλ Γκουντ, Μαθαίνοντας να τεμαχίζω έμβρυα χοίρων / On Learning to Dissect Fetal Pigs (Ελεύθερη απόδοση: Ειρηναίος Μαράκης)
Φωτογραφία: [Scott Olson/Getty Images via AFP]
