Κυκλοφορεί ο Πανσυνταξιουχικός Αγώνας | 1-2026 | Φ.515
2026: Νέα χρονιά-Νέοι Αγώνες
Συνεχίζουμε- κλιμακώνουμε. Με την κεκτημένη αγωνιστική ταχύτητα του 2025 συνεδρίασε η ΣΕΑ στις 21/1/2026 και πήρε ομόφωνα δυο σημαντικές αποφάσεις για κλιμάκωση των αγωνιστικών δράσεών μας μέσα στη νέα χρονιά, πριν αυτή καλά-καλά μπει. Δεν το βάζουμε κάτω υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες, ειδικά στις σημερινές της προετοιμασίας για πολέμους. Όπου μπορεί να βρεθούμε στην κατάσταση να υπερασπιζόμαστε κι αυτά τα λίγα που σήμερα μας έχουν αφήσει σαν κατάλοιπα των τσακισμένων κατακτήσεών μας. Που ακόμα κι αν με την αγωνιστική πίεσή μας πετύχουμε να ικανοποιηθεί κάποιο αίτημά μας, θα αποδειχτεί άδειο σακούλι, αν τελικά υλοποιήσουν τα φριχτά σχέδιά τους να οδηγήσουν την ανθρωπότητα, τους λαούς, τα δικά μας παιδιά και εγγόνια στο πολεμικό μακελειό.
Άρα οι αγώνες μας πρέπει να περιέχουν στο πλαίσιο αιτημάτων μας και το ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ.
- Όχι στην πολεμική οικονομία.
- Όχι στην αρπαγή των αποθεματικών των ταμείων μας για να γίνουν όπλα.
- Όχι στον σφαγιασμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
- Όχι στην μετατροπή των νοσοκομείων σε χώρους υποδοχής φέρετρων και περίθαλψης τραυματιών, σακατεμένων στα πολεμικά πεδία.
Απέναντι στην οργανωμένη επίθεση του κεφαλαίου.
Να οργανώσουμε τη δική μας εργατική- λαϊκή Αντεπίθεση
Σε ποια κατεύθυνση συνεχίζουμε
Της σύνταξης
Ευχηθήκαμε όλοι, ανταλλάσοντας ευχές για το 2026, «καλή χρονιά- ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος- με υγεία», τα γνωστά που συνηθίζουμε και με μια έννοια καλά κάνουμε. Όλοι νιώθουμε τις ευχές αυτές σαν μια ένδειξη της αλληλεγγύης και αισιοδοξίας του ενός προς τον άλλον, που πρέπει να μας κατέχουν.
Όμως η αλήθεια είναι πως στην κατάσταση που αντικειμενικά σήμερα ζούμε και σε εκείνη που με ραγδαίους ρυθμούς μας οδηγούν αύριο, ούτε το 2026 θα είναι καλό για τα εργαζόμενα, λαϊκά στρώματα. Από πουθενά δεν προβάλει μια σπίθα αισιοδοξίας, πως οι πολιτικές που εξαγγέλλονται και εφαρμόζονται από την κυβέρνηση, τους προβαλλόμενους σαν «σωτήρες» παλιάς και νέας καλαμοκαβαλίζουσας κοπής, τους διεθνείς «παίχτες» που διαμορφώνουν το γενικότερο παγκόσμιο σκηνικό σε όλα τα επίπεδα, οικονομικό, γεωστρατηγικό, στρατιωτικό, εμπορικό, αναπτυξιακό ή όχι (ΕΕ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Κίνα, Ρωσία, BRICS και άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες), ότι οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα θα ζήσουν καλύτερες μέρες, θα γευτούν οφέλη, θα δουν το βιοτικό τους επίπεδο να βελτιώνεται πραγματικά.
Και μόνο τον κίνδυνο ξεσπάσματος ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου ή τόσο εκτεταμένου, που δεν θα διαφέρει από έναν τέτοιο, να υπολογίσει κάποιος, αρκεί για να γίνει εύκολα και απόλυτα κατανοητό, ότι, όχι βελτίωση δεν θα δουν οι εργαζόμενοι, ο λαός, αντίθετα θα βρεθούν μπροστά στο δεδομένο της καταρράκωσης της ζωής τους, της ίδιας της ύπαρξής τους.
«Στη Θεσσαλονίκη τη συντήρηση την έχει αναλάβει ιδιωτική εταιρεία (…) που λειτουργεί το Μετρό στο Μιλάνο και στην Κοπεγχάγη. Ολα τα συστήματα θα ελεγχθούν από…
Η εξακόντιση σε τεράστια ποσά των δαπανών για την παγκόσμια πολεμική οικονομία και τους εξοπλισμούς (ΗΠΑ 1,5 τρισ. δολάρια, ΕΕ περίπου το ίδιο ποσό σε ευρώ, αλλά και ξεχωριστά Γερμανία εκατοντάδες δισ. ευρώ, Κίνα, Ρωσία, Ιαπωνία και λοιποί σε αντίστοιχα ποσά και ποσοστά, ανάλογα με τις δυνατότητες και σχε-διασμούς τους) ξεκάθαρα επαναφέρει το «όπλα αντί για βούτυρο» στο προσκήνιο.
Το σε δυσθεώρητα ποσοστά άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στην κατοχή του πλούτου από τους λίγους και την φτώχεια και δυστυχία των πολλών (χτεσινά, «ζεστά» στοιχεία του FORBS για τους κάθε χρόνο ολοένα και περισσότερο πλουτίζοντες δισεκατομμυριούχους του πλανήτη), επιβεβαιώνει το «όσο πιο φτωχοί οι φτωχοί, τόσο πιο πλούσιοι οι πλούσιοι» και δηλώνει εκ μέρους των πλούσιων προς τους φτωχούς «μην περιμένετε να μοιραστούμε με εσάς ούτε δεκάρα παραπάνω από τον πλούτο που σας κλέβουμε και τα ψίχουλα που σας δίνου-με».
Η κυβερνητική πολιτική της πλήρους άρνησης για ικανοποίηση στοιχειωδών αιτημάτων των εργαζομένων και του λαού (μισθοί, συντάξεις, εισόδημα των βιοπαλαιστών της υπαίθρου και των πόλεων)… Των ματωμένων πρωτογενών πλεονασμάτων… Της παράδοσης της δημόσιας υγείας, παιδείας, ασφάλισης, της λαϊκής κατοικίας στον ξετρελαμένο για εύκολα κέρδη ιδιωτικό τομέα… Της πλήρους αδιαφορίας για λήψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας του λαού από τις κυβερνητικές «καιρικές» συμφορές…
Η ακρίβεια που τσακίζει το εργατικό- λαϊκό «εισόδημα», χωρίς κανένα κυβερνητικό μέτρο συγκράτησής της, αντίθετα κάλεσμα της κυβέρνησης προς το λαό να υπο-κύψει στο απαραβίαστο της «ελευθερίας της αγοράς»… Η συνεχής ωμή, κυνική επίκληση των απαγορεύσεωντης ΕΕ, δηλαδή της κυβέρνησης, του επικεφαλής του Γιούρογκρουπ Πιερρακάκη, του Τζιτζικώστα- έλληνα κομισάριου στην Κομισιόν, των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της Ελληνικής Λύσης, της Πλεύσης Ελευθερίας, της ΝΙΚΗΣ, της Λατινοπούλου, του Στουρνάρα, των βιομηχάνων, εφοπλιστών. τραπεζιτών, μεγαλεμπόρων, επιχειρηματιών κάθε κλάδου και τομέα, για την οποιαδήποτε κατ’ ελάχιστο παραπανίσια παροχή για τις λαϊκές ανάγκες…
Αυτές είναι οι κυρίαρχες πλευρές και παράγοντες που διαμορφώνουν την τραγική κατάσταση που ζούμε και θα ζήσουμε…
Τι κάνουμε λοιπόν; Πως συνεχίζουμε; Όσο δύσκολη φαίνεται με μια πρώτη ματιά η απάντηση στο κρίσιμο αυτό ερώτημα, άλλο τόσο εύκολη είναι στην πράξη. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχουν παρά δύο επιλογές για την εργατική τάξη, τα εργαζόμενα και άλλα λαϊκά στρώματα.
Είτε τα παρατάμε, σκύβουμε τα κεφάλια, υποκλινόμαστε μπροστά στον ισχυρό αντίπαλο και εχθρό, υποτασσόμαστε στην βούλησή του, αποδεχόμαστε τη μιζέρια στην οποία θέλει να μας στριμώξει και να μας κάνει να την υπομένουμε και συνηθίσουμε αδιαμαρτύρητα…
Είτε συνεχίζουμε με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, πείσμα, θέληση, μαχητικότητα, μαζικότητα τους αγώνες μας κόντρα σε όλους αυτούς και όλα αυτά, που μας οδηγούν στον κοινωνικό καιάδα σαν λαό. Ενωμένοι σε μια εργατική, λαϊκή συμμαχία, όπως αυτή αποτυπώνεται στο ζωντανό και πραγματικό σύν-θημα «εργατιά, φοιτητές, λαός, αγροτιά- μια φωνή και μια γροθιά». Με συνειδητή, ατσαλωμένη απόφαση για ανοιχτή σύγκρουση με την πραγματικότητα των εχθρών, των αντιπάλων μας. Για να την ανατρέψουμε. Ή αυτοί και τα κέρδη τους ή εμείς και οι ζωές μας. Άλλος δρόμος, άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
Πανελλαδική συγκέντρωση στις 20 Μάρτη
ΕΕ: ο νέος σκληρός πυρήνας
μέσα στον… σκληρό πυρήνα
Θυμάστε τον Σημίτη, που περιχαρής καμάρωνε, που είχε βάλει τη χώρα μας στον «σκληρό» πυρήνα της ΕΕ, όταν επί πρωθυπουργίας του ενταχθήκαμε στο ευρώ; Τότε που το ματσάκι του μαϊντανού από 50 δραχμές σκαρφάλωσε μέσα σε μια μέρα στις 150;
Ε λοιπόν τα πράγματα αλλάζουν. Οι εξελίξεις στο διεθνές πεδίο υποχρεώνουν ή διευκολύνουν τις ισχυρότερες χώρες της ΕΕ να διαχωρίσουν τη θέση τους από τις υπόλοιπες και να στήσουν έναν νέο πιο σκληρό πυρήνα δίπλα στον μαλακόσκληρο των υπολοίπων. Έτσι οι 6 ισχυρότερες οικονομικά χώρες της ΕΕ (Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Πολωνία, Ολλανδία) σχεδιάζουν την θεσμοθέτηση της ΕΕ «δύο ταχυτήτων», όπου στην πρώτη ταχύτητα θα ανήκουν αυτές με ξεχωριστές αρμοδιότητες και δυνατότητες, κύρια στο σκέλος της λήψης αποφάσεων και στην δεύτερη οι υπόλοιπες, που θα εξακολουθούν, μαζί με τις έξη αυτές να λειτουργούν με τους παλιούς κανόνες.
Κι αυτή παλιότερη «σκέψη» της Γαλλίας, που είχε μείνει παγωμένη αυτά τα χρόνια, σήμερα προωθείται με ξεκάθαρο στόχο την αυτονόμηση των 6 από τις δεσμεύσεις της ενιαίας λειτουργικότητας της ΕΕ και της ευρωζώνης. Έτσι οι υπόλοιπες χώρες θα μείνουν εκτός του νέου σκληρού πυρήνα, εκτός αν κάποια στιγμή στο μέλλον και κάποια άλλη κριθεί κατάλληλη να ενταχθεί σ’ αυτόν. Δεν ξέρουμε τη μελλοντική σχέση της χώρας μας με αυτό το νέο σχήμα, πάντως δεν μας φαίνεται ιδιαίτερα πιθανή μια μακροπρόθεσμη ένταξή της σ’ αυτό. Οπότε πάει περίπατο και η τεράστια επιτυχία μας για ένταξη στον πάλαι ποτέ «σκληρό» πυρήνα της ΕΕ. Που σε τελευταία ανάλυση σκληρός ήταν μόνο απέναντι στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων και του λαού, οπότε εμείς τι είχαμε τι χάσαμε. Και η δεύτερη ταχύτητα της ΕΕ πάλι σκληρή θα είναι μαζί μας.
Όπως και η πρώτη, αφού ήδη στη Γερμανία ετοιμάζονται νέα αντεργατικά μέτρα (περισσότερη ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης με 45 χρόνια εργασίας, μείωση συντάξεων στο 48% του συντάξιμου μισθού, αντίστοιχα θα περάσουν στη Γαλλία μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού και πάει λέγοντας και στις άλλες χώρες). Ενώ και οι δυο ταχύτητες μαζί θα επιτίθενται με την ίδια τραχύτητα στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και ανάγκες, θα υλοποιούν τα προγράμματα για την πολεμική οικονομία κλπ.
Πάντως πάει κι η ΕΕ όπως την είχαμε γνωρίσει αυτά τα περίπου 35 χρόνια.
Πάει η ενιαία Ευρώπη, πάει ο σκληρός πυρήνας, πάει η κοινή πολιτική, πάει πάει και πίσω δεν γυρνάει.
Αυτό που θα μείνει ανοιχτό ακόμα είναι το τι αντιπαραθέσεις θα δημιουργήσει ανάμεσα στις μερίδες του μεγάλου ευρωπαϊκού κεφαλαίου, αφού τη δημιουργία της «πρώτης ταχύτητας» επικύρωσαν και χειροκρότησαν με μεγάλη χαρά και αδημονία οι ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι των 6 αυτών χωρών, προφανώς θεωρώντας πως προέχουν τα δικά τους συμφέροντα έναντι των υπολοίπων.
Και γι’ αυτό θα μπορούσαμε να πούμε “σκασίλα μας για τους τσακωμούς τους”, αν τους τσακωμούς αυτούς δεν τους πληρώναμε εμείς. Εκεί είναι το πρόβλημα. Κι αυτό οφείλουμε να βάλουμε στόχο μας. Να μην πληρώνουμε τους τσακωμούς τους. Πως; Καταργώντας αυτούς που τσακώνονται σε βάρος μας και την ΕΕ τους.
Και τα προηγούμενα τεύχη εδώ
