Πάμε για πρωτοχρονιά και ετοιμάζουμε προφανώς βασιλόπιτα, το δικό μας ©®™ _made in Greece απαραίτητο γλύκισμα της παραμονής –με νόμισμα έκπληξη. Το “χρυσό φλουρί” που σύμφωνα με την παράδοση θα φέρει καλή τύχη σε αυτόν που θα το βρει και κόβεται και μοιράζεται σε οικογενειακή ή ευρύτερη μάζωξη αμέσως με τον ερχομό του νέου έτους

Βασιλόπιτα με συνταγή του Τσελεμεντέ

Όσο για το Panettone _παραδοσιακό ή μη τα υλικά είναι (περίπου) τα ίδια:

Επιλεγμένο

Την ποινικοποίηση χρήσης της λέξης «μπάτσος» ζητά ο Πλεύρης!

Την πρόθεση εμπέδωσης της λογικής του αυταρχισμού προδίδει η πρόταση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου  της Νέας Δημοκρατίας, Θάνου Πλεύρη, για ποινικοποίηση χρήσης της λέξης «μπάτσος»… Η…

Για τη ζύμη

• 70 γρ. ξανθές σταφίδες
• 20 γρ. φρέσκια μαγιά
• 100 γρ. νερό, σε θερμοκρασία δωματίου
• 1 κ.γ. μαχλέπι, σε σκόνη
• ξύσμα πορτοκαλιού, από ½ πορτοκάλι
• 60 γρ. κρυσταλλική ζάχαρη
• 1 βανιλίνη
• ¼ κ.γ. αλάτι
• 1 αυγό, μεσαίο
• 270 γρ. αλεύρι
• 50 γρ. βούτυρο
  • Προαιρετικά
    70 γρ. γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι
    70 γρ. κουβερτούρα

Ας μαγειρέψουμε…

• Ρίχνουμε σε ένα μπολ τις σταφίδες, προσθέτουμε καυτό νερό και αφήνουμε στην άκρη για 15-20 λεπτά να μουλιάσουν.
• Σπάμε τη μαγιά με τα χέρια μας και τη ρίχνουμε στον κάδο του μίξερ.
• Προσθέτουμε το νερό και ανακατεύουμε με ένα σύρμα χειρός μέχρι να διαλυθεί η μαγιά.
• Προσθέτουμε το μαχλέπι, το ξύσμα πορτοκαλιού, τη ζάχαρη, τη βανιλίνη, το αλάτι και το αυγό, και ανακατεύουμε με το σύρμα μέχρι να ομογενοποιηθούν τα υλικά.
• Προσθέτουμε το αλεύρι και χτυπάμε με το φτερό σε μέτρια ταχύτητα για 10 λεπτά μέχρι να έχουμε μια ζύμη που να ξεκολλάει από τα τοιχώματα του κάδου. (Αν χρειαστεί ενδιάμεσα σταματάμε το μίξερ για να πάρουμε με μια σπάτουλα σιλικόνης το μείγμα από τα τοιχώματα)
• Κόβουμε το βούτυρο σε κύβους, το προσθέτουμε και χτυπάμε για ακόμα 5 λεπτά μέχρι να γίνει λεία και ελαστική η ζύμη.
• Ψιλοκόβουμε το γλυκό του κουταλιού και το ρίχνουμε στον κάδο.
• Στραγγίζουμε τις σταφίδες, ρίχνουμε κρύο νερό για να τις κρυώσουμε, τις στραγγίζουμε καλά και τις προσθέτουμε στον κάδο.
  • Χοντροκόβουμε την κουβερτούρα, τη ρίχνουμε και αυτή στον κάδο και χτυπάμε για ακόμα 1 λεπτό μέχρι να ενσωματωθούν τα υλικά στο μείγμα.
• Φοράμε γάντια και αλείφουμε με σπορέλαιο ένα μπολ και τα χέρια μας.
• Ανακατεύουμε τη ζύμη με τα χέρια μας, την πλάθουμε σε στρογγυλό σχήμα και τη μεταφέρουμε στο μπολ.
• Καλύπτουμε με διάφανη μεμβράνη και αφήνουμε σε θερμοκρασία δωματίου να φουσκώσει για 1-2 ώρες ή μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο.
  • Ο τελικός χρόνος αναμονής εξαρτάται από το πόσο ζεστός είναι ο χώρος _προσοχή να μην είναι πολύ ζεστός και μας “κάτσει”. Καλύτερος χώρος ο φούρνος _σβηστό στο μηδέν, απλά με αναμμένη τη λάμπα.
• Φοράμε γάντια και αλείφουμε με λίγο σπορέλαιο μια φόρμα για πανετόνε με αποσπώμενη βάση διαμέτρου ~16εκ. και τα χέρια μας.
• Πλάθουμε τη ζύμη ξανά σε στρογγυλό σχήμα γυρνώντας τις άκρες προς τα μέσα και τη μεταφέρουμε στη φόρμα.
• Καλύπτουμε με μεμβράνη και αφήνουμε να φουσκώσει για ακόμα 1-1 ½ ώρα ή μέχρι να τριπλασιαστεί σε όγκο και να φτάσει στο χείλος της φόρμας.
• Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 160°C στον αέρα.
• Δημιουργούμε έναν σταυρό με ένα μαχαίρι στην επιφάνεια του πανετόνε, για να “σκάσει”, μεταφέρουμε στον φούρνο και ψήνουμε για 45-50λ (τσεκάρουμε στο τέλος με καλαμάκι αν ψήθηκε).
• Αφαιρούμε από τον φούρνο και το αφήνουμε μέσα στη φόρμα για 10λ.
• Ξεφορμάρουμε και αφήνουμε να κρυώσει καλά.
  • Υπάρχουν στο εμπόριο ανθεκτικές χάρτινες φόρμες οντουλέ για Panettone.
    Είναι βολικές, Μπορείτε να τις χρησιμοποιήσετε άφοβα
    Ξεφορμάρουμε _σκίζοντας το χαρτί, όταν πρόκειται να το σερβίρουμε

Panettone … και «πάσης οικουμένης»

ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ &
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

Υποδεχόμαστε το 2025 με ακλόνητη πίστη στο δίκιο
και τη δύναμη των λαών, με αισιοδοξία ότι αυτήν τη χρονιά
θα βγουν πιο μαζικά, πιο αποφασιστικά στο προσκήνιο,
βάζοντας τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις
απέναντι στα πολλαπλά αδιέξοδα που συσσωρεύει
η κυρίαρχη πολιτική κι ανοίγοντας έναν καινούριο,
ριζικά διαφορετικό και ελπιδοφόρο δρόμο.

Μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ για το 2025

_Ριζοσπάστης
_Πρωτοχρονιά: από τον Διόνυσο στα ρουγκατσάρια
Αρχαίοι θεοί, παγανισμός και χριστιανισμός
_συναντιούνται το βράδυ της Πρωτοχρονιάς

«Πρόσωπο με πρόσωπο» με την αρχέγονη επιθυμία του να γνωρίσει το μέλλον έρχεται ο άνθρωπος την Πρωτοχρονιά, αλλά και με την επιθυμία του – και την ανομολόγητη βεβαιότητά του ίσως – ότι, τελικά, ο νέος χρόνος θα είναι, τουλάχιστον, καλύτερος από τον προηγούμενο.

Μοιραία, λοιπόν, η μεταφυσική κάνει έντονη την παρουσία της την Πρωτοχρονιά, όπως και τα Χριστούγεννα, πράγμα που σημαίνει ότι οι πρωτοχρονιάτικες τελετές βρίθουν συμβολισμών, ανεξάρτητα αν ο υπολογισμός του χρόνου ξεκινά από τη γέννηση του Χριστού για τους χριστιανούς, από την εξορία του Μωάμεθ στη Μεδίνα τον 7ο αι. για τους μουσουλμάνους, από άλλες «σημαδιακές» ημερομηνίες των διαφόρων θρησκειών… ή από τη «Μεγάλη Εκρηξη» που, σύμφωνα με την κυρίαρχη επιστημονική άποψη ήταν η στιγμή της «γέννησης» του σύμπαντος, περίπου 14 δισεκατομμύρια χρόνια πριν…

Η βασιλόπιτα

Ο κυρίαρχος συμβολισμός της Πρωτοχρονιάς για τη χριστιανική Ευρώπη είναι η μορφή του Αϊ Βασίλη για μας ή Σάντα Κλάους για τους Αγγλοσάξονες ή Ντιεντ Μαρόζ για τους Σλάβους. Ο,τι γλώσσα όμως κι αν «μιλάει» η φιλική, γέρικη μορφή με τα πλούσια γένια και τα δώρα, παραπέμπει ευθέως στο αίσθημα της ελπίδας που γεννά η αλλαγή του χρόνου.

Στη δική μας παράδοση, ο Αϊ Βασίλης έδωσε το όνομά του στη βασιλόπιτα, το άλλο μεγάλο σύμβολο της Πρωτοχρονιάς, στην οποία «κρύβεται» το φλουρί, που σε όποιον πέσει θα είναι τυχερός όλο το χρόνο. Η βασιλόπιτα είναι ένα από τα αρχαιότερα έθιμα που διατηρούνται μέχρι σήμερα, τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμού, αφού η γεύση της εξαρτάται άμεσα από τον τόπο και το χρόνο. Η χριστιανική παράδοση θέλει τη βασιλόπιτα να καθιερώνεται από τον Αϊ Βασίλη, τον επίσκοπο της Καισάρειας, που έζησε από το 330 έως το 379 μ.Χ. Οταν η πόλη κινδύνευσε κάποια στιγμή να αλωθεί, ο επίσκοπος, για να γλιτώσει τον κόσμο, κάλεσε τους πλούσιους να καταθέσουν τις περιουσίες τους και να τις δώσουν στον εχθρό για να αφήσει ήσυχη την πόλη. Όταν τα πλούτη μαζεύτηκαν, οι εχθροί έλυσαν την πολιορκία, γεγονός που ερμηνεύτηκε ως θαύμα. Ο επίσκοπος πλέον έπρεπε να επιστρέψει τα πλούτη, αλλά με έναν τρόπο που δε θα επέτρεπε «πονηριές» από το ποίμνιό του. Έτσι, σκέφθηκε να φτιαχτούν μικρά ψωμιά, όσα και τα σπίτια της πόλης και μέσα να βάλουν τα κοσμήματα και τα χρυσαφικά. Με αυτό το τρόπο καθιερώθηκε η βασιλόπιτα, προς ανάμνηση της σωτηρίας της πόλης.

Πέρα από το θρύλο όμως, υπάρχει και η επιστημονική άποψη ότι το έθιμο προέρχεται από τα ρωμαϊκά Σατουρνάλια, τα αφιερωμένα στον Ιανό και την Ήρα. Ανάμεσα στα δώρα που ανταλλάσσανε ήταν και φρούτα που μέσα τους είχαν νομίσματα. Η συνήθεια αυτή φαίνεται πως πέρασε στο Βυζάντιο και στο χριστιανικό κόσμο, αυτή τη φορά με τη μορφή πίτας. Οι Φράγκοι βάζανε στην πίτα ένα φασόλι ή ένα αμύγδαλο και όποιος το έβρισκε ονομαζόταν «φασουλοβασιλιάς» ή «αμυγδοβασιλιάς», γεγονός που προσθέτει ακόμη μία ερμηνεία για την ονομασία της βασιλόπιτας, όχι πλέον ότι πήρε το όνομά της από τον χριστιανό επίσκοπο, αλλά από το γιορτινό, φράγκικο λογοπαίγνιο.

Στα παλιά τα χρόνια, στην Ελλάδα, οι νοικοκυρές έφτιαχναν τις βασιλόπιτες με δυο φύλλα που τα γέμιζαν με ψημένα πέτουρα, τυρί ανακατωμένο με λίπος και ζεστό γάλα. Στα Ιωάννινα έφτιαχναν τις πίτες με πρόβειο κρέας ή κρέας από κότα, με πολλά αυγά και βρασμένα κρεμμύδια, ενώ οι παραλλαγές αυτών των συνταγών συναντιούνται σε όλη τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία.

Απομεινάρι παγανισμού μπορεί να θεωρηθεί το στόλισμα της βασιλόπιτας με υλικά που συμβόλιζαν το κοπάδι, τις κότες, τα αγροτικά εργαλεία, τα αμπέλια (για να «ξορκιστεί» το κακό από τα μέσα επιβίωσης), όπως και δαχτυλίδια ή σταυρούς για καλή παντρειά ή άλλα υλικά για καλή τύχη.

Τα “μαντέματα”

Η ανάγκη για να γίνουν γνωστά τα μελλούμενα, για να επιστρέψει ο ξενιτεμένος, για να παντρευτεί ο νέος και η νέα ικανοποιούνταν με τελετές μαντείας το βράδυ πριν την αλλαγή του χρόνου, όταν όλη η οικογένεια μαζευόταν γύρω από τη φωτιά, την εστία, το άλλο αρχέγονο σύμβολο. Στη Μακεδονία, ένα αγόρι μάζευε σπυριά στάρι από το παχνί των ζώων και οι γονείς «βάφτιζαν» κάθε σπυρί με το όνομα κάθε μέλους της οικογένειας. Υστερα τα τοποθετούσαν στη ζεστή πλάκα του τζακιού και περίμεναν να σκάσει από τη ζέστη για να δουν προς τα πού θα πάει. Αν πεταγόταν ψηλά, τότε αυτός που είχε δώσει το όνομά του στο σπυρί θα είχε υγεία όλο το χρόνο. Αν απλά καιγόταν χωρίς να τιναχτεί, τότε αυτό σήμαινε αρρώστια και δυστυχία. Οι ερμηνείες άλλαζαν ανάλογα με την κατεύθυνση του σπυριού και την περιοχή.

Το ποδαρικό

Το «ποδαρικό» ήταν επίσης σημαντικό έθιμο, αφού ο πρώτος που θα περνούσε το κατώφλι του σπιτιού με το νέο χρόνο, θα έπρεπε να φέρει και καλή τύχη. Σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας, το «ποδαρικό» αποτελεί ολόκληρη τελετουργία. Μια παραλλαγή αυτής της τελετουργίας θέλει τις γυναίκες να χύνουν το «παλιό» νερό και να παίρνουν νέο, «αμίλητο», από τη βρύση του χωριού. Μάλιστα, για να μη συναντήσουν κάποιον στο δρόμο και αναγκαστούν και μιλήσουν, πήγαιναν νύχτα. Ο πρώτος επισκέπτης του σπιτιού έμπαινε με το δεξί πόδι, καθόταν σταυροπόδι «για να μη φύγει έξω το τυχερό» και η νοικοκυρά του έβαζε μπροστά του αλάτι. Ο επισκέπτης έριχνε λίγο λίγο αλάτι στη φωτιά και ευχόταν, όπως σκάει το αλάτι στη φωτιά να σκάζουν οι εχθροί του σπιτιού. Επίσης τα αυγά για να βγαίνουν τα πουλιά και το βαμβάκι. Σε άλλα μέρη, το αμίλητο νερό από τη βρύση το έφερνε το πρωτότοκο παιδί και άφηνε στη βρύση ένα κομμάτι γλυκό. Ευρέως γνωστό είναι το σπάσιμο του ροδιού στην είσοδο του σπιτιού.

Τα ρουγκατσάρια

Ακόμη ένα πρωτοχρονιάτικο έθιμο που κρατά από την αρχαιότητα είναι τα ρουγκατσάρια της Μακεδονίας, κάτι σαν τα αποκριάτικα καρναβάλια, που παλιά γίνονταν την Πρωτοχρονιά και όχι τις Απόκριες. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως οι Ρώσοι, μέχρι και σήμερα, ενώ δε γνωρίζουν την Αποκριά, ωστόσο μασκαρεύονται για να γιορτάσουν την Πρωτοχρονιά. Τα δε ρουγκατσάρια συνέπιπταν χρονικά με τα αρχαία «μικρά Διονύσια», τα Διονύσια των αγρών και πρέπει να θεωρούνται μετεξέλιξή τους. Για την ετυμολογία της λέξης υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη παραπέμπει στο λατινικό ρήμα «ρόγκο» που σημαίνει ζητώ, με την έννοια πως απαιτώ ανταμοιβή του κόπου μου. Η σχέση του με τα ρουγκατσάρια είναι ότι οι μασκαρεμένοι γυρνούσαν στα σπίτια του χωριού και τραγουδώντας μάζευαν χρήματα και άλλα δώρα. Η δεύτερη εκδοχή παραπέμπει στη σλαβική λέξη «ρογκ» που σημαίνει κέρατο. Οι μασκαρεμένοι, εκτός από τις προσωπίδες, φορούσαν και κέρατα ζώων και ιδιαίτερα κριαριών.

Στα χωριά της Μακεδονίας, λοιπόν, το κεντρικό πρόσωπο της τελετής ήταν ο ρουγκατσιάρης, που έπρεπε να είναι κατάμαυρος στα χέρια και στο πρόσωπο και να φορά κουρέλια, μια τεχνητή καμπούρα και μεγάλα κουδούνια. Στα πισινά του κρεμούσαν ένα σκόρδο και μπροστά ένα φαλλικό σύμβολο. Μπροστά του είχε κρεμασμένη μια σακούλα γεμάτη στάχτη που τη σκορπούσε για να ανοίγει δρόμο. Αλλα συμβολικά πρόσωπα ήταν η «νύφη» (συνήθως ένα αγόρι που το έντυναν με γυναικεία ρούχα), τρεις «καπεταναραίοι» με φουστανέλες, ο «γιατρός» κ.ά.

Τα κάλαντα

Οι παραλλαγές στα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα είναι τόσες… όσοι και αυτοί που τα τραγουδούσαν. Δεν πρόκειται για υπερβολή. Ο λαός μας προσάρμοζε τα κάλαντα ανάλογα με τις ανάγκες του, τις επιθυμίες του, τις ευχές του και όλα αυτά δοσμένα με έντονο χιούμορ. Στη Σίφνο για παράδειγμα τραγουδούσαν: «Πιάσαμε και το εννιά/ και στην καινούργια τη χρονιά/ την αθώα μου τη μούρη/ δέξου την, κερά, για γούρι». «Αρχιμενιά κι αρχιχρονιά κι αρχή που πρωτοβγήκε/ με τα ζυγάλετρα ο Χριστός, να σπείρει, να θερίσει/ και να συνάξει μάλαμα και να τρυγήσει μέλι» ξεκινάγανε τα κάλαντα του ζευγά στη Σητεία της Κρήτης. Και στη Μακεδονία τραγουδούσαν «Σε τούτο σπίτι που ‘ρθαμε, πέτρα να μη ραγίσει/ κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνια πολλά να ζήσει./ Να ζήσει σαν τον Ελυμπο, σαν τ’ άγριο περιστέρι, να ζήσει χρόνους ικατό και να τους απεράσει». Στη δε Ρούμελη τραγουδούσαν: «Αϊος Βασίλης έρχεται Γενάρης ξημερώνει./ – Βασίλ’ απόθεν έρχεσαι κι απόθε κατεβαίνεις;/ – Από τη μάνα μ’ έρχομαι στο δάσκαλο πααίνω./ Πάω να μάθω γράμματα να πω την αλφαβήτα./ Στην πατερίτσα ακούμπησα να πω την αλφαβήτα/ κι η πατερίτσα ήταν ξερή, χλωρό βλαστάρ’ πετάει/ κι απάνου στα ξεκλώναρα περδίκια φωλιασμένα/. Δεν είν’ περδίκια μοναχά, μον’ είν’ και περιστέρια./ Πετάξτε σεις πουλάκια μου και σύρτε στην κυρά σας/ που κοσκινάει το φλουρί και δριμονίζει τ’ άσπρα/ κέρνα τ’ αφέντη μ’ κέρνα τα τα λασποκοπιασμένα/ να πάνε στο κρασοπουλειό να πουν καλό για σένα».

Πρωτοχρονιάτικο χριστόψωμο από το Φιόρο του Λεβάντε

Κάποτε όλα ήταν αλλιώς…

Τα μεσάνυχτα, για την αλλαγή του χρόνου, σβήναν για 1λ τα φώτα _οι ερωτευμένοι φιλιόντουσαν και μετά από λίγο ανάβουν ξανά και όλοι όσοι βρίσκονται μαζί αγκαλιάζονται, εύχονται υγεία, μακροημέρευση, τύχη και ευτυχία για τη νέα χρονιά, με τη βασιλόπιτα να μπαίνει στο τραπέζι και να κόβεται στο σπίτι αμέσως μόλις μπει ο νέος χρόνος. Ο νοικοκύρης του σπιτιού, αφού τη σταυρώσει με το μαχαίρι τρεις φορές, αρχίζει να την κόβει σε τριγωνικά κομμάτια, προσφέροντας από ένα σε κάθε παριστάμενο μέλος της οικογένειας ή φίλων και συγγενών, με πρώτο κομμάτι του σπιτιού (ή του Χριστού και της Παναγίας για τους πιστεύοντες _μερικές φορές και του Άι Βασίλη), του σπιτονοικοκύρη, της σπιτονοικοκυράς και των άλλων παρισταμένων, κατά τάξη συγγένειας και ηλικία, με τελευταίο το κομμάτι του φτωχού ή πάλι του σπιτιού. Στην Ελλάδα κανένας δεν ξεχνούσε όσους έλειπαν στην ξενιτειά ή δούλευαν, τους ναυτικούς που θαλασσοδέρνονταν τους άρρωστους και άλλα κοντινά πρόσωπα που για διάφορους λόγους δεν παρίσταντο.

Φώτης Αγγουλές “Πρωτοχρονιά 1957” _Ειρήνη, Ειρήνη!

Το κόψιμο της γίνεται και τις άλλες μέρες του “Δωδεκαήμερου” των εορτών, σε γραφεία, σωματεία, επαγγελματικές ενώσεις, οργανώσεις  και συλλόγους, όπου μπορεί να κόβουν βασιλόπιτες μέχρι και το Φλεβάρη. Η συνήθεια αυτή είναι νεότερη και κατάγεται από στις παλαιότερες συντεχνίες, τα μέλη των οποίων έκοβαν την πρωτοχρονιάτικη πίτα και τη μοιράζονταν για το καλό το δικό τους και του κοινού τους επαγγέλματος. Σε πολλά νησιά με το ξημέρωμα της 1^ης του νέου έτους αναλαμβάνει ο σπιτονοικοκύρης να ρίξει αγιασμό στο σπίτι, κρατώντας είτε κομμάτι της Βασιλόπιτας είτε του αντίστοιχου των Χριστουγέννων Χριστόψωμου και ένα κερί, μπαινοβγαίνοντας στη πόρτα τρεις φορές λέγοντας “έξω τα κακά, μέσα τα καλά”.
Το έθιμο της πολύ παλαιό, προέρχεται από την αρχαία εορτή των “Κρονίων” (των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων») που παρέλαβαν οι Φράγκοι, από τους οποίους και προήλθε η συνήθεια της τοποθέτησης νομίσματος μέσα στη πίτα και της ανακήρυξης ως “Βασιλιά της βραδιάς” αυτού που το έβρισκε. Κατά άλλο έθιμο, αντί νομίσματος, έβαζαν φασόλι και αυτόν που το έβρισκε τον αποκαλούσαν “φασουλοβασιλιά”. Το κόψιμο στις βασιλόπιτας είναι από τα ελάχιστα αρχέγονα έθιμα που επιβιώνουν. Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτρη Λουκάτο αποτελεί εξέλιξη του γνωστού και λαϊκού εθίμου στις πρωτοχρονιάτικης πίτας. Στην αρχαιότητα υπήρχε το έθιμο του εορταστικού άρτου, τον οποίο σε μεγάλες αγροτικές γιορτές οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στις θεούς, στα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια. Χαρακτηριστικό στοιχείο στις βασιλόπιτας είναι ότι ο άνθρωπος δοκιμάζει την τύχη του με το κέρμα της, προσπαθώντας να μαντέψει πώς θα του έρθουν τα πράγματα στη νέα χρονιά. Σε όποιον πέσει το φλουρί, στις θα είναι ο τυχερός και ευνοούμενος του νέου έτους!
Μπορεί το φράγκικο έθιμο να επικράτησε στην Ευρώπη, αλλά υπάρχει και η θρησκευτική παράδοση που συνδέει τη βασιλόπιτα με την προσωπικότητα του Μεγ. Βασιλείου _όπως ήδη αναφέραμε via Rizospastis .. Κατά την παράδοση όμως, είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή τα τιμαλφή που συγκεντρώθηκαν ήταν οι πρώτες βασιλόπιτες…

Πρωτοχρονιά 2025…