Ποιας, άραγε, αστροφεγγιάς τη λάμψη
ζηλέψανε οι πραιτοριανοί και ο χαφιές,
το σθένος και την αντρειοσύνη σου να κάμψει
μ’ άλυσες δέσμιος να τους βλέπεις και να λες:
– Βαράτε, ωρέ δειλοί, βαράτε, εγώ θ’ αντέξω·
βάρα, Κοθρά βασανιστή, μα στοίχημα μη βάνεις,
έχεις γυναίκα και παιδιά, δικά σου εκεί έξω·
κρίμα να μείνουν νηστικά, το στοίχημα όταν χάνεις.
– Της θάλασσας είμαι παιδί. Με λεν Μήτσο Τατάκη.
Έχω συντρόφους διαλεχτούς στον τόπο τούτο δω.
Λουντέμη, Ρίτσο, Βάρναλη, Φωτιάδη και Κατράκη,
κι άλλους συντρόφους ακριβούς από την ΟΕΝΟ.
– Εμέ, η φουρτούνα μ’ έμαθε το Χάρο ν’ αψηφώ,
έτσι, όπως τον αψήφησαν κι αυτοί απ’ το Χαϊδάρι,
που γελαστοί χορέψανε τον τελευταίο χορό,
πριχού στηθούν αγέρωχοι στης μάντρας το ντουβάρι.
Σήμερα το σχολείο, το αστικό σχολείο, βρίσκεται σε μια δίνη αλλαγών, σε μια κρίση. Οι μαθητές πιο δύσκολα βρίσκουν νόημα στην παρουσία τους στο σχολείο.…
– Τρία μπόγια ο Ναπολέοντας, πάνου από το Χάρο,
πίσω του οι μελλοθάνατοι ακολουθάν στητοί
και λάμπουνε αθάνατοι στης λευτεριάς το φάρο,
που των μελλούμενων γενιών φωτάει τη σκεπή.
