Κινηματογραφική εβδομάδα απογοητευτική για νέα διανομή, αλλά με πολύ καλές επανεκδόσεις από τις οποίες ξεχωρίζει ο συγκλονιστικός «Λαβύρινθος του Πάνα» (Pan’s Labyrinth) του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, ίσως η σπουδαιότερη επανέκδοση του καλοκαιριού! Ομως και οι υπόλοιπες επανεκδόσεις δεν πάνε πίσω. «Trainspotting» του Ντάνι Μπόιλ, «Ολοι οι Ανθρωποι του Προέδρου» (All the President’s Men) του Αλαν Τζ. Πακούλα, «Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι» (The Cabinet of Dr. Caligari) του Ρόμπερτ Βίνε είναι μερικές από τις πιο επιδραστικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, η καθεμία στην εποχή της.
- Από το φεστιβαλικό μέτωπο μας γέμισε χαρά η ανακοίνωση του 49ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας για το σημαντικό κεντρικό του αφιέρωμα που φέτος τιμά την σπουδαία Αλίντα Δημητρίου, προβάλλοντας αποκατεστημένες τις μικρού μήκους ταινίες της: Οι Καρβουνιάρηδες (1977), Σπάτα, το στιφάδο του Αγίου Πέτρου (1978), Φούρνοι, Μια γυναικεία κοινωνία (1982) και Το θέατρο στο βουνό (1985). Ομως για λίγες μέρες θα μεταφερθούμε πιο βόρεια στη Δρόπολη και το Αργυρόκαστρο, όπου από τις 21 έως τις 25 Αυγούστου θα πραγματοποιηθεί το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δρόπολης, ένα φεστιβάλ που ενώνει τους λαούς της περιοχής προβάλλοντας καλό κινηματογράφο.
- Στο διαγωνιστικό πρόγραμμα συμμετέχουν 15 ταινίες μικρού μήκους. Το πρόγραμμα, στο μη διαγωνιστικό τμήμα του, περιλαμβάνει και ταινίες από την Camera Zizanio. Παράλληλα, το φεστιβάλ τιμά έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της Αλβανίας, τον Δημήτρη Αναγνώστη, προβάλλοντας δυο ταινίες του και λειτουργεί θερινό σινεμά στην αυλή του κλειστού σχολείου στη Γοραντζή, όπου θα προβληθούν οι ταινίες «Ο Ψύλλος» του Δημήτρη Σπύρου στις 22/8, «Το Δέντρο που Πληγώναμε», του Δ. Αβδελιώδη στις 23/8 και στις 24/8 η ταινία «Ενα Παραμύθι απ’ το Παρελθόν», του Δημήτρη Αναγνώστη.
- Από τις ταινίες της εβδομάδας τόσο το «Φιόρδ» όσο και «Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο» βασίζονται σε αληθινές ιστορίες, αλλά αμφότερες δεν καταφέρνουν να εμβαθύνουν περισσότερο στην ουσία των ιστοριών τους! Η μεταφορά μιας αληθινής ιστορίας στον κινηματογράφο δεν προσφέρεται για μυθοπλαστική υπερβολή, προσφέρεται για να δώσει μια άλλη διάσταση στα γεγονότα, να αναδείξει πλευρές που μένουν συχνά αθέατες, να θέσει προβληματισμούς, γιατί έτσι κι αλλιώς η ίδια η ζωή είναι πολύ πιο «πλούσια» από την κινηματογραφική μεταφορά της!
Φιόρδ
Fjord / Κρίστιαν Μουντζίου / 2026 / 146λ
Οι Γκεοργκίου, μια βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια από τη Ρουμανία, εγκαθίσταται σε ένα χωριό στα νησιά Φιόρδ. Εκεί έρχονται κοντά με τους γείτονές τους και τα παιδιά των δύο οικογενειών δένονται, παρά τις διαφορές στον τρόπο που έχουν μεγαλώσει. Οταν η έφηβη κόρη των Γκεοργκίου εμφανίζεται στο σχολείο με μελανιές στο σώμα της, η κοινότητα αρχίζει να αναρωτιέται αν αυτές σχετίζονται με την παραδοσιακή αγωγή που λαμβάνουν τα παιδιά της οικογένειας από τους γονείς τους…
Σε ανακοίνωση του για την εκεχειρία στη Γάζα, το Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει τα εξής: «Η συμφωνία εκεχειρίας Ισραήλ και Χαμάς είναι…
Συχνά ακούμε τους σκηνοθέτες να λένε ότι γυρίζουν την «ίδια» ταινία ξανά και ξανά. Στην περίπτωση του Μουντζίου αυτό ισχύει στο ακέραιο, όσο κι αν το αρνείται, γιατί σε όλες του τις ταινίες, όπου κι αν διαδραματίζονται, θέλει να στηλιτεύσει τις λαϊκές δημοκρατίες διαρκώς περιστρεφόμενος γύρω από τις έννοιες της ελευθερίας και της πίστης. Αυτός είναι ο καημός του! Βεβαίως, αυτός ο συγκεκριμένος καημός χρηματοδοτείται από την ΕΕ με τις περιβόητες ελευθερίες και έχει βραβευτεί μέχρι στιγμής και με δυο Χρυσούς Φοίνικες στις Κάννες! Ετσι είναι αυτά, όσο πιο πολύ υπερασπίζεσαι τη συντήρηση τόσο πιο πολύ βραβεύεσαι! Εδώ στηριζόμενος στην αληθινή ιστορία της οικογένειας Μποννάριου, το πάει ένα βήμα πιο βαθιά στον σκοταδισμό. Γνωρίζει καλά ότι το ευαίσθητο θέμα των παιδιών προσφέρεται για εύκολες συγκινήσεις και το χρησιμοποιεί! Η πρόθεσή του είναι να δείξει ότι στο δίλημμα «πρόοδος – συντήρηση» η πλάστιγγα γέρνει προς τη «συντήρηση», γιατί η «πρόοδος» έχει πολύ στενά όρια «αποδοχής του διαφορετικού»! Εκείνο που κρύβεται πίσω από τις περικοκλάδες που αραδιάζει για τον ρατσισμό και τη μη αποδοχή του ξένου είναι ουσιαστικά η αποθέωση της ατομικής ελευθερίας! Ο ανθρωπισμός του Μουντζίου εξαντλείται στα όρια της αγίας ατομικής ιδιοκτησίας, τι σπατάλη ταλέντου!
Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο /
La Femme la Plus Riche du Monde / Τιερί Κλιφά / 2025 / 121λ
Η Μαριάν Φαρέρ, κληρονόμος μιας αμύθητης αυτοκρατορίας καλλυντικών, γνωρίζει τον Πιερ-Αλέν Φαντέν, έναν εκκεντρικό και φιλόδοξο φωτογράφο, κατά τη διάρκεια μιας φωτογράφισης. Ανάμεσά τους γεννιέται μια φιλία που ταράζει τα νερά της οικογένειάς της (με το αζημίωτο πάντα)…
Υπότιτλος: Πόσα προβλήματα έχουν κι αυτοί οι πλούσιοι! Πρόκειται για τη σχέση της Λιλιάν Μπετανκούρ, κληρονόμου της «L’ Oreal», και του φωτογράφου Φρανσουά-Μαρί Μπανιέ, η οποία κατέληξε σε δικαστική διαμάχη του φωτογράφου και της κόρης της Μπετανκούρ και σκάνδαλο που συντάραξε τη Γαλλία, αφού είχε και πολιτικές προεκτάσεις. Ο Κλιφά μεταφέρει αυτή την ιστορία στη μεγάλη οθόνη εμμένοντας στην «ανθρώπινη» πλευρά, εξοστρακίζοντας παράλληλα την πολιτική διάσταση, που έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία στη συγκεκριμένη υπόθεση. Τα καπρίτσια της αστικής τάξης τα έχουμε παρακολουθήσει με πολύ πιο διεισδυτικό τρόπο σε άλλες ταινίες.
Ο σκηνοθέτης λοιπόν, αντί να εστιάσει στη «δεύτερη νιότη» της κληρονόμου και το πώς σκορπούσε τα εκατομμύριά της, θα μπορούσε να θίξει τις σχέσεις της εταιρείας με τον ναζισμό και την υποστήριξη του ιδρυτή της Eugene Schueller στους Χίτλερ και Μουσολίνι. Θα μπορούσε να μας δείξει πώς χρηματοδότησε τη ναζιστική κατοχή και τους ταγματασφαλίτες της (οργάνωση Cagoule) και πώς τον ξέπλυναν διάφοροι μάρτυρες, ανάμεσά τους ο σύζυγος της Μπετανκούρ και ο μετέπειτα Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν, για να θεωρηθεί αντιστασιακός… Θα μπορούσε να μας δείξει τις σχέσεις της κληρονόμου με το αστικό κράτος και τη «χρηματοδότηση» που παρείχε στις προεκλογικές εκστρατείες των Γάλλων Προέδρων… Ετσι κι αλλιώς μιλάμε για μυθοπλασία, σωστά; Οταν βάζεις στη ζυγαριά της αφήγησης πολύ από το ένα «υλικό» και ελάχιστο από το άλλο, μόνο και μόνο για να μην το παραλείψεις, έχεις ήδη διαλέξει πλευρά! Το αληθινό σινεμά ενοχλεί το κατεστημένο, δεν το χαϊδεύει, έτσι δεν είναι;
Τορέντε για πρόεδρος
Torrente Presidente / Σαντιάγο Σεγούρα / 2026 / 102λ
Ο Χοσέ Λουίς Τορέντε, ένας απεχθής λούμπεν τύπος με φασιστικές αντιλήψεις, που είναι απόλυτα πεπεισμένος πως μόνο αυτός μπορεί να σώσει την Ισπανία, βάζει υποψηφιότητα για Πρόεδρος. Ανάμεσα σε θεωρίες συνωμοσίας, influencers και μια χαοτική προεκλογική εκστρατεία, ο πιο politically incorrect ήρωας της Ισπανίας βάζει στόχο… την εξουσία.
Δεν γελάσαμε καθόλου, αντιθέτως μας έπιασε μια αηδία, γιατί έχουμε αρκετά τέτοια φασιστοειδή και στη χώρα μας. Αλλωστε, ποιος θα γελούσε με τους νοσταλγούς της χούντας; Τι αστείο έχουν οι απόψεις τους; Πέραν τούτου το σενάριο που είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά, περνιέται για δήθεν κωμικό, ενώ προσπαθεί διακαώς να δείξει ότι η κοινωνία εκφασίζεται διότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι. Ισοπεδώνει τα πάντα, εμπλέκει μέχρι και τους Ιλουμινάτι στην αφήγηση! Αντί να χάσετε την ώρα σας με δήθεν κωμωδίες για την «τρέχουσα πολιτική κατάσταση», δείτε τον «Λαβύρινθο του Πάνα».
Minions & Τέρατα
Minions & Monsters / Πιερ Κοφέν / 2026 / 90λ
Τη δεκαετία του 1920, τρία Μίνιον πηγαίνουν στο Χόλιγουντ για να κυνηγήσουν το όνειρό τους να γίνουν δημιουργοί ταινιών. Ανακαλύπτουν όμως εκεί ένα βιβλίο με ξόρκια και κατά λάθος καλούν ένα τέρας.
Τα δημοφιλή μας καρτούν βγαίνουν στους κινηματογράφους αυτή την εβδομάδα υποτιτλισμένα και την επόμενη μεταγλωττισμένα! Η ταινία έχει εκπληκτικές αναφορές στην ιστορία του κινηματογράφου και δη του αμερικάνικου. Διατρέχει την αρχική περίοδό του, μέχρι να χτιστεί η αυτοκρατορία των ταινιών που του έδωσαν και δίνουν τις μεγαλύτερες (εισπρακτικές) επιτυχίες του, δηλαδή την πάλη με το υπερφυσικό. Μας φαίνεται ότι περισσότερο απευθύνεται σε ενήλικο κοινό που γνωρίζει ιστορία του κινηματογράφου, παρά σε πιτσιρίκια που δεν θα καταλάβουν τις αναφορές του. Αυτή η μανία του Χόλιγουντ να θέλει να πιάσει όλη την ηλικιακή γκάμα έχει τις επιπτώσεις της! Είναι συμπαθέστατη και δίνει στους δημοφιλείς πρωταγωνιστές μια ακόμα ευκαιρία. Δυστυχώς σεναριακά κάνει την κοιλίτσα του, όμως βλέπεται πολύ ευχάριστα! Είναι τα Minions πολύ αγαπητά για να πεθάνουν έτσι απλά!
Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου __
Επανέκδοση Σκηνοθεσία: Άλαν Τζ. Πακούλα
Καλοκαίρι του 1972. Δύο δημοσιογράφοι της Washington Post, ο Μπομπ Γούντγουορντ και ο Καρλ Μπερνστάιν, αναλαμβάνουν να καλύψουν μια φαινομενικά ασήμαντη διάρρηξη στα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος. Καθώς η έρευνά τους προχωρά, ένα κύκλωμα πολιτικής διαφθοράς αποκαλύπτεται να φτάνει μέχρι τον ίδιο τον Λευκό Οίκο, οδηγώντας τελικά στην παραίτηση του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον…
Το Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President’s Men, 1976) αποτέλεσε μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, ακολουθώντας πιστά την ιστορία της έρευνας των δημοσιογράφων της Washington Post που βραβεύτηκε με το Pulitzer, ενώ από τις οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ (ανάμεσά τους τα Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερου Σκηνοθέτη) τιμήθηκε τελικά με τέσσερα (Β’ Ανδρικού Ρόλου, Διασκευασμένου Σεναρίου, Ήχου και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης). Το 2010 εντάχθηκε στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των ΗΠΑ ως πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική, ενώ το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI) συμπεριέλαβε τους δύο πρωταγωνιστές της στη λίστα με τους μεγαλύτερους ήρωες του αμερικανικού κινηματογράφου.
Ο Πάκουλα μαζί με τον διευθυντή φωτογραφίας Γκόρντον Γουίλις (γνωστό και ως «Prince of Darkness» για τη δουλειά του με το φως και τη σκιά), στήνει στο Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President’s Men, 1976) μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη αισθητική, με το ψυχρό φως των γραφείων της Washington Post να λειτουργεί σε αντίθεση με τις σκοτεινές, φορτισμένες με παράνοια σκηνές στο γκαράζ όπου ο Γούντγουορντ συναντά τον πληροφοριοδότη του, «Deep Throat» (που μόλις το 2005 αποκαλύφθηκε πως ήταν ο Μαρκ Φελτ, τότε αναπληρωτής διευθυντής του FBI). Η ηχητική υπόκρουση στηρίζεται στον φυσικό ήχο, με τους χτύπους από τα πλήκτρα των γραφομηχανών, τα τηλεφωνήματα και τους πυκνούς, γρήγορους διαλόγους να δίνουν τον ρυθμό, ενώ οι ερμηνείες των θρυλικών Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Ντάστιν Χόφμαν (αλλά και του βραβευμένου με Όσκαρ Τζέισον Ρόμπαρντς στον ρόλο του αρχισυντάκτη), χτίζουν μια ένταση που παραμένει αμείωτη ακόμα κι όταν ο θεατής γνωρίζει ήδη την έκβαση της ιστορίας.
Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του προβολή και με 95% στο Rotten Tomatoes, το Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President’s Men, 1976) παραμένει κάτι περισσότερο από ένα καθηλωτικό πολιτικό θρίλερ: Από την εμβληματική οδηγία «Ακολούθησε το χρήμα» μέχρι το πώς ο κινηματογράφος μπορεί να μετατρέψει μια επίμονη έρευνα σε έναν ύμνο στην αξία της ελεύθερης, ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, αποτελεί σημείο αναφοράς, αφού εξακολουθεί να θέτει το ίδιο απλό και δύσκολο ερώτημα: Σε μια εποχή όπου η πληροφορία είναι άφθονη αλλά χαμηλής αξιοπιστίας, ποιος πραγματικά ελέγχει αυτούς που έχουν τη δύναμη;
Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι __
Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Βίνε
Επανέκδοση
Ο Φράνσις και ο Άλαν, αν και είναι ερωτευμένοι με την ίδια νεαρή γυναίκα, είναι καλοί φίλοι και πηγαίνουν μαζί σε ένα πανηγύρι. Σε ένα από τα περίπτερα του πανηγυριού συναντούν έναν υπνωτιστή, τον Δρ. Καλιγάρι, και τον “βοηθό” του, τον υπνοβάτη Τσέζαρε, ο οποίος υποτίθεται πως βρίσκεται υπνωτισμένος για 25 χρόνια. Ο Τσέζαρε σηκώνεται για το σόου και προβλέπει τον θάνατο του Άλαν. Σύντομα η μικρή πόλη αρχίζει να τρομοκρατείται από μια σειρά μυστήριων νυχτερινών δολοφονιών. 
Η αστυνομία θα συλλάβει έναν εγκληματία που θα ομολογήσει πως επιχείρησε να δολοφονήσει μια ηλικιωμένη, μα πως είναι αθώος για τους άλλους φόνους.
Βουβή ταινία τρόμου, που κυκλοφόρησε το 1920, και θεωρείται ευρέως ως το πρώτο σημαντικό έργο του είδους. Είναι επίσης η ταινία που εγκαινιάζει, κατά πολλούς, το κινηματογραφικό κίνημα του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού. Η σκηνοθεσία είναι του Ρόμπερτ Βίνε (27 Απριλίου 1873 – 17 Ιουλίου 1938). O Βίνε, ο οποίος φαίνεται να ήταν εβραϊκής καταγωγής, έφυγε από τη Γερμανία στο εξωτερικό μετά την άνοδο των ναζί στην εξουσία και δεν επέστρεψε ποτέ.
Ο Λαβύρινθος του Πάνα
Σκηνοθεσία/Σενάριο: Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
Επανέκδοση
Ισπανία, 1944. Επίσημα, ο εμφύλιος πόλεμος έχει τελειώσει πριν από πέντε χρόνια, όμως μια μικρή ομάδα επαναστατών στα βουνά, βόρεια της Ναβάρα, αντιστέκεται ακόμη στο φρανκικό καθεστώς. Η ονειροπόλα δεκάχρονη Οφέλια μετακομίζει στην περιοχή μαζί με την έγκυο μητέρα της για να γνωρίσει τον νέο πατριό της, τον στρατηγό Βιδάλ, έναν τυραννικό φασίστα αξιωματικό με εντολή να απαλλάξει την περιοχή από τους επαναστάτες.
Insidious: Έξω από το Απώτερο
Σκηνοθεσία_Σενάριο: Τζέικομπ Τσέις
Αλάργα __
Στην ταινία , η Gemma (Amelia Eve), μία νεαρή μητέρα που μεγαλώνει την κόρη της στο πατρικό της σπίτι, ανακαλύπτει ότι μπορεί να ταξιδέψει στο Απώτερο, το καθαρτήριο των χαμένων ψυχών, στην καρδιά του σύμπαντος του Insidious. Όταν κάτι δαιμονικό την κυνηγάει, η Gemma διαπιστώνει ότι έχει μία ικανότητα που αλλάζει τα πάντα: δεν επισκέπτεται απλώς το Απώτερο, αλλά μπορεί να φέρει ό,τι ζει μέσα σε αυτό στον πραγματικό κόσμο. Μόλις οι δαίμονες αντιλαμβάνονται τη δύναμή της, ο κόσμος μας γίνεται το παιχνίδι τους.
