Ο γνωστός καθηγητής Ν. Μαραντζίδης με άρθρο στα ΝΕΑ (29/11) με τίτλο «Η ιστορία μιας γενιάς» επιχειρεί να στηρίξει τόσο το βιβλίο του Α. Τσίπρα, όσο και συνολικά το πολιτικό-ιδεολογικό του αφήγημα.
Αφορμή στο σχόλιο μου είναι οι αναφορές στην περίφημη «γενιά της μεταπολίτευσης» (στην οποία και εγώ ηλικιακά ανήκω) όσο και στο συμπέρασμα που καταλήγει για τις επιλογές της.
Αναφέρει χαρακτηριστικά: «…Ασφαλώς, η γενιά μου υπήρξε τυχερή. Δεν μεγάλωσε μόνο σε εποχές ειρήνης, εκδημοκρατισμού και ελευθερίας αλλά και σε εποχές αναδιανομής. Κι η ένταξη στην ΕΕ ενίσχυσε την ευημερία μας και διεύρυνε τους ορίζοντες μας. Η γενιά μου μορφώθηκε, βρήκε ευκαιρίες, έβγαλε χρήματα, χωρίς να χρειαστεί να ταλαιπωρηθεί όπως η παλιότερη ή η νεότερη γενιά, ιδιαίτερα αυτή της κρίσης του 2009…». Προφανώς και αυτά δεν ισχύουν με τον τρόπο που προτείνει ο αρθρογράφος. Η ζωή του λαού θα πρέπει να συγκρίνεται πρώτιστα όχι απλά με το χτες όσο με τις δυνατότητες και τις ανάγκες του σήμερα. Αλήθεια ποια ευημερία έφερε η ένταξη της χώρας μας στην Ε.Ε; Για ποια αναδιανομή κάνει λόγω όταν μεγάλωσε η ψαλίδα πλούσιων και φτωχών, διευρύνθηκαν δηλαδή οι κοινωνικές ανισότητες; Για ποιο εκδημοκρατισμό μιλά σήμερα όταν βασικές λαϊκές κατακτήσεις (ακόμη και του ’70) έχουν παρθεί πίσω;
Ας δούμε όμως το ποιο ουσιαστικά κομμάτι της παρέμβασής του: «…Μετά το 1991, όσοι ήθελαν να παραμείνουν στο προοδευτικό φάσμα ακολούθησαν δύο βασικές κατευθύνσεις είτε τη σοσιαλδημοκρατία του “τρίτου δρόμου” είτε τον νέο ριζοσπαστισμό της αντι-παγκοσμιοποίησης. Η πρώτη πορεία σε έφερνε κοντά στον ρεαλισμό της νέας εποχής, η δεύτερη στην ουτοπία των ηττημένων. Ο Τσίπρας επέλεξε τον δεύτερο δρόμο, άλλοι από εμάς τον πρώτο. Κανένας δεν αποδείχθηκε νικηφόρος: ο “τρίτος δρόμος” κατέληξε σε θλιβερή υποταγή στον νεοφιλελευθερισμό, ενώ ο ριζοσπαστισμός συγκρούστηκε απότομα με τον ρεαλισμό, και βγήκε με πολλά τραύματα. Η γενιά της Μεταπολίτευσης, μεγάλωσε με την παρακαταθήκη πως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Εντούτοις, ξέρουμε πως οι παρακαταθήκες πλέον δεν αρκούν από μόνες τους…». Προφανώς οι δρόμοι που περιγράφει από την αρχή ήταν δρόμοι ενσωμάτωσης με το σύστημα, δρόμοι που ιστορικά και στη χώρα μας αποδείχτηκαν αδιέξοδοι στο να λύσουν βασικά προβλήματα του λαού και της νεολαίας.
Ο αερόσακος (airbag), γνωστός και ως συμπληρωματικό σύστημα συγκράτησης (supplementary restraint system / S.R.S.), είναι ένα σύστημα παθητικής ασφάλειας όλων πλέον των σύγχρονων αυτοκινήτων, που…
Όμως και εδώ κάνει μία αφαίρεση. Ένα κομμάτι της γενιάς της μεταπολίτευσης (που ήταν και είναι σε αυτό που αποκαλεί “προοδευτικό φάσμα”) δεν «τα δίπλωσε» δεν αναζήτησε «ζεστασιά» στις φτερούγες των πολιτικών στηριγμάτων του συστήματος (αστικά κόμματα, σοσιαλδημοκρατία) αλλά συνέχισε (και συνεχίζει) τις αγωνιστικές παραδόσεις και παρακαταθήκες της Αντίστασης και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γνωρίζοντας χωρίς αυταπάτες, ότι «ένας άλλος κόσμος είναι για την οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Δρόμος φυσικά που είναι «μακρύς και δύσκολος» και που δεν προτείνει ούτε ο Α. Τσίπρας με την «Ιθάκη του», ούτε φυσικά και ο αρθρογράφος…
