_ abstract by // 💯 Myrto N. ✨😎
Ο Ernest Shackleton ήταν ήδη γνωστός ως τολμηρός εξερευνητής, έχοντας αγγίξει το νοτιότερο γεωγραφικό πλάτος με την αποστολή του στην Ανταρκτική το 1907-1909, όταν απέπλευσε με το Endurance το 1914. Ο Νότιος Πόλος είχε κατακτηθεί λίγα χρόνια πριν από τον Roald Amundsen, έτσι ο Shackleton έθεσε έναν πιο φιλόδοξο στόχο: να δέσει στην Ανταρκτική και να διασχίσει σχεδόν 3.000 χλμ, δηλαδή όλη την ήπειρο, με την αποστολή την οποία ονόμασε Αυτοκρατορική Διανταρκτική Αποστολή (Imperial Trans-Antarctic Expedition). Θα συνοδευόταν από ένα πλοίο υποστήριξης που θα έπλεε στην άλλη πλευρά της ηπείρου για να αφήσει προμήθειες για το τελευταίο τμήμα του ταξιδιού των εξερευνητών. Ο Shackleton διάλεξε αυτοπροσώπως ένα πλήρωμα 28 ατόμων (συμπεριλαμβανομένου ενός λαθρεπιβάτη που ήταν απορριφθείς υποψήφιος) κι έφυγε από το Buenos Aires προς την Νήσο South Georgia και την παγωμένη Θάλασσα Weddell. Το πλοίο σύντομα αντιμετώπισε αναπάντεχη πυκνότητα κομματιών πάγου. Έπειτα από δύο μόνο μήνες κοπιώδους ταξιδιού το Endurance παγιδεύθηκε για τα καλά στον πάγο. Αυτό ήταν και το τέλος του μεγαλειώδους σχεδίου εξερεύνησης, ο νέος στόχος ήταν να κατασκηνώσουν και να περάσουν τον χειμώνα στους πάγους.
Χρονολόγιο
30 Αυγ 1916 _Το πλοίο Yelcho φτάνει στο Elephant Island και διασώζει το υπόλοιπο πλήρωμα
19-20 Μαΐου 1916 _Shackleton. Ο Worsley και ο Crean διασχίζουν τα βουνά και φτάνουν στον σταθμό Stromness
10 Μαΐου 1916 _ Άφιξη στη Νότια Τζόρτζια
24 Απρ 1916 _ Αναχώρηση του Shackleton με το James Caird
15 Απρ 1916 _ Πρόσβαση σε ξηρά στο Elephant Island
9 Απρ 1916 _Καθέλκυση των σκαφών για το Elephant Island
21 Δεκ 1915 _Στήσιμο του Patience Camp
21 Νοε 1915 _ Το Endurance βυθίζεται
30 Οκτ 1915 _ Το πλήρωμα ξεκινά την πεζοπορεία
27 Οκτ 1915 _Το Endurance συντρίβεται από τον πάγο
18 Ιαν 1915 _ η αρχή Το Endurance παγιδεύεται
Μαίνεται η “μάχη” για τον έλεγχο Βόρειου & Νότιου Πόλου
Τα γνωστά «συγχαρίκια» στους πιλότους των Canadair μοίρασε κατά την επίσκεψή του στην Αεροπορική Βάση της Ελευσίνας ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ενώ για άλλη μία…
Γράφει ο // Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
“Φτάσαμε στην κορυφή της Θάλασσας Weddell, αλλά αδιαπέραστα φράγματα παλαιού πάγου δεν επέτρεπαν να προχωρήσουμε.” —Ernest Shackleton
Τα σκυλιά των ελκήθρων μεταφέρθηκαν από το πλοίο σε ιγκλού και το πλοίο μετατράπηκε σε χειμερινό κατάλυμα. Για να διατηρηθεί ψηλά το ηθικό το πλήρωμα αθλούνταν στον πάγο και έπαιζε παιχνίδια εντός του πλοίου.
“Σαν στέκεσαι στον πάγο που τρέμει φαντάζεσαι ότι ταράζεται από την αναπνοή και τις κινήσεις ενός πανίσχυρου γίγαντα από κάτω” —Ernest Shackleton
Ο Frank Hurley, ο φωτογράφος της αποστολής διασκέδαζε με το να παίζει και να δημιουργεί λυρικές συνθέσεις με το παγιδευμένο πλοίο και τους σχηματισμούς των πάγων. Στον σκοτεινό του θάλαμο δίπλα στις μηχανές του πλοίου εμφάνιζε με επιδεξιότητα και συντηρούσε τις γυάλινες πλάκες των αρνητικών σε σχεδόν παγωμένα χημικά, με το δέρμα στα δάκτυλα του να ανοίγει και να κόβεται. “Ο πάγος ανεβαίνει σε ύψος 10 και 5 ποδιών σε μερικά σημεία, τα κομμάτια πάγου που επιπλέουν κινούνται αντίθετα με ταχύτητα περίπου 180μ την ώρα. Ο θόρυβος θυμίζει τον βρυχηθμό μακρινού και βαρέως κύματος. ” —Ernest Shackleton
Εντωμεταξύ το πλοίο μετατοπιζόταν ακολουθώντας την κίνηση των πάγων γύρω του, παρατημένο στο έλεος της απέραντης, συντριπτικής μάζας τους. 27-Οκτ-1915, συνεθλίβη τελείως και ο Shackleton έδωσε την εντολή να το εγκαταλείψουν. Με καιρικές συνθήκες ακόμα πιο δυσμενείς από ποτέ, και καθόλου χώρο για έρμα, διέταξε να πυροβολήσουν τα τέσσερα πιο αδύναμα κουτάβια και την γάτα του ξυλουργού, την Mrs. Chippy. Ο Hurley, τσαλαβούτηξε μέσα στο ναυάγιο για να σώσει τις φωτογραφίες του. Με την βοήθεια του Shackleton ξεχώρισε τις 120 καλύτερες πλάκες και έσπασε τις υπόλοιπες 400. Παράτησε τις ογκώδεις φωτογραφικές μηχανές του και κράτησε μόνο μια Vest Pocket Kodak και μερικά ρολά φιλμ. Έπειτα από μια σύντομη απόπειρα πορείας το πλήρωμα κατασκήνωσε στον πάγο, διασώζοντας προμήθειες και σωσίβιες λέμβους από το Endurance μέχρι την οριστική του βύθιση στις 21 Νοεμβρίου. Έπειτα από άλλη μία αποτυχημένη πορεία εγκαταστάθηκαν για πάνω από τρεις μήνες στο “Στρατόπεδο Υπομονή” και μετά _γράφει __“ceaseless anxiety and strain, after times when hope beat high and times when the outlook was black indeed, we have been compelled to abandon the ship, which is crushed beyond all hope of ever being righted”… “από ατέρμονους μήνες συνεχούς αγωνίας και πίεσης, έπειτα από στιγμές ελπίδας και απελπισίας, αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε το πλοίο, το οποίο έχει συνθλιβεί σε βαθμό που δεν υπάρχει ελπίδα να επιδιορθωθεί ποτέ”… “Είμαστε ζωντανοί και καλά στη υγεία μας, κι έχουμε προμήθειες κι εξοπλισμό για να φέρουμε εις πέρας την αποστολή μας. Η αποστολή μας είναι να φτάσουμε στην στεριά με όλα τα μέλη σώα. Είναι δύσκολο να γράψω όσα νιώθω” —Ernest Shackleton, 27-Οκτ-1915
Οι προμήθειες έφθιναν. Τα υπόλοιπα σκυλιά φαγώθηκαν και οι 28 άνδρες παρέπαιαν. Η γη ήταν ορατή μακριά αλλά απροσπέλαστη από τον σπασμένο πάγο. Στις 8 Απριλίου 1926 το κομμάτι πάγου όπου ζούσαν άρχισε να σπάει. Οι 28 άνδρες στριμώχτηκαν στις τρεις σωσίβιες λέμβους κι άρχισαν να πλέουν στον επικίνδυνο λαβύρινθο πάγων και θαλάσσης στοχεύοντας να κατευθυνθούν προς ένα σημείο που ήλπιζαν ότι υπάρχει καταυλισμος φαλαινοθήρων. Περίπου μία εβδομάδα αργότερα βγήκαν στην στεριά στο Elephant Island, ένα κατσάβραχο που κατοικούσαν μόνο πιγκουϊνοι και φώκιες. Ήταν η πρώτη τους επαφή με terra firma έπειτα από 497 ημέρες, αλλά η περιπέτεια τους δεν είχε τελειώσει. “Γελούσαν σαν τρελοί, έπιαναν χούφτες τις πέτρες και άφηναν να κυλήσουν ανάμεσα από τα δάχτυλα τους τα βότσαλα, σαν χρυσοθήρες που κομπάζουν κοιτάζοντας τον χρυσό που έχουν συλλέξει.” —
Από το Elephant Island, οι μονοι οικισμοί που θα μπορούσαν να προσεγγίσουν ήταν οι σταθμοί των φαλαινοθήρων στην Νήσο South Georgia — 920 μίλια μακριά. Ο Shackleton διέταξε μία από τις σωσίβιες λέμβους, την James Caird μήκους 6.8μ, να ενισχυθεί και να ετοιμαστεί για έναν ριψοκίνδυνο διάπλου ανοιχτής θαλάσσης. 24-Απρ-1916 μαζί με πέντε άνδρες ξεκίνησε έχοντας προμήθειες για έναν μήνα. Ήξερε ότι αν δεν έβρισκαν βοήθεια στο διάστημα αυτό θα ήταν ούτως ή άλλως καταδικασμένοι. Οι υπόλοιποι άνδρες παρέμειναν στο Elephant Island, κατασκευάζοντας ένα πρόχειρο καταφύγιο από τις άλλες δύο σωσιβίους λέμβους. Επί 14 ημέρες οι άνδρες στην λέμβο James Caird υπέμειναν θυελλώδεις ανέμους, κτηνώδη κύματα και ήταν συνεχώς βρεγμένοι από παγωμένο αφρό. Η μικρή λέμβος ήταν συνεχώς καλυμμένη από πάγο και κινδύνευε να ανατραπεί. Τέλος έφτασαν στο νοτιότερο άκρο της Νήσου South Georgia. Οι άνδρες ήταν εξαντλημένοι και η λέμβος είχε σχεδόν βυθιστεί. Έμενε ένα τελευταίο εμπόδιο: οι ανθρώπινοι οικισμοί βρίσκονταν στο βόρειο τμήμα του νησιού. Σε μια ύστατη προσπάθεια ο Shackleton και δύο άλλοι διέσχισαν χωρίς στάση επί 36 ώρες το ορεινό και αχαρτογράφητο ηπειρωτικό κομμάτι της Νήσου. “Γνωρίζαμε ότι θα ήταν το δυσκολότερο πράγμα που θα επιχειρούσαμε ποτέ γιατί είχε έλθει ο χειμώνας στην Ανταρκτική και σκοπεύαμε να διασχίσουμε μια από τις χειρότερες θάλασσες στον κόσμο” – Frank Worsley.
20 Μαΐου έφτασαν επιτέλους στον πολιτισμό. Χρειάστηκαν άλλοι τρεις μήνες για να επιστρέψουν μέσω της παγωμένης θάλασσας στο Elephant Island και 30-Αυγ-1916 διασώθηκαν και επέστρεψαν ασφαλείς και οι τελευταίοι άνδρες του πληρώματος. 
Το 2024 έγινε μια βραβευμένη ταινία δείτε το βίντεο
Ανακαλύφθηκε τεράστιος ποταμός που κρυβόταν σε βάθος 460 χιλιομέτρων κάτω από την Ανταρκτική
Το ταξίδι με πλοίο τελειώνει πριν καν αρχίσει
Η Αυτοκρατορική Διανταρκτική Αποστολή του 1914–1917 θεωρείται η τελευταία μεγάλη αποστολή της Ηρωικής Εποχής της Εξερεύνησης της Ανταρκτικής. Σχεδιασμένη από τον Sir Ernest Shackleton __ Έρνεστ Σάκλετον, ήταν μια προσπάθεια να γίνει η πρώτη χερσαία διάσχιση της.
Πληροφοριακά: είναι η νοτιότερη ήπειρος της Γης στην οποία βρίσκεται ο γεωγραφικός Νότιος Πόλος, σχεδόν εξ ολοκλήρου νοτίως του Ανταρκτικού Κύκλου, και περιβάλλεται από τον Νότιο ωκεανό. Με έκταση 14,0 εκατομμύρια χλμ2, είναι η πέμπτη μεγαλύτερη ήπειρος του πλανήτη _έχει το διπλάσιο μέγεθος της Αυστραλίας. ~ 98% της επιφάνειας της είναι καλυμμένη από πάγο, με μέσο πάχος >1,9 χιλιόμετρα. Η πρώτη επιβεβαιωμένη θέαση της είναι συνέβη το 1820 από τη ρωσική αποστολή του Φάμπιαν Γκότλιμπ φον Μπέλινγκσχαουζεν και του Μιχαήλ Λαζάρεφ, αν και υπήρχαν μύθοι και υποθέσεις για μία Terra Australis _”Νότια Γη ” από την αρχαιότητα. Η ήπειρος ωστόσο έμεινε εν γένει παραμελημένη για το υπόλοιπο του 19ου αιώνα, εξαιτίας του εχθρικού περιβάλλοντος, της έλλειψης πόρων και της γεωγραφικής απομόνωσης. 
Μετά την αποστολή του Ρόαλντ Αμούνδσεν στον Νότιο Πόλο το 1911, αυτή η διάσχιση παρέμεινε, σύμφωνα με τα λόγια του Σάκλετον, ο “ένας μεγάλος κύριος στόχος των ταξιδιών στην Ανταρκτική”. Η αποστολή του Σάκλετον απέτυχε να επιτύχει αυτόν τον στόχο, αλλά αναγνωρίστηκε αντ’ αυτού ως ένα επικό κατόρθωμα αντοχής.
Ο Σάκλετον είχε υπηρετήσει στην Ανταρκτική στην αποστολή Discovery του 1901–1904 και είχε ηγηθεί της αποστολής Nimrod του 1907–1909. Σε αυτή τη νέα επιχείρηση, πρότεινε να πλεύσει στη Θάλασσα Γουέντελ και να αποβιβάσει μια ομάδα στην ακτή κοντά στον κόλπο Βάχσελ, προετοιμάζοντας μια διηπειρωτική πορεία μέσω του Νότιου Πόλου προς τη Θάλασσα Ρος. Μια ομάδα υποστήριξης, η ομάδα Ross Sea, θα εγκαθιστούσε εν τω μεταξύ στρατόπεδο στον McMurdo Sound και από εκεί θα έστηνε μια σειρά από αποθήκες ανεφοδιασμού κατά μήκος της υφαλοκρηπίδας Ross μέχρι τους πρόποδες του παγετώνα Beardmore. Αυτές οι αποθήκες θα ήταν απαραίτητες για την επιβίωση της διηπειρωτικής ομάδας, καθώς η ομάδα δεν θα μπορούσε να μεταφέρει αρκετές προμήθειες για ολόκληρη τη διέλευση. Η αποστολή απαιτούσε δύο πλοία: το Endurance υπό τον Shackleton για την ομάδα Weddell Sea, και το Aurora, υπό τον Aeneas Mackintosh, για την ομάδα Ross Sea. Το Endurance περικυκλώθηκε – παγιδεύτηκε στους πάγους της Weddell Sea – πριν προλάβει να φτάσει στον κόλπο Vahsel. Παρασύρθηκε προς τα βόρεια, εγλωβισμένο στους πάγους, καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα της Ανταρκτικής του 1915. Τελικά ο πάγος συνέτριψε το πλοίο που βυθίστηκε, αφήνοντας το σύνολο των 28 ανδρών του στον πάγο.
Παρά την δημόσια αναγνώριση που είχε χαιρετίσει τα επιτεύγματα του Ernest Shackleton μετά την Αποστολή Nimrod το 1907–1909, ο εξερευνητής ήταν ανήσυχος, και έγινε – σύμφωνα με τα λόγια του Βρετανού πρωτοπόρου του σκι Sir Harry Brittain – —”a bit of a floating gent”__ σημαίνει να προτείνεις, να εισάγεις μια ιδέα αδιάφορα για να δεις πώς αντιδρά ο κόσμος χωρίς να δεσμευτείς πλήρως σε αυτήν. Μέχρι το 1912, τα μελλοντικά του σχέδια για την Ανταρκτική εξαρτιόνταν από τα αποτελέσματα της Αποστολής Terra Nova του Robert Falcon Scott, η οποία είχε αναχωρήσει από το Κάρντιφ τον Ιούλιο του 1910, και από την ταυτόχρονη νορβηγική αποστολή με επικεφαλής τον Roald Amundsen. Η είδηση της κατάκτησης του Νότιου Πόλου από τον Amundsen έφτασε στον Shackleton στις 11 Μαρτίου 1912, στην οποία απάντησε: “Η ανακάλυψη του Νότιου Πόλου δεν θα είναι το τέλος της εξερεύνησης της Ανταρκτικής”. Το επόμενο έργο, είπε, θα ήταν “ένα διηπειρωτικό ταξίδι από θάλασσα σε θάλασσα, διασχίζοντας τον πόλο”. Γνώριζε ότι και άλλοι βρίσκονταν στον τομέα επιδιώκοντας αυτόν τον στόχο.
11-Δεκ-1911, μια γερμανική αποστολή υπό τον Βίλχελμ Φίλχνερ είχε αποπλεύσει από τη Νότια Georgia, σκοπεύοντας να διεισδύσει βαθιά στη Θάλασσα Weddell και να δημιουργήσει μια βάση από την οποία θα διέσχιζε την ήπειρο προς τη Θάλασσα Ρος. Στα τέλη του 1912, ο Φίλχνερ επέστρεψε, έχοντας αποτύχει να αποβιβαστεί και να στήσει τη βάση του. Ωστόσο, οι αναφορές του για πιθανές τοποθεσίες απόβασης στον κόλπο Βάσελ, περίπου στο 78° γεωγραφικό πλάτος, σημειώθηκαν από τον Σάκλετον και ενσωματώθηκαν στα σχέδια της αποστολής του.
Τα νέα για τον θάνατο του Σκοτ και των συντρόφων του κατά την επιστροφή τους από τον Νότιο Πόλο έφτασαν στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1913. Σε αυτό το ζοφερό υπόβαθρο, ο Σάκλετον ξεκίνησε τις προετοιμασίες για το προτεινόμενο ταξίδι του. Ζήτησε οικονομική και πρακτική υποστήριξη, μεταξύ άλλων, από τον Tryggve Gran της αποστολής του Σκοτ και έναν πρώην πρωθυπουργό, αλλά δεν έλαβε βοήθεια από κανέναν από τους δύο. Ο Γκραν σφύραγε αδιάφορα, και ο άλλος (για την ιστορία ήταν ο Lord Rosebery) απάντησε: “Ποτέ δεν μπόρεσα να νοιαστώ ούτε στο ελάχιστο για τους Πόλους” . Ο Σάκλετον έλαβε υποστήριξη, ωστόσο, από τον from William Speirs Bruce, επικεφαλής της Εθνικής Σκωτικής Ανταρκτικής Αποστολής του 1902-1904, ο οποίος είχε σχέδια για διάσχιση της Ανταρκτικής από το 1908, αλλά είχε εγκαταλείψει το έργο λόγω έλλειψης κεφαλαίων. Ο Μπρους επέτρεψε γενναιόδωρα στον Σάκλετον να υιοθετήσει τα σχέδιά του, αν και το τελικό σχέδιο που ανακοίνωσε ο Σάκλετον χρωστούσε λίγα στον Μπρους. 29 Δεκεμβρίου 1913, έχοντας λάβει τις πρώτες του υποσχέσεις οικονομικής υποστήριξης – μια επιχορήγηση 10.000 λιρών από τη βρετανική κυβέρνηση – ο Σάκλετον δημοσιοποίησε τα σχέδιά του σε επιστολή προς το The Times
Το σχέδιο του Shackleton
Ο Shackleton ονόμασε τη νέα του αποστολή Αυτοκρατορική Υπερανταρκτική Αποστολή, επειδή ένιωθε ότι “όχι μόνο οι κάτοικοι αυτών των νησιών, αλλά και οι συγγενείς μας σε όλες τις χώρες υπό την σημαία της Βρετανίας θα είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν στην εκτέλεση του… προγράμματος εξερεύνησης“. Για να κεντρίσει το ενδιαφέρον του κοινού, εξέδωσε ένα λεπτομερές πρόγραμμα στις αρχές του 1914. Η αποστολή θα αποτελούνταν από δύο ομάδες και δύο πλοία. Η ομάδα της θάλασσας Weddell θα ταξίδευε με το Endurance και θα συνέχιζε προς την περιοχή του κόλπου Vahsel, όπου θα αποβιβάζονταν 14 άνδρες, εκ των οποίων οι έξι, υπό τον Shackleton, θα σχημάτιζαν την διηπειρωτική ομάδα. Αυτή η ομάδα, με 69 σκύλους, δύο μηχανοκίνητα έλκηθρα και εξοπλισμό “που ενσάρκωνε όλα όσα μπορεί να υποδείξει η εμπειρία του αρχηγού και των έμπειρων συμβούλων του”, θα αναλάμβανε το ταξίδι των 1.800 μιλίων προς τη Θάλασσα Ross. Τα υπόλοιπα οκτώ μέλη της παράκτιας ομάδας θα πραγματοποιούσαν επιστημονική εργασία, τρία θα πήγαιναν στη Γη Γκράχαμ, τρία στη Γη Έντερμπι και δύο θα παρέμεναν στο στρατόπεδο βάσης. Η ομάδα της θάλασσας Ρος θα έστηνε τη βάση της στον Κόλπο McMurdo Sound, στην αντίθετη πλευρά της ηπείρου. Μετά την αποβίβαση θα έστηναν αποθήκες στη διαδρομή της ομάδας μέχρι τον παγετώνα Beardmore, ελπίζοντας να συναντήσουν την ομάδα εκεί και να την βοηθήσουν να επιστρέψει. Θα έκαναν επίσης γεωλογικές και άλλες παρατηρήσεις.
Οικονομικά
Ο Σάκλετον εκτίμησε ότι θα χρειαζόταν 50.000 λίρες (τρέχουσα αξία 5.000.000) για να υλοποιήσει την απλούστερη εκδοχή του σχεδίου του. Δεν πίστευε στις εκκλήσεις προς το κοινό: “(προκαλούν) ατελείωτες ανησυχίες για τη λογιστική”. Η επιλεγμένη μέθοδος συγκέντρωσης χρημάτων που είχε συγκεντρώσει ήταν να ζητά συνεισφορές από πλούσιους χρηματοδότες, και είχε ξεκινήσει αυτή τη διαδικασία στις αρχές του 1913 με μικρή αρχική επιτυχία. Η πρώτη σημαντική ενθάρρυνση ήρθε τον Δεκέμβριο του 1913, όταν η βρετανική κυβέρνηση του πρόσφερε 10.000 λίρες, υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορούσε να συγκεντρώσει ένα ισοδύναμο ποσό από ιδιωτικές πηγές. Η Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία (RGS), από την οποία δεν περίμενε τίποτα, του έδωσε 1.000 λίρες – σύμφωνα με τον Χάντφορντ, ο Σάκλετον, σε μια μεγαλοπρεπή χειρονομία τους ενημέρωσε ότι θα χρειαζόταν να αναλάβει μόνο το μισό αυτού του ποσού. Ο Λόρδος Ρόουζμπερι, ο οποίος είχε προηγουμένως εκφράσει την έλλειψη ενδιαφέροντος για πολικές αποστολές, έδωσε 50 λίρες. Τον Φεβρουάριο του 1914, οι New York Times ανέφεραν ότι ο θεατρικός συγγραφέας Τζ. Μ. Μπάρι – στενός φίλος του Σκοτ, ο οποίος είχε γίνει αντίπαλος του Σάκλετον στα τέλη της καριέρας του – είχε δωρίσει εμπιστευτικά 50.000 $ (~10.000). Καθώς ο χρόνος τελείωνε, οι συνεισφορές τελικά εξασφαλίστηκαν κατά το πρώτο εξάμηνο του 1914. Ο Dudley Docker της Birmingham Small Arms Company έδωσε 10.000 λίρες, η πλούσια κληρονόμος καπνού Janet Stancomb-Wills ένα “γενναιόδωρο” ποσό (που δεν αποκαλύφθηκε), και τον Ιούνιο, ο Σκωτσέζος βιομήχανος Sir James Key Caird 24.000 (τρέχουσα αξία 2.400.000 λίρες). Ο Shackleton ενημέρωσε την Morning Post ότι “αυτό το υπέροχο δώρο με απαλλάσσει από κάθε άγχος”.
Ο Shackleton είχε πλέον τα χρήματα για να προχωρήσει. Απέκτησε, για 14.000 λίρες ένα ιστιοφόρο με τετράγωνα πανιά στο μπροστινό κατάρτι και πανιά εμπρός και πίσω σε όλα τα άλλα. 300 τόνων το Polaris, που είχε κατασκευαστεί για τον Βέλγο εξερευνητή Adrien de Gerlache για μια αποστολή στο Spitsbergen. Αυτό το σχέδιο είχε καταρρεύσει και το πλοίο έγινε διαθέσιμο. Ο Σάκλετον άλλαξε το όνομά της σε Endurance, αντανακλώντας το οικογενειακό του μότο, “By endurance we conquer” __”Με την αντοχή νικάμε”. Για επιπλέον 3.200 λίρες (τρέχουσα αξία 320.000), απέκτησε και το πλοίο Aurora της αποστολής του Ντάγκλας Μόσον, το οποίο βρισκόταν στο Χόμπαρτ της Τασμανίας. Αυτό θα λειτουργούσε ως το πλοίο της ομάδας Ross Sea.
