Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
Σε ανοιχτή επιστολή του ο γερόλυκος, πρώην Δήμαρχος Καισαριανής και ενεργό μέλος της διοίκησης ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ Γιώργος Κατημερτζής με αφορμή δημοσίευμα για τη θυσία των 200 κομμουνιστών
Κανείς και καμιά δεν υποτιμά και δεν σκέφτεται πως το βασικότερο την ώρα μίας τεράστιας πυρκαγιάς είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής. Σε αυτή τη…
“___
Έτυχε να διαβάσω σχόλιο του κου Κιτσέλλη πρώην αντιδημάρχου Παιδείας επί θητείας Χρ. Βοσκόπουλου με αφορμή τις φωτογραφίες ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την 1η Μάη του 1944. Γεγονός που έχει καταγραφεί στη μνήμη μου, όταν παιδί 6 χρονών ρωτούσα τη μάνα μου “τι συμβαίνει και περνάνε τα φορτηγά“;
Οι μέρες αυτές για μένα είναι πολλαπλά δύσκολες. Θέλησα να τοποθετηθώ όχι γιατί ντράπηκε και η ντροπή με λέξεις όπως “κρεατόσουπα” αναφορικά με τις τιμές που αποδίδονται στους ήρωες, αλλά γιατί φοβάμαι ότι αυτά τα λέει ένας εκπαιδευτικός, σύμβουλος Υπουργού και πιθανά με μόνο σκοπό την ευτελή άγραν ψήφων. Προσωπικά, ανατρίχιασα με τις φωτογραφίες των συντρόφων μου, των πιο ηρωικών μορφών αυτού του τόπου, που προφανώς δεν είναι κάποιες “ταμπέλες” που εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο Καισαριανής, όπως τους αποκαλεί ο κος Κιτσέλλης. Είναι λεβέντες, με ταυτότητα και ιδέες, είχαν δράσει συνειδητά ενάντια στην φτώχεια, τον πόλεμο και τον κατακτητή.
Ευτυχώς, παρότι λείπουν για να μας τα πουν, έχουμε τα σημειώματά τους:
“Ας μάθει όλη η Ελλάδα πως ούτε στιγμή δεν χάσαμε την πίστη στην τελική νίκη. Καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ. Θα νικήσει. Καλώ τον αδελφό μου με σκληρή δουλειά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με τη δήλωση και την αδελφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ” – Σάββας Σαββόπουλος
Τι μένει στο τέλος της μέρας;
Ο κος Κιτσέλλης λέει στο άρθρο του: “Μένει ο ανθρώπινος πόνος. Μένουν οικογένειες κατεστραμμένες”. Βεβαίως, δεν έγραψε κάτι αντίστοιχο για καμία πολεμική σύγκρουση από τις πολλές που μας καίνε στην περιοχή, για τα 20.000 παιδιά στην Παλαιστίνη, πιστός στην κυβέρνηση που υπηρετεί ως σύμβουλος.
Του απαντά ο Μήτσος Ρεμπούτσικας για το τι πρέπει να μείνει: “Σφίξτε τις καρδιές σας και βγείτε ατσαλωμένοι από τη νέα δοκιμασία. Ο θάνατός μου δεν πρέπει να σας λυπήσει αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που διεξάγεται. Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ.”
Ο κος Κιτσέλλης επίσης λέει: “…καμία ιδεολογία, καμία κομματική ένταξη, καμία πολιτική αντιπαράθεση δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή“.
Του απαντά ο Νίκος Μαριακάκης: “Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σαν σκλάβος“.
Τι λένε οι “κατεστραμμένες” οικογένειες όλες αυτές τις μέρες καταθέτοντας προσωπικά αντικείμενα των εκτελεσμένων συγγενών τους; “Είμαστε περήφανοι”, “συνεχίζουμε!”
Τι πρέπει να καταδικάσουμε και τι να τιμούμε;
Κατά τον κ. Κιτσέλλη: “το διχασμό, τον φανατισμό και τη λογική ότι ο ^^άλλος^^ πρέπει να εξαφανιστεί“. … “Οι φωτογραφίες αυτές είναι για να μας θυμίζουν πού οδηγεί ο φανατισμός“. 
Ίδιος, λοιπόν, ο φασίστας με τον πατριώτη αγωνιστή; Ίδιος, λοιπόν, ο εκτελεστής με τον εκτελεσμένο; Τύφλα να ‘χει το δόγμα της ΕΕ περί των δύο άκρων φασισμού – κομμουνισμού. Μάλιστα, ο συντάκτης αφού παρουσίασε τους ήρωες ως κουτούς ταμπελοφόρους, ως μοιραίους φανατικούς και ως αναίσθητους οικογενειάρχες λέει: “Να τιμούμε χωρίς να εργαλειοποιούμε”.
Τι άφησε αλήθεια το αφήγημά του για να τιμήσουμε;
Εν τέλει, οι σκοποί του συντάκτη αποκαλύπτονται. Ενώ στο κείμενό του σημείωνε: “Δεν με ενδιαφέρει να μπω στη λογική του ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο με τα σημερινά μέτρα και σταθμά”, λίγες μέρες μετά θα πάρει θέση, χωρίς να μπορεί να συγκρατηθεί, όταν σχολίασε κάτω από την ανάρτηση για την αποκατάσταση της σπασμένης πλάκας, την ημέρα απόφασης καταδίκης των φασιστών εγκληματιών ναζί της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο, δίνοντας συμβουλή (;) στη δημοτική αρχή να είναι “δημοτική αρχή όλων” !
Αποκάλυψη ταυτότητας ή αποκάλυψη σκοπιμότητας;
__”
Η εκτέλεση των 200 Ελλήνων, από τους φασίστες κατακτητές!
Γράφει ο \\ Μάνος Κιτσέλλης, Εκπαιδευτικός – Πληροφορικός, Συνεργάτης Υπουργού Ανάπτυξης, τέως Αντιδήμαρχος Καισαριανής
Πολλά γράφτηκαν αυτές τις ημέρες με αφορμή τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων στην Καισαριανή. Άλλοι μίλησαν για 200 κομμουνιστές. Άλλοι για περίπου 175 κομμουνιστές και οι υπόλοιποι από τον ευρύτερο αριστερό ή εργατικό χώρο, πατριώτες.
Ξανά αριθμοί, ξανά ταμπέλες, ξανά διαχωριστικές γραμμές.
Αναλύσεις, “αποκαλύψεις”, ερμηνείες. Ο ένας έδινε τον άλλον, λένε κάποιοι. Πάθη, φανατισμοί, κομματικές αναγνώσεις. Και κάπου εκεί, χάνεται το ουσιώδες.
Στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής δεν εκτελέστηκαν ιδεολογίες. Δεν εκτελέστηκαν κομματικές ταυτότητες. Εκτελέστηκαν άνθρωποι. Νέοι άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους. Με οικογένειες. Με όνειρα. Με σχέδια που δεν πρόλαβαν να γίνουν ζωή. Ζωές που κόπηκαν βίαια την 1η Μαΐου 1944, από τους φασίστες κατακτητές, σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της Κατοχής. Η Ιστορία δεν είναι πεδίο για να συνεχίζουμε τις μάχες του χθες. Δεν είναι όπλο για να δικαιώσουμε τις βεβαιότητές μας. Είναι καθρέφτης. Και αν τον σπάμε κάθε φορά που δεν μας βολεύει η εικόνα του, τότε δεν θέλουμε αλήθεια • θέλουμε επιβεβαίωση.
Δεν πρέπει να κρύβουμε τίποτα. Ούτε να “διορθώνουμε” την Ιστορία κατά το δοκούν. Ούτε να αφαιρούμε, ούτε να προσθέτουμε, ούτε να μετακινούμε γεγονότα για να υπηρετήσουμε σύγχρονες αντιπαραθέσεις. Η Ιστορία, όταν διαβάζεται μέσα από διχόνοιες και αναμασήματα του παρελθόντος, δεν μας οδηγεί σε γνώση. Μας εγκλωβίζει. Και μια κοινωνία εγκλωβισμένη στο παρελθόν της, δεν μπορεί να χτίσει καλύτερο μέλλον.
Δεν με ενδιαφέρει να μετρήσω “ποιοι ήταν περισσότεροι” ή “ποιοι είχαν δίκιο” με τα μέτρα του σήμερα. Με ενδιαφέρει τι μάθαμε. Αν μάθαμε ότι ο φανατισμός, όποιο χρώμα κι αν έχει, όταν μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή, οδηγεί μόνο σε σκοτάδι. Αν μάθαμε ότι όταν ο “άλλος” παύει να είναι άνθρωπος και γίνεται εχθρός προς εξόντωση, τότε η κοινωνία έχει ήδη χάσει. Οι φωτογραφίες εκείνες δεν είναι για να αναζωπυρώνουν πάθη. Είναι για να μας θυμίζουν πού οδηγεί ο διχασμός. Είναι για να μας βάζουν ένα όριο. Να μας ψιθυρίζουν “ως εδώ!”. Να μας θυμίζουν ότι η δημοκρατία και η (σσ. εθνική_προφανώς) ενότητα δεν είναι δεδομένες, είναι ευθύνη. Ίσως να ακούγεται απλό. Ίσως να είναι. Αλλά κάποιες φορές το αυτονόητο είναι και το πιο δύσκολο: Καμία ιδεολογία, καμία κομματική ένταξη, καμία πολιτική αντιπαράθεση δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή. Αν κάτι οφείλουμε σε εκείνους τους 200, δεν είναι να τους χρησιμοποιούμε ως σύμβολα στις σημερινές μας διαμάχες. Είναι να ωριμάσουμε. Να διαφωνούμε χωρίς να μισούμε. Να θυμόμαστε χωρίς να διχάζουμε.
Να τιμούμε χωρίς να εργαλειοποιούμε. Γιατί μια σπασμένη επιγραφή δεν μπορεί να γίνεται αφορμή για να δείχνουν οι μεν τους δε, εχθρούς που σήμερα υπάρχουν μόνο σε μυαλά και ιδεολογικές εμμονές. Στο τέλος, δεν μένουν οι παρατάξεις. Μένουν οι άνθρωποι. Και αν δεν μάθουμε να προστατεύουμε τον άνθρωπο, όποιας ιδεολογίας κι αν είναι, τότε δεν θα έχουμε καμία ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
