Η Νίτσα Τσαγανέα, Ελένη Λάσκαρη όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1902 (σε άλλες πηγές αναφέρεται το 1899 ως έτος γέννησης) στην Αθήνα. Υπηρέτησε θέατρο και τον κινηματογράφο για σχεδόν εξήντα χρόνια.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου, με καθηγητές την ποιήτρια, πρώην ηθοποιό Θεώνη Δρακοπούλου («Μυρτιώτισσα»), τον Νίκο Παπαγεωργίου κ.ά.
Πρώτος της άντρας ήταν ο Γ. Βιτσώρης και ο δεύτερος ο ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας (ο βεβαίως βεβαίως του ελληνικού κινηματογράφου). Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1924 με το θίασο Νέων, παίζοντας την Φανή στους «Φοιτητές» του Γρ. Ξενόπουλου. Το 1925 έγινε μέλος του Σωματείου Ηθοποιών.
Συνεργάστηκε με σπουδαίους πρωταγωνιστές, λ.χ. Μαρίκα Κοτοπούλη, Κυβέλη, Αιμίλιο Βεάκη, Βασίλη Λογοθετίδη, Βάσω Μανωλίδου, Μίμη Φωτόπουλο, Διονύση Παπαγιαννόπουλο και άλλους. Με τον Χρήστο Τσαγανέα εμφανίστηκαν ως ζευγάρι στο έργο «Αυτός είμαι» του Συναδινού.
Επαιξε σε πολλά θεατρικά έργα και ταινίες που άφησαν εποχή, όπως «Ενας ήρωας με παντούφλες», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Η κυρά μας η μαμή», «Η φωνή της καρδιάς» (1943), «Η Αγνούλα» (1939), «Κρεβατομουρμούρα» (1971), κ.ά. Πρωτόπαιξε στην ταινία «Ο κακός δρόμος», που γυρίστηκε σε στούντιο της Κωνσταντινούπολης, με σκηνοθέτη τον Ερτογρούλ Μουσχίν, το 1933, με τις δύο κυρίες του θεάτρου, Κοτοπούλη και Κυβέλη.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον ρόλο της Ουρανίας Γκινοπούλου στο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», εκείνον της γυναίκας του δημάρχου στο «Η κυρά μας η μαμή», τον αντίστοιχο της Ειρήνης Δεκαβάλα στο «Ένας ήρωας με παντούφλες», και βέβαια της Αγγελικής στο «Ο Θόδωρος και το δίκαννο» που για πολλούς είναι η κορυφαία της στιγμή που χάρισε απλόχερα το γέλιο προκειμένου να μπορέσει να… συγκρατήσει τον Θόδωρο (Μίμη Φωτόπουλο).
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπηρέτησε την Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ.
Η Νίτσα Τσαγανέα έφυγε από τη ζωή στις 30 Απριλίου του 2002 έχοντας κλείσει 100 χρόνια ζωής….








