Ριζοσπάστης | 902
Κινηματογραφική εβδομάδα με ενδιαφέρον τόσο από τη διανομή όσο και από τις επιμέρους προβολές και αφιερώματα που πραγματοποιούνται. Οι επανεκδόσεις της εβδομάδας είναι οι πολύ κλασικές ταινίες “Ωραία μου Κυρία” __My Fair Lady, 1964 του Τζορτζ Κιούκορ και “Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσης“ _Dial M For Murder, 1954 του Αλφρεντ Χίτσκοκ, με απλά λόγια Οντρεϊ Χέπμπορν «εναντίον» Γκρέις Κέλι… Είτε επιλέξεις κομεντί είτε μυστήριο, βγαίνεις κερδισμένος! Αυτή η εβδομάδα έχει το κλασικό αθηναϊκό φεστιβάλ της, το 15ο “Ξαφνικά Φέτος Το Καλοκαίρι”, που ξεκινά σήμερα και θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Ιούλη στον κινηματογράφο “Ριβιέρα” και όπως κάθε χρόνο περιλαμβάνει πολύ ενδιαφέρουσες προβολές κλασικών ταινιών που δεν συναντάμε συχνά. 
Μας περιμένουν εξαιρετικές ταινίες των Γουίλιαμ Γουάιλερ, Τζον Φρανκενχάιμερ, Αλφρεντ Χίτσκοκ, Βινσέντε Μινέλι, Ρίτσαρντ Φλάισερ, Ρόμπερτ Γουάιζ και Τζορτζ Στίβενς και ανάμεσά τους κάποιες ταινίες της εποχής του ψυχρού πολέμου, έτσι για να θυμόμαστε ότι τότε ο αντικομμουνισμός ήταν αρκούντως ευθύς, χοντροκομμένος σε σχέση με το ιδιαιτέρως «ραφιναρισμένο» παρόν! Οι συμπαθέστατες ταινίες στη διανομή αυτή την εβδομάδα είναι αρκετές. Ας δούμε ό,τι προλάβουμε γιατί η επόμενη εβδομάδα ανήκει στην πολυαναμενόμενη «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν και θα ξεκινήσουν και οι καθιερωμένοι καλοκαιρινοί διαξιφισμοί! Ο Βρετανός σκηνοθέτης έχει αποδείξει ότι ξέρει πώς να κλέβει την παράσταση. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, μας δίνει μια ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τις περιπέτειες του Οδυσσέα που σκαρφίστηκε το μυαλό του μεγαλύτερου παραμυθά του κόσμου, του Ομήρου. Απέναντι στην «Οδύσσεια» θα προβληθούν πολλές επανεκδόσεις, ανάμεσά τους και η θρυλική «Ας περιμένουν οι γυναίκες» του Σταύρου Τσιώλη. Η μάχη προβλέπεται αμφίρροπη!
Από τις 15 Ιουνίου και μέχρι 15 Σεπτεμβρίου, 39 ταινίες από όλο τον κόσμο στη δροσιά του πάρκου.
Και μάλιστα είσοδος δωρεάν για όλους από Δευτέρα έως Πέμπτη και μόνο 5 ευρώ από Παρασκευή έως Κυριακή.
Είσοδος ελεύθερη για όλες τις μέρες για παιδιά έως 14 ετών, ΑμΕΑ και τον συνοδό τους, μέλη τρίτεκνων, πολύτεκνων οικογενειών, ανέργους (με την επίδειξη της σχετικής κάρτας), ηθοποιούς και όσους έχουν δικαίωμα ατέλειας.
Tuner / Ντάνιελ Ρόερ / 2026 / 109λ
O Χάρι Χόροβιτς είναι ένας 80χρονος κουρδιστής πιάνων, λάτρης της τζαζ με ιστορίες να διηγηθεί από παλιότερες δεκαετίες που τα ημιυπόγεια κλαμπς της Νέας Υόρκης γέμιζαν από τις άναρχες μελωδίες των πλήκτρων των Χέρμπι Χάνκοκ, Τόμι Φλάναγκαν, Κιθ Τζάρεντ. Και τις αφηγείται, καθημερινά, στον protégé του, τον Νίκι – ένα πάλαι ποτέ παιδί-θαύμα σολίστα, ο οποίος όταν διαγνώστηκε με «υπερακουσία» (υπερευαισθησία στους ήχους, επώδυνη στις υψηλές συχνότητες) σταμάτησε πεισματικά να παίζει πιάνο. Τώρα φοράει τα ακουστικά του που απομονώνουν την επιθετική βαβούρα της πόλης και των κατοίκων της, και -βολικά και μελαγχολικά- αποκόπτεται κι ο ίδιος από κάθε κοινωνικοποίηση. Μέχρι που γνωρίζει την Ρουθ, μία φιλόδοξη φοιτήτρια πιάνου, και την ερωτεύεται.
Οι νέες δολοφονίες γυναικών από νυν και πρώην συντρόφους τους προστίθενται σε μια μακρά «αλυσίδα» τέτοιων αποτρόπαιων περιστατικών, και αναδεικνύουν για μια ακόμα φορά την…
Ο Νίκι είναι ένας χαρισματικός νεαρός κουρδιστής πιάνων, που εργάζεται στη Νέα Υόρκη μαζί με τον μέντορά του, Χάρι Χόροβιτς. Η εξαιρετικά ανεπτυγμένη αίσθηση της ακοής του Νίκι τραβά την προσοχή εγκληματιών, που βλέπουν το ταλέντο του χρήσιμο για το άνοιγμα χρηματοκιβωτίων… Μπορεί μια ανεξάρτητη ταινία να έχει καλό σενάριο, ωραίες ερμηνείες, λιτή σκηνοθεσία και να μη μοιάζει με τις αμερικανιές του σωρού που παρακολουθούμε κατά κόρον; Ναι μπορεί, και παράλληλα μπορεί να συνδυάσει και στοιχεία κουλτούρας και δράση και μια ερωτική ιστορία και ηθικά διλήμματα και να δείξει ότι όποιος στις ΗΠΑ δεν έχει λεφτά για περίθαλψη πεθαίνει! Θα πείτε, πρέπει να γίνεις μέρος του οργανωμένου εγκλήματος για να μη χρωστάς σε αυτήν τη ζωή και να ζήσεις αξιοπρεπώς; Ρητορικό το ερώτημα! Το «Tuner» ξεχωρίζει αυτή την εβδομάδα πολύ δικαίως!
Το Δείπνο του Φράνκο / La Cena / Μανουέλ Γκόμεθ Περέιρα / 2025 / 106λ
Μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου, ο Φράνκο διοργανώνει δείπνο στο «Hotel Palace» της Μαδρίτης για να γιορτάσει τη νίκη, όμως όλοι οι σεφ του ξενοδοχείου είναι… πολιτικοί κρατούμενοι! Τώρα, έχουν την τελευταία τους ευκαιρία να «μαγειρέψουν» την απόδρασή τους.
Είναι Απρίλιος του 1939, δύο μόλις εβδομάδες μετά από το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου και την επικράτηση του Φράνκο και ο Στρατηγός θέλει να παραθέσει ένα επίσημο γεύμα στους στρατηγούς του. Οι οδηγίες του είναι συγκεκριμένες και αυστηρές, θέλει το δείπνο να γίνει στο Hotel Palace στη Μαδρίτη, με μενού της επιλογής του, ζωντανή ορχήστρα και το καλύτερο κρασί. Και θέλει να γίνει σήμερα.
Η ταινία ανήκει στις «πολιτικές» κομεντί με στοιχεία χιούμορ! Εχει σενάριο και πλοκή που κυλάει σαν γάργαρο νεράκι και δυνατούς χαρακτήρες, όχι ως προς τη δομή τους αλλά ως προς το τι αντιπροσωπεύει ο καθένας. Και εκεί είναι που ένας πιο υποψιασμένος θεατής που γνωρίζει τα πιο στοιχειώδη ιστορικά στοιχεία του Ισπανικού Εμφυλίου, αρχίζει να αναρωτιέται εάν η ταινία είναι προοδευτική ή όχι! Αρχικά προβληματιζόμαστε με το είδος της δραματουργίας που επιλέγει ο σκηνοθέτης, δηλαδή την κομεντί. Αναρωτιόμαστε εάν θα βλέπατε ποτέ μια κομεντί, δηλαδή μια ελαφριά ταινία με κωμικά στοιχεία, όπου οι φυλακισμένοι κομμουνιστές θα γλίτωναν το απόσπασμα προσωρινά, ώστε να μαγειρέψουν ένα δείπνο για τους δεσμώτες τους και να «μαγειρέψουν» παράλληλα και μια απόδραση σε άλλη χώρα… Θεωρούμε ότι εάν απαντήσετε σε αυτή την ερώτηση, τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους… Όπως και σε παλιότερες ταινίες που διακωμωδούν τον φασισμό, έχουμε προβληματιστεί πολύ για το εάν η διακωμώδηση εξομαλύνει την πιο βάρβαρη μορφή του καπιταλισμού και λειαίνει τις αντιθέσεις. Ήταν ο Φράνκο κοντός και αφελής και ο Χίτλερ τρελός; Ξέρουμε όλοι την απάντηση και επίσης ξέρουμε και τι αποκρύπτει αυτή η στάση. Με τα υλικά που είναι φτιαγμένη η κωμωδία, γίνεται να μείνει κάποιος χαρακτήρας στο απυρόβλητο χωρίς να σατιριστεί; Βεβαίως και δεν γίνεται. Εκεί λοιπόν είναι και το δεύτερο ζήτημα της ταινίας, δηλαδή στο πώς αντιμετωπίζονται οι «αντικαθεστωτικοί». Ο Ισπανικός Εμφύλιος και κάθε ταξική αναμέτρηση, ιδιαίτερα εάν πρόκειται για μυθοπλασία, δεν είναι ένα ζήτημα που προσφέρεται για «αφελείς» αναγνώσεις και «χιούμορ», η ιστορική μνήμη είναι αμείλικτη και πρέπει να παραμείνει αμείλικτη για τις μελλοντικές γενιές. Οι χρηματοδοτικοί μηχανισμοί που στηρίζουν αυτά τα είδη ταινιών είναι βέβαιο ότι έχουν «δεύτερες σκέψεις» στις προθέσεις τους όταν δείχνουν τους κομμουνιστές αφελείς. Δεν συμφωνείτε;
Η Μπαλάντα των Ονείρων / Power Ballad / Τζον Κάρνεϊ / 2026 / 98λ
Αν υπάρχει ένα μοτίβο στη «μουσική» φιλμογραφία του Τζον Κάρνεϊ, αυτό είναι η αέναη προσπάθεια του να καθαρίσει το θόρυβο που δημιουργεί η μουσική βιομηχανία και να αναζητήσει αυτήν την πρωταρχική αγάπη για τη μουσική – το σημείο από όπου ξεκινούν και τελειώνουν όλα, πριν και μετά από την εφήμερη επιτυχία. Αυτό έκανε στην καλύτερη ταινία του και αυτή που τον καθιέρωσε, το «Once» του 2007, αυτό προσπάθησε με άνισα αποτελέσματα στο «Πάρ’ το Από την Αρχή» του 2013, αυτό έκανε το «Sing Street» του 2016 μια αφοπλιστική feelgood κινηματογραφική εμπειρία.
Μια ιστορία για έναν τραγουδιστή γάμων, έναν ροκ σταρ και το τραγούδι που θα μπει ανάμεσά τους. Οταν ένας επιτυχημένος μουσικός βλέπει ένα τραγούδι που έγραψε να γίνεται απροσδόκητα τεράστια επιτυχία, θα κάνει τα πάντα για να πάρει την αναγνώριση που του αξίζει.
Η ταινία, ενώ είναι κομεντί στη βάση της, στέκεται στο πνευματικό δικαίωμα του δημιουργού και πόσο δύσκολο είναι να το αποδείξει εάν δεν έχει κατοχυρώσει νομικά το έργο του. Οι νόμοι της μουσικής βιομηχανίας, και όχι μόνο της μουσικής θα λέγαμε εμείς, είναι αμείλικτοι. Και δεν είναι μόνο το ηθικό δικαίωμα της αναγνώρισης που απασχολεί τον δημιουργό, είναι και τα μουσικά κυκλώματα και οι ευκαιρίες που έχει ο καθένας, σύμφωνα με την ταξική καταγωγή του για να κάνει καριέρα στο μουσικό στερέωμα. Αν και κουράζει σε κάποια σημεία με την «αθωότητα» που τη διακρίνει, είναι αξιοπρεπέστατη και ο Πολ Ραντ ωραιότατος!
Αντικατοπτρισμοί / Miroirs No. 3 / Κρίστιαν Πέτζολντ / 2025 / 86λ
Η νέα ταινία του Κρίστιαν Πέτζολντ φέρει κάτι από την ονειρική ελευθερία των καλύτερων ταινιών του πιο διακεκριμένου εκπροσώπου της Σχολής του Βερολίνου.
Μετά από ένα τροχαίο όπου σκοτώνεται ο φίλος της, η Λάουρα, σπουδάστρια πιάνου, φιλοξενείται στο εξοχικό σπίτι της Μπέτι, μάρτυρα του ατυχήματος. Η ζωή με την οικογένεια της Μπέτι φέρνει ανακούφιση σε όλους, ωστόσο η Λάουρα αρχίζει να αμφισβητεί τα κίνητρά τους όσο περνάει ο καιρός.
Αυτήν τη φορά ο Κρίστιαν Πέτζολντ πραγματεύεται την απώλεια και πώς οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να ανταποκριθούν και να «αντέξουν» μια τέτοια δύσκολη συνθήκη.
Όμως το κάνει με έναν κάπως «ανορθόδοξο» τρόπο που μοιάζει «αρρωστημένος» και σίγουρα με ένα ελλιπέστατο σενάριο, όπου ούτε οι συμπτώσεις δεν πείθουν τον θεατή, αντιθέτως γεννούν ερωτηματικά που δεν βρίσκουν απάντηση. Για παράδειγμα, τι κάνει έναν άνθρωπο μετά από ένα σοβαρό ατύχημα να μην ειδοποιεί την οικογένειά του και να εγκαθίσταται σε μια ξένη οικογένεια; Ισως να γράφαμε περισσότερα εάν μπορούσαμε να αποκαλύψουμε στοιχεία της υπόθεσης, αλλά πραγματικά υπάρχουν αρκετές πτυχές του σεναρίου που δεν βγάζουν νόημα… Πάντως, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι προσπαθώντας να αντιληφθούμε γιατί έκανε μια τέτοια ταινία, διαβάσαμε τις προθέσεις του. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι έκανε μια «πολιτική» ταινία. Να μας συγχωρήσει εάν δεν έχουμε την ίδια αντίληψη για την πραγματικότητα… Ο καπιταλισμός, η καταστροφή όπως λέει ο ίδιος, δεν διορθώνεται, ανατρέπεται!
Βαϊάνα / Moana / Τόμας Κάιλ / 2026 / 115 λ
H νεαρή Βαϊάνα ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Ωκεανού και για πρώτη φορά στη ζωή της ταξιδεύει σε αχαρτογράφητα νερά με τον θρυλικό ημίθεο Μάουι, σε ένα αξέχαστο ταξίδι, για να αποκαταστήσει την ευημερία του λαού της.
Υπέροχη η Βαϊάνα του Μοντονούι! Εμείς την παρακολουθήσαμε στην αυθεντική της έκδοση, με υπότιτλους, και όχι μεταγλωττισμένη, άρα δεν μπορούμε να εκφέρουμε άποψη για τη δουλειά που έγινε στα Ελληνικά, όμως η Disney εντυπωσιάζει με αυτήν τη μεταφορά από το animation στο live action! Καιρός ήταν μετά από τόσες αποτυχημένες προσπάθειες, θα πούμε εμείς! Οσοι θυμούνται τα υπέροχα animation δεν θα απογοητευτούν, γιατί τα εφέ της είναι πολύ ζωντανά και προσεγμένα. Τόσο η μικρή Κάθριν Λαγκάαια στον ομώνυμο ρόλο όσο και ο Ντουέιν Τζόνσον στον ρόλο του Μάουι ανταποκρίθηκαν αξιοπρεπέστατα στο στοίχημα της μεταφοράς! Η ταινία για τους μικρούς μας φίλους είναι δροσερή, καλοκαιρινή και πολύχρωμη, μυρίζει ωκεανό και λουλούδια, ιδανική για θερινό! Η αλήθεια είναι όμως ότι βοηθάει και η εξαιρετική υπόθεσή της… Η καρδιά της ταινίας με τα μηνύματά της για τη φύση, το καλό του συνόλου και το ανυπότακτο πνεύμα της μικρής Βαϊάνα. Είναι που αγαπάμε λίγο παραπάνω τα κορίτσια που ακολουθούν την καρδιά τους και πάνε κόντρα στο ρεύμα για το καλό όλων! Δεν μπορούμε να το κρύψουμε!
