Νέες Κυκλοφορίες
Δυο νουβέλες του Εμίλ Ζολά
Εκδόσεις “Ατέχνως”
Νέες Κυκλοφορίες- Για μια νύχτα αγάπης
- Ματωμένη καρδιά
Δύο όχι και τόσο γνωστές νουβέλες του Εμίλ Ζολά, σε μετάφραση Στέφανου Δάφνη, εκδόθηκαν πρόσφατα από τοις εκδόσεις Ατέχνως. Η νουβέλα των νεανικών του χρόνων η «Ματωμένη καρδιά» (Le Vœu d’une morte, ο τίτλος στα γαλλικά) και η (ψυχολογική) νουβέλα «Για μια νύχτα αγάπης» (Pour une nuit d’amour).
Για μια νύχτα αγάπης
Με το «Για μια νύχτα αγάπης», αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Εμίλ Ζολά ασχολείται με εγκλήματα πάθους. Ήδη, με το αριστουργηματικό “Thérèse Raquin” (Τερέζ Ρακέν, 1867), στο οποίο εξερευνά την τοξική μοιχεία που οδηγεί σε φόνο, ο συγγραφέας προσπάθησε να δείξει στον αναγνώστη πόσο η αγάπη μπορεί να είναι χειριστική και σκοτεινή όταν βιώνεται μέσα στην ανηθικότητα.
Πενήντα πέντε σελίδες ψυχολογικής ανάλυσης, που δεν κρύβουν τίποτα από την ανθρώπινη χειραγώγηση.
Σε αυτό το διήγημα ο Εμίλ Ζολά, σκληρός και οξυδερκής, αποκαλύπτει τους δεσμούς μεταξύ αγάπης και θανάτου, ηδονής και πόνου, απατηλής ευτυχίας και σκληρής πραγματικότητας, μέσα από συναρπαστικούς χαρακτήρες. Μια φαινομενικά κοινότοπη πλοκή και χαρακτήρες που δεν είναι αυτό που φαίνονται.
Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τις δηλώσεις του υπουργού Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας σημειώνει: «Η κυβέρνηση της ΝΔ…
Ο Ιουλιανός, ένας ντροπαλός και εσωστρεφής νεαρός, ζει μια μοναχική ζωή. Το φλάουτο είναι το μόνο του πάθος.
Ερωτεύεται την Τερέζ ντε Μαρσάν, την ευγενή γειτόνισσά του. Αυτός ο έρωτας διαταράσσει τη μονότονη, οικεία ύπαρξή του. Οι σκέψεις αυτές βασανίζουν τον ήρωά μας τα βράδια που παίζει φλάουτο κάτω από τα παράθυρά της. Η νεαρή κοπέλα τον αγνοεί μέχρι που μια νύχτα τον καλεί στο δωμάτιό της. Ο Ιουλιανός μένει άναυδος αντικρίζοντας το αντρικό πτώμα στο κρεβάτι της και αναρωτιέται πόσα μπορεί να κάνει για. . . μια νύχτα αγάπης!
Λεπτομέρειες έκδοσης
Εκδότης: Εκδόσεις Ατέχνως
Χρονολογία: Σεπτέμβριος 2025
Εξώφυλλο: Πέτρος Φιλιππίδης
Αριθμός σελίδων: 66
Διαστάσεις: 17Χ24
ISBN: 978-618-5685-60-7
Τιμή: 8,48 (συμπεριλαμβάνει ΦΠΑ)
Ματωμένη καρδιά
Η «Mατωμένη καρδιά» είναι από τα πρώιμα έργα του διάσημου συγγραφέα. Ο Ζολά καταπιάνεται με ένα δημοφιλές είδος μυθιστορήματος της εποχής που το χαρακτηρίζουν οι μανιχαϊστικοί χαρακτήρες, ανατροπές της δράσης, πάθος, όμορφα συναισθήματα, περιφρόνηση της αληθοφάνειας.
Πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα L’Événement από τις 11 έως τις 26 Σεπτεμβρίου 1866. Η ιστορία δεν κέρδισε την υποστήριξη του κοινού και ο διευθυντής της εφημερίδας, ζήτησε από τον Ζολά να σταματήσει τη δημοσίευση. Πριν εκδοθεί το 1889 με τον τίτλο Le Vœu d’une morte (Η ευχή μιας νεκρής γυναίκας) ουσιαστικά ξαναγράφτηκε από την αρχή.
Η Blanche de Rionne (Λευκή ντε Ριόν), μια νεαρή, δυστυχισμένα παντρεμένη αριστοκράτισσα, αναλαμβάνει την εκπαίδευση του Daniel (Δανιήλ), ενός μικρού αγοριού που γλιτώνει από θαύμα μια φωτιά. Στο νεκροκρέβατό της, του εμπιστεύτηκε την ηθική κηδεμονία της κόρης της, Jeanne (Ιωάννα), ηλικίας έξι ετών.
Όταν γύρισε από το μοναστήρι στα 18 τα η Ιωάννα, ο Δανιήλ έπαιξε το αόρατου φύλακα – βωβού παιδαγωγού, ακολουθώντας την παντού, ντυμένος στα μαύρα. Ερωτευμένος με την Ιωάννα δεν μπορεί να την εμποδίσει να κάνει έναν κακό γάμο και μετά να ερωτευτεί τον καλύτερό του φίλο, τον Ζωρζ, στον οποίο με τη σειρά του, στα πρόθυρα του θανάτου, την εμπιστεύεται.
Λεπτομέρειες έκδοσης
Εκδότης: Εκδόσεις Ατέχνως
Χρονολογία: Απρίλιος 2025
Εξώφυλλο: Πέτρος Φιλιππίδης
Αριθμός σελίδων: 162
Διαστάσεις: 17Χ24
ISBN: 978-618-5685-54-6
Τιμή: 12,5 (συμπεριλαμβάνει ΦΠΑ)
Εμίλ Ζολά _
Émile Édouard Charles Antoine Zola
2-Απρ 1840 – 29 Σεπ 1902
Το τρομερό παιδί των γαλλικών Γραμμάτων, ο συγγραφέας του «Ζερμινάλ» και του «Κατηγορώ», αμφισβητίας, ενθουσιώδης και συχνά προκλητικός, αιχμηρός διανοούμενος του 19ου αιώνα, που έγραφε χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες, ο Εμίλ Ζολά συγκαταλέγεται στους στρατευμένους καλλιτέχνες, ενώ πολλά άρθρα του σε εφημερίδες, λειτουργούν μέχρι σήμερα ως διαχρονικά υποδείγματα μαχόμενης δημοσιογραφίας και ως πολύτιμες ιστορικές μαρτυρίες. O Εμίλ Ζολά, από τις πιο ονομαστές μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας, υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας και αρχηγός της νέας τότε νατουραλιστικής σχολής. Τα χειμαρρώδη μυθιστορήματά του τον κατατάσσουν μεταξύ των κορυφαίων εκπροσώπων του νατουραλιστικού μυθιστορήματος τον 19ο αιώνα. Στις σελίδες του Ζολά αποτυπώνεται με σαφήνεια η σκληρή πραγματικότητα της εποχής, τα ήθη και τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, το οικονομικό αδιέξοδο, το πολυδιάστατο ανθρώπινο δράμα. Η θεματολογία αυτή βρίσκεται στο επίκεντρο των σπουδαίων και πολυδιαβασμένων μυθιστορημάτων του, ενώ η διαχρονικότητά τους επιβεβαιώνεται από τη σκληρή σημερινή πραγματικότητα.
Κραυγή για δικαιοσύνη
Τον Ζολά τον γνωρίσαμε από τα μεγάλα μυθιστορήματά του – με πρώτη τη «Νανά» που μετέφρασε το 1880 ο Ιωάννης Καμπούρογλου – αλλά και από τα σπουδαία και επίκαιρα έργα του όπως «Η ταβέρνα», «Το στομάχι του Παρισιού», «Ζερμινάλ», «Το ανθρώπινο κτήνος», «Κατηγορώ» (συλλογή κειμένων για την υπόθεση Ντρέιφους), κ.ά. Υπήρξε ο κυριότερος εκπρόσωπος του νατουραλισμού. Ασκησε τεράστια κοινωνική επιρροή με το έργο και τις παρεμβάσεις του. Ο Εμίλ Ζολά γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1840. Από τα 18 και μετά έζησε στο Παρίσι. Αρχικά δούλεψε στον εκδοτικό οίκο «Hachette», τον οποίο εγκατέλειψε γρήγορα για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Αρχισε να δημοσιεύει ποιήματα σε εφημερίδες και περιοδικά, ενώ τα πρώτα του βιβλία ήταν τα «Παραμύθια στη Νινόν» και «Η εξομολόγηση του Κλαύδιου».
Ο Εμίλ Ζολά είχε ενεργό συμμετοχή στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα της Γαλλίας. Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι θέσεις του κατά του Ναπολέοντα και του ιερατείου. Μετά το πρώτο σημαντικό μυθιστόρημά του Τερέζ Ρακέν (1867), ξεκίνησε μια σειρά έργων με τον τίτλο «Λε Ρουγκόν Μακάρ – Φυσική και κοινωνική ιστορία μιας οικογένειας υπό τη Β΄ Αυτοκρατορία», όπου περιλαμβάνονται περισσότερα από τα μισά μυθιστορήματά του, θέλοντας να αναλύσει με διεισδυτική κριτική ματιά τις πτυχές της τότε γαλλικής κοινωνίας. Σε αυτή τη σειρά συγκαταλέγεται «Η ταβέρνα» (1877), ένα αριστούργημα το οποίο εμβαθύνει στο φαινόμενο του αλκοολισμού και της φτώχειας στην εργατική τάξη. Επίσης, η «Νανά» (1880), που, με τη συμβολική μορφή μιας πόρνης η οποία διαφθείρει την παριζιάνικη ελίτ, δηλώνεται η κατάπτωση της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, με το «Ζερμινάλ» (1885) – το καλύτερο ίσως έργο του – έστρεψε τον προβολέα στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των ανθρακωρύχων.
Ο Γάλλος νατουραλιστής συγγραφέας Εμίλ Ζολά απεικόνιζε την άθλια καθημερινότητα των ανθρακωρύχων της βόρειας Γαλλίας στο μυθιστόρημά του «Ζερμινάλ», στα μέσα του 19ου αιώνα. Αργότερα θα εξομολογηθεί: «Δεν είχα παρά μία μόνο επιθυμία, να δείξω αυτούς τους εξαθλιωμένους, αυτά τα θύματα της εκμετάλλευσης, αυτούς που ασφυκτιούν, όπως ακριβώς τους έχει καταντήσει η κοινωνία μας… Να προκαλέσω τέτοια κραυγή για δικαιοσύνη, ώστε η Γαλλία να πάψει, επιτέλους, να επιτρέπει να την κατασπαράζουν» και θα ευχόταν στους αστούς αναγνώστες του να νιώσουν «το ρίγος της φρίκης». Η πορεία του προλετάριου Ετιέν Λαντιέ, πρωταγωνιστή του ομώνυμου έργου, ενέπνευσε τους Γάλλους κινηματογραφιστές από την αρχή του 20ού αιώνα («Η Απεργία» 1903, «Στη Μαύρη Χώρα» 1905, «Στη Χώρα του Σκότους» 1912)*. Η πρώτη ακριβής μεταφορά του μυθιστορήματος, βουβή, γυρίστηκε το 1913 από τον Αλμπέρ Καπελανί, η δεύτερη το 1963 από τον Υβ Αλεγκρέ (Γαλλία, Ουγγαρία, Ιταλία) και η τελευταία το 1993 από τον Κλοντ Μπερί (Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία), όπου και αυτή η κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος έγινε με μεγάλη επιτυχία, αλλά και σεβασμό στο πρωτότυπο κείμενο του Ζολά.
Στο Μονσού, μια πόλη πλούσια σε ορυχεία άνθρακα στη βόρεια Γαλλία, ο Ετιέν, ένας άνεργος μηχανικός, πέφτει στην κόλαση των ανθρακωρυχείων, ψάχνοντας για μια θέση εργασίας. Μπροστά στα μάτια του, ξετυλίγεται το δράμα των κατοίκων που εργάζονται στα ορυχεία σαν σκλάβοι, αλλά και η ιδεολογική πάλη ανάμεσα στους χαρακτήρες, ένας εργάτης προδότης της τάξης του, ένας Πολωνός αναρχικός ανίκανος να προσφέρει όραμα και μια εργατική τάξη να προσπαθεί να ωριμάσει και να καταλάβει το ρόλο της. Αυτό είναι το σκηνικό όπου διαδραματίζεται η ταινία, σκιαγραφώντας όλη την κοινωνική πυραμίδα, ακόμα και τον κύριο Μεγκρά, τον μπακάλη του συνοικισμού των ανθρακωρύχων απ’ τον οποίο οι γυναίκες του Μονσού, με ικεσίες, κατάφερναν να αγοράσουν ψωμί, καφέ, βούτυρο και πατάτες ή και να δανειστούν ένα μικροποσό κάτω από μικρές ερωτικές εξυπηρετήσεις.
“Κατηγορώ”…
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Ζολά έμελλε να συνταράξει συθέμελα τη γαλλική κοινωνία με την ανοιχτή επιστολή του προς τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο εξώφυλλο της εφημερίδας «L’Aurore» υπό τον τίτλο «Κατηγορώ!» (1898), που αφορούσε στη γνωστή υπόθεση Ντρέιφους.
- Κατηγορώ τον αντισυνταγματάρχη Πατύ ντε Κλαμ, γιατί υπήρξε ο σατανικός δράστης της δικαστικής πλάνης…
- Κατηγορώ τον στρατηγό Μερσιέ γιατί, το λιγότερο από πνευματική ανεπάρκεια, έγινε συνένοχος του μεγαλύτερου ανομήματος του αιώνα…
- Κατηγορώ τον στρατηγό Μπιγιό, γιατί είχε στα χέρια του αναμφισβήτητες αποδείξεις της αθωότητας του Ντρέιφους και τις έπνιξε…
- Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Μπουαντέφρ και τον στρατηγό Γκονζ, γιατί υπήρξαν συνένοχοι του ίδιου εγκλήματος…
- Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Πελιέ και τον ταγματάρχη Ραβαρί, γιατί έκαμαν μια εγκληματική προανάκριση, με την πιο τερατώδη μεροληψία…
- Κατηγορώ τους τρεις γραφολόγους Μπελόμ, Βαρινιάρ και Γουάρ, γιατί συντάξανε ψεύτικες εκθέσεις απατεώνων…
- Κατηγορώ το υπουργείο Στρατιωτικών και το Επιτελείο, γιατί έκαμαν στις εφημερίδες ιδιαίτερα στην «Αστραπή» και στην «Ηχώ των Παρισίων», μια βδελυρή και απαράδεκτη εκστρατεία για να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη…
- Κατηγορώ, τέλος, το πρώτο Στρατοδικείο, γιατί παραβίασε το Δίκαιο…
- Το 1898 κατηγορήθηκε για συκοφαντία και καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση. Η υπόθεση οδηγήθηκε στο Εφετείο παρά τις αντιδράσεις του υπουργείου Στρατιωτικών. Ακολούθησαν ταραχές ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους πολέμιους του Ντρέιφους που οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης.
Την αποκάλυψη ακολούθησαν δραματικά γεγονότα που κατέληξαν όχι απλώς στη δικαίωση του αθώου, αλλά και στη μεταρρύθμιση του συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του χωρισμού εκκλησίας και κράτους.
Πριν, όμως, δει αυτή την τελευταία εξέλιξη, ο Εμίλ Ζολά βρέθηκε νεκρός, στις 29 Σεπτεμβρίου του 1902, στο διαμέρισμά του. Επίσημη αιτία θανάτου ήταν η δηλητηρίαση από μονοξείδιου του άνθρακα. Ωστόσο, υπήρξαν ψίθυροι ότι για το θάνατό του, ευθύνονταν πολιτικοί του αντίπαλοι. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν αποδείχτηκε.
Πηγή βιογραφικού \ περισσότερα
Ριζοσπάστης _Σοφία Αδαμίδου
