“Η νέα μας ταινία δείχνει πώς η σφαγή των Παλαιστινίων αμάχων από το Ισραήλ ήταν μια υπολογισμένη και σκόπιμη πράξη, μέσα από τις μαρτυρίες των ίδιων των υπευθύνων”. Εκθέτοντας τη φονική μηχανή του Ισραήλ στη Γάζα οι δημιουργοί του “NAZA” μιλούν στο 83^ο Φεστιβάλ Βενετίας για την βραβευμένη τους ταινία _Ο Γιουβάλ Αμπραχάμ (Yuval Abraham _δείτε αναλυτικά στο τέλος) είναι δημοσιογράφος και κινηματογραφιστής με έδρα την Ιερουσαλήμ. Η βραβευμένη με Oscar  52 διεθνή βραβεία +13 υποψηφιότητες Ρέιτσελ Σορ (Rachel Szor γεννημένη το 1994 στην Ιερουσαλήμ) είναι ακτιβίστρια, σκηνοθέτρια, κινηματογραφίστρια μοντέρ και διευθύντρια φωτογραφίας και έχει γίνει διεθνώς γνωστή για το θαρραλέο έργο της σε ντοκιμαντέρ που καταγράφουν την ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση.

Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας

Δήλωση των Σκηνοθετών: Δημιουργήσαμε αυτή την ταινία ωθούμενοι από το αίσθημα του καθήκοντος να αξιοποιήσουμε τη θέση μας ως Ισραηλινοί, ώστε να εξετάσουμε τους μηχανισμούς που κρύβονται πίσω από τη μαζική θανάτωση Παλαιστινίων αμάχων, για την οποία φέρει ευθύνη η χώρα μας. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, τα τελευταία τρία χρόνια, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τα ίδια ερωτήματα που απασχόλησαν τη γενιά των παππούδων μας και καθόρισαν τον εικοστό αιώνα: πώς μπορεί μια ομάδα ανθρώπων να επιτρέψει την πλήρη αποανθρωποποίηση μιας άλλης; Πώς λειτουργεί ένα τέτοιο σύστημα εκ των έσω; Πολλά από τα στοιχεία που αποκαλύπτονται στην ταινία δημοσιεύτηκαν —λίγο αφότου περιήλθαν σε γνώση μας, κατά τους μήνες που ακολούθησαν τις επιθέσεις της 7^ης Οκτωβρίου— από τις *The Guardian*, σε συνεργασία με τα ερευνητικά μέσα *+972 Magazine* και *Local Call*. Η ταινία μάς δίνει τη δυνατότητα να εξερευνήσουμε κάτι βαθύτερο από την καθαρά ερευνητική δημοσιογραφία: όχι μόνο τα λόγια που ειπώθηκαν, αλλά και όσα έμειναν ανείπωτα — τη σιωπή. Εναπόκειται σε όλους μας να σπάσουμε αυτή τη σιωπή.
Τα τελευταία τρία χρόνια, πραγματοποιήσαμε νυχτερινές συνεντεύξεις σε ταράτσες του Τελ Αβίβ με 24 Ισραηλινούς στρατιώτες που έπαιξαν ενεργό ρόλο στην επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν αξιωματικοί των πληροφοριών, οι οποίοι εργάζονταν πίσω από οθόνες και συμμετείχαν εξ αποστάσεως στη μαζική δολοφονία Παλαιστινίων. Οι μαρτυρίες τους αποτελούν τη βάση του NAZA, ενός νέου ντοκιμαντέρ που σκηνοθετήσαμε το οποίο έκανε πρεμιέρα στις 11-Σεπ στο 83^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Δεν πήραμε συνεντεύξεις από αυτούς τους στρατιώτες επειδή αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να μάθουμε τι έχει κάνει το Ισραήλ στη Γάζα. Οποιοσδήποτε έχει δει την καταστροφή στη Λωρίδα, έχει ακούσει τους κατοίκους της Γάζας ή απλώς πίστεψε τα λόγια των Ισραηλινών ηγετών, θα έπρεπε να είχε αναγνωρίσει αυτή την αλήθεια εδώ και χρόνια.Κάναμε αυτή την ταινία για έναν απλό λόγο: καταλάβαμε ότι οι μαρτυρίες από αξιωματικούς και στρατιώτες του στρατού που ισοπέδωσε τη Γάζα -εκείνους που έκαναν την παρακολούθηση, που υπολόγιζαν πόσοι αθώοι άνθρωποι ήταν πιθανό να σκοτωθούν σε κάθε σπίτι και που επανειλημμένα έδιναν το πράσινο φως για να βομβαρδιστούν ολόκληρες οικογένειες- θα καθιστούσαν ακόμη πιο δύσκολη την άρνηση αυτών των εγκλημάτων. Και αυτή η άρνηση είναι μέρος αυτού που επιτρέπει σε αυτά τα εγκλήματα να συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Είναι μια ταινία για ένα σύστημα. Επικεντρώνεται σε εντολές, πολιτικές και επαναλαμβανόμενες πρακτικές, όχι σε παρεκκλίσεις από αυτά. Το συμπέρασμα που βγάζουμε από τις μαρτυρίες είναι σαφές: η μαζική δολοφονία Παλαιστινίων αμάχων στη Γάζα δεν ήταν ένα “τραγικό υποπροϊόν” ενός πολέμου εναντίον της Χαμάς, όπως παρουσιάζεται συνήθως στο Ισραήλ, αλλά μια προμελετημένη, υπολογισμένη και σκόπιμη πράξη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο _οι λαοί κυρίως, που αυτό έχει σημασία μια επιτροπή του ΟΗΕ, οι κορυφαίες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο, καθώς και Παλαιστίνιοι, Ισραηλινοί και διεθνείς μελετητές το έχουν περιγράψει ως γενοκτονία.
Ο τίτλος της ταινίας, ΝΑΖΑ, που είναι το εβραϊκό ακρωνύμιο για τις “παράπλευρες απώλειες”, επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ παρουσιάζει τη δολοφονία αμάχων -συγκαλύπτοντας τόσο την εκ των προτέρων γνώση που έχει για το πόσοι άνθρωποι είναι πιθανό να σκοτωθούν σε κάθε πλήγμα, όσο και την πρόθεση καταστροφής που συνοδεύει τη στρατιωτική εκστρατεία από την αρχή. Ένας από τους αξιωματικούς, στις συνέντευξη που μας έδωσε, περιγράφει πώς είχε πλήρη επίγνωση σε πραγματικό χρόνο για εκατοντάδες περιπτώσεις στις οποίες οικογένειες συνέχιζαν την κανονική τους ζωή -ένας άνδρας που μιλούσε στη σύζυγό του, ο ήχος μιας τηλεοπτικής εκπομπής, προσευχή, ένα μωρό που έκλαιγε- και στη συνέχεια εκείνος έδινε την έγκριση για να τους βομβαρδίσουν. Όταν ρωτήθηκε το γιατί, εξήγησε: “Καταλαβαίνεις ότι ο στόχος είναι να καταστρέψεις”.

Υπό από αυτό το πρίσμα, η παρουσία ενός ατόμου που το Ισραήλ θεωρεί στόχο δολοφονίας σε ένα συγκεκριμένο σπίτι μετατρέπεται σε “παράπλευρο” ζήτημα· μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, αποδείχθηκε ότι ο στόχος δεν βρισκόταν καν εκεί. Η ίδια η δολοφονία ήταν το ζητούμενο.

Επιλεγμένο

Επιλεκτικότητες

Ενα πολυτελές κότερο φορτωμένο με μεγάλα ονόματα του διεθνούς jet set ναυάγησε ανοιχτά της Σικελίας. Εκτοτε, τα ΜΜΕ φροντίζουν να μας ενημερώνουν αναλυτικά για κάθε…

Κοιτώντας βαθιά στο σκοτάδι

Οι στρατιώτες που εμφανίζονται στην ταινία συμφώνησαν όλοι να μιλήσουν υπό τον όρο να αποκρυφτεί προσεκτικά η ταυτότητά τους, λόγω φόβων ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να προχωρήσει σε αντίποινα εναντίον τους επειδή αποκάλυψαν καταδικαστικές πληροφορίες. Κάποιες από τις μαρτυρίες τους ήταν τόσο επείγουσες και φρικτές που τις δημοσιεύσαμε σχεδόν αμέσως σε μια σειρά ερευνητικών ρεπορτάζ για το +972 Magazine, το Local Call και τον Guardian.
Οι περισσότεροι από τους στρατιώτες με τους οποίους μιλήσαμε ανήκουν σε αυτό που συνήθως αποκαλείται κοινωνικοοικονομική ελίτ του Ισραήλ και υπηρέτησαν κυρίως σε επίλεκτες μονάδες πληροφοριών. Ορισμένοι είχαν πλήρη επίγνωση ότι είχαν συμμετάσχει σε σοβαρά εγκλήματα και ήλπιζαν ότι το να μιλήσουν ανοιχτά θα βοηθούσε να διαπεραστούν τα τείχη της άρνησης και της δικαιολόγησης, αναγκάζοντας το ισραηλινό κοινό να αναμετρηθεί με αυτό που στάλθηκε να κάνει ο στρατός εξ ονόματός του. Άλλοι συμφώνησαν να μιλήσουν μόνο μετά από μήνες σκέψης – είτε από ενοχή, ντροπή, είτε ακόμη και από υπερηφάνεια για όσα θεωρούσαν ως επαγγελματικά τους επιτεύγματα.
Η ταινία μας δεν επικεντρώνεται στα κίνητρά τους, κάτι που αποτελούσε συνειδητή επιλογή. Ασχολείται κυρίως με την ίδια τη δολοφονία και με το τι καθιστά αυτή τη δολοφονία εφικτή. Το να αφιερώσουμε υπερβολικό χρόνο στα ηθικά και πολιτικά συναισθήματα των πηγών θα ενείχε τον κίνδυνο να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους μακριά από τα θύματα, κάτι που δεν θέλαμε να κάνουμε.
Η διασφάλιση της ανωνυμίας σε άτομα που, σύμφωνα με τις δικές τους περιγραφές, έλαβαν μέρος σε φρικτά εγκλήματα, δεν είναι μια απόφαση που πήραμε αβασάνιστα. Αλλά δεδομένης της συνεχιζόμενης διάπραξης αυτών των εγκλημάτων, νιώσαμε την υποχρέωση να δημοσιοποιήσουμε τις μαρτυρίες τους με την ελπίδα ότι αυτό θα μπορούσε να συμβάλει στις προσπάθειες για τον τερματισμό της επίθεσης. Οι μαρτυρίες των στρατιωτών ενοχοποιούν επίσης ένα πολύ ευρύτερο σύστημα, για το οποίο τα ανώτατα κλιμάκια της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του Ισραήλ φέρουν την τελική ευθύνη. Ελπίζουμε ότι η ταινία μπορεί να συμβάλει στη λογοδοσία για τα σοβαρά εγκλήματα του Ισραήλ και στην απόδοση δικαιοσύνης για τα θύματά τους.

Όμως η ταινία δεν είναι μόνο μια συλλογή μαρτυριών από στρατιώτες. Στρέψαμε επίσης τον φακό της κάμερας στο Τελ Αβίβ και στους κατοίκους του κατά τη διάρκεια της νύχτας, εξετάζοντας την πόλη ως μια φούσκα στην οποία η καθημερινή ζωή συνεχίζεται κανονικά, την ίδια στιγμή που Παλαιστίνιοι σφαγιάζονται μόλις 60 χιλιόμετρα μακριά. Μέσα από το βλέμμα μας στην πόλη από την οποία διοικείται ο πόλεμος στη Γάζα, προσπαθήσαμε να παρατηρήσουμε τους μηχανισμούς συμμόρφωσης που καθιστούν εφικτή μια τόσο εκτεταμένη αδιαφορία. Κάνοντας αυτό, βρεθήκαμε να θέτουμε ερωτήματα που είχε θέσει η γενιά των παππούδων μας -ερωτήματα που άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν θέσει αφού έμαθαν για θηριωδίες και γενοκτονίες σε άλλα μέρη: Πώς μπορεί μια ομάδα ανθρώπων να συναινέσει στην πλήρη απανθρωποποίηση μιας άλλης; Και πώς μοιάζει ένα γενοκτονικό σύστημα εκ των έσω;

Στα επόμενα χρόνια -ίσως σε μια εποχή μετά τον Νετανιάχου, αν έρθει ποτέ μια τέτοια εποχή- τμήματα του φιλελεύθερου στρατοπέδου του Ισραήλ ενδέχεται να επιδιώξουν να αποστασιοποιηθούν από τα εγκλήματα στη Γάζα και να τα αποδώσουν στην ακροδεξιά κυβέρνηση. Ασφαλώς, αυτή η κυβέρνηση φέρει την πρωταρχική ευθύνη για τη δολοφονία περισσότερων από 73.000 ανθρώπων, κυρίως αμάχων, στον απόηχο των εγκληματικών μαζικών σφαγών της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Ωστόσο, ένα σημαντικό μέρος αυτών των δολοφονιών διαπράχθηκε από στρατιώτες που προέρχονταν από την καρδιά του φιλελεύθερου στρατοπέδου του Ισραήλ: από αξιωματικούς των πληροφοριών και της Πολεμικής Αεροπορίας που υπηρετούν στις πιο επίλεκτες μονάδες του στρατού. Οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας ενδέχεται να ισχυριστούν ότι απλώς εκτελούσαν εντολές -ότι έλαβαν ένα σύνολο συντεταγμένων, έριξαν τη βόμβα και επέστρεψαν στο σπίτι τους χωρίς να γνωρίζουν τι έπληξαν. Οι στρατιώτες του πεζικού θα υπερασπιστούν τους εαυτούς τους λέγοντας ότι δεν γνώριζαν πάντα ποιον χτυπούσαν, εν μέρει λόγω της ομίχλης του πολέμου. Ανεξάρτητα από το πόσο έωλες είναι αυτές οι δικαιολογίες, δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφισβήτηση για το τι γνώριζε το προσωπικό των υπηρεσιών πληροφοριών.
Είδαν και άκουσαν με τα ίδια τους τα μάτια και αυτιά ότι τα σπίτια που “στοχοποιούσαν” ήταν γεμάτα με οικογένειες. Γνώριζαν ότι οι μαζικές “εγκρίσεις παράπλευρων απωλειών” δεν είχαν καμία σχέση με στόχους κάποιας σημαντικής στρατιωτικής αξίας. Κι όμως, έπαιξαν τον ρόλο τους στον μηχανισμό του θανάτου, χωρίς ουσιαστικά καμία πράξη άρνησης ή αντίστασης. Η ταινία δείχνει πώς μοιάζει ένα φονικό σύστημα όταν βασίζεται στην αντίληψη ότι “δεν υπάρχουν αθώοι στη Γάζα” -ή, όπως θα μπορούσε να διατυπωθεί στην ορολογία των υπηρεσιών πληροφοριών, “δεν υπάρχει NAZA στη Γάζα”. Κατά συνέπεια, η ταινία μάλλον θα ξεβολέψει τους αρνητές, όσους σπέρνουν αμφιβολίες και όσους νιώθουν ακόμα την άνεση να εθελοτυφλούν και να αισθάνονται άνετα να ζουν σε μία ζώνη του λυκόφωτος, μεταξύ γνώσης και άγνοιας για το τι συμβαίνει 60 χιλιόμετρα νότια του Τελ Αβίβ.
ℹ️ Η ταινία μετά τη Βενετία θα προβληθεί στη Νέα Υόρκη, πριν διανεμηθεί σε όλο τον κόσμο. Όμως, είναι επίσης στραμμένη προς τα μέσα, προς την ίδια την ισραηλινή κοινωνία. Κινηματογραφήθηκε εξ ολοκλήρου νύχτα, αντανακλώντας το βαθύ σκοτάδι μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε και μέσα στο οποίο ζούμε. Αλλά χωρίς έναν ειλικρινή απολογισμό για όσα συνέβησαν στο σκοτάδι, κανείς μας δεν θα μπορέσει να δει το φως.

🔘 Μία μαρτυρία στρατιώτη από τις δεκάδες (εκατοντάδες;) που συγκεντρώνει και κοινοποιεί η οργάνωση βετεράνων του ισραηλινού στρατού Breaking the Silence: Catalog number: 629747 __Rank: Sergeant First Class _Unit: Nahal Brigade _Area: Northern Gaza strip Σε μία από τις τελευταίες μου αποστολές στη Γάζα, ξεκίνησε μια συζήτηση μετά από ένα περιστατικό που αναφερόταν ως το “πρωτόκολλο των κουνουπιών”. Ήμασταν στον παραλιακό δρόμο και πολύς κόσμος περπατούσε προς τη Ράφα, και τότε, άρπαξαν αυτούς τους δύο τύπους και τους χρησιμοποίησαν για να ανοίγουν κτίρια (εγκαταστάσεις που ο στρατός είχε προεπιλέξει).
❓ Παλαιστίνιους;
👉 Ναι, Παλαιστίνιους, ο ένας ήταν 16 ετών. Ο ανακριτής μας μάς είπε ότι είχαν διασυνδέσεις με τη Χαμάς. Σε εκείνο το σημείο, έχεις ήδη αρχίσει να αμφισβητείς όσα σου λένε, επειδή, προφανώς, θα μπορούσες να πεις για τον οποιονδήποτε στη Γάζα ότι συνδέεται με κάποιο τρόπο με τη Χαμάς.
❓ Οπότε, τι κάνατε;
👉 Είχαμε στον λόχο έναν τύπο που μιλούσε αραβικά και, προτού κάποιο στρατιωτικό τμήμα εισέλθει στον χώρο, τους έστελνε να ανοίξουν τα σπίτια, ώστε αν υπάρχει κάποιος αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός, να ανατιναχτούν εκείνοι.
❓ Πόσο καιρό έμειναν μαζί σας;
👉Ήταν μαζί μας για 48 ώρες. Πέρασαν και τη νύχτα μαζί μας. Και μετά, οι στρατιώτες απλώς έχασαν την υπομονή τους, ζήτησαν από τον διοικητή του τάγματος να μιλήσουν και τον ρώτησαν για διάφορα τέτοια πράγματα. Στο κάτω-κάτω, υπάρχει και όλο αυτό το ζήτημα της αισθητικής. Όταν πιάνεις ένα αγόρι που έχει δεμένα τα μάτια και τα χέρια του, και το βοηθάς να πάει στην τουαλέτα τη νύχτα και του κατεβάζεις το φερμουάρ, η αισθητική του πράγματος είναι αποκρουσική. Δεν είναι σαν να ανατινάζεις απλά ένα κτίριο. Έρχεσαι αντιμέτωπος με έναν άνθρωπο.
👉Ναι. __Έτσι, ένας από τους στρατιώτες πήγε και είπε στον διοικητή του τάγματος: πιστεύω ότι το τάγμα διαπράττει στην πραγματικότητα εγκλήματα πολέμου. Ο διοικητής του τάγματος είπε κάτι που κατά κάποιο τρόπο μου αποτυπώθηκε στο μυαλό: Ένας μαχητής δεν θα πρέπει να ενδιαφέρεται για τους νόμους του πολέμου, θα πρέπει να σκέφτεται τις αξίες του IDF (Ισραηλινού Στρατού) και να ενεργεί σύμφωνα με τις αξίες του IDF, όχι με τους νόμους του πολέμου. Αυτή ήταν η κουβέντα που του είπε ως απάντηση στον ισχυρισμό του ότι διαπράττονταν εγκλήματα.

Yuval Abraham
Γιουβάλ Αμπραχάμ

Ισραηλινός δημοσιογράφος ερευνητικού ρεπορτάζ, σκηνοθέτης και μεταφραστής από τα αραβικά στα εβραϊκά. Απέκτησε διεθνή φήμη όταν συν-σκηνοθέτησε το *No Other Land* (2024) —ένα βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ σχετικά με τις Israel Defense Forces ^^Ισραηλινές^^ _κατ΄ ευφημισμό Αμυντικές Δυνάμεις και τη βία των εποίκων στη Δυτική Όχθη— και εκφώνησε ομιλία στο 74^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου υπέρ της ισότητας και της ίσης μεταχείρισης κατοίκων και λαών στην ευρύτερη περιοχή Το 2024, τιμήθηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Emil Grunzweig» για την εξαιρετική του συμβολή στην προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ισραήλ.

Πρώτα χρόνια

Ο Yuval Abraham γεννήθηκε σε μια ισραηλινή μεσοαστική οικογένεια του νότιου Ισραήλ, με ισχυρά βιώμτα που καθόρισαν την παραπέρα πορεία του. Ο παππούς του, μιλούσε άπταιστα την αραβική γλώσσα και ειδικά την παλαιστινιακή διάλεκτο της ενώ μία από τις γιαγιάδες του γεννήθηκε σε ιταλικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Λιβύη. Σε ηλικία 19 ετών, ο Αμπραχάμ κατατάχθηκε στο στρατό και τοποθετήθηκε στο Σώμα Πληροφοριών, αλλά δεν ανέλαβε ποτέ τα καθήκοντά του· μετά από μία εβδομάδα εκπαίδευσης, αρνήθηκε να υπηρετήσει για πολιτικούς και προσωπικούς λόγους και αποφάσισε να εγκαταλείψει. Η διαδικασία αποχώρησης διήρκεσε μερικές εβδομάδες, διάστημα κατά το οποίο τοποθετήθηκε σε θέση διαχειριστή υλικού (quartermaster) στην Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία. Μετά την αποχώρησή του από τον στρατό, εργάστηκε εθελοντικά με Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους μαθητές σε σχολεία για δύο χρόνια.

Καριέρα

Η εκμάθηση της αραβικής γλώσσας και η επαφή με Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη —συμπεριλαμβανομένης της διαμονής του σε σπίτια οικογενειών την ώρα που αυτά κατεδαφίζονταν από τις IDF— οδήγησαν τον Αμπραχάμ να γίνει ένθερμος επικριτής της κατοχής των Παλαιστινίων από τον ισραηλινό στρατό, εργαζόμενος στον τομέα της γλωσσικής εκπαίδευσης και διδάσκοντας αραβικά. Το 2019, επικοινώνησε με τον δημοσιογράφο Ahmed Alnaouq, στο Λονδίνο  επικεφαλής τη συλλογικότητας συγγραφέων της Γάζας «We Are Not Numbers» __δεν είμαστε αριθμοί | WANN, δίνοντας συνέντευξη. Παράλληλα, βοήθησε τον Αλναούκ —ο οποίος επιθυμούσε οι ιστορίες αυτές να φτάσουν σε ευρύτερο κοινό— να έρθει σε επαφή με μεταφραστές. Μαζί, ο Αμπραχάμ και ο Αλναούκ ίδρυσαν την Across the Wall μια πλατφόρμα όπου τα πάθη των Παλαιστινίων μεταφράζονται στα εβραϊκά, με στόχο την ανάδειξη της ανθρώπινης πλευράς τους και την αμφισβήτηση των κυρίαρχων ισραηλινών αφηγημάτων που τους δαιμονοποιούν. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ιστοσελίδα δέχτηκε πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες το 2021. Το έργο ανεστάλη επ’ αόριστον τον Νοέμβριο του 2023, αφού 23 μέλη της οικογένειας του Alnaouq —ανάμεσά τους και μικρά παιδιά— σκοτώθηκαν από ισραηλινούς βομβαρδισμούς.

Από το 2024, ο Abraham εργάζεται ως δημοσιογράφος και ρεπόρτερ ερευνητικής δημοσιογραφίας για τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης +972 Magazine και Local Call, τα οποία έχει χαρακτηρίσει ως «τα μόνα μέρη» όπου μπορώ να «προσπαθήσω να αξιοποιήσω το προνόμιό μου για να αποκαλύψω τους μηχανισμούς καταπίεσης στη χώρα μας, είτε καταγράφοντας την κατεδάφιση του σπιτιού μιας παλαιστινιακής οικογένειας στην Ιερουσαλήμ είτε μιλώντας με πρόσφυγες στην Τζενίν». Εργάστηκε επίσης για το Social TV, συνέβαλε σε έντυπα όπως The Guardian, The Nation, και εμφανίστηκε στα δίκτυα Democracy Now! CNN κά Το 2024 __όπως αναφέραμε, τιμήθηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Emil Grunzweig για την εξαιρετική του συμβολή στην προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ισραήλ.

Φεστιβάλ Βερολίνου: No Other Land _το ντοκιμαντέρ που μιλάει για τον διωγμό των Παλαιστινίων

No Other Land

Ο Abraham συν-σκηνοθέτησε, συμμετείχε στη λήψη πλάνων και πρωταγωνίστησε στο ντοκιμαντέρ *No Other Land* μαζί με τους Basel Adra, Hamdan Ballal και Rachel Szor. Η ταινία αφορά τις μακροχρόνιες προσπάθειες του Adra να αντισταθεί στη βία των Ισραηλινών εποίκων και στον εκτοπισμό από το σπίτι του στη Masafer Yatta. Η ομάδα δεν είχε προηγούμενη εμπειρία στη δημιουργία ντοκιμαντέρ και αρχικά προσέγγισε την ιστορία με την ιδιότητα των ακτιβιστών και των δημοσιογράφων. Μέσα από τη συνεργασία τους που διήρκεσε πάνω από πέντε χρόνια —και αξιοποιώντας υλικό που διέθεταν ο Adra και ο Ballal, συμπεριλαμβανομένων οικογενειακών βίντεο του Adra— το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει τη φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ Adra και Abraham, ενώ παράλληλα αντιπαραβάλλει τη ζωή του Adra υπό καθεστώς κατοχής με τη ζωή ελευθερίας του Abraham. Το *No Other Land* έκανε πρεμιέρα τον Φεβρουάριο του 2024, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές στο 74^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου (Berlinale), όπου κέρδισε δύο βραβεία: το Βραβείο Κοινού Panorama για Καλύτερης Ταινίας Ντοκιμαντέρ.
Στην ομιλία του κατά την παραλαβή του βραβείου, ο Abraham απηύθυνε έκκληση για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και για τον τερματισμό της «κατάστασης απαρτχάιντ…  της ανισότητας» μεταξύ του ιδίου και του Adra στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Αυτό προκάλεσε κατηγορίες περί αντισημιτισμού σε βάρος της εκδήλωσης από ισραηλινά μέσα ενημέρωσης και Γερμανούς πολιτικούς, όπως ο Kai Wegner. Αφού δέχθηκε απειλές θανάτου και μια ομάδα ακροδεξιών τον αναζητούσε στο σπίτι της οικογένειάς του στο Ισραήλ, ο Abraham αναγκάστηκε να ακυρώσει την πτήση επιστροφής του. Ο Abraham προέβη σε μια δήλωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έγινε viral: «Η αποτρόπαια κατάχρηση αυτής της λέξης… για τη φίμωση Ισραηλινών σαν εμένα που υποστηρίζουν την κατάπαυση του πυρός… απογυμνώνει τη λέξη “αντισημιτισμός” από το νόημά της και, κατά συνέπεια, θέτει σε κίνδυνο τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο». Θεώρησε την εν λόγω στάση «ιδιαίτερα εξοργιστική» όταν προέρχεται από Γερμανούς πολιτικούς, ενώ εξέφρασε επίσης ανησυχία για την ασφάλεια του Adra, που ζει «υπό στρατιωτική κατοχή, περιτριγυρισμένη από βίαιους οικισμούς». Η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists CPJ) κάλεσε τις αρχές να προστατεύσουν τον Abraham και την οικογένειά του. Σε συνέντευξή του στην ισραηλινή τηλεόραση, ο Abraham δήλωσε ότι θεωρούσε ιδιαίτερα δύσκολο το γεγονός ότι η μητέρα του πλήρωσε το τίμημα για την ομιλία του, όταν εξαγριωμένο πλήθος πήγε στο σπίτι τους αναζητώντας τον και αναγκάζοντάς την να φύγει. Παράλληλα, αποδέχτηκε την κριτική όσων του άσκησαν δριμεία κριτική επειδή δεν αναφέρθηκε στην ομιλία του στους Ισραηλινούς ομήρους που κρατούνται στη Γάζα, δηλώνοντας: «Δεν πρόλαβα!! Με κόψατε στη μέση!! Εκ των υστέρων, θα είχα αναφερθεί στους ομήρους» —σημειώνοντας ότι η ομιλία ήταν σύντομη και μη προγραμματισμένη, καθώς δεν ανέμεναν τη νίκη— και υπογραμμίζοντας ότι το αίτημα για κατάπαυση του πυρός ωφελούσε και τους ομήρους. 

NAZA

Ήδη αναφερθήκαμε __Ο Abraham συν-σκηνοθέτησε και συμμετείχε στο ντοκιμαντέρί με τη Rachel Szor. Η ταινία γυρίστηκε στο Τελ Αβίβ κατά τη διάρκεια του συνεχιζόμενου πολέμου στη Γάζα και αποκαλύπτει τον ρόλο της ισραηλινής κυβέρνησης στη μαζική θανάτωση Παλαιστινίων αμάχων κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει 100% με με μέση βαθμολογία 9/10 και στο Metacritic, 96|100,, γεγονός που υποδηλώνει “καθολική αποδοχή”. Γυρισμένο σε μια περίοδο τριών ετών, μας μεταφέρει νύχτα σε ταράτσες κτηρίων του Τελ Αβίβ, απ’ όπου η κάμερα παρακολουθεί στα φωτισμένα παράθυρα απέναντι τους κατοίκους της πόλης να βλέπουν τις ειδήσεις στην τηλεόραση και να συνεχίζουν αμέριμνοι τις ζωές τους, καθώς εξήντα χιλιόμετρα πιο πέρα, στην Γάζα, ξετυλίγεται μια γενοκτονία. Η λέξη έρχεται από την κάθε άλλο παρά διστακτική παραδοχή των ανθρώπων που την οργανώνουν, την συντονίζουν και την εκτελούν, και οι οποίοι βρίσκονται απέναντι από τον Αμπραχάμ στις σκοτεινές εκείνες ταράτσες και εξηγούν με δικά τους, ανατριχιαστικά λόγια τα πώς και τα γιατί.
Πώς οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν όλα, ναι, κυριολεκτικά όλα, τα τηλέφωνα όλων των κατοίκων της Γάζας, πώς έχουν χαρτογραφήσει όλα τα κτήρια της πόλης και ξέρουν πόσοι ακόμη κάτοικοι βρίσκονται σε αυτά. Πώς με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης οργανώνουν τα χτυπήματα σε συγκεκριμένους στόχους. Πώς ο στόχος τους δεν είναι να εξοντώσουν απλώς την Χαμάς, αλλά να ισοπεδώσουν την Γάζα και να εκδιώξουν όλους τους κατοίκους της από εκεί, “διδάσκοντάς” τους μέσα από συνεχείς βομβαρδισμούς και δολοφονίες ότι δεν μπορούν να επιστρέψουν. Πώς ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Για κάθε στέλεχος της Χαμάς που αποτελεί στόχο υπάρχουν παράπλευρες απώλειες, και κάθε αθώος που σκοτώνεται δίπλα του είναι ακριβώς αυτό: “Naza” στην ορολογία τους. Κι αυτά τα Naza __αναφέρει το flix μπορεί να είναι πέντε, μπορεί να είναι είκοσι, μπορεί ακόμη και 500, και παρ’ όλα αυτά το χτύπημα να πάρει το πράσινο φως. Γιατί κανείς από τους ανθρώπους που μιλούν στην κάμερα (με τα πρόσωπά τους σκιασμένα από την νύχτα και τις φωνές και τα χαρακτηριστικά τους ψηφιακά αλλαγμένα) δεν αρνείται να συμμετάσχει σε κάτι που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν γενοκτονία; Γιατί ένας από αυτούς λέει απερίφραστα “θεωρούσα ότι οι Ναζί ήταν η απόλυτη ενσάρκωση του κακού. Αλλά τι είμαστε εμείς τώρα;”, κι όμως συνεχίζει να κάνει την “δουλειά” του εξ αποστάσεως; Γιατί, ενώ όλοι αντιλαμβάνονται πόσο φρικτές είναι οι πράξεις τους, δεν σταματούν; Οι ίδιοι, στην νυχτερινή ησυχία των οροφών του Τελ Αβίβ, έχουν τις απαντήσεις και στα πώς και στα γιατί, και είναι ανατριχιαστικές. Η κοινοτοπία του κακού θα μπορούσε να είναι η επικεφαλίδα όλων όσων λένε, αλλά το ρίγος που νιώθεις όταν τους ακούς να μιλούν (για νεκρά παιδιά, για το πώς νιώθουν ικανοποίηση όταν ολοκληρώνουν κάθε αποστολή τους, για τον τρόπο με τον οποίο όσοι από αυτούς βρέθηκαν στο πεδίο έπαψαν να βλέπουν τις σορούς των νεκρών ως κάτι ανθρώπινο και έμαθαν να καίνε τα σπίτια των κατοίκων σε χρόνο ρεκόρ, για μια ευσπλαχνία που εξαντλείται στο να ρίξουν μια ακόμη βόμβα όταν το drone αφήνει τραυματίες κι όχι πτώματα), απλά δεν μπορεί να περιγραφεί.
Και οι ίδιοι παραδέχονται κι εξηγούν πως η προσπάθεια αφανισμού και σβησίματος της Γάζας από τον χάρτη δεν περιορίζεται σε πολεμικές μεθόδους, αλλά επεκτείνεται και σε “ειρηνικές»” στις απόπειρες να εξαφανιστούν με κάθε δυνατό μέσο υποθέσεις που φτάνουν στα διεθνή δικαστήρια. Φυσικά όχι νόμιμα και σίγουρα όχι ηθικά. Και κάπως έτσι το «ΝΑΖΑ» μεταμορφώνεται σε κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια καταγραφή της πραγματικότητας και της αλήθειας. Σε ένα αναλυτικό σχεδιάγραμμα ενός εξαιρετικά μεθοδικού προγράμματος εξαφάνισης και, ναι, γενοκτονίας, αλλά και σε ένα εργαλείο που αφαιρεί κάθε δικαιολογία απ’ όσους θέλουν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις ή να συγχωρήσουν οτιδήποτε.