Στα πυραυλικά αποθέματα που εξαντλούνται, στα πανάκριβα οπλικά συστήματα που μεταφέρονται από τη μία άκρη του πλανήτη στην άλλη και στα δισ. δολάρια που «καταπίνει» ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή, έρχεται να προστεθεί η φθορά των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων που αναπτύσσονται στο πεδίο. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί το αεροπλανοφόρο «Abraham Lincoln», όπου το πλήρωμα έφτασε στα όριά του μετά από 9 μήνες εν πλω. Προς αντικατάσταση του «Lincoln» έσπευσε το αεροπλανοφόρο «USS George Washington», αφήνοντας μια μεγάλη τρύπα σε ό,τι αφορά την αμερικανική παρουσία στον δυτικό Ειρηνικό, που επηρεάζει τη συνολικότερη διάταξη και τον συσχετισμό των στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή.
* * *
Δεν είναι όμως η μοναδική «αβαρία» των Αμερικανών… Συστήματα THAAD μεταφέρονται από τον Ινδο-Ειρηνικό προς τη Μέση Ανατολή, ενώ τεράστιες ποσότητες πυραύλων Patriot, THAAD, SM-3 και Tomahawk καταναλώνονται για την υποστήριξη της επέμβασης και την αντιμετώπιση των ιρανικών αντιποίνων. Η πίεση από το μέτωπο της Μέσης Ανατολής διατρέχει ολόκληρη την αμερικανική πολεμική μηχανή. Για να καλυφθεί ένα κενό στον πόλεμο με το Ιράν, δημιουργείται ένα άλλο σε κάποια περιοχή κρίσιμη για τα αμερικανικά συμφέροντα. Αλλα και σε ό,τι αφορά τα πυραυλικά αποθέματα, τα αντιαεροπορικά συστήματα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή έχουν καταναλώσει τεράστιο αριθμό πυραύλων, που δεν μπορούν να αντικατασταθούν άμεσα. Ενας πύραυλος Patriot κοστίζει εκατομμύρια δολάρια και ο χρόνος κατασκευής είναι πολλαπλάσιος ενός ιρανικού drone τύπου Shahed, που το κόστος του υπολογίζεται σε μερικές δεκάδες χιλιάδες δολάρια… Αυτή η αναντιστοιχία επιδρά στην εξέλιξη του πολέμου και δείχνει ότι η υπεροπλία του ενός ή του άλλου στρατού δεν είναι ποτέ δεδομένη.
* * *
Σάλο έχουν προκαλέσει πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Αμυνας, με τις οποίες αποκαλύφθηκε η πρόθεση της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει – τάχα ως επαγγελματική τους αποκατάσταση και…
Επιστρέφοντας στον Ινδο-Ειρηνικό, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ έχουν ήδη εκφράσει ανησυχίες για τη μεταφορά αντιπυραυλικών συστημάτων (π.χ. από τη Νότια Κορέα) προς το μέτωπο της Μέσης Ανατολής. Το ζήτημα γι’ αυτούς δεν είναι μόνο πόση στρατιωτική ισχύ διαθέτουν οι ΗΠΑ παγκοσμίως, αλλά κυρίως πόση από αυτή παραμένει πραγματικά διαθέσιμη για την υπεράσπισή τους σε περίπτωση γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου και επέκτασής του στην περιοχή. Το «κενό ασφάλειας» που προκαλεί η δυσκολία των ΗΠΑ να αντεπεξέλθουν στρατιωτικά στη Μέση Ανατολή είναι ζήτημα που οξύνει τις αντιθέσεις με τους συμμάχους τους στον Ινδο-Ειρηνικό, οι οποίοι έχουν ρόλο εμπροσθοφυλακής για τα αμερικανικά συμφέροντα απέναντι στην Κίνα. Το ίδιο ισχύει κατ’ αναλογία και με τους συμμάχους των Αμερικανών στη Μέση Ανατολή: Τα ιρανικά αντίποινα και οι συνέπειες των πληγμάτων στις οικονομίες τους έχουν κλονίσει τις κυβερνήσεις κρατών του Κόλπου και τις έχουν κάνει να αναθεωρούν τα συστήματα ασφαλείας, τα οποία εδώ και πολλές δεκαετίες είναι συνδεδεμένα με τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ.
* * *
Από πολλούς αναλυτές ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή χαρακτηρίζεται «πόλεμος φθοράς». Οι ΗΠΑ αναγκάζονται να διατηρούν μεγάλο μέρος των στρατιωτικών τους δυνάμεων στην περιοχή και το υπόλοιπο σε υψηλή ετοιμότητα. Η «απροθυμία» των Ευρωπαίων ΝΑΤΟικών να ταυτιστούν με τον αμερικανικό σχεδιασμό στη Μέση Ανατολή και η προτεραιότητα που δίνουν στο ιμπεριαλιστικό μέτωπο της Ουκρανίας απορροφούν ακόμα μεγαλύτερο μέρος από το στρατιωτικό κεφάλαιο των ΗΠΑ, που δείχνει σημάδια κόπωσης. Ολα αυτά αντανακλώνται και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με τις αντιθέσεις ανάμεσα σε τμήματα της στρατιωτικής και της πολιτικής ηγεσίας για τις δυνατότητες που έχει πλέον ο αμερικανικός στρατός να συνεχίσει τον πόλεμο κατά του Ιράν, με αποκορύφωμα την παραίτηση του υπουργού Στρατού, στον απόηχο της σύγκρουσης με τον υπουργό Πολέμου, ένθερμο υποστηρικτή της κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή.
* * *
«Δυτικές» δεξαμενές σκέψεις παρατηρούν με ανησυχία ότι οι ΗΠΑ έχουν χάσει την ικανότητα να διεξάγουν ταυτόχρονα δύο (ή και περισσότερους) πολέμους μεγάλης εμβέλειας. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τη στρατιωτική τους ισχύ, αλλά και με τους «πολλαπλασιαστές» της, όπως είναι η συμβολή των συμμάχων στα αμερικανικά σχέδια, τα ερείσματα που διαθέτουν σε όλο τον πλανήτη, η ικανότητά τους να εξαγοράζουν στρατιωτική στήριξη με οικονομικά ανταλλάγματα και το αντίστροφο, κ.λπ. Ολα αυτά τα στοιχεία δείχνουν μετατόπιση του παγκόσμιου συσχετισμού και δυσκολίες των ΗΠΑ, γεγονός που κάνει την αμερικανική αστική τάξη ακόμα πιο επιθετική και την πολεμική κλιμάκωση ανεπίστρεπτη. Εδώ ακριβώς επιβεβαιώνεται ότι ο πόλεμος είναι «τρόπος ύπαρξης» για την αστική τάξη, και ότι ο καπιταλισμός έχει περάσει αμετάκλητα στην πολεμική του φάση.
* * *
Ταυτόχρονα όμως με τους κινδύνους ανοίγονται και μεγάλες δυνατότητες να αξιοποιήσουν οι λαοί προς όφελός τους τις ρωγμές στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, τώρα που καταρρέουν οι μύθοι περί «ατσαλένιας ενότητας» και «ανίκητων στρατών». Οι δυνατότητες αυτές μπορούν να γίνουν δύναμη πραγματικής ανατροπής σε κάθε χώρα όσο βαθαίνει η χειραφέτηση της εργατικής τάξης και του λαού από την πολιτική της αστικής τάξης, όσο δυναμώνει η σύγκρουση με τα σχέδια και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες της, όσο οι λαοί διαμορφώνουν το δικό τους σχέδιο διεξόδου από τον πόλεμο, με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Σ’ αυτόν τον αγώνα πρωταγωνιστεί το ΚΚΕ στη χώρα μας, φωτίζοντας τον δρόμο για την ανατροπή της σάπιας καπιταλιστικής εξουσίας, τη ρεαλιστική και αναγκαία διέξοδο του σοσιαλισμού – κομμουνισμού!
Πηγή: Ριζοσπάστης / Δ. Μ.
