Ο ζωγράφος, ποιητής, θεωρητικός της τέχνης, εικαστικός performer Κώστας Ευαγγελάτος συνεχίζει τον Απρίλιο τις λογοτεχνικές, εικαστικές και θεωρητικές του δράσεις.
Την Πέμπτη 2 Απριλίου 2026, ώρα 6.30μ.μ-8.00μ.μ. θα δώσει διάλεξη για τον André Malraux (Αντρέ Μαλρώ _1901-1976) στο Λογοτεχνικό Εργαστήρι Πειραιά “ΕΝ ΠΛΩ” , στο χώρο της Β’ Ενότητας Δήμου Πειραιά, Ι. Δραγάτση 1. Επετειακή αναφορά στον κορυφαίο Γάλλο συγγραφέα, διανοητή και πολιτικό.
Έχουν κυκλοφορήσει δύο διεθνείς ποιητικές ανθολογίες στην αγγλική γλώσσα με συμμετοχή του Κώστα Ευαγγελάτου, με θεματολογία την σχέση του ανθρώπου με την φύση και το αναζητούμενο νόημα της ζωής. Τίτλοι των ανθολογιών από τις εκδόσεις “Common Literature”: Man V.S. Nature και “What is the meaning of life?”_διατίθενται από την Amazon.
ℹ️ Δημοσιεύθηκαν επίσης πρόσφατα
Τον κυρίαρχο (και βρώμικο) ρόλο των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – κυρίως του Facebook – στην ενορχηστρωμένη εκστρατεία με στόχο την αποσιώπηση των…
- Θεωρητικά άρθρα του: στο νέο τεύχος “Φωνή Λογοτεχνών”, με τίτλο: “Ο φυτικός κόσμος στα διαδραστικά έργα του εικαστικού δίδυμου Hantou”.
- Άρθρο του στο νέο τεύχος του πολιτιστικού περιοδικού “Θρόισμα” για τον Ελληνογάλλο πρωτοπόρο χαράκτη Δημήτρη Γαλάνη (1879-1966) καθώς και
- Άρθρο του στο περιοδικό “Συλλογές”, τεύχος Απριλίου 2026, για τον σπουδαίο εξπρεσιονιστή, εικονοκλάστη Αυστριακό ζωγράφο Egon Schiele (Έγκον Σίλε _1890-1918).
Με αφορμή τα 200 χρόνια από την Ηρωική ΕΞΟΔΟ του Μεσολογγίου το 1826, θα γίνει επετειακά διαδυκτιακή ανάρτηση με εικαστικά έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών από το εμπλουτισμένο με νέα αποκτήματα “Lord Byron’s Room” στη συλλογή της Σύγχρονης Πινακοθήκης Villa “Ροδόπη” στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς.
COSTAS EVANGELATOS ART EST
Πληροφορίες: 210 7294259, 6944621286
www.rodopicollection.blogspot.com
Ανάμεσα στο εικαστικό υλικό, που ο εκλεκτός φίλος και μόνιμος συνεργάτης του “Ατέχνως” Κώστας Ευαγγελάτος, μας έστειλε, υπάρχουν σημαντικές _άγνωστες σε πολλούς πληροφορίες για τον Δημήτριο Γαλάνη, τον μεγάλο ζωγράφο Egon Schiele, που “έφυγε” 28χρονος και … το φυτικό κόσμο στα διαδραστική έργα του εικαστικού διδύμου Hantou
Δημήτριος Γαλάνης
Τα 1973 η γκαλερί ΩΡΑ στην Αθήνα παρουσίασε αυτόν τον διακεκριμένο εικαστικό δημιουργό με μεγάλη έκθεση χαρακτικών εικονογραφήσεων του. Έργα του, ζωγραφικά και χαρακτικά έχουν εκτεθεί στην Ελλάδα, σε μεγάλες θεματικές εκθέσεις που έχουν διοργανωθεί στην Εθνική Πινακοθήκη, Μουσεία και Ιδρύματα τέχνης. Το ΜΙΕΤ χάρη στις πλούσιες συλλογές τους, τον τίμησε με μία έκδοση αναλυτικού καταλόγου “Δημήτρης Γαλάνης: Τα εικονογραφημένα βιβλία” (πλήρης καταγραφή 152 τίτλων βιβλίων και άλλων εντύπων του χρονικού διαστήματος 1904-1962). Η έκδοση αυτή καθώς και η ομότιτλη έκθεση που διοργανώθηκε στο Μέγαρο Εϋνάρδου κατάδειξε την μεγάλη ποικιλία και σημαντική αισθητική εμβέλεια των έργων του. Εκτέθηκαν τεκμήρια (προσχέδια, μακέτες, πλάκες χαρακτικής, σημειώσεις), από το Μουσείο της Μονμάρτης, σε πτέρυγα του οποίου στεγαζόταν για περισσότερα από πενήντα χρόνια το σπίτι και το ατελιέ του.
Οι Έλληνες χαράκτες που τον συνάντησαν, μαθήτευσαν και δούλεψαν κοντά του, τον θεώρησαν “πατέρα και δάσκαλο της νεοελληνικής χαρακτικής”, αφού μέσω του έργου του γνώρισαν την σύγχρονη ευρωπαϊκή χαρακτική. Αισθητικά ο Γαλάνης επηρεάστηκε από τα διδάγματα του ιμπρεσιονισμού και την κυβιστική δομική των συνθέσεων στο χώρο, χωρίς όμως να προσχωρήσει τεχνοτροπικά στον κυβισμό ή στα άλλα ανατρεπτικά κινήματα που είχαν αναπτυχθεί στην παρισινή εικαστική σκηνή. Παράμεινε στα πλαίσια των κλασικών δομών και αναπαραστατικών αντιλήψεων που είχε διδαχθεί στην ΑΣΚΤ, εφαρμόζοντας όμως μια ρεαλιστική ρυθμολογία των σχηματικών όγκων, με άμεσες αφαιρετικές διατυπώσεις. Έδωσε ώθηση στα χαρακτικά είδη της ξυλογραφίας και της οξυγραφίας και η διδασκαλία του βασίστηκε στην επιμονή του για άρτια τεχνική επεξεργασία και την συνθετική αρμονία μορφών και περιβάλλοντος. Σε ορισμένα έργα του, ιδιαίτερα με γυναικείες φιγούρες, σε εσωτερικό η εσωτερικό χώρο, διακρίνεται η έντονη σχέση της οπτικής του με αυτήν του ώριμου Αντρέ Ντερέν. Μια σχέση κυριολεκτικά αμφίδρομη που οι εικαστικοί καρποί της επηρέασαν αρκετούς από τους Έλληνες καλλιτέχνες που είχαν μεταβεί για μεταπτυχιακές σπουδές ή εργαζόντουσαν στο Παρίσι μέχρι το 1934 καθώς και όσους ήταν συντονισμένοι ιδεολογικά στην ατμόσφαιρα της επιζητούμενης ελληνικότητας. Του αισθητικού ιδεολογήματος δηλαδή που προώθησε η γενιά του 1930 σε μια προσπάθεια συγχρωτισμού και σύζευξης της παράδοσης με το μοντέρνο πνεύμα. Χαρακτηριστικά αυτής της εκφραστικής επιρροής του Γαλάνη αναγνωρίζονται σε πρώιμα έργα του Σπύρου Βασιλείου, σε έργα του Αγήνορα Αστεριάδη. του Πολύκλειτου Ρέγκου, του Νίκου Νικολάου, του Δημήτρη Γιολδάση κ.α. Κατεξοχήν είναι εμφανής σε έργα της πρώιμης περιόδου του ζωγράφου Κώστα Ηλιάδη που θεματογραφικά και τεχνοτροπικά αφομοίωσε θετικά τα μαθήματα του Γαλάνη στο Παρίσι, αν και αργότερα προσχώρησε στην αφηρημένη τέχνη και τον κονστρουκτιβισμό. Επίσης σε πολλά έργα-μελέτες του Γιάννη Τσαρούχη που τον θεωρούσε έναν από τους βασικούς δασκάλους του. Το όνομα του Γαλάνη περιλαμβάνεται σε γαλλικούς καταλόγους τέχνης και έγκριτα λεξικά, ενώ συχνά εμφανίζονται χαρακτικά του σε δημοπρασίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Σημαντικός καθηγητής της χαρακτικής και παραγωγικός δημιουργός δούλεψε με αισθητική συνέπεια εμπλουτίζοντας και καθιερώνοντας με λιτότητα, ολιγοχρωμία και κορεσμένο φως, τοπία της Ελλάδας και μορφές μοντέλων εκ του φυσικού, αναδεικνύοντας με παραδοσιακή αύρα σύγχρονες πτυχές τους. Με την τεχνική του επιδεξιότητα έδωσε στους νεότερους καλλιτέχνες της εποχής του δυνατότητες γερών εφοδίων για την τέχνη . ώστε να προχωρήσουν με αυτοπεποίθηση στην πολυμορφική μοντερνιστική κοσμογονία.
Ο Δημήτρης Γαλάνης
& οι Δυναμικές Χαρακτικές του Φόρμες
Ο χαράκτης και ζωγράφος Δημήτρης Γαλάνης γεννήθηκε το 1882 στην Αθήνα. Αφήνοντας την Σχολή Μηχανικών του Πολυτεχνείου ξεκίνησε την καλλιτεχνική του καριέρα στο τμήμα ζωγραφικής του Σχολείου Καλών Τεχνών στην Αθήνα, όπου σπούδασε κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του τροφοδοτούσε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής με σκίτσα του. Συνέχισε στο Παρίσι. όπου εγκαταστάθηκε το 1900, με σπουδές στην Ecole des Beaux Arts. Βιοπορίστηκε για πολλά χρόνια ως σκιτσογράφος-γελοιογράφος σε εμβληματικά περιοδικά του είδους αυτού, τόσο στην Γαλλία όσο και στην Γερμανία. Για πρώτη φορά εξέθεσε στα 1904 στο Salon National και στο Salon d’ Automne, ενώ έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στην καλλιτεχνική γειτονιά της Μονμάρτης . Στο Παρίσι σχετίστηκε με κορυφαίους καλλιτέχνες όπως οι Πικάσο, Μπρακ, Ματίς, Ντερέν, Ντυφύ, ο Γκρίς, Μαγιόλ και συμμετείχε μαζί τους σε ομαδικές εκθέσεις. Το 1912 συμμετείχε με έργα του στην ομάδα των κυβιστών “Χρυσή τομή” και δύο χρόνια μετά στο “Σαλόνι των Ανεξάρτητων” με τρεις χαρακτηριστικές τοπιογραφίες του. Το 1914 κατατάγηκε στη Λεγεώνα των Ξένων και την διετία 1916-1918 διατέλεσε διερμηνέας του γαλλικού στρατού στην Κέρκυρα.
Κατά την δεκαετία 1920-1930 εγκατέλειψε σταδιακά την ζωγραφική και αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη χαρακτική και την εικονογράφηση βιβλίων έχοντας στην κατοχή του την αυθεντική πρέσα του Εντγκάρ Ντεγκά. Συνεργάστηκε με διάσημους συγγραφείς όπως ο Αντρέ Μαλρώ, ο Αντρέ Ζιντ, ο Ζαν Μωρεάς, ο Πωλ Βαλερύ κα. για λογαριασμό σπουδαίων τυπογράφων και εκδοτικών οίκων όπως οι Editions de le Nouvelle Revue Française, Librairie Gallimard, Editions Kra, George Crèts, Editions de la Prélade. Η πρώτη έκθεση του στην Αθήνα έγινε το 1928 στο “Ιλίου Μέλαθρον” οικία Σλήμαν και η απήχηση της ήταν πολύ σημαντική. Τα έργα του έγιναν υποδείγματα μιας χαρακτικής τέχνης που ήταν πλέον ανεξάρτητη και είχε υποδειγματικές δυνατότητες δημιουργίας τοπικής σχολής χαρακτικής τέχνης. Το 1934, καταξιωμένος πλέον εικονογράφος, φιλοτέχνησε για την Γαλλική Δημοκρατία το διάσημο του γραμματόσημο Lc Coq Gaulois _o γαλατικός κόκορας. Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας από τους Γερμανούς το 1945, εκλέχτηκε καθηγητής ξυλογραφίας στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού όπου δίδαξε μέχρι το 1952. Την ίδια χρονιά 1945 εκλέχθηκε ισόβιο μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1950, έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Στην Ελλάδα επέστρεφε οριστικά το 1965. Αποβίωσε πλήρης ημερών ένα χρόνο αργότερα το 1966.
Η εξπρεσιονιστική τόλμη
του νεαρού ζωγράφου Egon Schiele
O Έγκον ΣΙλε γεννήθηκε το 1890 στην Κάτω Αυστρία. Ο πατέρας του εργαζόνταν στους αΑυστριακούς Σιδηροδρόμους. Η μητέρα του, Μαρί Σουκούποβα ήταν γεννημένη στη Βοημία. Όταν ο Σίλε ήταν 15, ο πατέρας του πέθανε από σύφιλη και κηδεμόνας του έγινε ο θείος του Λέοπολντ Τσίχατσεκ. ο οποίος, αν και ήταν δυσαρεστημένος που δεν ενδιαφερόταν για τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις, αναγνώρισε το ταλέντο του στη ζωγραφική. Το 1906 ξεκίνησε να σπουδάζει στην Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης ωστόσο, την επόμενη χρονιά, ο Σίλε εγκατέλειψε την σχολή, καθώς ήταν απογοητευμένος από την παραδοσιακή αυστηρότητα της. Σε ηλικία 17 ετών συνάντησε τον 45χρονο κορυφαίο ζωγράφο Γκούσταβ Κλίμτ και αναγνώρισε σε αυτόν τον πνευματικό του πατέρα. Ο Γκούσταβ Κλιμτ, ο οποίος από το 1907 είχε ενδιαφερθεί ιδιαίτερα και εμψύχωνε για το ταλέντο του τον νεαρό Σίλε αγόρασε ορισμένους πίνακες του και τον εισήγαγε σε ένα εργαστήριο που ήταν συνδεδεμένο με τον ” Ζετσεσιονισμό ” _το κίνημα απόσχισης από την επίσημη ένωση καλλιτεχνών της αυστριακής τέχνης. Το πρώιμο έργο του προκάλεσε και παρεξηγήθηκε, τα γυμνά του καταδικάστηκαν και τελικά συνελήφθη με την κατηγορία της προτίμησης του για ανήλικα μοντέλα και γυναίκες ελευθερίων ηθών. Τριάντα πίνακες του με γυμνά κατασχέθηκαν τότε από την αστυνομία. Ένας από τους διασημότερους πίνακες του το 1912 είναι “Ο Επίσκοπος και η Μοναχή”, μια ειρωνική, βίαιη και καυστική παράφραση του περίφημου “Φιλιού ” του Κλίμτ. Αρκετά από τα έργα του χαρακτηρίστηκαν ακόμη και πορνογραφικά. Κατηγορούμενος για αυτό το λόγο ο Σίλε δικάστηκε και τελικά φυλακίστηκε επειδή ορισμένοι από τους πίνακες του είχαν εκτεθεί σε χώρο που ήταν προσβάσιμος σε παιδιά. Σε ένα πίνακα του μάλιστα είχε απεικονίσει την σύντροφο του σε εναγκαλισμό με τον ανιψιό της. Όσο ήταν φυλακισμένος ζωγράφισε 12 πίνακες που απεικόνιζαν τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής στην φυλακή.
Ο Σίλε το 1915 παντρεύτηκε την Εντίθ Χαρμς, η οποία πόζαρε σε αρκετές συνθέσεις του. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο κλήθηκε να υπηρετήσει στην Πράγα. Πολλοί στρατιωτικοί αναγνώρισαν το ιδιαίτερο ζωγραφικό ταλέντο του και γι’ αυτό τού συμπεριφέρθηκαν ευνοϊκά. Όμως το Φθινόπωρο του 1918 είχε ξεσπάσει η Ισπανική γρίπη, που σκότωσε περίπου 20.000.000 άτομα στην Ευρώπη. Δυστυχώς η σύζυγός του Εντίθ, που ήταν 6 μηνών έγκυος, προσβλήθηκε από αυτήν. Πέθανε στις 28 Οκτωβρίου, ενώ εκείνος τρεις μόνο μέρες μετά τον θάνατο της, μόλις στα 28 του χρόνια. Κατά το διάστημα των τριών ημερών μεταξύ του θανάτου της συζύγου του και του δικού του. ζωγράφισε ορισμένα σκίτσα της Εντίθ, τα οποία ήταν τα τελευταία του έργα. Ο νεαρός αλλά σπουδαίος Αυστριακός ζωγράφος άφησε 300 πίνακες. 17 γκραβούρες και λιθογραφίες, πολλά γλυπτά και περίπου 3.000 σχέδια, ακουαρέλες και γκουάς (σσ. Τα gouache είναι υδατοδιαλυτά, αδιαφανή χρώματα με ματ αποτέλεσμα, παρόμοια με την υδατογραφία _ακουαρέλα, αλλά με μεγαλύτερη καλυπτικότητα και πυκνότητα, επιτρέποντας διορθώσεις. Είναι ιδανικά για τεχνικές με στρώσεις _layering, προσφέροντας ζωντανά χρώματα που στεγνώνουν γρήγορα, ενώ εφαρμόζονται κυρίως με νερό σε χαρτί) Οι γραμμές των συνθέσεων του διαγράφονταν καθαρές, έντονες και βίαιες. Τα σώματα που απεικόνιζε ήταν σχεδόν σκελετικά ή έντονα αισθησιακά.
Τα πορτρέτα παιδιών και ειδικά οι αυτοπροσωπογραφίες του έχουν ασυνήθιστες πόζες, σχεδόν σαν καρικατούρες. Ο Σίλε είχε μελετήσει τις στάσεις ορισμένων τρελών σε ένα ψυχιατρικό άσυλο. Εμπνεύστηκε επίσης τις ιδιότυπες φιγούρες του από τις μαριονέτες. Ζωγράφισε περίπου 100 προσωπογραφίες του, κυρίως γυμνά, με πρόσωπο και σώμα σχεδόν αηοστεωμένα. ή σημαδεμένα από εντυπωσιακό στραβισμό, σαν λογοπαίγνιο για το οικογενειακό του όνομα. Το ρήμα “schielen ” σημαίνει αλληθωρίζω στα γερμανικά και πολλοί κριτικοί στην εποχή του. εχθρικοί στο έργο του, τον αποκαλούσαν έτσι. Ο Σίλε δημιούργησε το εκθαμβωτικό και τολμηρό έργο του σε μια εποχή όπου τα πάντα ήταν σε αναβρασμό: πολιτικές ιδέες, τέχνη, λογοτεχνία, μουσική. Δανείστηκε στοιχεία από τον ερωτισμό του Κλιμτ, αλλά τον απογείωσε, με την εκφραστική άνεση του. με τις απεικονιστικές στρεβλώσεις του, με τις επιτηδευμένες επιμηκύνσεις στις γυμνές φόρμες και κυρίως με τον σεξουαλικό ρεαλισμό του. Ήταν σπουδαίος στις αυτοπροσωπογραφίες του, εξαιρετικός στον τρόπο που χρησιμοποιούσε το χρώμα και ανατρεπτικός στις συνθέσεις του. Αλλά ίσως το πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι η σχεδιαστική του δεινότητα και η γεμάτη αυτοπεποίθηση έμφαση των γραμμών του. Στην τραγικά σύντομη ζωή του και στα μόλις δέκα χρόνια ανεξάρτητης καλλιτεχνικής δραστηριότητας (1908-1918) που έζησε, παρήγαγε μια πλούσια καλλιτεχνική κληρονομιά, η οποία περιλαμβάνει και τα επιμέρους διάσπαρτα έργα στα σημειωματάρια του. Οι πίνακες του χαρακτηρίζονται κυρίως από ψυχογραφική ένταση και ανατομική δυσπλασία. Χαρακτηρίστηκε επίσης και συγκαταλέγεται, ως ζωγράφος του εξπρεσιονιστικού κινήματος, αν και είχε στυλιστικές επιρροές από την Αρ Νουβώ. Το Μουσείο Λέοπολντ της Βιέννης περιέχει την μεγαλύτερη συλλογή έργων του με πάνω από 200 εκθέματα. Άλλες σημαντικές συλλογές έργων του βρίσκονται στο Μουσείο Έγκον Σίλε στη γενέτειρά του Τουλν αν ντερ Ντόναου και στην Πινακοθήκη Μπελβεντέρε στη Βιέννη.
Το 2017 πραγματοποιήθηκε σημαντική αναδρομική έκθεση έργων του στο Μουσείο Albertina που κατέδειξε εμπεριστατωμένα το μέγεθος της ριψοκίνδυνης προσφοράς και της επιρροής του. Θεωρήθηκε η πιο ολοκληρωμένη παρουσίαση των έργων του Αυστριακού καλλιτέχνη από το 1948. Η έκθεση αυτή κατέδειξε σταδιακά και αναλυτικά την αισθητική προοπτική για την υφολογική εξέλιξη του Σίλε κατά την διάρκεια μιας έντονα παραγωγικής δεκαετίας που έληξε απότομα από τον πρόωρο θάνατό του. Παρουσίασε αναλυτικά κάθε στάδιο της καριέρας του. από τα πρώτα του έργα, ενώ σπούδαζε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης που ήταν επηρεασμένα σε μεγάλο βαθμό από την συμβολιστική και διακοσμητική αύρα των έργων του Κλίμτ και τον βιεννέζικο Μοντερνισμό της Απόσχισης. Ολοκληρώθηκε με το εκφραστικό βιωματικό φάσμα και την παραστατική ροπή των έργων των τελευταίων χρόνων της ζωής του. που χαρακτηρίζονται από εξπρεσιονιστική σωματική περιγραφή, ριζοσπαστική χρήση του χρώματος και συνταρακτικά ερωτικά μοτίβα με ανθρώπινες φόρμες που αναπνέουν.
_ Κώστας Ευαγγελάτος
Ζωγράφος, λογοτέχνης, θεωρητικός της τέχνης.
Ο φυτικός κόσμος
στα διαδραστική έργα του εικαστικού διδύμου Hantou
Η Pascale Weber γεννήθηκε στο Παρίσι αλλά πέρασε την παιδική της ηλικία στην Ινδονησία. Μετά από μακρά διαμονή στις ΗΠΑ και στο Μεξικό, επέστρεψε στο Παρίσι όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη γραφιστική και στο σχεδιασμό χώρου στην Ανώτατη Σχολή Βιομηχανικού Σχεδιασμού. Πραγματοποίησε την διατριβή της στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης σχετικά μετά ερευνητικά της ενδιαφέροντα, τα οποία επικεντρώνονται στις σωματικές πρακτικές και στη συμβολή τους στη σχέση με το περιβάλλον και τον φυτικό κόσμο. Διδάσκει στο πανεπιστήμιο Paris l Pantheon-Sorbonne παράλληλα με την πολύπτυχη εικαστική της δράση που περιλαμβάνει performances, σχέδια, φωτογραφίες, κατασκευές, happenings κ.α. Μαζί με τον Jean Delsaux σχεδίασαν και πραγματοποίησαν από το 2012 μέχρι σήμερα, στην Ευρώπη, την Βόρεια Αφρική, την Ασία, την Βόρεια και Νότια Αμερική, την Αρκτική και τη ζούγκλα του Ισημερινού, πολλές performance με κύρια θεματική τους την σχέση σώματος και βλάστησης. Performance της πραγματοποιήθηκαν και στην Ελλάδα, αρχικά στα Κύθηρα, ως απάντηση στο άγχος εξαιτίας της πανδημίας και τις αυταρχικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν για να αναχαιτιστούν τα διαδοχικά κύματα του covid19 το 2020. Το 2021 η Πασκάλ Γουέμπερ για την εικαστική τριλογία σώμα / αντικείμενο / φυτικός κόσμος πραγματοποίησε εργαστήριο με φοιτητές στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, οι οποίοι δημιούργησαν την performance “Κήποι εν κινήσει”. Παράλληλα, πραγματοποίησε ένα εργαστήριο στο Κέντρο Μελέτης Νεώτερης Κεραμικής, στο οποίο κάλεσε τους συμμετέχοντες σε ένα tableau-vivant με τα κεραμικά έργα που δημιούργησαν. Το 2023 πραγματοποίησε στην λίθινη “Μωβ Σκηνή” του κήπου της Πινακοθήκης Villa Ροδόπη ART-EST, που έχω ιδρύσει στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς την performance Cannibal Ritual | Καννιβαλική Τελετή. Στρώθηκε ένα τραπέζι με λαχανικά που είχαν συναρμολογηθεί σε ψευδοσυνθετικά αναθηματικά αγάλματα. Ορισμένα ήταν άσεμνα και αστεία, άλλα πολεμοχαρή και τρομακτικά, άλλα επιβλητικά, εξορκιστικά και προστατευτικά.
Η Πασκάλ σαν μέντιουμ ιερούργησε στη θυσία μιας φυτικής φιγούρας και στην συνέχεια τεμάχισε τα χορτοφαγικά τοτέμ και αφαίρεσε προσεκτικά τους σπόρους τους, επικαλούμενη τους θεούς της αγροτικής γονιμότητας. Η τελετουργική παράσταση έγινε με χορηγία του τμήματος τεχνών της Σορβόνης και είχε σημαντική απήχηση. Ακολούθησε το 2024 η ομαδική έκθεση “Τέχνη, Ερωτισμός, Οικολογία” στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) στην Αθήνα, ως αντίστιξη στο ομώνυμο συμπόσιο που συνδιοργάνωσε το University Paris 1, με την Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία. Συγκεντρώθηκαν εικαστικά έργα που μαρτυρούσαν την ζωτική και συμβολική σχέση του σώματος με το φυσικό ή τεχνητό περιβάλλον. Συμμετείχαν καλλιτέχνες διαφόρων εθνικοτήτων, ενώ τα έργα είχαν εγκιβωτιστεί.. Εν μέρει ήταν μια «έκθεση σε βαλίτσα», αναφορά στο “boites en valise” του Marcel Duchamp. 
Τα κομμάτια τέχνης σηματοδότησαν την ευθραυστότητα της εμπειρίας στο μυστήριο της ερωτικής επιθυμίας και της υβριδικότητας. Όπως διατυπώθηκε: Είναι ευτύχημα που αυτή η έκθεση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στον τόπο του Έρωτα, της Αφροδίτης, της Σαπφούς. του Ορφέα, του Πάνα, όλων των ειδών Σατύρων και υβριδικών όντων, στο λίκνο μιας μυθολογίας που διαπερνά ολόκληρη την Ευρώπη και βοηθά να ζούμε σε αυτή την ερωτική, απαραίτητη, αμοιβαία και συνεχή ανταλλαγή με την “σάρκα του κόσμου”. 
Τα τελευταία χρόνια, η Weber δημιουργεί δοχεία – από λινό, βαμβάκι, πέτρα (έτοιμα για χρήση) και κυρίως από πηλό chamottee για να μπορούν τα φυτά να μεταφερθούν. Αποκαλεί αυτά τα δοχεία rthèses (καλλιτεχνικοί νάρθηκες), καθιστώντας αυτά τα τεχνουργήματα ένα στήριγμα για τη φροντίδα και την αποκατάσταση του σώματος, όσο και ένα σύμπτωμα της αμέλειάς μας, όντας παράλληλα ένα φανταστικό εργαλείο για την διατήρηση των φυτών. Η ιστορικός τέχνης Ευαγγελία Νάκα επισημαίνει: “Ο πληθυντικός που διαπνέει τις performances της Pascale Weber συναρθρώνει το προσωπικό (σώμα) με το συλλογικό (φύση) και με μία ύλη (κεραμικό έργο) που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο σύνδεσμος μεταξύ των δύο. στο πνεύμα μίας ολιστικής δράσης που αγγίζει ριζοσπαστικά και βαθιά τα πιο ευαίσθητα ζητήματα του σύγχρονου πολιτισμού, όπως τη μετακίνηση πληθυσμών, την αναθεώρηση του τόπου και την πολύτιμη συμβολή του σώματός μας σε μία νέα οικοσοφία”. Τα κεραμικά που κατασκευάζονται από το δίδυμο “Hantu” και τους συμμετέχοντες στις εικαστικές δράσεις υλοποιούν μια αφήγηση στην οποία τίθεται το ζήτημα της επιβίωσής, της αντίστασής στην καταστροφή μιας πολιτιστικής κληρονομιάς, όσο και σε εκείνη των φυσικών χώρων, και της φροντίδας (…)
