Tribuna Popular \ όργανο του ΚΚ Βενεζουέλας: το Κόμμα μας (PCV) εκφράζει για πολλοστή φορά την ανησυχία του σχετικά με την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης της εργατικής τάξης και προειδοποίησε για τα συνεχή μέτρα που επιδιώκουν να αποδυναμώσουν _μέχρις εξαφάνισης τα εργασιακά δικαιώματα στη χώρα. Ο Σοσιαλισμός Παραμένει η Ελπίδα του Λαού!
Φάνηκε ποιος υπηρετεί τον ιμπεριαλισμό, καταγγέλλει το ΚΚ Βενεζουέλας
«Δεν είναι η ώρα του επιμερισμού των ευθυνών». «Προφανώς δεν είναι τώρα η στιγμή να μιλήσουμε για τις όποιες ελλείψεις έχουν φέρει αυτή τη φωτιά…
Venezuela
Η Jackeline López, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του PCV, σημείωσε ότι ήδη συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια χωρίς αύξηση του κατώτατου μισθού. “Θα ψήσουμε ένα κέικ και θα το πάμε στο Υπουργείο Εργασίας για να τιμήσουμε την τέταρτη επέτειο από την μη λήψη μισθού διαβίωσης από τους εργαζόμενους, κάτι που αποτελεί πλήρη παραβίαση του Συντάγματος”, δήλωσε. Η κομμουνίστρια ηγέτιδα επεσήμανε ότι το PCV βλέπει καθαρά ότι οι προτάσεις που προωθεί η κυβέρνηση δεν στοχεύουν στην ανάκτηση μισθών ή εγγυήσεων εργασίας _το αντίθετο:
“Οι προτάσεις των αστών δεν στοχεύουν στη βελτίωση των μισθών ή στην αποκατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων. Αντίθετα, συναντώνται με επιχειρηματικούς τομείς, μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων των οποίων οι λύσεις επηρεάζουν άμεσα τον Οργανικό Νόμο περί Εργασίας”, δήλωσε.
Σύμφωνα με την López, οι συζητήσεις που προωθούν οι “επιχειρηματικοί τομείς” περιλαμβάνουν μέτρα που αποδυναμώσουν την ασφάλεια εργασίας και εξαλείφουν κάθε υπόλοιπο μηχανισμών αποζημίωσης για τους εργαζόμενους που έχουν πληγεί από την κρίση. “Αυτό που προσπαθούν να επιτύχουν με αυτή τη μεταρρύθμιση είναι να καταστρέψουν τα υπολείμματα ασφάλειας στην εργασία και να εξαλείψουν στοιχειώδεις μισθούς και εργασιακές παροχές. Υπάρχει ακόμη και συζήτηση για τη μη αποζημίωσης σε όσους έχουν χάσει τα δικαιώματά τους κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας”, προειδοποίησε.
Η επικεφαλής του PCV επέκρινε επίσης τις προτεινόμενες προσαρμογές των μισθών, τις οποίες θεώρησε ανεπαρκείς. “Σήμερα έχουμε ήδη έναν μισθό (ημερομίσθιο _βλ.παρακάτω) που είναι λιγότερο από 0,50 δολάρια. Φανταστείτε πού θέλουν να μας οδηγήσουν με αυτές τις προτάσεις, οι οποίες δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη συνταγή του διεθνούς επιχειρηματικού τομέα για τη συνέχιση της μείωσης των πιθανοτήτων της εργατικής τάξης να έχει αξιοπρέπεια στην εργασία με μισθούς που να καλύπτουν τις στοιχειώδεις ανάγκες μας, είπε. 
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PCV) υποστηρίζει την κινητοποίηση της 12ης Μαρτίου στο Καράκας, από την Πλατεία Μορέλος μέχρι την Εθνοσυνέλευση, χαιρετίζοντας την έκκληση που απηύθυναν οι εργατικές και επαγγελματικές οργανώσεις. “Χαιρετίζουμε την κινητοποίηση που διοργανώνεται από τομείς εργαζομένων. Είναι μια πρωτοβουλία με μια λίστα αιτημάτων που επικεντρώνονται στην αποκατάσταση των μισθών, των συντάξεων και των εργασιακών δικαιωμάτων”, δήλωσε και κάλεσε σε ευρεία συμμετοχή της εργατικής τάξης.
“Είναι απαραίτητη η επείγουσα οργάνωση και η συμμετοχή της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Όσο μεγαλύτερη είναι η δύναμη και η πίεση, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να ακουστεί η φωνή των εργαζομένων και να εκπληρωθεί το Άρθρο 91 του Συντάγματος”.
σσ. το Άρθρο 91 μιλά “εγγυάται” το δικαίωμα κάθε εργαζομένου σε μισθό επαρκή για να ζει με αξιοπρέπεια, καλύπτοντας τις βασικές ανάγκες του ίδιου και της οικογένειάς του, καθορίζοντας την υποχρέωση του κράτους να προσαρμόζει τον κατώτατο μισθό διαβίωσης ετησίως, λαμβάνοντας ως σημείο αναφοράς το κόστος του βασικού καλαθιού τροφίμων.
Βασικά σημεία του (CRBV): Μισθός διαβίωσης: Δικαίωμα σε αμοιβή που επιτρέπει την κάλυψη των υλικών, κοινωνικών και πνευματικών αναγκών. Ελάχιστος μισθός διαβίωσης: Προσαρμόζεται ετησίως με βάση το κόστος του βασικού καλαθιού τροφίμων. Ίση αμοιβή: Εγγύηση ίσης αμοιβής για ίση εργασία. Καθιερώνει το δικαίωμα των εργαζομένων να συμμετέχουν στα κέρδη της εταιρείας. Τρέχον πλαίσιο: Παρά τη συνταγματική αυτή εντολή, η οικονομική κρίση και ο πληθωρισμός διαβρώνουν καθημερινά την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η πλήρης συμμόρφωση απαιτεί μια “άλλη οικονομική δομή που συνδέει την παραγωγικότητα με το κόστος ζωής”.
Η Λόπεζ αναφέρθηκε επίσης στις κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν στις 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, σε διάφορες περιοχές της χώρας.
“Οι γυναίκες συνεχίζουν να επωμίζονται το βάρος της κρίσης. Πολλές εργάζονται σε τρεις δουλειές για να στηρίξουν τις οικογένειές τους», ενώ σύμφωνα με την ίδια, τα κύρια αιτήματα των γυναικείων κινημάτων περιλαμβάνουν την ανάκτηση των μισθών, την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας και την εφαρμογή δημόσιων πολιτικών που αντιμετωπίζουν τις συγκεκριμένες ανάγκες των γυναικών”.
Κηδεμονία των ΗΠΑ επί των πόρων της Βενεζουέλας: κατήγγειλε την πρόσφατη παρουσία υψηλόβαθμων Αμερικανών αξιωματούχων που συνδέονται με τον ενεργειακό τομέα. “Κάθε νέα κηδεμονία των ΗΠΑ που φτάνει στη Βενεζουέλα φαίνεται να φέρνει εντολή για τροποποίηση των νόμων μας και διευκόλυνση του ελέγχου των πόρων της χώρας”, δήλωσε. Η López κατήγγειλε επίσης την έλλειψη διαφάνειας σε αυτές τις διαδικασίες. “Υπογράφονται συμφωνίες με εταιρείες εξόρυξης και πόροι όπως ο χρυσός πωλούνται με πλήρη αδιαφάνεια. Οι λογαριασμοί που παρουσιάζει η κυβέρνηση δεν αθροίζονται για τον λαό της Βενεζουέλας”, επεσήμανε.
Επανέλαβε επίσης τη θέση του PCV κατά αυτού που περιέγραψε ως νέες μορφές νεοαποικιοκρατίας. “Οι ΗΠΑ δεν μας βλέπουν ως εταίρους_ μας βλέπουν ως την αυλή τους και ως έδαφος για την εξόρυξη πόρων”, υποστήριξε. Τέλος, η López εξέφρασε αλληλεγγύη προς τους πληθυσμούς του Sucre και της Nueva Esparta, που πλήττονται από την έλλειψη νερού, και απαίτησε επείγουσα αντίδραση από την εκτελεστική εξουσία. “Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς νερό, όπως ακριβώς δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς τροφή, υγεία ή κοινωνική ασφάλιση. Απαιτούμε μια πολιτική έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση της κρίσης νερού που πλήττει αυτές τις περιοχές”, κατέληξε.
Νέα δημοσιεύματα για επαφές Ροντρίγκες – ΗΠΑ πριν τη στρατιωτική επίθεση στη Βενεζουέλα
Στη Βενεζουέλα, η έννοια του παραδοσιακού ημερομισθίου είναι σύνθετη λόγω του υπερπληθωρισμού και της δομής των αμοιβών που βασίζεται σε επιδόματα. Με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία για το 2024-2025:
- Κατώτατος Μισθός: Ο επίσημος κατώτατος μηνιαίος μισθός παραμένει σταθερός στα 130 μπολιβάρ (VES) από τον Μάρτιο του 2022. Με την τρέχουσα ισοτιμία, αυτό αντιστοιχεί σε λιγότερο από 4-5$. Το 2008 άρχισε να κυκλοφορεί το “bolívar fuerte” = “ισχυρό μπολίβαρ” με ισοτιμία (!!!) 1\1000 και ακολουθήθηκε από το “μπολίβαρ σομπεράνο”. Στη συνέχεια υιοθετήθηκε το πετρό ως νόμισμα και από το 2021 παράλληλα το “μπολίβαρ ντιχιτάλ” … κυριολεκτικά μύλος και θάψιμο του λαϊκού εισοδήματος
- Συνολικό Ελάχιστο Εισόδημα (Income Comprehensive): Η κυβέρνηση έχει θεσπίσει ένα σύστημα επιδομάτων (bonuses) που καταβάλλονται σε δολάρια ή στην αντίστοιχη αξία τους σε bolívar, μόνο για τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα.
- Υπάρχει το λεγόμενο Cestaticket = Επίδομα Τροφίμων _μόνο για “άπορους” ~$40.
- Bono de Guerra Económica _Επίδομα Οικονομικού Πολέμου: ~680 Bolívares (~1€)
- Ημερομίσθιο: Αν υπολογιστεί το συνολικό μηνιαίο εισόδημα (συμπεριλαμβανομένων των επιδομάτων), το μέσο ημερομίσθιο για έναν χαμηλόμισθο εργαζόμενο κυμαίνεται γύρω στα 3,5-4,5$
Το κόστος ζωής στη Βενεζουέλα είναι απαγορευτικό για τους ντόπιους λόγω υπερπληθωρισμού, με βασικούς μισθούς να μην καλύπτουν ούτε τα στοιχειώδη τρόφιμα. Ο λαός με τα χρήματα που παίρνει το μήνα μπορεί να αγοράσει μόνο ένα κιλό τυρί.
Υπάρχει ένας όρος στα οικονομικά που ονομάζεται Resource Curse _Η Κατάρα των Πόρων, που βρίσκει τραγική εφαρμογή στη Βενεζουέλα της τελευταίας δεκαετίας και του σήμερα. Καθώς το 2026 βρίσκει τη χώρα σε ένα ιστορικό σημείο καμπής, μετά τις πρόσφατες πολιτικές ανατροπές και την αβεβαιότητα της μετάβασης, τα δεδομένα αποκαλύπτουν μια σκληρή πραγματικότητα. Η Βενεζουέλα σήμερα δεν είναι απλώς ένα κράτος σε κρίση. Είναι μια χώρα σε αδιέξοδο. Μια χώρα που βρίσκεται πάνω στον μεγαλύτερο ενεργειακό θησαυρό του πλανήτη, κι όμως αδυνατεί να θρέψει πάνω από το ένα τέταρτο του πληθυσμού της.
Όπως αναφέρει σωστά το ΒΗΜΑ __Η οικονομική ιστορία είναι αμείλικτη. Τη δεκαετία του 1970, η Βενεζουέλα ήταν η πλουσιότερη χώρα της Νότιας Αμερικής, με κατά κεφαλήν ΑΕΠ υψηλότερο από αυτό της Ισπανίας και της Ελλάδας, προσελκύοντας μετανάστες από την Ευρώπη.
Σήμερα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το ΑΕΠ έχει συρρικνωθεί από το 2013 κατά σχεδόν 80%, μια πτώση που ξεπερνά σε μέγεθος ακόμη και την οικονομική κατάρρευση των ΗΠΑ κατά τη Μεγάλη Ύφεση του 1929. Αυτή η «υποδόρια» καταστροφή αποτελεί μια μοναδική περίπτωση στα χρονικά της σύγχρονης οικονομίας.
Όπως επιβεβαιώνουν τα στοιχεία του OPEC και της Αμερικανικής Υπηρεσίας Ενέργειας (EIA), η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου παγκοσμίως.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα, η χώρα διαθέτει 303,2 δισεκατομμύρια βαρέλια, αφήνοντας πίσω της τη Σαουδική Αραβία (267,2 δισ.) και διατηρώντας αποθέματα σχεδόν επταπλάσια από αυτά των Ηνωμένων Πολιτειών. Θεωρητικά, με τις τρέχουσες τιμές του αργού πετρελαίου, κάθε πολίτης της θα μπορούσε να απολαμβάνει ένα στοιχειώδες.
