Το νέο _τηλεοπτικό καταρχήν (8 επεισοδίων), δράμα εποχής υποσχόταν πολιτική ίντριγκα και επική αφήγηση με ηρωικές μάχες _πάντα με τα συμπαρομαρτούντα (έρωτες κλπ. ανθρώπινες αδυναμίες), αλλά είδαμε τελικά μόνο κωμικά κλισέ και άπειρες ιστορικές αυθαιρεσίες _γενικά απογοήτευση πολύ περισσότερο λόγω εμπλοκής του γενικά ποιοτικού BBC (και δεν αποτελεί άλλοθι η συμπαραγωγή με το αμερικανικό CBS)
Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας||
Ιστορική παρωδία αλά Monty Python
Από τη μια ο Γουλιέλμος Guillaume le Conquérant, δούκας της Νορμανδίας _Κατακτητής ή Νόθος (δούκας _7χρονος από το 1035 και αργότερα βασιλιάς της Αγγλίας _από το 1066 έως τον θάνατό του το 1087), γεννημένος το 1028, απόγονος του ιδρυτή του Οίκου, Βίκινγκ Ρόλλο, και διάσημος για την κατάκτηση της Αγγλίας, θέτοντας τις βάσεις για τη δυναστεία του στην περιοχή κι απ΄ την άλλη ο Χάρολντ, κόμης της Ανατολικής Αγγλίας, δύο άντρες που η μοίρα τούς έφερε αντιμέτωπους στη Μάχη του Χέιστινγκς το 1066, μια αναμέτρηση που έδωσε τον έλεγχο της Αγγλίας στους Νορμανδούς. Από σύμμαχοι χωρίς φιλοδοξίες για το στέμμα, μετατράπηκαν σε άσπονδους εχθρούς και διεκδικητές του αγγλικού θρόνου, μέσα από συγκυρίες, προσωπικές φιλοδοξίες και οικογενειακές ίντριγκες. Τζίφος λοιπόν _άντε να βάλουμε κι ένα “σχεδόν” η πολυδιαφημισμένη και πολυαναμενόμενη σειρά King & Conqueror (Βασιλιάς & Κατακτητής) _5\10 στο imdb.
Το 1ο επεισόδιο με τίτλο “Invitation”_”Πρόσκληση” ανέβηκε 24-Αυγ: είμαστε στο 1042, και ο Edward the Confessor στέφεται βασιλιάς, θέτοντας τέλος σε μια δεκαετία εμφυλίου πολέμου μεταξύ των πιο ισχυρών οικογενειών της Αγγλίας. Ο πατέρας του, κόμης του Wessex, ο οποίος δεν ήθελε να ακούσει τις ανησυχίες του γιου του, συγκρούεται με τη μητέρα του Εδουάρδου, Λαίδη Emma, στη στέψη, ενώ ο Χάρολντ δημιουργεί σχέση με τον Γουίλιαμ αφού τον έσωσε από ληστές στο δρόμο για το Λονδίνο. Ο Γουίλιαμ σοκάρεται όταν η Έμμα στρέφεται εναντίον της οικογένειας του Χάρολντ ενώ η Έντιθ, η σύζυγος του Harold, αποκαλύπτει μια πλεκτάνη της Έμμα για να καταστρέψει τον Οίκο Wessex, καθώς η Έμμα είναι αποφασισμένη ότι ένα παιδί με αίμα Ουέσσεξ δεν θα ανέβει στο θρόνο… __ ο νέος βασιλιάς δεν είναι σε θέση να φέρει σταθερότητα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του μη αποκτώντας κληρονόμο κλπ μπλα μπλα
Επόμενα _ένα τη βδομάδα
- _2 “The Sins of the Father”_ Οι αμαρτίες του Πατέρα 25-Αυγ
- _3 “Brothers” _αδέρφια
- _4 “So Be It” _ας γινει έτσι
- _5 “The Beast in the Mirror” _ το τέρας στον καθρέφτη 14-Σεπ
- _”Damage” η Βλάβη 21-Σεπτ
- _7 “Cost of War” το κόστος του πολέμου 28-Σεπ TBA και _τέλος όχι γιατί αναγγέλθηκε 2η σεζόν
- _8 “The Hand of God” το χέρι του θεού 5-Οκτ
Παρά, το δυνατό καστ (Τζέιμς Νόρτον, Νικολάι Κόστερ-Βαλντάου) και την προσεγμένη κινηματογράφηση, η αφήγηση παραπαίει εξαιτίας ενός σεναρίου που ανακυκλώνει τετριμμένα κλισέ και βασίζεται σε διαλόγους οι οποίοι άλλοτε ακούγονται πομπώδεις για να αντανακλούν το ιστορικό πλαίσιο και άλλοτε υπερβολικά σύγχρονοι. Οι θεατές «μπερδεύονται» και η ατμόσφαιρα εποχής υπονομεύεται. Ακόμα πιο απογοητευτική είναι η σχέση της σειράς με την ιστορική αλήθεια: αντί να αξιοποιήσει το υλικό μιας περιόδου γεμάτης δολοπλοκίες και συναρπαστικές προσωπικότητες –όπως έκανε με τεράστια επιτυχία το Wolf Hall, τηλεοπτική παραγωγή του BBC που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Χίλαρι Μαντέλ– το King & Conqueror πλάθει έναν ιλουστρασιόν κόσμο γεμάτο ήρωες-καρικατούρες και καταφεύγει σε κραυγαλέες αυθαιρεσίες.
Στο τέλος, αυτό που μένει είναι μια σειρά που, παρά την αισθητική δύναμη στη σκηνοθεσία και τους εξαιρετικούς ηθοποιούς, μένει μετέωρη ανάμεσα στα πραγματικά γεγονότα και στη μυθοπλασία, ίσως επειδή προσπαθεί υπερβολικά πολύ ώστε να καταστήσει εύπεπτη την αγγλική ιστορία για το αμερικανικό κοινό. Έτσι, όσοι περιμένουν ιστορική ακρίβεια θα απογοητευτούν, ενώ όσοι αναζητούν καθαρή φαντασία θα βρουν πιο ενδιαφέρουσες επιλογές αλλού.
ℹ️ Πρωταγωνιστούν: Τζέιμς Νόρτον, Νικολάι Κόστερ-Βαλντάου, Ζαν-Μαρκ Μπαρ, Τζούλιετ Στίβενσον.
Βαθμολογία στο Rotten Tomatoes: 60%.
Η σειρά στριμάρεται στην Cosmote ΤV.
Οι επικριτές του King & Conqueror ασχολήθηκαν με την απεικόνιση των ιστορικών γεγονότων της Νορμανδικής Κατάκτησης. Η Rebecca Nicholson των Financial Times θεώρησε τη σειρά “φιλόδοξη και γήινη”, αλλά έκρινε ότι δεν ήταν μια πειστική προσπάθεια “δραματοποίησης μιας περιόδου που δραματοποιείται τόσο σπάνια”. Η Carol Midgley των Times σχολίασε την καλλιτεχνική ελευθερία που πήρε η παραγωγή με διάφορες ιστορικές λεπτομέρειες, αποκαλώντας την “ιστορική ανοησία” αλλά (που) “εξακολουθεί να είναι διασκεδαστική”. Γράφοντας στην Independent, ο Nick Hilton εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την εστίαση της σειράς στο φανταστικό περιεχόμενο και αντιπαρέβαλε την ελάχιστη απεικόνιση της Αγγλίας του 11ου αιώνα με την “οικοδόμηση του κόσμου” των φανταστικών παραγωγών. Η Tilly Pearce των The i Paper επαίνεσε την υποκριτική των Norton και Coster-Waldau, δηλώνοντας ότι η μόνη επιτυχία του δράματος έγκειται στις “δυναμικές ερμηνείες” τους.
















