Δεκάδες χιλιάδες νέοι και νέες _από 1-2-3 ως 100 χρόνων. Εργαζόμενοι, σπουδαστές, φοιτητές και μαθητές, όλοι εκείνοι που κάνουν πράξη το ελπιδοφόρο «ελάττωμα»: Το ότι «ο άνθρωπος ξέρει να σκέφτεται». Εκεί στο Πάρκο Τρίτση συναντιούνται με την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ, δυναμώνουν τη συμπόρευση με το Κόμμα, χτίζουν ακόμα πιο γερά θεμέλια στον αγώνα, στη σύγκρουση με την εξουσία του κεφαλαίου για την ανατροπή του, για τον σοσιαλισμό. Αυτό είναι το 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» που σήμερα μπαίνει σε τροχιά κορύφωσης και ανεμίζει τις σημαίες του ακόμα πιο ψηλά, διατρανώνει το σύνθημα που χτυπάει «νεύρο» σε μια περίοδο που ο κόσμος φλέγεται:
«Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… Ξέρει να σκέφτεται! Με το ΚΚΕ μπροστά για τον σοσιαλισμό!», διατρανώνει το Φεστιβάλ, με κάθε χώρο του, σε κάθε εκδήλωσή του.
Σήμερα Σάββατο, οι εκδηλώσεις κορυφώνονται με τη μεγάλη πολιτική συγκέντρωση, με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, όπου θα χαιρετίσει ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, Θοδωρής Κωτσαντής.
Παρασκευή, στην κεντρική συζήτηση του Φεστιβάλ προβληματιστήκαμε και συζητήσαμε «πόσο μας κοστίζει ο καπιταλισμός»; Γιατί το κόστος του είναι αβάσταχτο για τους λαούς και το Φεστιβάλ το φωνάζει και το καταδεικνύει αυτό απ’ άκρη σ’ άκρη του.
Εντονη διπλωματική κινητικότητα υπάρχει τις τελευταίες μέρες, ενόψει των παραστάσεων που έχουν προγραμματίσει για τον Οκτώβρη στη χώρα μας τα διάσημα ρωσικά μπαλέτα Μπολσόι. Οπως…
Σε μια κατάμεστη Λαϊκή Σκηνή ολοκληρώθηκε ο κύκλος των πλούσιων συζητήσεων του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ- «Οδηγητή» με την κεντρική συζήτηση, με θέμα «Πόσο μας κοστίζει ο καπιταλισμός; Από την ακρίβεια, τον πόλεμο και τη βαρβαρότητα στη σοσιαλιστική διέξοδο». Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Νεκτάριος Τριάντης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, και συντονιστής ο Παντελής Αρζόγλου, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ.
Για ακόμα μια χρονιά, η ΚΝΕ ετοίμασε με μεράκι και ζωντάνια την κεντρική συζήτηση, που χωριζόταν σε θεματικές ενότητες, με προβολές μικρών βίντεο για κάθε θέμα, όπως το τι χάνει τελικά ο λαός από τον καπιταλισμό, πώς αποτυπώνεται η ένταση της εκμετάλλευσης και ποια είναι η σύνδεση με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τι είναι τελικά ο σοσιαλισμός και τι κίνημα χρειάζεται σήμερα.
Η νεολαία είχε μάλιστα τη δυνατότητα να υποβάλει ερωτήματα μέχρι και εκείνη την ώρα μέσω Qr Code που υπήρχε στις καρέκλες, το οποίο «άνοιγε» μια ειδική εφαρμογή.
Ανοίγοντας τη συζήτηση ο Π. Αρζόγλου, τόνισε πως η μαζική συμμετοχή τις 3 μέρες του Φεστιβάλ επιβεβαιώνει και τον τίτλο του πως «Ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται», καθώς οι χιλιάδες νέοι που επισκέφτηκαν τις εκδηλώσεις αναζητούν διέξοδο στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Για αυτό και άλλωστε όπως τόνισε έγινε και η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος, γιατί σήμερα αυξάνεται η δυσαρέσκεια των νέων απέναντι σε αυτά που αντιμετωπίζουν. Γιατί η δυσαρέσκεια φουντώνει για τους χαμηλούς μισθούς, την ακρίβεια κλπ. και διερωτώνται αν υπάρχει άλλος δρόμος, αν υπάρχει διέξοδος σήμερα.
Το ΚΚΕ όχι μόνο απαντά θετικά, αλλά φωτίζει και το περιεχόμενό της, το πώς θα φτάσει ο λαός και η νεολαία ως εκεί. Τόσο οι ενότητες όσο και οι ερωτήσεις φώτιζαν αυτή ακριβώς την προοπτική που βρίσκεται μέσα στον αγώνα για την ανατροπή του σάπιου και βάρβαρου καπιταλισμού που σέρνει τους λαούς από την «μπαρουτοκαπνισμένη» ειρήνη στη φωτιά του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Η διέξοδος βρίσκεται στην πάλη για τον σοσιαλισμό, μια πάλη καθημερινή, ακούραστη που δίνουν οι κομμουνιστές, προβάλλοντας την πιο νέα και προοδευτική ιδέα. Την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η δική μας “κοστολόγηση”
απέναντι στα “κοστολογημένα προγράμματα”:
Να πληρώσει το κεφάλαιο!
Με τον τίτλο αυτό ξεδιπλώθηκε η πρώτη ενότητα της συζήτησης, η οποία ξεκίνησε με βίντεο, όπου η ΚΝΕ έθετε ερωτήματα σε νέους που συναντούσε στον δρόμο. «Πόσο από τον μισθό σου φεύγει για ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο; Πόσες ώρες δουλεύεις πραγματικά; Τι θεωρείς πολυτέλεια, ενώ δεν θα έπρεπε να είναι; Τι έχεις αναβάλλει επειδή δεν βγαίνει; Πόσες μέρες πήγες διακοπές; Τι πληρώνεις σε ενοίκιο, ρεύμα, μετακίνηση, σούπερ μάρκετ κ.λπ.; Μήπως αυτός είναι μόνο ο λογαριασμός που φαίνεται;».
Απαντώντας λοιπόν σε αυτά, ο Ν. Τριάντης σημείωσε πως το κόστος είναι τελικά μια ολόκληρη ζωή που δεν μπορεί ο λαός να ζήσει, καθώς το «μέτρο» για τη λαϊκή οικογένεια είναι οι ίδιες οι ανάγκες της. «Με τι κουράγιο ένας εργαζόμενος να αφιερώσει ποιοτικό χρόνο στην οικογένειά του, όταν γυρνάει σπίτι μετά από 10ωρα – 12ωρα – 13ωρα, όταν δουλεύει και τις Κυριακές, όταν δεν υπάρχουν σταθερά ωράρια, όταν περιδιαβαίνει ανάμεσα στην ανεργία και τη δουλειά χωρίς δικαιώματα», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια τόνισε πως ο καπιταλισμός κοστίζει σε ελεύθερο χρόνο, καθώς υψώνεται τείχος στην πρόσβαση που μπορούν να έχουν οι εργαζόμενοι σε Αθλητισμό, Πολιτισμό, πραγματική μόρφωση και διακοπές.
«Μας κοστίζει και με την απόλυτη βία του συστήματος, με τους σακατεμένους εργάτες από τα εργατικά ατυχήματα, τους νεκρούς ναυτεργάτες για τα ρισκαδόρικα σχέδια των εφοπλιστών στις θάλασσες του πολέμου. Με την εμπορευματοποίηση της Υγείας, τις τραγικές συνέπειες που βιώνουν καθημερινά τα λαϊκά στρώματα», ανέφερε ακόμα, με χαρακτηριστικό το παράδειγμα της πανδημίας και τις συνέπειες της εμπορευματοποίησης της Υγείας.
«Μάλιστα, σε χώρες που χρόνια μας λένε ότι πρέπει να τις έχουμε ως υπόδειγμα, αντί για Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, στελεχωμένα νοσοκομεία, είδαμε ψυγεία – νεκροταφεία, ομαδικούς τάφους και ανελέητο ανταγωνισμό φαρμακευτικών εταιρειών», επισήμανε και πρόσθεσε: «Μας κοστίζει στην ανάγκη να έχουμε το σπιτικό μας, να έχουμε στέγη πάνω από το κεφάλι μας. Από τη μία τα νοίκια έχουν εκτοξευτεί, από την άλλη καραδοκούν τα funds, τα “κοράκια”, να βγάλουν στο σφυρί τους κόπους μας. Όσο για τη φοιτητική στέγη οι εστίες καλύπτουν το 5% των αναγκών, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τις σπουδές». Επομένως, κατέληξε, «έχουμε απέναντί μας ένα ολάκερα εχθρικό, καπιταλιστικό κράτος».
Συνεχίζοντας στην ίδια ενότητα αναφέρθηκε στα κοστολογημένα προγράμματα της ΝΔ, του Τσίπρα, του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου. «Βγάζουν κομπιουτεράκια, εφαρμογές στο Excel να μας πούνε ότι δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Λες κι έχουμε τον ίδιο λογαριασμό εμείς, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού που δεν βγαίνει να περάσουμε τον μήνα, που το σκεφτόμαστε δυο και τρεις φορές πόσο βενζίνη θα βάλουμε, τι θα κάνουμε με το πετρέλαιο θέρμανσης, τι θα πάρουμε από το super market κ.λπ. με τους εφοπλιστές, τους βιομηχάνους, τους μεγαλεμπόρους, τους τραπεζίτες», ανέφερε. Και ανέδειξε ότι όλοι αυτοί «από κοινού φτιάχνουν κανόνες και μας τους παρουσιάζουν ως θέσφατους, απαράβατους. Δηλαδή, το ντέρμπι είναι στημένο και από πριν ξεπουλημένο». Όσο για τις «διαφορές» τους; «Αυτές είναι παραλλαγές στον τρόπο κλοπής. Δεν αμφισβητούν την εκμετάλλευση, τον πυρήνα της εκμετάλλευσης. Αυτό που επανέρχεται διαρκώς είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιη διαχείριση της αδικίας.
Μόνο που η εργατική τάξη, η νεολαία, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αγρότες, οι συνταξιούχοι πρέπει να βάλουν τον δικό τους κανόνα: Ότι για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο! Αυτός είναι ο μόνος απαράβατος κανόνας! Οι ανάγκες μας δεν κοστολογούνται, δεν περνάνε από τα λογιστήρια του αστικού κράτους. Πρέπει να χάσει το κεφάλαιο για να μην έχουμε “Βιολάντες”, για να μην έχουμε “Τέμπη”… Πρέπει να χάσει το κεφάλαιο για να έχουμε αξιοπρεπείς μισθούς, ΣΣΕ…», ξεκαθάρισε.
Ενδεικτικά είναι ορισμένα παραδείγματα που παρέθεσε για το χτύπημα που έχει δεχτεί η τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης, με τους ονομαστικούς μισθούς να είναι ακριβώς ίδιοι με το 2009 και η πραγματική αγοραστική δύναμη να είναι μειωμένη τουλάχιστον 25%. «Το 2019 οι εισηγμένες εταιρείες στο Χρηματιστήριο είχαν καθαρά κέρδη 840 εκατ. ευρώ. Το 2025, 12,1 δισ.! Αύξηση 1.440%. Τα φορολογικά έσοδα θα ξεπεράσουν τα 74 δισ. Το 95% βγαίνουν από τις τσέπες των λαϊκών στρωμάτων».
Επομένως, όπως είπε, «η πίτα μεγαλώνει, διπλασιάζεται, τριπλασιάζεται και βάλε, φουσκώνει, παραφουσκώνει. Δεν φτάνει όμως στο τραπέζι αυτών που την παράγουν. Αυτοί τελικά μένουν νηστικοί. Μπαίνει στα θησαυροφυλάκια και γίνεται παντεσπάνι για τους καπιταλιστές. Καταρρίπτεται κάθε μύθος ότι όσο μεγαλώνει η πίτα, όσο καλύτερα λειτουργεί η αγορά, όσο έρχονται επενδυτές, τόσο καλύτερα για όλους». Και τόνισε πως σε αυτό στρατεύονται σύσσωμα όλα τα κόμματα της αστικής διαχείρισης.
Κλείνοντας την πρώτη ενότητα, ο Ν. Τριάντης αναφέρθηκε στο μεγάλο ελπιδοφόρο συλλαλητήριο της ΔΕΘ, που αποτέλεσε ηχηρή παρέμβαση στις εξελίξεις, ξεκαθαρίζοντας πως «καμία προσδοκία δεν πρέπει να υπάρχει από καμία αστική κυβέρνηση. Η προσδοκία πρέπει να υπάρχει από τη συμμετοχή στην πάλη, από την οργάνωση στους χώρους δουλειάς. Από τη συμπόρευση παντού με το ΚΚΕ στον αγώνα, στις κάλπες».
Αθέατες πλευρές μιας νόμιμης κλοπής
Η δεύτερη ενότητα καταπιάστηκε με τις «Αθέατες πλευρές μιας νόμιμης κλοπής», και το βίντεο που έδωσε το έναυσμα αναδείκνυε, με animation το «πώς φτιάχνεται η πίτα», τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης. Ο εργαζόμενος πουλά την ικανότητά του για δουλειά και ο εργοδότης την αγοράζει για να βγάλει κέρδος. Αν δεν επενδύσει, αν δεν αυξήσει την παραγωγικότητα, αν δεν μειώσει το κόστος, αν δεν κερδίσει μεγαλύτερο μερίδιο στην αγορά, δεν μπορεί να επιβιώσει, θα το κάνει ο ανταγωνιστής του.
Ο ανταγωνισμός ωθεί τις επιχειρήσεις σε μεγαλύτερη παραγωγικότητα και χαμηλότερο κόστος, ενώ επεκτείνεται σε αγορές, Ενέργεια και πρώτες ύλες. Όταν οι οικονομικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, μπορούν να μετατραπούν σε γεωπολιτικές συγκρούσεις και πολέμους, με το κόστος να επιστρέφει τελικά στην κοινωνία και ιδιαίτερα στους εργαζόμενους.
Το βίντεο ανέδειξε τελικά τη μεγάλη αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στο γεγονός πως εκατομμύρια άνθρωποι δουλεύουν και παράγουν, όμως όλο τον πλούτο τον λυμαίνονται μια χούφτα καπιταλιστές.
Σχολιάζοντας τα παραπάνω ο Π. Αρζόγλου έθεσε το ερώτημα: «Γιατί ενώ έχουμε φτάσει σε αυτό το πρωτοφανές, κατά γενική ομολογία, επίπεδο παραγωγικής, επιστημονικής, τεχνολογικής ανάπτυξης, η σημερινή κοινωνία, το σημερινό σύστημα, χρησιμοποιεί αυτές τις δυνατότητες με τρόπο που αναπαράγει την ανασφάλεια, την εκμετάλλευση και τον πόλεμο;». Και πρόσθεσε ότι: «Η αιτία βρίσκεται στον πυρήνα της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και το ίδιο το κριτήριο οργάνωσης της παραγωγής, το κυνήγι του μέγιστου κέρδος».
Απαντώντας στο ίδιο ερώτημα ο Ν. Τριάντης ξεκαθάρισε πως «δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε ότι είμαστε όλοι “συνάνθρωποι” σε μια ενιαία κοινωνία, σε μια ενιαία πατρίδα. Για τους καπιταλιστές, πατρίδα είναι το κέρδος. Ανέφερε μάλιστα τη σωρεία των αντιλαϊκών μέτρων που έχουν περάσει ως τώρα όλες οι αστικές κυβερνήσεις και μάλιστα σε περίοδο ιμπεριαλιστικής ειρήνης για να πάρουν τα μέτρα τους. «Με τον μανδύα της πατρίδας κρύβονται από πίσω επιχειρηματικοί όμιλοι. Ζούμε σε μια εποχή που υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, οι υλικές προϋποθέσεις, η ανθρωπότητα ή για να είμαστε πιο ακριβείς τα φτωχά λαϊκά στρώματα, η νεολαία να απαλλαγούν από τα σημερινά βάσανα που μας κατακλύζουν». Και πρόσθεσε πως αυτό που τους εμποδίζει είναι ότι μέχρι στιγμής η εξουσία είναι σε λάθος χέρια.
Συνεχίζοντας αναφέρθηκε στη μεγάλη αντίθεση της εποχής, που αποτυπώθηκε και στο βίντεο, δηλαδή την παραγωγή που γίνεται ολοένα και πιο κοινωνική, ενώ η ιδιοποίηση παραμένει ατομική. Και ακριβώς γι’ αυτό, για τη μεγιστοποίηση του κέρδους δεν υπάρχει έγκλημα που θα διστάσει ο καπιταλισμός να πράξει, όπως άλλωστε πολύ εύστοχα το είχε αποτυπώσει και ο Μαρξ.
Παρακάτω, στάθηκε στην «ανεπίστρεπτη πορεία των πραγμάτων», αφού όπως είπε «αυξάνονται τα σημάδια νέας διεθνούς κρίσης. Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου. Όλα μα όλα τα ιμπεριαλιστικά μέτωπα γενικεύονται και ενιαιοποιούνται, βγάζοντας στη φόρα τη μεγάλη αντιπαράθεση ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Γερμανία και Ρωσία βρίσκονται σε ανοιχτή σύγκρουση μετά και την ανακάλυψη οπλισμένων drones στο αεροδρόμιο της Λειψίας. Κλείνουν προξενεία. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών χαρακτήρισε τις κατηγορίες «έναρξη πραγματικού πολέμου».
Οι πρόθυμοι της ΕΕ, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, παζαρεύουν τους «Patriot» στο καθεστώς Ζελένσκι. Τουρκία και Ισραήλ συγκρούονται παρασκηνιακά για τον έλεγχο της Συρίας. Η σύγκρουση πήρε και ανοιχτά στρατιωτικά χαρακτηριστικά με ισραηλινή επίθεση σε στρατηγικό αεροδρόμιο του Βορρά. Οι Χούθι στην Υεμένη προωθούνται σε στρατηγικά σημεία ελέγχου των στενών της Ερυθράς Θάλασσας. Οι πολεμικοί εξοπλισμοί αυξάνονται, η πολεμική οικονομία κ.λπ.».
Και πρόσθεσε πως όλη η ζωή προσαρμόζεται γύρω από τον πόλεμο, αφού άλλωστε και το πρόσταγμα στους χώρους δουλειάς, τα Πανεπιστήμια και τα σχολεία, είναι «Έχουμε πόλεμο, μη μιλάτε, δουλέψτε, μη διεκδικείτε…».
Γιατί, όπως ανέφερε, οι στρατιώτες είναι στον πόλεμο και οι εργαζόμενοι ματώνουν στη δουλειά για 13 ώρες, για να τροφοδοτούν τα γρανάζια της πολεμικής μηχανής.
Αυτά, τόνισε, είναι και τα σχέδια της ελληνικής αστικής τάξης που συνάπτει συμμαχίες για τον πόλεμο, όχι για την ειρήνη. «Η ελληνική αστική τάξη έχει τις δικές της νέες “μεγάλες ιδέες”. Εμπλέκεται ολοένα και πιο βαθιά στα πολεμικά μέτωπα, έχει μετατρέψει τη χώρα σε απέραντη ΝΑΤΟική βάση, συμμετέχει σε αποστολές εκτός συνόρων, εξάγει “ασφάλεια”, όπως λένε… Κουλτούρα φέρετρων, συνεργάζεται με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ (βλ. “Ασπίδα του Αχιλλέα”). Θα παίξουν επιθετικά, θα ρισκάρουν για τα δικά τους συμφέροντα. Με μόνιμο θύμα τους λαούς», σημείωσε.
Στα παραπάνω συμπλήρωσε ότι για την αστική τάξη υπάρχει και ο «εσωτερικός εχθρός», που είναι ο ίδιος ο λαός, για αυτό και εξοργίζονται με την παλικαρίσια στάση των φαντάρων που συμμετέχουν σε αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις, εξοργίζονται με την κοινή πάλη των λαών, όπως την Κοινή Δήλωση του ΚΚΕ και του ΚΚ Τουρκίας. Εξοργίζονται όταν το κίνημα ζητά, διεκδικεί τα δικαιώματά του, όταν οι εργάτες μπλοκάρουν την πολεμική παραγωγή, σταματάνε κοντέινερ με σφαίρες. Όταν γίνονται κινητοποιήσεις όπως αυτή που έγινε στις 6 Φλεβάρη, όπως αυτή που θα γίνει στις 30 Οκτώβρη σε πάνω από 45 λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου με σύνθημα «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο», όταν δεν βλέπουν οι εργάτες σαν εχθρούς τους μετανάστες, όταν απομονώνουν τα φασισταριά από σχολεία και γειτονιές.
«Είναι κομβικό η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα να μη στοιχηθούν με καμία αστική τάξη, με κανέναν ιμπεριαλιστικό πόλο. Κάθε πόλεμος που τελειώνει με την αστική τάξη στην εξουσία είναι η αρχή του επόμενου. Η βαρβαρότητα του πολέμου είναι συνέχεια αυτής της βαρβαρότητας που ήδη ζούμε… Αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι που πρέπει να κλείσουμε», τόνισε κλείνοντας.
Σοσιαλισμός, η απάντηση τον 21ο αιώνα
Η τρίτη ενότητα, με τίτλο «Σοσιαλισμός, η απάντηση τον 21ο αιώνα», ήταν αυτή με τη συμμετοχή του κοινού, αφού μέσω της εφαρμογής μπορούσαν live να απαντήσουν από το κινητό τους σε μια ερώτηση. «Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη σοσιαλισμός» ήταν το ερώτημα, με πέντε πιθανές απαντήσεις, με τους συγκεντρωμένους να μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στο «ΕΣΣΔ – 20ός αιώνας», «Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής – Εργατική εξουσία», «Κρατικοποιήσεις, ισχυρό – δίκαιο κράτος», «Κάτι που δοκιμάστηκε και απέτυχε», «Δεν ξέρω / δεν είμαι σίγουρος-η».
Παίρνοντας τον λόγο ο Ν. Τριάντης εστίασε στην ανωτερότητα του σοσιαλισμού και επισήμανε πως η πάλη για την επανάσταση, για το γκρέμισμα της αστικής τάξης, δεν είναι ένα άλλο κυβερνητικό σύστημα.
«Είναι μια άλλη εξουσία, μια εντελώς διαφορετική κοινωνία. Δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές. Δεν υπάρχουν κέρδη. Περιεκτικά: Τα μέσα που χρειάζονται για την παραγωγή κοινωνικοποιούνται. Εργοστάσια, Ενέργεια, ορυκτός πλούτος κ.λπ. Η παραγωγή γίνεται με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες. Υπάρχει ένας σχεδιασμός, κεντρικός σχεδιασμός, που ρυθμίζει τις αναλογίες, τι θα παραχθεί και πόσο θα παραχθεί.
Πολλά μπορούμε να πούμε, αλλά το βασικό είναι ότι αλλάζει ο χαρακτήρας όλων των πραγμάτων στη σοσιαλιστική κοινωνία. Τίποτα δεν θα είναι έτσι όπως το έχουμε συνηθίσει. Η ίδια η εργατική δύναμη παύει να είναι εμπόρευμα. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα, η Τεχνητή Νοημοσύνη χρησιμοποιείται για να ξαλαφρώνει τον άνθρωπο από τον μόχθο. Η επιστήμη αποκτά τον πραγματικό της χαρακτήρα. Δεν αξιοποιείται για “έξυπνες” βόμβες, για πολεμικά σχέδια ενάντια στους λαούς, για πατέντες για εύκολο κέρδος, αλλά για να βρούμε νέες θεραπείες, για να οργανωθεί η αντισεισμική, η αντιπυρική, η αντιπλημμυρική προστασία του λαού. Για να πάει η ανθρωπότητα μπροστά, με τα επιτεύγματά της να είναι προσιτά στον λαό».
Πρόσθεσε ότι αλλάζει το ίδιο το κριτήριο της παραγωγής, που παύει να είναι το κέρδος, επομένως αλλάζει και ίδιος ο ρόλος της εργατικής τάξης.
«Είναι αυτή που μέσα από την οργάνωσή της στην παραγωγή, στους τόπους δουλειάς, λαμβάνει τις αποφάσεις και ελέγχει τις αποφάσεις. Η εξουσία ασκείται μέσω οργάνων που γεννάει η επαναστατική πάλη. Τα όργανα αυτά αποτελούνται από αιρετούς και ανακλητούς εκπροσώπους των εργαζομένων. Η εργατική εξουσία εκφράζει τη συμμαχία της με τους μεμονωμένους αυτοαπασχολούμενους και τους συνεταιρισμένους αγρότες, δίνοντας τη δυνατότητα της ξεχωριστής αντιπροσώπευσής τους μέσω των συμβουλίων τους, για τα οποία θα ψηφίζουν αντίστοιχα και οι συνταξιούχοι. Το Κόμμα είναι καταλυτικό και στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Πρωτοπόρο, εμψυχωτής, καθοδηγητής. Μιλάμε συθέμελα για μια άλλη εξουσία, για μια άλλη κοινωνία. Το ΚΚΕ είναι έτοιμο να αναλάβει τη μεγαλύτερη ευθύνη: Να κυβερνήσει ο λαός χωρίς μονοπώλια και τα παράσιτα, τους καπιταλιστές», σημείωσε.
Αναφερόμενος στη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση και στα συμπεράσματά της, στη σοσιαλιστική οικοδόμηση τον 20ό αιώνα, τόνισε πως «παρ’ όλα τα λάθη, τις παραλείψεις κ.λπ., έλυσε ζητήματα που στον καπιταλισμό ούτε στον αιώνα τον άπαντα δεν πρόκειται να λυθούν. Υπήρχε πισωγύρισμα με την ανατροπή; Υπήρχε, αλλά ποτέ η Ιστορία δεν προχωρά χωρίς διακυμάνσεις, ούτε ο καπιταλισμός που φαντάζει παντοδύναμος δεν νίκησε μια κι έξω. Ηττήθηκε και επανήλθε. Στη σοσιαλιστική οικοδόμηση δεν απέτυχε ο ίδιος ο σοσιαλισμός, απέτυχε η υποχώρηση από τις νομοτέλειες του σοσιαλισμού. Μελετάμε, μαθαίνουμε, διδασκόμαστε και οι λαοί θα επανέλθουν».
Στους αγώνες η ελπίδα,
στον δρόμο για την ανατροπή η διέξοδος!
Πώς όμως διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για ένα τέτοιο επαναστατικό πέρασμα από σήμερα; Τι κίνημα χρειάζεται; Απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα έδωσε η τελευταία ενότητα, με τίτλο «Στους αγώνες η ελπίδα, στον δρόμο για την ανατροπή η διέξοδος».
Το βίντεο που έδωσε το έναυσμα στη συζήτηση περιελάμβανε στιγμιότυπα από αγώνες των τελευταίων χρόνων και κλείνει με το σύνθημα – κάλεσμα «Με τους κομμουνιστές μπροστά, στον δρόμο της ανατροπής».
«Εκτός από το ότι πρέπει να νικήσουμε, που είναι αναμφισβήτητο, το θέμα είναι πώς θα νικήσουμε», σημείωσε παίρνοντας τον λόγο ο Ν. Τριάντης. Και τόνισε ότι «εδώ είναι που ο λαός πρέπει να γίνει πρωταγωνιστής. Και πρωταγωνιστής δεν σημαίνει μόνο στην κεντρική σκηνή. Σημαίνει και στην αθέατη πλευρά, γιατί και η επαναστατική δράση έχει αθέατες πλευρές». Εδώ ξεχώρισε για παράδειγμα την επιμονή να φτιαχτεί ένα σωματείο, να οργανωθεί ένας νέος, ο μετανάστης, ο ανοργάνωτος. «Απαιτείται οργάνωση στα σωματεία, στους συλλόγους των αυτοαπασχολούμενων, οργάνωση των μαθητών, των φοιτητών, όλων όσοι πλήττονται απ’ αυτήν την πολιτική».
Απαιτείται ακόμα «πίστη στη δύναμη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε», όμως «η πίστη δεν έρχεται αν δεν είναι ξεκάθαρο το περιεχόμενο της πάλης, με ποιον τα βάζουμε, ότι δεν ζητάμε απλά, αλλά επιβάλλουμε και εν τέλει ανατρέπουμε αυτήν την πολιτική. Ένας κόσμος είναι ευάλωτος σε μορφές αστικής διαχείρισης, γιατί δεν πιστεύει στη δική του δύναμη, στη δύναμη του αγώνα ακόμα κι αν τον θεωρεί δίκαιο».
«Το ΚΚΕ δίνει αυτήν την προοπτική», επισήμανε και ξεκαθάρισε πως «ο αγώνας πρέπει να στοχεύει στην ανατροπή αυτού του συστήματος. Στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, της σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Η ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος δεν έρχεται “από τα πάνω”, στα σαλόνια, στους αστικούς θεσμούς, με συμφωνίες κομμάτων και διαχείριση. Καμία αλλαγή στην ιστορική εξέλιξη δεν έρχεται έξω από την ταξική πάλη, χωρίς ανατροπή στον χαρακτήρα της εξουσίας. Δημιουργείται με την κίνηση μαζών, την οργανωμένη λαϊκή δράση, την κοινή πάλη της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες σε αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Έτσι βλέπουμε τη συμμαχία σε κοινωνικό επίπεδο. Εκεί είναι η δύναμη του λαϊκού παράγοντα. Χρειάζεται δράση υπομονετική, συστηματική στην κάθε στιγμή και όχι περιμένοντας κάποια μεγάλη στιγμή. Γεγονότα μεγάλα θα έρθουν. Τις συνέπειες του πολέμου της συμμετοχής της χώρας ήδη τις βιώνουμε. Πρέπει ενιαία να αντιπαλέψουμε τον πόλεμο και τις συνέπειες του πολέμου. Πρέπει ενιαία να βλέπουμε ότι διέξοδο μπορεί να δώσει μόνο ο λαός με την οργάνωση και την πάλη του. Κανένα γεγονός δεν πρέπει να μας αιφνιδιάζει. Το επόμενο διάστημα θα παρθούν σημαντικές πρωτοβουλίες, με απεργίες, συλλαλητήρια, κινητοποιήσεις. Χρειάζεται δράση για την ανατροπή. Να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας ως οργανωτές».
Οι πύλες ανοιχτές από τις 5.00μμ
Νωρίτερα από κάθε άλλη μέρα κόσμος συρρέει στο «Αντ. Τρίτσης» που γεμίζει σε κάθε γωνιά και στέκι.
Κάθε μέρα, το Φεστιβάλ ξεπερνάει την προηγούμενη σε συμμετοχή. Κάθε μέρα γίνεται όλο και μεγαλύτερο, φέρνοντας σε επαφή χιλιάδες νέους και νέες με την ανατρεπτική πρόταση του ΚΚΕ. Το φετινό Φεστιβάλ δεν είναι απλά ξεχωριστό. Στις συνθήκες που διεξάγεται, αυτές της γενικευμένης πολεμικής προπαρασκευής, μετατρέπεται σε μια καθοριστική παρέμβαση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στις εξελίξεις.
Εκτός από την κεντρική συζήτηση άλλες τέσσερις:
- «“Εθνικό Απολυτήριο”… Μια εξέταση που δεν τελειώνει ποτέ. Οι μαθητές θα πούμε την τελευταία λέξη!».
- «90 χρόνια από την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου: Ο αγώνας του ισπανικού λαού, ο προλεταριακός διεθνισμός και σύγχρονα συμπεράσματα για την πάλη μας σήμερα».
- Βιβλιοπαρουσίαση της έκδοσης «Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα» του συντρόφου Σπύρου Χαλβατζή.
- «Πόσο ελεύθερη είναι η Τέχνη; Ορατή και αόρατη λογοκρισία χτες και σήμερα».
Οικογένειες με τα παιδιά τους επισκέπτονται τις εκθέσεις του Φεστιβάλ, περνάνε από όλα τα περίπτερα, πηγαίνουν στο Βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής».
Νέοι εργαζόμενοι και μαθητές έρχονται παρέες – παρέες. Κάποιοι για πρώτη φορά, και κοιτάνε με θαυμασμό αυτή την «κόκκινη πολιτεία».
Όπως είναι φυσικό, το νέο Στέκι «Παιδί και Οικογένεια» έχει πολύ κόσμο από νωρίς. Στο Στέκι Αθλητισμού αρχίζουν οι γυμναστικές επιδείξεις.
Σταθερό σημείο συνάντησης για μέλη του Κόμματος με φίλους και οπαδούς είναι το περίπτερο της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ, στην καρδιά του πάρκου Τρίτση. Εκεί δίνονται τα πρώτα ραντεβού για την περιήγηση στις Σκηνές και στα Στέκια, τη συμμετοχή στις συζητήσεις και στα μουσικά αφιερώματα. Ταυτόχρονα αποτελεί και ένα σημείο πλατιάς συζήτησης με πλήθος επισκεπτών, ιδιαίτερα νέων εργαζομένων.
live μετάδοση του 902.gr από το Φεστιβάλ
Δεκάδες οργανωμένες συζητήσεις στους χώρους, περιηγήσεις σε Εκθέσεις, εκατοντάδες καλλιτέχνες και συναυλίες που ανεβάζουν στροφές… Στις ανταποκρίσεις του 902.gr και του «Ριζοσπάστη» έχει αποτυπωθεί πως κάθε μέρα γίνεται μία μεγάλη συνάντηση με την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ. Υψώνεται μία δυνατή φωνή αμφισβήτησης του συστήματος του πολέμου και των κερδών.
Μεταδίδουμε «ζωντανά» από το πάρκο Τρίτση και ελπίζουμε και με αυτό τον τρόπο να αποδώσουμε πώς το Φεστιβάλ γίνεται ένα δυνατό «νεύρο» μέσα σε ένα κόσμο που έχει πάρει φωτιά. Μία κρίσιμη παρέμβαση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ τις στιγμές που ο λαός καλείται να πάρει μεγάλες αποφάσεις.
Φοιτητικό Στέκι
Χώρος συζήτησης και απαντήσεων
στις αγωνίες των φοιτητών
Γεμάτο ζωή από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του, το Φοιτητικό Στέκι του 52ου Φεστιβάλ είναι το σημείο συνάντησης των νέων που σπουδάζουν, αμφισβητούν, κοιτούν κατάματα τις δυσκολίες που τους ορθώνει το σύστημα. Που δεν διστάζουν να το κατονομάσουν ως υπεύθυνο για τη σημερινή τεράστια αντίθεση της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου με τους όρους ζωής του λαού. Που βαδίζουν ή θέλουν να βαδίσουν μαζί με τους κομμουνιστές στον δρόμο της ανατροπής του.
Οι φοιτητές συζητούν σε παρέες. Μια φοιτήτρια οργισμένη αναρωτιέται πως γίνεται ένα σπίτι – τρύπα να κοστίζει πάνω από 400 ευρώ το μήνα; «Πως γίνεται σε 25 τετραγωνικά να διαβάζω, να κοιμάμαι, να γράφω και να ξεκουράζομαι; Αρχίζεις μετά από λίγο να πνίγεσαι!», μας λέει.
Μια άλλη παρέα προβληματίζεται. Υπάρχουν συμφοιτητές τους που λείπουν ακόμα, γιατί εργάζονται σεζόν. «Πως θα καταφέρω να πηγαίνω στη σχολή, να διαβάζω και να δουλεύω, ώστε να μη με διαγράψουν από τη σχολή;».
Το Φοιτητικό Στέκι υποδέχεται συνεχώς τις μέρες του Φεστιβάλ νέους και νέες με στόχο να ανοίξει πλατιά η συζήτηση για τη σύγκρουση δύο κόσμων και στον χώρο της εκπαίδευσης: Του κόσμου του επιχειρηματικού πανεπιστημίου, της Ερευνας για τις ανάγκες του πολέμου, και εκείνου του σύγχρονου πανεπιστημίου, στο ύψος των αναγκών των φοιτητών.
Η έκθεση που υπάρχει στο χώρο αναδεικνύει ότι «οι δυνατότητες της εποχής μας προσκρούουν στο κριτήριο του κέρδους». Δίπλα διατίθενται οι κλαδικές εκδόσεις όπου εξειδικεύεται η πρόταση της ΚΝΕ για το πανεπιστήμιο ανά κλάδο και αντικείμενο σπουδών, και στο «επίκεντρο» η πρόταση για το πανεπιστήμιο των λαϊκών αναγκών, που και μέσα από το Φεστιβάλ επιδιώκεται να φτάσει ακόμα πιο πλατιά. Στον χώρο αναβιώνει η πλούσια δράση των φοιτητικών συλλόγων, τους οποίους ζωντάνεψε η πρωτιά της «Πανσπουδαστικής», ενώ λίγο πιο πέρα λειτουργεί το Meeting Point, ένας χώρος ειδικά για την υποδοχή των πρωτοετών στα Πανεπιστήμια και στις Σχολές Κατάρτισης, όπου θα μπορούν να γνωρίσουν τις σχολές τους, να μοιραστούν προβληματισμούς, να έρθουν σε επαφή με τους συλλόγους και τη δράση τους.
Πλήθος κόσμου στη βιβλιοπαρουσίαση της έκδοσης
“Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα” του σ. Σπύρου Χαλβατζή
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής» η βιβλιοπαρουσίαση της έκδοσης «Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα» του συντρόφου Σπύρου Χαλβατζή, η οποία κυκλοφόρησε μέσα στον Αύγουστο, λίγο περισσότερο από ένα μήνα πριν ο συγγραφέας σ. Σπύρος φύγει από τη ζωή. Στην ομιλία του, ο Δημήτρης Ξεκαλάκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και διευθυντής της «Σύγχρονης Εποχής», σημείωσε πως «είναι περίεργα και ανάμεικτα τα συναισθήματα σήμερα, γιατί στον σχεδιασμό μας ήταν ο σ. Σπύρος να ήταν κοντά μας, παρών στην παρουσίαση αυτής της έκδοσης. Δεν τα καταφέραμε. Όμως ο σ. Σπύρος κατάφερε παρά τη φυσική του απουσία να είναι κοντά μας και να δίνει το “παρών” και σ΄ αυτό το Φεστιβάλ με αυτό το βιβλίο, “το πόνημά του», όπως έλεγε ο ίδιος αστειευόμενος κατά την περίοδο προετοιμασίας της έκδοσης». Συνέχισε λέγοντας μεταξύ άλλων ότι «Οι Απείθαρχοι» είναι μία όμορφη και απέριττη αφήγηση που καθηλώνει τον αναγνώστη. Η λιτή και κατανοητή γλώσσα, ο τρόπος της γραφής και κυρίως το ίδιο το περιεχόμενο κρατάει μέχρι το τέλος της ανάγνωσης αμείωτο το ενδιαφέρον, όχι από την αγωνία για την πλοκή μιας εξέλιξης που θα είχε ένα μυθιστόρημα, αλλά από το ενδιαφέρον που γεννά η πραγματική ζωή και οι πρωταγωνιστές της. Χωρίς να φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα βιβλίο ιστορίας, άλλωστε η ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα δεν χωράει σε ένα βιβλίο, περιλαμβάνει ενδιαφέροντα και σημαντικά ιστορικά στοιχεία της περιόδου.
«Αποτελεί ένα οδοιπορικό στις δεκαετίες μετά το 1950 με τη ματιά ενός ανθρώπου που έζησε τα γεγονότα, πήρε θέση στις εξελίξεις διαλέγοντας το μετερίζι του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, που υπέστη τις δοκιμασίες που γεύτηκαν και οι αγωνιστές σύντροφοί του. Ενός ανθρώπου που κατάφερε τελικά να μείνει όρθιος, αλύγιστος όπως χιλιάδες αγωνιστές, χιλιάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες της ταξικής πάλης, κάτω από τις πιο άγριες διώξεις, την ωμή βία και καταστολή του αστικού κράτους και των μηχανισμών του», επισήμανε. Όπως εξήγησε, στην έκδοση «Οι Απείθαρχοι» συνυπάρχει το βιωματικό στοιχείο και οι προσωπικές μνήμες, με τη γνώση και τη συλλογική πείρα, την ταξική θεώρηση των γεγονότων και της ανάλυσης κοινωνικών φαινομένων και καταστάσεων. «Παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να καταγραφεί στην κατηγορία εκδόσεων που αναφέρουμε ως αναμνήσεις, στο κείμενο κυριαρχεί το ”εμείς”, το συλλογικό της οργανωμένης δράσης, της συμμετοχής στους αγώνες», ανέφερε.
Αναφερόμενος στις διώξεις των αγωνιστών – κομμουνιστών που περιγράφονται στο βιβλίο, σημείωσε πως «τα προσωπικά βιώματα είναι χαρακτηριστικά για αυτά που βίωναν οι αγωνιστές της περιόδου και οι οικογένειές τους. Πρόκειται ακριβώς για ακόμη ένα στοιχείο που αναδεικνύει τη σεμνότητα των λαϊκών αγωνιστών σε αντίθεση με τους αστούς και τους οπορτουνιστές, στους οποίους κυριαρχούν οι προσωπικές φιλοδοξίες, η αμετροέπεια, η ιδιοτέλεια και ο καριερισμός, στοιχεία ξένα στους επαναστάτες. Άλλωστε δεν διαχωρίζεται η πορεία και η διαδρομή κανενός κομμουνιστή από το Κόμμα. Κι αυτό το επισημαίνουμε γιατί ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κάθε άνθρωπος, κάθε κομμουνιστής είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, δεν μπορούν να βρουν χώρο οποιαδήποτε παινέματα και καλοπιάσματα -ιδιαίτερα μετά θάνατον- που τον ξεχωρίζουν από το Κόμμα με στόχο να αμφισβητήσουν και να θάψουν το Κόμμα».
Συνέχισε λέγοντας ότι στην έκδοση περιγράφονται, χωρίς περιττά λόγια και περίπλοκες διατυπώσεις, τα βάσανα του λαού, η φτώχεια, τα κύματα μετανάστευσης και ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση. «Σκιαγραφούνται πλευρές για το πώς μεγάλωναν οι νέοι της εποχής στο σχολείο, τις παρέες, τα γλέντια, τις διασκεδάσεις, το ποδόσφαιρο, τους προβληματισμούς και τις αγωνίες τους για το μέλλον. Σ’ αυτές τις συνθήκες περιγράφονται και τα πιο ιδιαίτερα προβλήματα και καταστάσεις που αντιμετώπιζαν οι οικογένειες των αγωνιστών της Αντίστασης και του ΔΣΕ, ο αντικομμουνισμός, η τρομοκρατία, οι προσπάθειες των διαφόρων μηχανισμών για απομόνωση και αποκλεισμούς, ακόμη και την αποξένωση από το φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον. Καταγράφεται βέβαια πώς εκφραζόταν, παρά τον φόβο, τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία, η αλληλεγγύη των συγχωριανών, των γειτόνων και άλλων στις οικογένειες που υπέφεραν από τις διώξεις και ήταν στο στόχαστρο των μηχανισμών».
Υπογραμμίστηκε πως το βιβλίο αναδεικνύει μέσα από την αφήγηση γεγονότων και καταστάσεων τον ταξικό χαρακτήρα και τον ρόλο του αστικού κράτους που σε όλες τις εκδοχές διακυβέρνησης, αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ή δικτατορίας, έχει στόχο να χειραγωγήσει και να ενσωματώσει εργατικές – λαϊκές δυνάμεις προκειμένου να περιφρουρήσει και να διατηρήσει τη δικτατορία του κεφαλαίου. Μέσα από ζωντανά παραδείγματα παρουσιάζεται η εναλλαγή του «καρότου με το μαστίγιο» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται. Δηλαδή των ιδεολογικών, προπαγανδιστικών μέσων και μηχανισμών με την αναγκαία όταν απαιτείται χρήση της βίας, της καταστολής και του χτυπήματος του εργατικού – λαϊκού κινήματος.
«Την περίοδο βέβαια της ένοπλης δράσης του ΔΣΕ, που η αστική τάξη ”τα χρειάστηκε”, αλλά και σε αυτές που ακολούθησαν μέχρι την πτώση της χούντας, οι αστικές δυνάμεις συσπειρώθηκαν στην άγρια καταστολή και την ωμή βία που κυριάρχησαν απέναντι στο ΚΚΕ. Αυτή η κατάσταση διαφοροποιήθηκε μετά το 1974 χωρίς να σταματήσει η αναγκαία καταστολή απέναντι στο εργατικό κίνημα όταν κρινόταν. Σε συνθήκες αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας έγινε προσπάθεια να μπει στη δοσολογία του μείγματος των μέτρων αντιμετώπισης του κινήματος περισσότερο η προσπάθεια, με διάφορους τρόπους, να εξασφαλίζεται η συναίνεση ακόμα και η στήριξη των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων, ή να εκτονώνεται η δυσαρέσκεια και η λαϊκή οργή σε ανώδυνες για το σύστημα αντιδράσεις. Τέτοιες είναι οι εναλλαγές αστικών κομμάτων στη διακυβέρνηση, η απαξίωση των αγώνων, συχνά και μέσω των ίδιων των αγώνων, που όμως εγκλωβίζουν το κίνημα στη λογική των αντοχών της οικονομίας και του εφικτού, που δεν φωτίζουν την πραγματική διέξοδο και προοπτική της εργατικής εξουσίας και το οδηγούν στην ενσωμάτωση και τις εργατικές – λαϊκές μάζες στην απογοήτευση και τις λογικές ανάθεσης. Βέβαια και σ’ αυτές τις συνθήκες το θεσμικό και νομικό οπλοστάσιο, το Σύνταγμα και οι νόμοι διασφαλίζουν τη δυνατότητα του αστικού κράτους να επικαλεστεί καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, κινδύνων για τη σταθερότητα του πολιτεύματος, τη νομιμότητα, λόγους εθνικού συμφέροντος κλπ.», υπογράμμισε και_
Κάλεσε να αναλογιστούμε σήμερα σε συνθήκες κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου και βαθιάς εμπλοκής της χώρας μας για τα συμφέροντα της αστικής τάξης πώς προετοιμάζεται το έδαφος και προπαγανδίζονται ως εθνικό συμφέρον, οι ανάγκες και οι διεκδικήσεις της αστικής τάξης στην περιοχή και τα καλέσματα για εθνική ομοψυχία και ενότητα, αλλά και πώς θα επιχειρηθεί στο ενδεχόμενο παραπέρα γενίκευσης και πρόκλησης επεισοδίων στην περιοχή να αντιμετωπιστεί ως αντεθνική δράση η ανάδειξη του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα του πολέμου και της αναγκαίας στάσης απέναντί του από το εργατικό κίνημα.
Η έκδοση, όπως εξήγησε, «φωτίζει την ενιαία στρατηγική και στάση από το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος απέναντι στον εχθρό-λαό και την πολιτική πρωτοπορία του, το ΚΚΕ, (…) αναδεικνύει τον ρόλο των διεθνών συμμάχων της αστικής τάξης, ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, και των μηχανισμών των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, όπως το ΝΑΤΟ (…) δεν παραλείπει να ανοίξει μέτωπο στον οπορτουνισμό, τον διαβρωτικό του ρόλο και τη στάση συμβιβασμού απέναντι στην αστική τάξη και τις επιλογές της. (…) Αναφέρεται στην εσωκομματική διαπάλη της περιόδου, στο λάθος της διάλυσης των Κομματικών Οργανώσεων με απόφαση της 8ης Ολομέλειας του 1958 που στην πράξη αμφισβητούσε την οργανωτική αυτοτέλεια του ΚΚ με τη διάχυσή του στο συμμαχικό σχήμα της ΕΔΑ. Στην αντίθεση της οπορτουνιστικής αναθεωρητικής ομάδας στην προσπάθεια ανασυγκρότησής τους και το πώς στάθηκαν απέναντι στην 12η Ολομέλεια της ΚΕ το 1968 που ακολούθησε η διάσπαση του Κόμματος και η συγκρότηση του λεγόμενου ΚΚΕ εσωτερικού. Περιγράφει τις δυσκολίες που προέκυψαν στην επαναστατική δράση, τις επεξεργασίες και την καθοδήγηση του εργατικού κινήματος και την προετοιμασία των δυνάμεων του Κόμματος μπροστά σε σημαντικές καμπές της ταξικής πάλης, όπως η δικτατορία το 1967, από την απουσία Κομματικών Οργανώσεων».
Επισήμανε ότι «στην έκδοση θα διαπιστώσει ο αναγνώστης το μεγαλείο των επαναστατών, των μελών και στελεχών του ΚΚΕ, που αντιστάθηκαν με απαράμιλλο θάρρος και ηρωισμό στον ταξικό εχθρό της εργατικής τάξης, ο οποίος χρησιμοποίησε, μάταια, κάθε μέσο σωματικής και ψυχολογικής βίας για να τους λυγίσει, για να αποσπάσει μία δήλωση μετάνοιας και αποκήρυξης του Κόμματος, χωρίς τελικά στις περισσότερες περιπτώσεις να τα καταφέρει(…) Η στάση αυτή δεν μπορεί να εξηγηθεί μεταφυσικά. Είναι αποτέλεσμα της βαθιάς πίστης στην υπόθεση της εργατικής τάξης και της αποστολής του Κόμματος, είναι αποτέλεσμα της καθημερινής αγωνιστικής δράσης και διαπαιδαγώγησης στο καμίνι της ταξικής πάλης. Είναι ταυτόχρονα αποτέλεσμα της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης που αναπτύσσεται μέσα στη δράση και τη σύγκρουση με τον αντίπαλο, μακριά από ατομισμούς, εγωισμούς και τη ρουτίνα της καθημερινότητας».
Όπως είπε, ξεχωρίζει στο βιβλίο η προβολή της ανάγκης οι κομμουνιστές να έχουν μια ξεχωριστή σχέση με το διάβασμα και το βιβλίο, την εφημερίδα μας, τον «Ριζοσπάστη», παραθέτοντας εκτενή αποσπάσματα από τους «Απείθαρχους» και τόνισε πως πρόκειται για μια έκδοση που αξίζει να διαβαστεί γιατί, εκτός των άλλων, μπορεί να συμβάλει στις σημερινές συνθήκες στην αγωνιστική στάση ζωής και στη διατήρηση της πυξίδας για κάθε αγωνιστή – κομμουνιστή.
“Ιδιαίτερα σήμερα που ο καπιταλισμός βρίσκεται μπροστά σε νέα αδιέξοδα, σε μια περίοδο που οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί οξύνονται και η διέξοδος επιχειρείται να δοθεί με τη δύναμη των όπλων. Σ’ αυτές τις συνθήκες η μάχη για την κυριαρχία σε πλουτοπαραγωγικές πηγές και εμπορεύματα, δρόμους μεταφοράς τους και αγορές, είναι μάχη των μονοπωλίων, μάχη των αστικών τάξεων, των μετόχων των επιχειρηματικών ομίλων, μάχη για την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητά στο φόντο της μάχης για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Γνωρίζουμε καλά ότι από την εξέλιξη αυτής της μάχης κανένας λαός δεν θα βγει κερδισμένος, είτε βρεθεί στην πλευρά του νικητή είτε του ηττημένου. Για τον λόγο αυτό πρέπει να συνειδητοποιείται ότι ο εχθρός δεν είναι ο λαός του αντίπαλου στρατοπέδου. Ο πραγματικός εχθρός κάθε λαού βρίσκεται μέσα στην ίδια του τη χώρα και είναι η αστική τάξη που τον εκμεταλλεύεται και σε συνθήκες ειρήνης και σε συνθήκες πολέμου, που δεν διστάζει να διαπράξει οποιοδήποτε έγκλημα προκειμένου να διασφαλίσει την κερδοφορία της”, υπογράμμισε.
«Κι εδώ η ιστορική πείρα και γνώση που η μελέτη της μας δίνει είναι πολύτιμη. Οι σοσιαλιστικές επαναστάσεις και η σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα απέδειξαν ότι τη διέξοδο από τον πόλεμο μπορεί να τη δώσει ο λαός ανατρέποντας τους καπιταλιστές και παίρνοντας στα χέρια του την εξουσία. Στη σημερινή συγκυρία αναβλύζει από παντού η αναγκαιότητα του σοσιαλισμού. Ενός τρόπου οργάνωσης της οικονομίας, της παραγωγής και συνολικά της κοινωνίας που στη θέση του καπιταλιστικού κέρδους θέτει την ικανοποίηση των υλικών και πολιτιστικών αναγκών όλης της κοινωνίας που συνεχώς διευρύνονται. Όμως, όπως αναφέρει το σύνθημά μας και αποτελεί μήνυμα και παρακαταθήκη ολόκληρης της ιστορίας των ανθρώπινων κοινωνιών, “η ιστορία γράφεται με ανυπακοή”. Γι’ αυτό η εργατική τάξη με την οργάνωση και την πάλη της μπορεί και πρέπει να επιβάλει τα δικά της συμφέροντα και τη δική της εξουσία ανατρέποντας τους εκμεταλλευτές και την εξουσία τους. Γι’ αυτό σύντροφοι και φίλοι πρέπει να είμαστε όλοι “ΑΠΕΙΘΑΡΧΟΙ“!», κατέληξε.
Στους χώρους του Φεστιβάλ ο Δημήτρης Κουτσούμπας
Στους χώρους του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» περιηγήθηκε σήμερα ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, συνοδευόμενος από τον Θοδωρή Χιώνη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ και γραμματέα της ΚΟ Αττικής και τον Θοδωρή Κωτσαντή, Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας επισκέφτηκε την Διεθνούπολη και είχε σύντομες εγκάρδιες συζητήσεις με τους εκπροσώπους των νεολαίων που συμμετέχουν. Στη συνέχεια επισκέφτηκε το περίπτερο για το «Σπίτι του αγωνιστή», της ΠΕΚΑΜ, σταμάτησε στο περίπτερο της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής και στη συνέχεια στο περίπτερο του Πολιτιστικού Συλλόγου «Παύλος Killah P Φύσσας.
Διεθνούπολη:
Μεγάλο το ενδιαφέρον στη συζήτηση για τον ισπανικό εμφύλιο
Πιάνουμε το «κόκκινο νήμα» των μαχητών, διδασκόμαστε, συνεχίζουμε
Με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρακολούθησαν οι επισκέπτες του Φεστιβάλ τη συζήτηση για «90 χρόνια από την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου: Ο αγώνας του ισπανικού λαού, ο προλεταριακός διεθνισμός και σύγχρονα συμπεράσματα για την πάλη μας σήμερα», μια στιγμή της Ιστορίας που συνεχίζει να αποτελεί πεδίο σημαντικών ερευνών και οξύτατων ιδεολογικών πολιτικών αντιπαραθέσεων. Ο χώρος της Διεθνούπολης γέμισε ασφυκτικά το απόγευμα της Παρασκευής με ανθρώπους όλων των ηλικιών, ενώ μετά τις ομιλίες ακολούθησε συζήτηση.
Στη συνέχεια ανέβηκε στη σκηνή η Banda de la juventud και έπαιξε αγωνιστικά ισπανικά τραγούδια. «Στις μέρες μας ο ισπανικός εμφύλιος χρησιμοποιείται από αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις άλλοτε για να συκοφαντηθεί το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα και κατ’ αντανάκλαση να χτυπηθεί το ΚΚΕ και άλλοτε προκειμένου να προβληθεί η ανάγκη ενός νέου αντιφασιστικού μετώπου ως μόνου αντίπαλου δέους στην “επελαύνουσα” στην Ευρώπη ακροδεξιά», τόνισε ο Κώστας Σκολαρίκος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας της Κεντρικής Επιτροπής. Όπως τόνισε, η σύνθετη ιστορία του Ισπανικού Εμφυλίου προσφέρει πολλά διδάγματα αν μελετηθεί ολόπλευρα, σε βάθος και με ταξική οπτική. Κάνοντας μια αναφορά στις σημαντικότερες ιδιομορφίες της ισπανικής καπιταλιστικής εξουσίας και στον τρόπο εδραίωσής της και παραθέτοντας γεγονότα και πλευρές της ταξικής πάλης από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι το πραξικόπημα του Φράνκο και την ήττα των λαϊκών δυνάμεων το 1939, ανέδειξε σταθμούς και συμπεράσματα του Ισπανικού Εμφυλίου και του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Η συγκρότηση κυβέρνησης Λαϊκού Μετώπου
Στη βάση της στρατηγικής που επικυρώθηκε στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το ΚΚ Ισπανίας κάλεσε σε συγκρότηση λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου με τη σοσιαλδημοκρατία και τον Γενάρη του 1936 «ανακοινώθηκε η συγκρότηση του Λαϊκού Μετώπου, στο οποίο πέρα από τους κομμουνιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, συμμετείχαν άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, αυτονομιστικά κόμματα από την Καταλονία και τη Γαλικία, το τροτσκιστικών επιρροών POUM, ενώ το στήριζαν και οι αναρχοσυνδικαλιστές της CNT. Στις διπλές εκλογές του Φλεβάρη και του Μάρτη το Λαϊκό Μέτωπο κέρδισε οριακά την πλειοψηφία, σε ένα εκλογικό αποτέλεσμα που αντανακλούσε τη διχοτόμηση της αστικής τάξης. Λίγες χιλιάδες ψήφους λιγότερες συγκέντρωσε το Εθνικό Μέτωπο, ενώ η φασιστική Φάλαγγα έλαβε μόλις 44.000 ψήφους».
Πάντως η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου «δεν προχώρησε ως το ξέσπασμα του εμφυλίου ούτε καν στις ριζικές μεταρρυθμίσεις που είχε υποσχεθεί, όπως σε αναδιανομή της γης», αλλά και όταν ο Φράνκο ανακοίνωσε από τα μαροκινά εδάφη τη συγκρότηση κυβέρνησης, οι αστικές δυνάμεις του Μετώπου «εισακούοντας τις εκκλήσεις της Μ. Βρετανίας και της Γαλλίας, καθησύχασαν την κοινή γνώμη και λογόκριναν τις εφημερίδες που μιλούσαν για πραξικόπημα». «Στον αντίποδα, κομβική αναδείχτηκε η δράση του ΚΚ Ισπανίας στο εσωτερικό του στρατεύματος, προκειμένου μια σειρά από στρατιωτικές μονάδες να μην περάσουν με το μέρος των πραξικοπηματιών».
Συγκλονιστική η αυτενέργεια των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων
«Συγκλονιστική ήταν η αυτενέργεια των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων. Στη Μαδρίτη στήθηκαν οδοφράγματα και συγκροτήθηκε εργατική πολιτοφυλακή, στη Βαρκελώνη εργάτες κατέλαβαν τα στρατόπεδα και όταν η τοπική κυβέρνηση αρνήθηκε να τους εξοπλίσει εισέβαλαν σε καταστήματα όπλων και σε αποθήκες οικοδομικών υλικών προκειμένου να προμηθευτούν όπλα και δυναμίτη. 5.000 ανθρακωρύχοι από την Αστουρία συγκρότησαν τάγμα δυναμιτιστών και κατευθύνθηκαν εξοπλισμένοι με φουρνέλα για να υπερασπιστούν τη Μαδρίτη. Στη Βαλένθια, οι εργάτες επιτέθηκαν στα στρατόπεδα με πέτρες και μαχαίρια. Στη Μάλαγα, οι άοπλοι εργάτες κύκλωσαν το λιμάνι και επιχείρησαν να κάψουν με γκαζολίνη στρατιωτικά πλοία που πέρασαν με το μέρος των πραξικοπηματιών».
«Ταυτόχρονα, άρχισαν να εμφανίζονται λαογέννητοι θεσμοί οργάνωσης της ένοπλης εργατικής – λαϊκής πάλης» και «άλλοι θεσμοί που υποκατέστησαν μηχανισμούς του καπιταλιστικού κράτους, από την Εκπαίδευση έως τη Δικαιοσύνη και από την οργάνωση της άμυνας έως την οργάνωση της παραγωγής». Όμως «δεν αποκόπηκαν ποτέ από τις εντολές της αστικής κυβέρνησης, ακριβώς επειδή οι πολιτικοί φορείς που τους καθοδηγούσαν δεν διέθεταν επαναστατική στρατηγική. Η λειτουργία τους δεν στρεφόταν εναντίον του καπιταλιστικού κράτους, αλλά προσπαθούσε να αποκαταστήσει τις λειτουργίες του».
Η στάση των οπορτουνιστών και των αναρχοσυνδικαλιστών
«Παρά τις διαφοροποιήσεις στη ρητορική και κόντρα σε ιστοριογραφικά μυθεύματα, δεν ήταν διαφορετική η στάση των οπορτουνιστικών δυνάμεων που συμμετείχαν ή στήριζαν την κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου. Ενδεικτικά, οι αναρχοσυνδικαλιστές της CNT συμμετείχαν μαζί με εκπροσώπους του βιομηχανικού και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου στην τοπική βασκική κυβέρνηση. Το ίδιο έκανε το POUM στη Βαλένθια, ενώ από κοινού CNT και POUM συμμετείχαν στην τοπική καταλανική κυβέρνηση που αφόπλισε τις εργατικές οργανώσεις από τα μακρύκαννα όπλα και διέλυσε την Κεντρική Επιτροπή των Αντιφασιστικών Πολιτοφυλακών.
Ακόμα και τις μέρες του Μάη του 1937 στη Βαρκελώνη, οπότε η αντιπαράθεση ανάμεσα στο Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Καταλονίας και μαχητές της CNT και του POUM εκδηλώθηκε σε ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση, το διακύβευμα δεν αφορούσε την υποστήριξη της αστικής ή της σοσιαλιστικής δημοκρατίας, αλλά την υπερίσχυση της κεντρικής ή της τοπικής αστικής κυβέρνησης». «Μάλιστα, οι αστικές δυνάμεις επιχειρούσαν να εκμεταλλευτούν τις όποιες διαφοροποιήσεις ανάμεσα στο ΚΚ Ισπανίας και οπορτουνιστικές δυνάμεις προκειμένου να ενισχύσουν τη θέση τους και να αποδυναμώσουν τον εργατικό – λαϊκό παράγοντα».
Η στάση απέναντι στον Φράνκο
«Συνολικότερα, οι αστικές δυνάμεις που συμμετείχαν στην κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου εξαρτούσαν την αντιπαράθεση τους με τον Φράνκο από τη στάση των διεθνών τους συμμάχων και κυρίως της Μ. Βρετανίας και της Γαλλίας», σε μια περίοδο που «επιδίωκαν να στρέψουν τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις του φασιστικού Αξονα εναντίον της νεαρής σοβιετικής εξουσίας».
«Διπλό παιχνίδι έπαιζαν και στην Ισπανία (…) Μ. Βρετανία και Γαλλία υιοθέτησαν τη λεγόμενη πολιτική της μη επέμβασης, στην οποία συνηγόρησαν και οι ΗΠΑ, γεγονός που οδήγησε στην απαγόρευση εξαγωγής πολεμικού υλικού στην Ισπανία», ενώ «τα αμερικανικά μονοπώλια τροφοδοτούσαν τον Φράνκο με καύσιμα και φορτηγά και η φασιστική Ιταλία, η ναζιστική Γερμανία, η δικτατορία της Πορτογαλίας με έμψυχο δυναμικό και πολεμικό υλικό».
«Μοναδικό διεθνές αντίβαρο αναδείχτηκε η Σοβιετική Ένωση που απέστειλε όχι μόνο σημαντικό στρατιωτικό υλικό, αλλά και στρατιωτικούς συμβούλους για να ενισχύσουν την πάλη του Δημοκρατικού Στρατού της Ισπανίας. Σημαντική ήταν η στήριξη που δόθηκε στον μαχόμενο ισπανικό λαό από τους κομμουνιστές και τους άλλους ριζοσπάστες αγωνιστές, που αποδεικνύοντας έμπρακτα τον προλεταριακό διεθνισμό τους, εντάχθηκαν στις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Πάνω από 150 Σοβιετικοί εθελοντές και 5.000 μαχητές των Διεθνών Ταξιαρχιών έπεσαν μαχόμενοι στη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου».
Ουσιαστική αντιφασιστική πάλη είναι η αντικαπιταλιστική πάλη
Στα βασικά συμπεράσματα ο Κ. Σκολαρίκος σημείωσε μεταξύ άλλων: «Δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αντιφασιστική πάλη, που δεν θα στρέφεται ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία που γεννά και θρέφει τον φασισμό. Αυτό αποδεικνύει και η εμπειρία του ισπανικού εμφυλίου», όπου «το βάρος της αντιφασιστικής πάλης σήκωσαν οι εργατικές – λαϊκές δυνάμεις». «Την ίδια ώρα οι λεγόμενες αντιφασιστικές αστικές δυνάμεις ήταν περισσότερο επιφυλακτικές απέναντι στην αυτοτελή δράση του μαζικά οργανωμένου και εξοπλισμένου λαού απ’ ό,τι απέναντι στη στάση των αντίπαλων καπιταλιστών. Με τους τελευταίους διατηρούσαν κανάλια επικοινωνίας και ήταν πρόθυμοι για ένα συμβιβασμό». Όλα αυτά «καταδεικνύουν και ότι δεν μπορεί να υπάρξει μια εξουσία ενδιάμεση της καπιταλιστικής και της σοσιαλιστικής, όσες φορές όπως έλεγε και ο Μαρξ και αν αποπειραθούμε να συνδυάσουμε τη λέξη λαός με τη λέξη κράτος».
«Ολόκληρη η ιστορία του Ισπανικού Εμφυλίου και της ταξικής πάλης στον 20ό αιώνα δείχνει ότι μόνο η πάλη για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό μπορεί να απεμπλέξει τις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις από τις οδυνηρές συνέπειες ενός γερασμένου κοινωνικου-οικονομικού συστήματος που παράγει μόνο οικονομικές κρίσεις και πολέμους, λουτρά αίματος, φτώχεια και προσφυγιά» και αυτό είναι το «άμεσο πολιτικό καθήκον σε έναν κόσμο που φλέγεται».
“Στρέφουμε το βλέμμα στους μαχητές
για το μέλλον που προσπάθησαν να χτίσουν”
«Καθώς στρέφουμε το βλέμμα μας προς εκείνους τους μαχητές πριν από 90 χρόνια, στρέφουμε επίσης το βλέμμα μας προς το μέλλον που προσπάθησαν να χτίσουν και το οποίο εμείς πρέπει να συνεχίσουμε στην εποχή μας». Με αυτά τα λόγια ο εκπρόσωπος των Κολλεκτίβων Νέων Κομμουνιστών Ισπανίας, Αντρές Σάντσεθ, τόνισε πως η αναδρομή στον ισπανικό εμφύλιο δεν πρέπει να περιορίζεται στην ανάμνηση όσων πολέμησαν ενάντια στον φασισμό, αλλά πρέπει να χρησιμεύσει για πολιτική ανάλυση και συμπεράσματα. Όπως τόνισε, «οι Ισπανοί κομμουνιστές επέδειξαν τεράστια ικανότητα οργάνωσης, κινητοποίησης και έδωσαν μεγάλες θυσίες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το ΚΚ Ισπανίας κατάφερε να αναπτυχθεί από μερικές χιλιάδες μέλη σε πάνω από 300.000, ενώ χιλιάδες από τα μέλη του συμμετείχαν στα κύρια μέτωπα των μαχών». Κύρια συνεισφορά του ήταν «η μετατροπή των πολιτοφυλακών σε Λαϊκό Στρατό με κεντρική δομή και ενοποιημένη διοίκηση», όπως «στην περίπτωση του Πέμπτου Συντάγματος, το οποίο αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από μέλη του ΚΚ Ισπανίας, όπως και των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Νεολαίων, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο κατά την πρώτη άμυνα της Μαδρίτης και το οποία στη συνέχεια εντάχθηκαν στον Λαϊκό Στρατό».
«Οι κομμουνιστές συμμετείχαν επίσης στην κινητοποίηση των δυνάμεων των μαζών, με εκστρατείες αλφαβητισμού, πολιτιστικής κατάρτισης και στρατιωτικής εκπαίδευσης, δημιουργώντας εργατικά ιδρύματα και εκπαιδευτικά συστήματα και συμβάλλοντας στην προστασία των παιδιών μέσω των παιδικών κατασκηνώσεων. Ο αγώνας κατά του φασισμού δεν εξελίχθηκε μόνο στο μέτωπο, αλλά και σε ευρύτερα τμήματα του εργατικού πληθυσμού σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής».
«Και εδώ εμφανίζεται η θεμελιώδης αντίφαση που πρέπει να μελετήσουμε: Η τεράστια οργανωτική και στρατιωτική ικανότητα που ανέπτυξαν οι κομμουνιστές δεν συνοδεύτηκε από μια κατάλληλη στρατηγική στο ζήτημα ποια τάξη έπρεπε να καθοδηγήσει πολιτικά τη διαδικασία». Στην Ισπανία αυτή η κατεύθυνση της ΚΔ «συγκεκριμενοποιήθηκε με τη δημιουργία του Λαϊκού Μετώπου το 1936 και καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική δράση του ΚΚ Ισπανίας κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η υπεράσπιση της Δημοκρατίας μετατράπηκε σταδιακά σε κύρια πολιτική προτεραιότητα, ενώ το ζήτημα ποια τάξη έπρεπε να ασκεί την εξουσία υποτάχθηκε στην ανάγκη διατήρησης της αντιφασιστικής ενότητας».
«Το ζήτημα αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν λάβουμε υπόψη την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί τον Ιούλη του 1936. Η αποτυχία του πραξικοπήματος σε μεγάλο μέρος της χώρας είχε προκαλέσει βαθιά κρίση του κρατικού μηχανισμού και είχε επιτρέψει σε σημαντικά τμήματα της εργατικής τάξης να αναλάβουν πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές λειτουργίες». Ωστόσο, εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε μια επαναστατική στρατηγική».
Η Παλαιστίνη αξίζει ελευθερία
Με ένα πολύ δυνατό χειροκρότημα έγινε δεκτός ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Παροικίας Ραεντ Ταχμπούμπ στη Σκηνή Φοιτητών και Νέων Εργαζομένων του Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή», ο οποίος κάλεσε μέσα από τον σύντομο χαιρετισμό του, «την ελληνική κυβέρνηση να κόψει κάθε είδους συνεργασία» με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ. Ξεχωριστή στιγμή ήταν όταν είπε: «Η Παλαιστίνη αξίζει ελευθερία» και ακούστηκε δυνατά το σύνθημα: «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» από τους χιλιάδες που είχαν κατακλύσει τη Σκηνή.
Μοναδικό αφιέρωμα στον Μάριο Τόκα γιατί__
“δεν βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό” ___
Με μουσικές γλυκές σαν «το γέλιο του Μάη», με ένα μελωδικό ντουέτο της Πέγκυς Ζήνα και του Κώστα Τριανταφυλλίδη και με ένα τραγούδι που έμαθε σε όλο τον κόσμο… πότε γιορτάζουν οι Άννες, ξεκίνησε στην Κεντρική Σκηνή το αφιέρωμα του Φεστιβάλ στον Μάριο Τόκα. Νωρίτερα σε ένα σύντομο βίντεο στις οθόνες της Σκηνής προβλήθηκαν αποσπάσματα συνέντευξης με τον ίδιο τον συνθέτη να μιλάει για τον πατέρα του, για το πρώτο του πιάνο, για τη γυναίκα του Αμαλία, που ήταν παρούσα στο Φεστιβάλ και παρακολούθησε το αφιέρωμα, ενώ συνέβαλε κιόλας σε αυτό με τα βίντεο που εκείνη παραχώρησε.
Ο Κώστας Τριανταφυλλίδης αναμετρήθηκε επάξια με το «Μια στάση εδώ» και η Πέγκυ Ζήνα με το «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη» θυμίζοντάς μας κι οι δυο την εξαιρετική συνεργασία Τόκα – Μητροπάνου.
«Ευχαριστούμε πάρα πολύ που είστε εδώ, στην αγκαλιά μας, σ’ αυτό το σπουδαίο Φεστιβάλ της ΚΝΕ που μας δίνει τη δυνατότητα να τραγουδάμε σπουδαίους συνθέτες και στιχουργούς», είπε η Πέγκυ Ζήνα, μιλώντας για το αφιέρωμα τιμής στον Μάριο Τόκα και τις δυο του αγαπημένες πατρίδες. Ευχαρίστησε επίσης τον Γιάννη Παπαζαχαριάκη και την ορχήστρα «που εγώ την ξέρω ως την ορχήστρα του Δημήτρη Μητροπάνου», όπως είπε.
Κι έπειτα… «η νύχτα μύρισε γιασεμί»… ένας «Αρχάγγελος» έριξε το «ζεϊμπέκικό του»… και το κοινό ένωσε τις φωνές του μαζί της στο «Εξαρτάται».
«Σήμερα σε αυτή τη συναυλία, σε αυτό το αφιέρωμα το μυαλό μας βρίσκεται και στον Λάκη Χαλκιά, τον Ηπειρώτη της οικογένειας των Χαλκιάδων που ήταν πάντα μαζί μας εδώ στα Φεστιβάλ», είπε ο μαέστρος Γιάννης Παπαζαχαριάκης, προσθέτοντας ότι η φωνή του, πάντα δική μας, θα αντηχεί τα βάσανα και τις χαρές μας, όλα αυτά που μας ενώνουν και καλώντας τον Κώστα Τριανταφυλλίδη να ερμηνεύσει τραγούδια από την «Πικραμένη μου γενιά», τον δίσκο που έκανε ο Τόκας με ερμηνευτή τον Λάκη Χαλκιά με μελοποιήσεις του ομώνυμου κύκλου λαϊκών ποιημάτων του Γιάννη Ρίτσου. 
Με ένα βίντεο όπου ο Μάριος Τόκας μιλούσε για την κατοχή της Κύπρου, έγινε η εισαγωγή για να ερμηνεύσει στη συνέχεια ο Κώστας Τριανταφυλλίδης το εμβληματικό, σπαραχτικό τραγούδι του συνθέτη «Η δική μου πατρίδα», σε στίχους της Τουρκοκύπριας Νεσιέ Γιασίν και τον «Πενταδάκτυλο».
«Είναι μεγάλη μου χαρά που βρίσκομαι μαζί σας εδώ στο Φεστιβάλ και ευχαριστώ για την πρόσκληση», είπε ανεβαίνοντας στη σκηνή ο Βασίλης Σκουλάς και είπε τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο του Μάριου Τόκα «Άσπρο μαντίλι ανέμιζε» στον οποίο ήταν ο ερμηνευτής.
Με τις μελωδικές «Θάλασσες» ανέβηκε στη σκηνή ο Μίλτος Πασχαλίδης κι αμέσως μετά σημείωσε: «Για μένα ο Μάριος Τόκας είναι κατευθείαν συνεχιστής του Λοΐζου, που μπορούσε να γράψει μια μεγάλη μελωδία και να τη βάλει στο στόμα του λαού. Είναι πάρα πολύ ωραίο να θυμόμαστε τα τραγούδια του και όσο έχουμε φωνή να τα τραγουδάμε».
Μαζί με τον Κώστα Τριανταφυλλίδη «μοιράστηκαν» στη συνέχεια τους υπέροχους στίχους του Άλκη Αλκαίου στο «Κιφ» γιατί… «δεν βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό, δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα»!
Κι όμως η βραδιά δεν είχε τελειώσει ακόμα, αφού είναι τόσα τα υπέροχα τραγούδια του Μάριου Τόκα… «Σαν τρελό φορτηγό», «Το σημάδι» κ.α. ερμήνευσε η Πέγκυ Ζήνα, μνημονεύοντας την ευκολία με την οποία ο σπουδαίος συνθέτης κινούνταν από τα πολιτικά τραγούδια στα ερωτικά. Έτσι, με «Δίδυμα φεγγάρια» και ξανά με την «Αννούλα του χιονιά» έκλεισε το υπέροχο αφιέρωμα στην Κεντρική Σκηνή.
Μουσικό “ταξίδι” από την Νεφέλη Φασούλη
στην κατάμεστη Σκηνή Φοιτητών και Νέων Εργαζομένων
Η Νεφέλη Φασούλη καλωσόρισε την κατάμεστη Σκηνή Φοιτητών και Νέων Εργαζομένων εκφράζοντας τη χαρά της που σμίγει για ακόμα μια χρονιά με το Φεστιβάλ της ΚΝΕ, «το καλύτερο Φεστιβάλ», όπως δήλωσε επί σκηνής.
Και ξεκίνησε το «ταξίδι» της σε αγαπημένα δικά της τραγούδια, αλλά και αγαπημένα διαχρονικά κομμάτια. Το «Για ένα καλοκαίρι» μπλέχτηκε με το «Λαϊκό Τσατσά», ενώ, όπως ανέφερε παρουσιάζοντας τους εξαιρετικούς μουσικούς της, σε ένα μήνα θα μπουν στο στούντιο για καινούρια τραγούδια, είδηση που έγινε δεκτή με πολλά χειροκροτήματα. Ακολούθησε το καινούργιο της τραγούδι «Κατρακύλα» σε στίχους και μουσική του Ορέστη Ντάντου. Στα κορίτσια του Φεστιβάλ αφιέρωσε το ομώνυμο τραγούδι σε στίχους της Μαρίας Φριντζήλα και μουσική του Μιχάλη Καλογεράκη. «Κορίτσια τ’ ουρανού, της γης και του νερού, χορέψτε ανθισμένες στην πορεία…». Και όπως είπε κλείνοντας το τραγούδι, «χορέψτε και θα αλλάξει η ιστορία».
Με ένα ρυθμικό χειροκρότημα οι χιλιάδες που είχαν γεμίσει τη Σκηνή συνόδευσαν την Νεφέλη να ερμηνεύει μοναδικά ένα αραβικό τραγούδι, όπως άλλωστε είχε ζητήσει και η ίδια, για να φτάσει η μουσική δυνατά στον Λίβανο και την Παλαιστίνη. «Να φτάσει η αλληλεγγύη μας…». Και το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» ακούστηκε δυνατά! Και όπως είπε η Νεφέλη, όσοι το φωνάζουν δίχως φόβο βρίσκονται πάντα στην σωστή πλευρά της Ιστορίας και είναι «πρόσωπο δικό μου». Η αγαπημένη ερμηνεύτρια έγινε μια μεγάλη παρέα με το κοινό, ερμηνεύοντας με μια ωραία διασκευή το «Άναψε το τσιγάρο», φορώντας γυαλιά, που, όπως είπε, «δεν έχουνε κάμερα, όπως κάποιοι άλλοι». Και η συναυλία έκλεισε με τη δική της «προσευχή», «Ο κόσμος σου»… Ευχήθηκε να τα εκατοστίσει το Φεστιβάλ της ΚΝΕ και, όπως είπε, «εμείς θα είμαστε εδώ!».
Η Έλενα Λεώνη “πάντρεψε” μοναδικά
σύγχρονους με παραδοσιακούς ήχους στη Μαθητική Σκηνή
Το κοινό της Μαθητικής Σκηνής του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή», στο πάρκο «Τρίτση» ξεσήκωσε και εντυπωσίασε η Έλενα Λεώνη.
Ήχοι ηλεκτρονικοί και σύγχρονοι συναντήθηκαν με πιο παραδοσιακούς και λαϊκούς, μέσα από το πάντρεμα μουσικών οργάνων όπως το ούτι με τα ντραμς, σε δικά της τραγούδια, όπως τα «Ζεϊμπέκικο», «Βροχή», «Πληγές», «Δεν φτάνω» και «Τσάμικο», το οποίο, όπως είπε η ίδια, είναι αφιερωμένο στη γιαγιά της και μπορεί κανείς να το ακούσει στον νέο της δίσκο που κυκλοφόρησε τον Μάη.
Εντυπωσιακά ήταν τα «πειράγματα» που έκανε, ερμηνεύοντας διασκευές αγαπημένων τραγουδιών. Ποιος περίμενε ότι θα άκουγε το «Γιατί γλυκιά μου κλαις» του Βαγγέλη Περπινιάδη σε ρέγκε ρυθμούς και το «Είδα τα μάτια σου κλαμένα» σε ποπ χορευτική μορφή;
Αφιέρωμα στον “γελαστό άγιο του ρεμπέτικου” Γιάννη Παπαϊωάννου
Περισσότερα στον 902
