Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ σχετικά με την πρόταση μομφής που κατέθεσε η ακροδεξιά ομάδα των «Πατριωτών» κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της προέδρου της για την υπογραφή της Συμφωνίας ΕΕ – Μερκοσούρ, υπογραμμίζει ότι «αποτελεί ένα ακόμη πυροτέχνημα της ακροδεξιάς δημαγωγικής προπαγάνδας, επιχειρώντας να εκμεταλλευτεί την ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια από την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ.
Κανείς όμως δεν μπορεί να υποβαθμίσει και να καπηλευτεί το γεγονός ότι πραγματική αντίσταση στην αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ και τη Συμφωνία ΕΕ-Μερκοσούρ πρόβαλλαν οι μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη με μπλόκα ως και έξω από το Ευρωκοινοβούλιο, υψώνοντας εμπόδια στην προώθηση της Συμφωνίας.
Η πρόταση μομφής αντανακλά την ίδια στιγμή τις σφοδρές αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε αστικές τάξεις και τμήματα του κεφαλαίου, ιδίως της Γαλλίας που θεωρεί ότι είναι «ριγμένο» από τη Συμφωνία, απέναντι στη Γερμανία, την Ιταλία, Ισπανία κ.ά., με επίκεντρο την κατάκτηση μεγαλύτερου μεριδίου στις αγορές της Λ. Αμερικής. Αυτά τα συμφέροντα προωθεί με κάθε τρόπο ανάμεσα στις άλλες αστικές δυνάμεις η ακροδεξιά και στο Ευρωκοινοβούλιο, προτείνοντας αντιλαϊκά μέτρα για την στήριξη της κερδοφορίας των οικονομικών ομίλων. Συντάσσεται με όλες τις αστικές δυνάμεις στην πολεμική φρενίτιδα, τις τεράστιες δαπάνες της ΕΕ για πολεμικούς εξοπλισμούς θυσιάζοντας ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες στο βωμό της πολεμικής προετοιμασίας.
Η κριτική της ακροδεξιάς στη Συμφωνία ΕΕ-Mercosur ότι «απειλεί το μέλλον του ευρωπαϊκού γεωργικού τομέα με το άνοιγμα της αγοράς σε προϊόντα που δεν συμμορφώνονται με τα ευρωπαϊκά περιβαλλοντικά, κοινωνικά, υγειονομικά και φυτοϋγειονομικά πρότυπα και τα πρότυπα καλής διαβίωσης των ζώων» αποδεικνύει τον δημαγωγικό της χαρακτήρα. Βγάζει δηλαδή «λάδι» τον αντίπαλο της αγροτιάς, την ΚΑΠ και τα «πρότυπά» της καθώς αυτή επιδοτεί αγρότες για να πουλούν κάτω του κόστους προκειμένου να θησαυρίζουν οι αγροτοβιομήχανοι. Έχει μόνο να της προσάψει… κατακερματισμό και ότι δεν ανταποκρίνεται στο όραμα των ευρωσυνθηκών «πίνοντας» μαζί με τα άλλα αστικά κόμματα «νερό στο όνομα τους».
«Στη Θεσσαλονίκη τη συντήρηση την έχει αναλάβει ιδιωτική εταιρεία (…) που λειτουργεί το Μετρό στο Μιλάνο και στην Κοπεγχάγη. Ολα τα συστήματα θα ελεγχθούν από…
Αυτήν ακριβώς την πολιτική που έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο εκατομμύρια αγροτοκτηνοτρόφους σε όλη την Ευρώπη η ακροδεξιά την παρουσιάζει ως «ασπίδα προστασίας» για τους αγρότες, αποκαλύπτοντας ότι το μόνο που υπερασπίζεται ως εκφραστής του κεφαλαίου είναι τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων. Όχι μόνο αθωώνει την ΚΑΠ, αλλά και την ίδια τη συμφωνία ΕΕ-Mercosur, καθώς την αποσυνδέει από το γεγονός ότι είναι συμπλήρωμα και αναγκαίο αποτέλεσμα της ΚΑΠ και των στόχων της για φτηνές πρώτες ύλες στο μεγάλο κεφάλαιο, καλλιεργώντας την ίδια αυταπάτη με τις άλλες αστικές δυνάμεις (όπως της Σοσιαλδημοκρατίας) ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια άλλη καλύτερη συμφωνία τάχα προς το συμφέρον των βιοπαλαιστών αγροτών.
Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ δεν νομιμοποίησε με την ψήφο της τα δημαγωγικά παιχνίδια της ακροδεξιάς ούτε την επιχείρηση ξεπλύματος της ΕΕ των μονοπωλίων, της ένοχης ΚΑΠ από τις άλλες αστικές πολιτικές ομάδες.
Το ΚΚΕ αντιπαλεύει διαχρονικά όχι μόνο την Κομισιόν και τον/την εκάστοτε πρόεδρό της, αλλά το ίδιο το αντιδραστικό οικοδόμημα της ΕΕ. Το σύνολο της αντιλαϊκής στρατηγικής της: της πολεμικής οικονομίας, των τεράστιων στρατιωτικών εξοπλισμών και της συμμετοχής στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, των καθηλωμένων μισθών και συντάξεων, των 13ωρων εξοντωτικής δουλειάς, της ακρίβειας, της «πράσινης» ενεργειακής φτώχειας, της ΚΑΠ των σκανδάλων τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, της εμπορευματοποίησης της Υγείας, της Παιδείας, των προδιαγεγραμμένων εγκλημάτων του κόστους-οφέλους, όπως το τελευταίο στην Ισπανία με δεκάδες νεκρούς να θυσιάζονται στο βωμό των κερδών από την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων από τα 4 νομοθετικά «πακέτα» απελευθέρωσης της ΕΕ.
Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα που αγωνίζεται για την απαλλαγή των λαών από τα δεσμά της σάπιας αυτής διακρατικής συμμαχίας των μονοπωλίων, που όλα τα άλλα αστικά κόμματα παρουσιάζουν σαν «σωτηρία». Ελπίδα για τους λαούς είναι η σύγκρουση των εργαζομένων με τα μονοπώλια, για την ανατροπή της εξουσίας τους και των ενώσεων που την υπηρετούν, με το λαό στο τιμόνι της εξουσίας και της οικονομίας»
