Με αφορμή τα 70 χρόνια από την επέτειο της αντεπανάστασης στην Ουγγαρία (23/10-10/11/9156) ξεκίνησε και στη χώρα μας η σχετική αρθογραφία για τα πραγματικά γεγονότα, τις αιτίες και τον τρόπο αντιμετώπισης τους.
Έτσι στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής 18/10 σε άρθρο του Σ. Ζουμπουλάκη με τίτλο «Ουγγρική εξέγερση και Έλληνες κομμουνιστές» ο αρθρογράφος καταθέτει τις δικές του απόψεις. Το ενοχλεί όπως φαίνεται το γεγονός ότι «…οι Έλληνες κομμουνιστές που έζησαν ως πολιτικοί πρόσφυγες στη Σοβιετική Ένωση και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και γνώρισαν από πρώτο χέρι τα κομμουνιστικά καθεστώτα, είναι οι μόνοι από τους Ευρωπαίους κομμουνιστές που δεν μίλησαν ποτέ για τη τυραννία τους. Δεν μίλησαν ούτε τότε, ούτε μετά, όταν γύρισαν στην Ελλάδα, ούτε ακόμη και όταν έπεσαν τα καθεστώτα αυτά…»
Και συνεχίζει προσπαθώντας να δικαιολογήσει την άποψη του αυτή «…Οι άνθρωποι αυτοί χρωστούσαν στα κομμουνιστικά καθεστώτα των χορών της εξορίας τους ότι τους έσωσαν το κεφάλι. Αν έμεναν στην Ελλάδα θα πέθαιναν στις φυλακές ή στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ήταν όμως η σιωπή τους έκφραση μόνο ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης; Μήπως αισθάνονταν ότι, αν το έκαναν, θα ήταν σαν να ακύρωναν αναδρομικά τη ζωή τους. Στα ερωτήματα αυτά και σε πολλά άλλα θα μπορούσα να θέσω, όλες οι απαντήσεις είναι υποθετικές, γιατί οι μόνοι που θα μπορούσαν πραγματικά να απαντήσουν δεν μίλησαν..».
Φυσικά ο αρθρογράφος (αγνοεί;) ότι για τη ζωή τους- με τη μορφή αυτοβιογραφιών- στην πολιτική προσφυγιά, δεκάδες αγωνιστές έχουν γράψει για τις θετικές εμπειρίες τους, έχουν βγει δεκάδες μελέτες, αλλά και έχουν γραφτεί πλήθος άρθρων, ενώ για πολλά χρόνια πλούσιο υλικό προσέφερε η Πανελλήνια Ένωση Επαναπατρισθέντων Πολιτικών Προσφύγων (ΠΕΕΠΠ) που μάλιστα εδώ και δεκαετίες πραγματοποιεί (στο πλαίσιο της ΠΕΑΕΑ/ΔΣΕ) το «ετήσιο αντάμωμα των επαναπατρισθέντων πολιτικών προσφύγων» (εδώ και χρόνια στον Αγιο Νικόλαο της Νάουσας).
Αναφορικά με την «εξέγερση» όπως τονίζει στην Ουγγαρία, να σημειώσουμε- επιγραμματικά- τα εξής:
1.Τον Οκτώβρη του 1956 οι αντεπαναστατικές δυνάμεις στην Ουγγαρία, με τη στήριξη του διεθνούς ιμπεριαλισμού, επιτέθηκαν στο νεαρό σοσιαλιστικό κράτος. Σκοπός τους ήταν η ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος, η παλινόρθωση του καπιταλισμού, που υπήρχε πριν το 1945. Οι αντεπαναστατικές δυνάμεις αξιοποίησαν τις συγχύσεις και τα λάθη που έκανε την περίοδο 1948-1956 το Ουγγρικό Κόμμα Εργαζομένων με επικεφαλής τον Ματίας Ράκοσι, που κυβερνούσε τότε τη χώρα. Δε χωρά αμφιβολία και το γεγονός ότι παρ’ όλα αυτά η μεγάλη πλειοψηφία του ουγγρικού λαού δεν επιθυμούσε την επιστροφή στο καπιταλιστικό παρελθόν. Δεν ήθελε την επιστροφή του καθεστώτος που από το 1920 έως το 1945 συνδέθηκε με το όνομα του Μίκλος Χόρτι και οδήγησε την Ουγγαρία στις καταστροφές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του φασισμού. Παρά τις δυσκολίες, τα προβλήματα και τα λάθη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης οι άνθρωποι στήριξαν τη σοσιαλιστική κοινωνία.Το Νοέμβρη του 1956 η Σοβιετική Ένωση έσπευσε σε υπεράσπιση του ουγγρικού σοσιαλισμού. Αυτό εμπόδισε την ένοπλη ανάμειξη των ΗΠΑ και των άλλων ιμπεριαλιστικών κρατών στα γεγονότα της Ουγγαρίας και ταυτόχρονα επέτρεψε την καταστολή της ένοπλης αντίστασης των αντεπαναστατικών δυνάμεων.Στις 4 Νοέμβρη του 1956 δημιουργήθηκε η Επαναστατική εργατο-αγροτική κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Γιάνος Κάνταρ. Η κυβέρνηση Κάνταρ αντιμετώπισε σύμφωνα με τους νόμους της σοσιαλιστικής Ουγγαρίας αυτούς που δρούσαν ενάντια στο κρατικό οικοδόμημα.
2. Τα τελευταία χρόνια με τη χρήση σημαντικών χρηματικών ποσών έγιναν σοβαρές προσπάθειες για τη δημιουργία επιστημονικών ινστιτούτων που υπηρετούν την αντικομμουνιστική αυτή προπαγάνδα και στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στα πρώτα, ήδη το καλοκαίρι του 1989, δημιουργήθηκε το «Ινστιτούτο ντοκουμέντων και έρευνας της ιστορίας της ουγγρικής επανάστασης του 1956» (Ινστιτούτο του 1956), στο οποίο δόθηκε σημαντική υλική στήριξη και ειδικοί. Αυτό το ινστιτούτο εξακολουθεί να είναι το κέντρο της ερευνητικής δουλειάς που σχετίζεται με το 1956. Παράλληλα με πολυάριθμες εκδόσεις, δημοσίευσε στο ίντερνετ 1.200 σελίδες ντοκουμέντων της περιόδου της αντεπανάστασης του 1956. Τα περισσότερα από αυτά για πρώτη φορά. Έως το 2010 δημοσιεύτηκαν περίπου 400 βιβλία για το 1956 και έγιναν 100 συνδιασκέψεις. Μεγάλο βάρος δίνεται στις ταινίες. Για τα γεγονότα του 1956 για παράδειγμα βγήκαν 20 μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ με τη χρήση αυθεντικών ντοκουμέντων και των πιο σύγχρονων τεχνολογιών χειραγώγησης. Ο αντικομμουνισμός, έτσι κι αλλιώς συνέχισε τη δεσπόζουσα θέση του στο οπλοστάσιο του αστικού συστήματος, και μετά την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη.
Σχετικά με τη στάση των Ελλήνων
- Υπάρχει στο άρθρο αναφορά σε σημείωση του βιβλίου του Σ. Κασιμάτη «Οι παράνομοι» (ΦΙΛΙΣΤΩΡ 1997). Θα ήταν όμως σκόπιμο να υπήρχε και το σώμα του κειμένου του βιβλίου στο υπήρχε η σημείωση: «… Συνεδρίαση Γραφείου (σ.σ εννοεί της Κ.Ε του ΚΚΕ) 26/11/1956 ώρα 09.00…2) Έκθεση του Μ. Τσάντη (μέλος της Κ.Ε, μετά την 6η ολομέλεια υπεύθυνος του ΚΚΕ στην Ουγγαρία) για τη κατάσταση της κολεχτίβας των προσφύγων μας της Ουγγαρίας και τα προβλήματα τους. Εισηγητής Τσιάντης 30 ομιλητές από 10 [Ηταν ανάγκη να κατατοπιστεί το Γραφείο, γιατί είχε μεσολαβήσει η Ουγγαρία και η καταστολή της. Δημιουργήθηκαν καινούρια προβλήματα, που επηρέαζαν όχι μόνο τον Ουγγρικό λαό αλλά και τους πρόσφυγες]…». (Δηλαδή ότι το ΚΚΕ και σε επίπεδο ηγεσίας παρακολουθούσε στενά την υπόθεση)
- Από την άνοδο του σοβινισμού- στο πλαίσιο της αντεπαναστατικής διαδικασίας στη χώρα στην περίοδο που προηγήθηκε- δεν γλιτώνουν ούτε οι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες της Ουγγαρίας. Οι τελευταίοι σε αγωνιώδεις αναφορές τους προς την Κ.Ε. του ΚΚΕ αναφέρουν λιντσαρίσματα, απόπειρες δολοφονίας Ελλήνων δασκάλων, παρενοχλήσεις των παιδιών τους στους παιδικούς σταθμούς ακόμα και ξήλωμα της πλακέτας στη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη από ελληνικό σχολείο στην ουγγρική επαρχία. Στη βιομηχανική πόλη Σταλινβάρος, 400 Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες γλιτώνουν το μακέλεμα κυριολεκτικά από θαύμα και παραμένουν κλεισμένοι σε ένα υπόγειο για ημέρες ενώ αργότερα φρουρούνται από σοβιετικά στρατεύματα.
- Σε σχετικές εκθέσεις του Μ. Τσάντη (έχουν δημοσιευτεί σε μια σειρά άρθρα, μπορούν να αναζητηθούν και στο διαδίκτυο) διαβάζουμε και για τις αντιδράσεις ενάντια στην αντεπανάσταση των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων.: «…Την Τετάρτη 24 του Οχτώβρη οι σύντροφοι που μέναν στο Ντόχαν γκιάρ όπου ζούνε περί τους 2000 πρόσφυγες πήραν τη πρωτοβουλία και από αχτίβ 40 στελεχών εκλέξαν μια πενταμελή επιτροπή … Την Τετάρτη μια μαγιάρα συντρόφισσα που δούλευε στο μηχανισμό της κεντρικής επιτροπής και συνεργάζονταν με τους έλληνες, ρώτησε την επιτροπή αυτή πόσοι έλληνες μπορεί να πάρουν όπλα και να χρησιμοποιηθούν όπου χρειαστεί. Η επιτροπή απάντησε ότι θα μπορούσαμε αμέσως να διαθέσουμε 200 άλλα ταυτόχρονα θα έπρεπε να μας διαθέσετε όπλα για να υπερασπίσουμε το Ντόχαν γιάρ το χωριό κλπ. …Πήγα στο Ντόχαν γκιάρ τη Δευτέρα* 29 του Οχτώβρη και έμενα συνεχώς εκεί κρατώντας συνεχώς επαφή και βοηθώντας την επιτροπή στην αντιμετώπιση της κατάστασης…Σήμερα οι σύντροφοι μας μετέχουν πιο ενεργά στην ανασυγκρότηση του κόμματος και του λαϊκού κράτους. (Περίπου 100 είναι καταταγμένοι στα επαναστατικά τάγματα εθνοφρουράς. Δημιουργήθηκαν 7 Δεκεμβρίου 1956 υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εσωτερικών. Το Μάρτη του 1957 αριθμούσαν 2000 μέλη…»
- Ο αρθρογράφος θα μπορούσε να διαβάσει και τη σχετική ανακοίνωση της Κ.Ε του ΚΚΕ (ας μην ξεχνάμε ότι είχε προηγηθεί η λεγόμενη 6η πλατεία ολομέλεια της Κ.Ε…) με ημερομηνία 6/1/1956 (υπάρχει στον 8ο τόμο των Επίσημων Κειμένων του ΚΚΕ) που αναφέρει : «Χαιρετιστήριο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Προς την επαναστατική κυβέρνηση των εργατών και αγροτών της Ουγγαρίας. Χαιρετίζουμε το σχηματισμό της επαναστατικής κυβέρνησης των εργατών και αγροτών της Ουγγαρίας. Με αν ησυχία ο ελληνικός λαός, όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι της Ελλάδας, παρακολούθησαν τις τελευταίες μέρες τις λυσσασμένες προσπάθειες που κατέβαλαν οι αντιδραστικές δυνάμεις της Ουγγαρίας με την υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών δυνάμενων, να εκμηδενίσουν τις σοσιαλιστικές κατακτήσεις των εργαζομένων της Ουγγαρίας και να παλινορθώσουν το μισητό καθεστώς του Χόρτι, το καθεστώς των τσιφλικάδων. Σήμερα που ο ουγγρικός λαός παλεύει σκληρά για να συντρίψει τα τελευταία υπολείμματα της αντίδρασης και να συνεχίσει με επιτυχία το έργο της ειρηνικής ανοικοδόμησης της ελεύθερης και ανθηρής σοσιαλιστικής Ουγγαρίας, σας εκφράζουμε από μέρους του δημοκρατικού λαού της Ελλάδας τη βαθύτατη χαρά και την αλληλεγγύη μας.»








