Καταρχήν το “μόλις” έχει να κάνει με διαστάσεις σύμπαντος και όχι γης ή άλλου πλανήτη, όσο κι αν είναι μεγάλος. Το έτος φωτός ως μονάδα μέτρησης μήκους (απόστασης _και όχι χρόνου). ορίζεται ως η απόσταση που θα ταξιδέψει ένα φωτόνιο, κινούμενο στο κενό, μακριά από μάζες και ηλεκτρομαγνητικά πεδία, σε ένα έτος. Το σύμβολό του είναι το ly (από το αγγλικό light year) και ισοδυναμεί με ≃9,5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα (≃225.000.000 φορές ο γύρος της γης). Το φως χρειάζεται 8.3167463973 λεπτά να φτάσει από τον Ήλιο στη Γη (απόσταση που είναι περίπου δεκάξι εκατομμυριοστά του έτους φωτός).

• Η απόσταση Γης-Σελήνης είναι ένα δευτερόλεπτο και 25/100 φωτός.
• Ο Βόγιατζερ 1 το 2004 βρισκόταν 13 ώρες φωτός μακριά από τη Γη (περίπου ενάμισι χιλιοστό του έτους φωτός) και χρειάστηκε 27 χρόνια για να διανύσει αυτή την απόσταση.
• Οι αποστάσεις μέχρι τα πιο μακρινά σημεία του Σύμπαντος που έχουμε παρατηρήσεις είναι περίπου 92 δισεκατομμύρια έτη φωτός… Το φως όμως από τους πιο μακρινούς γαλαξίες που μπορούμε να παρατηρήσουμε “έφυγε” από εκεί πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια.

Τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες εντείνουν την αναζήτηση πλανητών έξω από το ηλιακό σύστημα που θα μπορούσαν να θυμίζουν έστω και σε μερικά χαρακτηριστικά, τη Γη. Η μεγάλη αυτή προσπάθεια δεν είναι τυχαία, πίσω της κρύβεται ένα από τα πιο διαχρονικά ερωτήματα της ανθρωπότητας: Υπάρχει ζωή αλλού στο σύμπαν;

Επιλεγμένο

Αερόσακοι SOS

Ο αερόσακος (airbag), γνωστός και ως συμπληρωματικό σύστημα συγκράτησης (supplementary restraint system / S.R.S.), είναι ένα σύστημα παθητικής ασφάλειας όλων πλέον των σύγχρονων αυτοκινήτων, που…

Σύμφωνα με το unionrayo, μια πρόσφατη ανακάλυψη έχει τραβήξει έντονα το ενδιαφέρον της αστρονομικής κοινότητας. Πρόκειται για τον πλανήτη GJ 251c, έναν κόσμο σχετικά κοντά στη Γη, ο οποίος φαίνεται πως διαθέτει χαρακτηριστικά που τον καθιστούν ιδιαίτερα ελπιδοφόρο. Αυτός ο πλανήτης βρίσκεται λίγο πιο κοντά μας σε σύγκριση με άλλους που έχουν ανακαλυφθεί, καθώς απέχει 18 έτη φωτός και χάρη σε αυτή την εγγύτητα, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι την επόμενη δεκαετία θα είναι δυνατή η λήψη άμεσων εικόνων του με μελέτη και της ατμόσφαιράς του. Αυτό είναι το κλειδί, επειδή η ατμόσφαιρα μπορεί να δείξει:

• Αν υπάρχει νερό.
• Αν υπάρχουν αέρια όπως οξυγόνο ή μεθάνιο.
• Αν υπάρχουν χημικά σημάδια που θα μπορούσαν να συνδέονται με ζωή.
• Επιπλέον, σύντομα θα υπάρχουν διαθέσιμα νέα ισχυρά τηλεσκόπια που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στους επιστήμονες να εξετάσουν αυτόν τον πλανήτη με πολύ μεγαλύτερη λεπτομέρεια από ποτέ.

Τι γνωρίζουμε για τον GJ 251c

Ο νέος αυτός πλανήτης χαρακτηρίζεται ως “υπερ-Γη”, καθώς έχει μεγαλύτερη μάζα και μέγεθος από τη Γη, αλλά δεν φτάνει τα μεγέθη των γιγάντιων πλανητών. Το πιο σημαντικό στοιχείο, όμως, είναι η θέση του: βρίσκεται μέσα στη λεγόμενη κατοικήσιμη ζώνη του άστρου του, την περιοχή όπου οι θερμοκρασίες είναι κατάλληλες ώστε να μπορεί να υπάρξει υγρό νερό. Η NASA έχει στρέψει τα βλέμματά της στον GJ 251c, καθώς η τοποθέτησή του μέσα στην Goldilocks Zone τον καθιστά ιδανικό στόχο για μελλοντική έρευνα σχετικά με την ύπαρξη ζωής. Οι ενδείξεις που λαμβάνουν οι επιστήμονες δεν είναι ήχοι ή μηνύματα, αλλά μεταβολές στο φως και την κίνηση του άστρου του — στοιχεία που αποκαλύπτουν την ύπαρξη του πλανήτη.

Πώς εντοπίστηκε

Η ανακάλυψη βασίστηκε σε 20 χρόνια παρατηρήσεων μέσω του Habitable Zone Planet Finder του Penn State. Το εργαλείο αυτό ανιχνεύει μικροσκοπικές αλλαγές στο φως των άστρων, οι οποίες μαρτυρούν την παρουσία πλανητών. Η διαδικασία ήταν ιδιαίτερα απαιτητική, καθώς το άστρο του GJ 251c είναι ένας ερυθρός νάνος με έντονη μαγνητική δραστηριότητα, που δημιουργεί «θόρυβο» στα δεδομένα. Προχωρημένα υπολογιστικά μοντέλα βοήθησαν στον διαχωρισμό των πραγματικών σημάτων από τις παρεμβολές.

Υποψήφιος πλανήτης

Ο GJ 251c βρίσκεται “κοντά μας”, γεγονός που τον καθιστά έναν από τους πιο κοντινούς υποψήφιους πλανήτες για μελλοντική άμεση παρατήρηση. Με τα νέα τηλεσκόπια της επόμενης δεκαετίας, οι επιστήμονες ελπίζουν να μελετήσουν την ατμόσφαιρά του και να αναζητήσουν στοιχεία όπως τα παραπάνω που προαναφέραμε (νερό, οξυγόνο, μεθάνιο ή άλλες χημικές υπογραφές που ίσως συνδέονται με ζωή).

Η επόμενη δεκαετία μπορεί να φέρει απαντήσεις
που μέχρι τώρα υπήρχαν μόνο στη φαντασία μας.
Και ίσως ο GJ 251c να μας φέρει
ένα βήμα πιο κοντά στο “είμαστε μόνοι;”.

Ο χρόνος ως η βάση των πάντων

Σύμφωνα με τον Kletetschka (Γκάντερ Κλετέτσκα Τσέχος Αναπληρωτής Καθηγητής Έρευνας στο Πανεπιστήμιο της Αλάσκας,), τα φυσικά φαινόμενα (από την κίνηση των πλανητών μέχρι τα μικρότερα σωματίδια) δεν συμβαίνουν στο διάστημα αλλά μέσα σε ένα είδος τρισδιάστατου χρονικού πίνακα, κατά μήκος ενός άξονα. Και κάθε άξονας του χρόνου θα αλληλεπιδρούσε με τους άλλους δύο, δημιουργώντας τα αποτελέσματα που ερμηνεύουμε ως κίνηση, μάζα ή ενέργεια. Αν αυτή η θεωρία ήταν αληθινή (δεν θα το μάθουμε προς το παρόν, φυσικά), θα εξηγούσε πολύ πιο συγκεκριμένα γιατί τα σωματίδια έχουν τη μάζα που έχουν, και θα μπορούσαμε να πλησιάσουμε περισσότερο τη «θεωρία των πάντων» που οι φυσικοί επιδιώκουν εδώ και δεκαετίες.

Μια ψευδαίσθηση του χρόνου; Ο Αϊνστάιν μας δίδαξε ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι συνδεδεμένοι, ότι σχηματίζουν ένα ενιαίο ύφασμα. Αλλά ο Kletetschka προχωρά αυτή την ιδέα παραπέρα και λέει ότι ο χώρος δεν είναι θεμελιώδης, αλλά μάλλον ένα είδος ψευδαίσθησης, ένας τρόπος αντίληψης της τρισδιάστατης δομής του χρόνου. Ακούγεται περίεργο, το ξέρουμε, αλλά αν ο χώρος είναι μόνο μια συνέπεια του χρόνου, τότε τα πράγματα που πιστεύουμε ότι «διαστέλλονται» ή «εμφανίζονται από το τίποτα» (όπως το ίδιο το σύμπαν) θα μπορούσαν επιτέλους να έχουν μια εξήγηση. Θα ήταν αποτελέσματα του χρόνου εν δράσει και όχι χωρικά φαινόμενα.Έτσι, αντί να σκεφτόμαστε ότι το σύμπαν επιπλέει στο διάστημα, θα βρισκόμασταν μέσα σε μια γιγάντια χρονική διαδικασία (σαν μια πλεξούδα) που δεν σταματά ποτέ να μετασχηματίζεται.

Λοιπόν, φανταστείτε το, θα άλλαζε όλα όσα γνωρίζουμε τώρα. Αν ο τρισδιάστατος χρόνος επιτρέπει να περιγραφεί πώς αναδύονται τα σωματίδια, οι δυνάμεις και η ύλη, θα μπορούσαμε επιτέλους να ενώσουμε τη σχετικότητα και την κβαντομηχανική, τις δύο μεγάλες θεωρίες που εξακολουθούν να αντιφάσκουν μεταξύ τους σήμερα. Και φυσικά, η κατανόηση του πώς «λειτουργεί» ο χρόνος σε αυτό το επίπεδο θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα σε νέες τεχνολογίες για ταξίδια, επικοινωνία ή ποιος ξέρει. Μια πραγματική επανάσταση, πράγματι.

Ανακαλύφθηκε ένας μεγάλος εξωπλανήτης μεγέθους Ποσειδώνα σε απόσταση 32 ετών φωτός από τη Γη

Ένα νέο παράδειγμα σε κίνηση

Προς το παρόν, η επιστημονική κοινότητα ζητά προσοχή (όπως πάντα), αλλά το έργο του Kletetschka έχει ήδη δημοσιευτεί με τον τίτλο «Τρισδιάστατος Χρόνος: Ένα Μαθηματικό Πλαίσιο για τη Θεμελιώδη Φυσική» και έχει πυροδοτήσει συζήτηση σε όλο τον επιστημονικό κόσμο.Πολλοί πιστεύουν ότι είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να εξηγηθούν οι αντιφάσεις της σύγχρονης φυσικής, και αν ποτέ επιβεβαιωθεί, το όνομα Kletetschka θα σταθεί δίπλα σε ονόματα όπως ο Νεύτωνας ή ο Αϊνστάιν. Τρία χρονοδιαγράμματα που θα σήμαιναν ότι ο χρόνος δεν περνάει αλλά μας περιβάλλει, και ότι δεν τον μετράμε, αλλά ζούμε μέσα σε αυτόν.

Αν ο Kletetschka έχει δίκιο, ο χώρος που βλέπουμε, οι πλανήτες, τα αστέρια, ακόμη και οι ίδιοι οι ίδιοι, θα ήταν απλώς η απτή αντανάκλαση του χρόνου που κινείται σε τρεις διαστάσεις. Και είναι σαφές ότι για να κατανοήσουμε αυτή τη νέα πραγματικότητα, κάποιος θα πρέπει να μας ζωγραφίσει μια εικόνα.