Να ξεκινήσω με το metáfora\metáfore: καμιά σχέση φυσικά με την κυριολεκτική έννοια της μεταφοράς, ούτε με το ντοκιμαντέρ του 2020, σε σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη, που καταγράφει τη μετακίνηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος από το ιστορικό κτίριο της οδού Πανεπιστημίου στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
Αναφέρομαι στο ιταλικό Il Postino (ο ταχυδρόμος) ταινία παραγωγής 1994, του εξ Ινδίας Michael Radford, που αφηγείται τη φιλία του νεαρού ταχυδρόμου Μάριο Ρουόπολο (Τροΐζι) με το Χιλιανό κομμουνιστή ποιητή Πάμπλο Νερούδα (Νουαρέ) και τον έρωτα του πρώτου για την όμορφη Μπεατρίτσε Ρούσο (Κουτσινότα). Εκεί το metáfora\metáfore με την έννοια του μεταφορικού ήταν κυρίαρχο
Σήμερα το σχολείο, το αστικό σχολείο, βρίσκεται σε μια δίνη αλλαγών, σε μια κρίση. Οι μαθητές πιο δύσκολα βρίσκουν νόημα στην παρουσία τους στο σχολείο.…
Φλασιά __Τι Συμβαίνει όταν παίκτες αναλαμβάνουν την Εξουσία; \\ Mario Ernesto Almeida Bacallao | internet@granma.cu
Οι πρόσφατες ήττες της Ρεάλ Μαδρίτης, του ποδοσφαιρικού συλλόγου που θεωρείται από τους καλύτερους στην ιστορία, έχουν πυροδοτήσει μια συζήτηση μεταξύ του εξειδικευμένου Τύπου και των διεθνών οπαδών σχετικά με το ABC του πώς δλδ. πρέπει να λειτουργεί μια ομάδα.
Ίσως χωρίς να το συνειδητοποιούν, η συζήτηση έφερε στο φως ορισμένες πτυχές της επικρατούσας κοινής λογικής, η οποία, ενώ φαινομενικά επικεντρώνεται στην αυστηρά αθλητική πλευρά των πραγμάτων, αποκαλύπτει επίσης πόσο σταθερά – και αμετάβλητα – έχουμε ορίσει τους ρόλους και τις θέσεις κάθε ατόμου σε αυτό ή εκείνο το πολυσύμπαν.
Έβερτον – Λίβερπουλ: το τελευταίο ντέρμπι _130 χρόνια μετά …και πολύ ιστορία
Στη Ρεάλ Μαδρίτης, λένε, υπάρχει ένας παίκτης που τολμά να ασκήσει περισσότερη εξουσία από τους προπονητές. Ένας παίκτης, όσο μεγάλο αστέρι κι αν γίνει, είναι τελικά προορισμένος να παίξει ποδόσφαιρο, και αν αναλάβει ηγετικούς ρόλους, φαίνεται ότι αυτοί έχουν πολύ σαφή όρια, καθώς μπορούν να ασκηθούν μόνο στο γήπεδο και σε σχέση με τους συμπαίκτες ή/και τους αντιπάλους του. Για παράδειγμα, ο Kylian Mbappé, τον οποίο συζητάμε, έχει το παρατσούκλι “ο δικτάτορας “.
Ο τρόπος λειτουργίας των επαγγελματικών συλλόγων σήμερα, στο ποδόσφαιρο είτε σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα, έχει μια δομή που βασίζεται σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυστηρά αθλητικά πλαίσια.
Όπως λέγεται συχνά, είναι επιχειρήσεις, είναι εταιρείες. Και όπως κάθε μεγάλη επιχείρηση ή εταιρεία, υπάρχει πρόεδρος με σχεδόν απόλυτη εξουσία, μια ομάδα από κάτω, συμπεριλαμβανομένων των προπονητών και του τεχνικού διευθυντή. Και λίγο πιο κάτω στη λίστα, αν το ψάξεις με φακό, βρίσκονται οι αθλητές.
Σήμερα, με τη Ρεάλ Μαδρίτης να στοχεύει να ολοκληρώσει τη σεζόν χωρίς τρόπαια, η εστίαση είναι στο γεγονός ότι ο διευθυντής πρέπει να διαχειρίζεται, ο παίκτης πρέπει να παίζει και ο πρόεδρος πρέπει να προεδρεύει. Οτιδήποτε αποκλίνει από αυτό το πλαίσιο γίνεται αντιληπτό από το κοινό ως δικτατορία, και όποιος την ηγείται, φυσικά, ως δικτάτορας.
Αλλά η ιστορία του αθλητισμού, για να παραμείνουμε σε αυτό το πλαίσιο, προσφέρει κάποια ανεξίτηλα σημάδια.
- Στη Βραζιλία μεταξύ 1982 και 1984, έλαβε χώρα ένα φαινόμενο γνωστό ως Democracia Corinthiana. Ο Sócrates, αρχηγός της Corinthians και της εθνικής ομάδας της Βραζιλίας, και γιατρός, ηγήθηκε μιας ριζικής μεταμόρφωσης εντός του συλλόγου, δίνοντας στους παίκτες και το προσωπικό την ίδια εξουσία λήψης αποφάσεων με τη διοίκηση. Αυτή η εξουσία χρησιμοποιήθηκε για να αποφασίζονται οι μεταγραφές, οι μισθοί, ακόμη και ο προπονητής – ο τελευταίος ήταν περισσότερο ένας ατζέντης.
- Ο Kenny Dalglish προπονούσε τη Λίβερπουλ το 1985, ενώ έπαιζε και για τον σύλλογο. Στην Τσέλσι, ο Ολλανδός Ruud Gullit επιλέχθηκε από τους συμπαίκτες του το 1996 για να ηγηθεί των αποδυτηρίων, και δύο χρόνια αργότερα, αντικαταστάθηκε από έναν άλλο εν ενεργεία παίκτη, τον Gianluca Vialli.
- Ο George Weah, νικητής της Χρυσής Μπάλας το 1995, προπονούσε και έπαιζε για την εθνική ομάδα της Λιβερίας μεταξύ 2000 και 2002. Δύο δεκαετίες αργότερα, θα γινόταν πρόεδρος της χώρας. Υπάρχουν και άλλα τέτοια ονόματα.
Ήταν η ιδανική λύση; Ποιος ξέρει; Το απαιτούσαν οι περιστάσεις; Σίγουρα. Αλλά συνέβη και το ποδόσφαιρο δεν πέθανε. Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις, σώθηκε από καταστροφές και, για λίγες στιγμές, έγινε περισσότερο άθλημα και ψυχή παρά επιχείρηση.
