Τη Κυριακή 21/12 σε ολοσέλιδο άρθρο του ο γνωστός για τις αντικομμουνιστικές εμμονές (αλλά και για τις τοποθετήσεις επί παντός επιστητού στα διάφορα ΜΜΕ) Ανδρέας Δρυμιώτης με τίτλο «Οι αλήθειες που πονάνε» (που συνοδεύεται και από «κατασκευασμένη ΦΩΤΟ») αναφέρει ανάμεσα στ’ άλλα για τη στάση του ΚΚΕ στη Μικρασιατική εκστρατεία:
«…Θέλω να σας πάω ακόμα πιο πίσω στον χρόνο, για να διαπιστώσετε ότι οι κομμουνιστές ήταν πάντοτε πιστοί μόνο στον κομμουνισμό. Στο πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» με ημερομηνία «Παρασκευή 10 Ιούλη 1936» σε ένα άρθρο που τιτλοφορείται «Μια επιφύλαξη», διαβάζω μεταξύ άλλων: Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία η Τουρκία θάτανε σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα!! Τη «λευτεριά» μας θα τήνε στηρίζαμε στην υποδούλωση του τουρκικού λαού! Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε […] Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία ΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ. [..] (σημ. τα κεφαλαία είναι στο κείμενο).Ομολογώ ότι δεν ήξερα αυτή την ιστορία και την κυνική ομολογία ότι οι κομμουνιστές επεδίωξαν την ήττα στη Μικρά Ασία. Θα ισχυριστεί κάποιος «περασμένα ξεχασμένα». Δεν είναι έτσι. Προτιμώ το «Forgive but not Forget», δηλαδή «συγχωρούμε αλλά δεν ξεχνούμε». Πόσο κυνισμό πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι αυτοί, ώστε να ομολογούν ότι επιδίωξαν την ήττα και την εθνική καταστροφή, η οποία δημιούργησε την προσφυγιά. Αυτοί όμως είναι οι κομμουνιστές και οι συνοδοιπόροι τους….»
Ποιά όμως είναι αλήθεια;
Στο φύλλο της 11ης Ιουλίου 1935 της εφημερίδας Ριζοσπάστης ο καθηγητής φιλοσοφίας του ΑΠΘ και απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, πρόσφυγας από την Καισάρεια της Μικράς Ασίας, με άρθρο του θεωρούσε υπεύθυνο για όλα τα δεινά των Ελλήνων τον «Εθνικό Διχασμό» ο οποίος «χάρισε» τη νίκη στην ούτε καν ημιθανή αλλά «πεθαμένη», όπως την χαρακτήριζε, Τουρκία: «…Τότε βρεθήκαμε εμείς με τις αφάνταστες σαχλαμάρες να δώσουμε καινούρια ζωή στην πεθαμένη Τουρκία…».
Tον αποτροπιασμό της για την παραχώρηση του χώρων του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου για τη διοργάνωση της γαμήλιας δεξίωσης της κόρης των Γλύξμπουργκ, εκφράζει με…
Την επόμενη μέρα στις 12/7/1935 υπάρχει πρωτοσέλιδα άρθρο, ανυπόγραφο, που είχε τον τίτλο «Μια επιφύλαξη».
Το άρθρο (στη ΦΩΤΟ ολόκληρο) έγραφε ανάμεσα στ’ άλλα:
«…Και με τον Πολίτη Θεοδωρίδη έχουμε μια ριζική διαφωνία. Λυπάται γιατί «βρεθήκαμε μεις με τις αφάνταστες μας σαχλαμάρες να δώσουμε καινούργια ζωή στην πεθαμένη Τουρκία»! Θα ήταν δύσκολο να πιστέψεις κανείς ότι τα λόγια αυτά ανήκουν σ’ ένα πρωτοπόρο διανοούμενο; Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία η Τουρκία θάτανε σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα!
Τη «λευτεριά» μας θα τηνε στηρίζαμε στην υποδούλωση του τουρκικού λαού: Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάιδικη Ελλάδα στη Μικρασία πήγε όχι ως εθνικός απελευθερωτής μας σαν ιμπερiαλιστική δύναμη, όργανο των εγγλέζων μεγαλοκαραχαριών, Πήγαινε αυτού όχι μόνο για διαιωνίσει τη ξενική κυριαρχία πάνω στον Τουρκικό λαό μα να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο!
Δεν είνε αυτός ο δρόμος της ειρηνικής δημοκρατικής συμβίωσης των λαών της νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι’αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για τη αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία. ΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ. Πονέσαμε και πονάμε για τα’ αδέρφια μας που σπείρανε αυτού άδικα τα κόκκαλά τους για τα συμφέροντα των ντ΄πιων και ξένων ιμπεριαλιστών. Και θα τους εκδικηθούμε κάποτε. Και η μοναδικής εκδίκηση θα είνε η ανατροπή της αστικοτσιφλικάδικης κυριαρχίας, η εξόντωση του εθνικισμού, η λέφτερη, η αδελφική και ειρηνική συμβίωση, η συνεργασία και ανάπτυξη των βαλκανικών λαών.
Αυτή την επιφύλαξη θεώρησα αναγκαία να κάνουμε πάνω στις χτεσινές δηλώσεις που ο πολίτης Χ. Θεοδωρίδης έκανε από το «Ριζοσπάστη».»
Προφανώς, αν συγκρίνει κανείς τα κείμενα θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για τη γνωστή μέθοδο της κοπτοραπτικής (παρουσίαση επιλεγμένων αποσπασμάτων) που ο αρθρογράφος χρησιμοποιεί προκειμένου να παρουσιάσει «βολικά» επιχειρήματα για τους ανιστόρητους ισχυρισμούς του. Ενώ στο άρθρο ορθά-καθαρά και ολοκληρωμένα παρουσιάζεται τη στάση που κράτησε το νεαρό τότε ΚΚΕ (ΣΕΚΕ), με πολλές διώξεις, για τη Μικρασιατική εκστρατεία και δικαιώθηκε απόλυτα!
Η μικρασιατική εκστρατεία χαρακτηρίζεται από το ΚΚΕ – όπως και ήταν – ως ιμπεριαλιστική, δηλαδή ως αποτέλεσμα των (οικονομικών και γεωπολιτικών) συμφερόντων των Ελλήνων καπιταλιστών, όπως εκφράζονταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των Τούρκων καπιταλιστών και στα όρια των συμμαχιών και των δύο πλευρών με τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη της εποχής, δηλαδή ο πόλεμος δεν ήταν εθνικοαπελευθερωτικός.
Το ΣΕΚΕ τότε θεωρούσε την ήττα των εκατέρωθεν αστικών τάξεων ως προϋπόθεση της εξασφάλισης των συμφερόντων των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων και της διάσωσης των Μικρασιατών. Οπως έγραφε ο «Εργατικός Αγώνας» (επίσημο όργανο του ΣΕΚΕ εκείνη την εποχή):
«…Εις τη ράχη των χωρικών και των εργατών θα φορτωθούν τα νέα βάρη του κατακτητικού πολέμου. Οσοι απ’ αυτούς δεν αφήσουν τα κουφάρια τους στις μακρυσμένες εκτάσεις της Μικράς Ασίας θα τ’ αφήσουν στα χωράφια των τσιφλικάδων και εις τα εργοστάσια των εκμεταλλευτών. Μόνο όταν, αποκτώντας συνείδηση της τάξεώς των, μάθουν ότι οι εχθροί δεν είνε οι Τούρκοι δουλοπάροικοι και εργάτες αλλ’ αυτοί ακριβώς που τους αναγκάζουν να πολεμούν και να σκοτώνονται στη Μικρά Ασία, και εκείνοι που αναγκάζουν τους Τούρκους χωρικούς και εργάτες, οι καπιταλισταί, τότε ενωμένοι με τους συντρόφους τους Τούρκους κάτω από την ίδια σημαία της πραγματικής ελευθερίας, του Κομμουνισμού, ας αγωνιστούν άλλη μια φορά. Η νίκη θα ‘ναι πραγματική…». (18/7/1921)
Και για να τελειώνουμε- άλλωστε ο καθένας μπορεί να διαβάσει πλήθος ντοκουμέντων για τη στάση του ΚΚΕ τότε- με τον αρθρογράφο και τις αντικομουνιστικές του εμμονές.
Ως φινάλε του άρθρου καταφεύγει σε ένα «ανέκδοτο του συρμού» : «… Στη συνάντησή τους, η κυρία ρωτάει τον Γενικό Γραμματέα: «Κύριε Γενικέ, ο Κομμουνισμός είναι προϊόν επιστημονικής μελέτης ή πολιτικών διεργασιών;» Και ο Γκορμπατσώφ φυσικά της απαντάει: «Από πολιτικούς». Τότε η κυρία του λέει: «Ετσι εξηγείται γιατί απέτυχε. Αν τον είχαν δημιουργήσει επιστήμονες, θα τον είχαν δοκιμάσει πρώτα σε ποντίκια και θα έβλεπαν ότι αποτυγχάνει!».
Θα πρέπει να γνωρίζει ως πολιτικός αναλυτής ότι ο σοσιαλισμός δοκιμάστηκε με τεράστιες επιτυχίες και πρωτόγνωρες κατακτήσεις για τους λαούς σε μεγάλο κομμάτι της ανθρωπότητας. Όσο και να πασχίζει, οι λαοί διδαγμένοι από τις αδυναμίες, λάθη και παρεκκλίσεις του παρελθόντος, θα τη φτιάξουν ξανά τη νέα κοινωνία!
