Αντιγράφω κάτι που μου έστειλε προχτές η φίλη η Χλόη, που τα ψάχνει κάτι τέτοια _ευχαριστώ δεν έχω λόγια __Η Natalya Gundareva Ната́лья Гео́ргиевна Гу́ндарева έφυγε πριν χρόνια. Έζησε με πάθος τον έρωτα με τρεις άντρες, τον σκηνοθέτη Leonid Heifetz (1973-1979), και τους ηθοποιούς Viktor Koreshkov και Mikhail Filippov (1986 μέχρι το θάνατό της το 2005). Δεν απόκτησε παιδιά
// Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
27 Αυγούστου στην ιστορία: А зори здесь тихие_Ήρεμες ήταν οι αυγές
Ната́лья Гео́ргиевна Гу́ндарева via Cloè_ Χλόη
Αγαπώ αυτή τη ζωή πάρα πολύ, την αγαπώ υπερβολικά για να την χωρίσω σε αγάπη για τη δουλειά, έρωτα για την οικογένεια, αγάπη για τους φίλους, αγάπη για τα βιβλία, αγάπη για την τέχνη. Για μένα, αυτή η πολυδιάστατη φύση είναι η ζωή. Και δεν μπορώ να εγκαταλείψω τίποτα. Φυσικά, είμαι παθιασμένη με τη δουλειά. Είναι, θα έλεγα, το νόημα της ύπαρξής μου.
“Υπάρχει ένα άλλο κομμάτι της ζωής που μου ήταν άγνωστο. Ήξερα ότι υπήρχε, ότι δεν ήταν απλώς άγνωστο, δεν το χρειαζόμουν. Στη ζωή, με ενδιέφερε το θέατρο. τώρα, στη ζωή, με ενδιαφέρει η ζωή”
Σάλο έχουν προκαλέσει πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Αμυνας, με τις οποίες αποκαλύφθηκε η πρόθεση της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει – τάχα ως επαγγελματική τους αποκατάσταση και…
- “Δεν μου αρέσει το παρελθόν μου (όχι ότι ντρέπομαι γι’ αυτό, απλά δεν με ενδιαφέρει), με ενδιαφέρει αυτό που με περιμένει. Δεν θέλω να ηρεμήσω”.
- “Παραδόξως, η ζωή με έλκει όχι στις φανταχτερές εκδηλώσεις και αναταραχές της, αλλά στην ήρεμη, σοφή ρευστότητά της”.
Η πρωτοπόρος και μαχήτρια της ζωής σοβιετική ηθοποιός Αλότσκα _Άλλα Νταβίντοβνα
Θέλω πραγματικά να σταματήσω αυτό το τρέξιμο, να δω τη βροχή να πέφτει, τα φύλλα να θρόιζαν, την ομίχλη να υψώνεται… Ο κόσμος είναι τόσο διαφορετικός, τόσο ουσιαστικός, υπάρχουν τόσα πολλά θέματα που απουσιάζουν από τη ζωή μας, αλλά τρέχουμε προς τους στόχους μας, τις κορυφές μας. Και μετά, από αυτές τις κορυφές, βλέπεις όλα όσα απομένουν στους πρόποδες, και είναι τόσο ενδιαφέρον! Και δεν είδες τίποτα όταν τρέχεις.
«Ίσως αυτό να σου φαίνεται αλαζονικό, αλλά δεν μετανιώνω για τίποτα. Έχω δει πολλά, έχω γελάσει και έχω υποφέρει πολύ… Ένιωσα την ευρυχωρία της ζωής και δεν δίνω ούτε μια ανάσα. Αυτή είναι η ζωή μου, και χαίρομαι που ήταν τόσο ικανοποιητική. Δουλειά, γνωριμία με ενδιαφέροντες ανθρώπους… Κάποιοι έχουν περάσει, άλλοι έμειναν.»
Natalya Georgyevna Gundareva
Εσύ μαχήτρια της ζωής που έφυγες νωρίς
Σοβιετική __από τη ΣΣΔ της Ρωσίας πολυβραβευμένη ηθοποιός κινηματογράφου και θεάτρου (1948 –2005) μια από τις ηγετικές προσωπικότητες στο Θέατρο Μαγιακόφσκι, όπου εργαζόταν από το 1971. Λαϊκή Καλλιτέχνης της ΣΣΔ Ρωσίας (1986) και βραβευμένη με το Κρατικό Βραβείο ΕΣΣΔ (1984), καθώς και τέσσερις φορές νικήτρια της ψηφοφορίας για την καλύτερη Σοβιετική Ηθοποιό της Χρονιάς του περιοδικού Советский экран __ Σοβιετική Οθόνη (1977, 1981, 1985, 1990). Η Γκουντάρεβα είναι περισσότερο γνωστή για τους πρωταγωνιστικούς της ρόλους στις ταινίες Γλυκιά Γυναίκα (1976), Φθινοπωρινός Μαραθώνιος (1979) και Κάποτε, είκοσι χρόνια αργότερα (1981).
Γεννήθηκε στη Μόσχα. Ο πατέρας της, Γκεόργκι Ματβέγεβιτς, ήταν μηχανικός σε εργοστάσιο αυτοκινήτων, ενώ η μητέρα της, Έλενα Μιχαήλοβνα, ήταν ανώτερη μηχανικός σε ένα ερευνητικό ινστιτούτο κατασκευαστικής μηχανικής. Και οι δύο αγαπούσαν το θέατρο και η Ναταλία παρακολουθούσε συχνά παραστάσεις και πρόβες του ερασιτεχνικού θιάσου με τον οποίο εμφανιζόταν η μητέρα της. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, εντάχθηκε στο θέατρο νέων του Πιονιέρου Λένινσκιγιέ Γκόρι και δύο χρόνια αργότερα αποφάσισε να κάνει την υποκριτική επάγγελμά της. Εγγράφηκε στο Θεατρικό Ινστιτούτο Μπόρις Στσούκιν και εντάχθηκε στην ομάδα του Κατίν-Γιάρτσεφ, όπου συμμαθητές της ήταν οι Κονσταντίν Ράικιν, Γιούρι Μπογκατίριοφ και Ναταλία Βάρλεϊ, μεταξύ άλλων.
Αλίντα Άρτμανε: η λαϊκή καλλιτέχνιδα της ΕΣΣΔ με τη διεθνή αναγνώριση
Μετά την αποφοίτησή της το 1971, εντάχθηκε στο θίασο του Θεάτρου Μαγιακόφσκι της Μόσχας όπου αναδείχτηκε μεγάλη πρωταγωνίστρια. Η μεγάλη της επιτυχία ήρθε το 1974, όταν, αντικαθιστώντας την Τατιάνα Ντορονίνα, έπαιξε τη Λιπότσκα στο «Ο Χρεοκοπημένος» βασισμένο στο έργο του Αλεξάντερ Οστρόφσκι και η ερμηνεία της επαινέθηκε τόσο από τους κριτικούς θεάτρου όσο και από την θεατρική κοινότητα της Μόσχας.
- Το 1972, η έκανε το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην «αγροτική κωμωδία» του Βιτάλι Μέλνικοφ «Γεια και Αντίο». Η πρώτη της επιτυχία ήρθε με το μελόδραμα του Βλαντιμίρ Φετίν «Γλυκιά Γυναίκα» (1977), όπου υποδύθηκε την Άνια Ντομπροκότοβα, αν και εκ των υστέρων δύο από τις προηγούμενες ερμηνείες της, στο «Φθινόπωρο» (1975) του Αντρέι Σμιρνόφ και στο «Πληγωμένο Παιχνίδι» (1976) του Νικολάι Γκουμπένκο, έχουν επίσης λάβει εξαιρετικές κριτικές. Το 1977, η Γκουντάρεβα κέρδισε για πρώτη φορά την ψηφοφορία για την Ηθοποιό της Χρονιάς,
- Τα έτη 1979-1984 σηματοδότησαν την κορύφωση της καριέρας της. Το 1979 διέπρεψε στη θεατρική σκηνή ως Κατερίνα Ιζμάιλοβ στην παραγωγή του Αντρέι Γκοντσάροφ για την «Λαίδη Μάκβεθ της Περιφέρειας Μτσενσκ» του Νικολάι Λέσκοφ. Στον κινηματογράφο, η Γκουντάρεβα δημιούργησε μια σειρά από πολυδιάστατους χαρακτήρες, κυρίως τη Νίνα Μπουζίκινα στην ταινία Φθινοπωρινός Μαραθώνιος (1979) του Γκεόργκι Ντανέλια, η οποία της χάρισε το Βραβείο Αδελφών Βασίλιεφ. Αργότερα, οι κριτικοί επαίνεσαν τις ερμηνείες της στις ταινίες “Διακοπές Σεπτεμβρίου” του Βιτάλι Μέλνικοφ (μετά το “παρακμιακό” θεατρικό έργο του Αλεξάντερ Βαμπίλοφ “Κυνήγι Πάπιας” του 1981) και στις ταινίες “Προσφέρεται για Ελεύθερους” του Σαμσόν Σαμσόνοφ (1984), όπου υποδύθηκε τη Βέρα Γκολούμπεβα, έναν χαρακτήρα που δημιούργησε ο σεναριογράφος Αρκάντι Ίνιν έχοντας κατά νου αυτήν. Το 1986, η Γκουντάρεβα τιμήθηκε με τον τίτλο της Καλλιτέχνιδας του Λαού της Ρωσίας. Εκείνη τη χρονιά τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο.
Τη δεκαετία του 1990, οι εμφανίσεις της σε ταινίες έγιναν σπάνιες. Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται. Το καλοκαίρι του 2001, υπέστη εγκεφαλικό. Το 2002, ενώ περπατούσε στον κήπο, γλίστρησε, έπεσε και τραυμάτισε τον αυχένα της. Πέθανε στις 15 Μαΐου 2005 στο νοσοκομείο Άγιος Αλέξιος στη Μόσχα, καθώς το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη αποδείχθηκε μοιραίο. Είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Τρογιεκούροφσκόγιε.
