Δυστυχώς για κάποιους ανθρώπους, οι δεκαετίες που έχουν ζήσει (και ευχόμαστε σε μακροημέρευση) δεν τους βοηθούν να ξεπεράσουν «εμμονές» ή «τραύματα» σε βασικές τους ιδεολογικές απόψεις που δεν στηρίζονται όμως στη ιστορική πραγματικότητα. Πολύ περισσότερο όταν το συγγραφικό τους έργο είναι σημαντικό χρόνια τώρα…
Ας γίνουμε συγκεκριμένοι: Σε ένα ακόμη άρθρο της στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ («Δεν είναι «νεαροί». Δολοφόνοι είναι»/12/7/2026) η Α. Κακούρη δείχνει τον βαθύ της , εμμονικό, αντικομμουνισμό. Με αφορμή την εγκληματική επίθεση με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη (την οποία καταδίκασε παρεπιπτόντως με ανακοίνωσή του το ΚΚΕ) παρουσιάζει την «ανονομία» ως συνώνυμο της Αριστεράς (που μάλιστα οι άνθρωποι της είναι «αλώβητοι») ενώ τα θύματα είναι «όλα της Δεξιάς».
Φυσικά επιβεβαιώνει με το άρθρο της και την ανακοίνωση του ΚΚΕ (μετά τις δηλώσεις Κυρανάκη, Μαρινάκη): «…Είναι τουλάχιστον άθλια η προσπάθεια των ανιστόρητων στελεχών της ΝΔ να αξιοποιήσουν, ως πολιτικά “όρνεα”, μία αποτρόπαια, εγκληματική ενέργεια για να επιτεθούν στους αγώνες του λαού και της νεολαίας ανασύροντας την απαράδεκτη θεωρία των δύο άκρων…»
Ως αρχή των πάντων παρουσιάζει τον Κ. Καραμανλή που ….αναγνώρισε το ΚΚΕ το 1974 και επομένως από εκεί ξεκίνησαν όλα!!! Ενώ συνεχίζει με «επιχειρήματα» που μας ξαναγυρνούν στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια, καθώς και αυτά της 7χρονης δικτατορίας, επιχειρήματα όμως που έρχονται και σε αντίθεση με την υπάρχουσα νομοθεσία (π.χ αναγνώριση Εθνικής Αντίστασης, άρση των συνεπειών του Εμφυλίου κλπ) και ας επικαλείται σεβασμό και εφαρμογή των Νόμων. Και φυσικά δεν τολμά να ζητήσει (ακόμη;) να βγει το ΚΚΕ εκτός νόμου για να ησυχάσει η χώρα μας…
Το τι λύσσα τούς έχει πιάσει με τους φαντάρους που αντιδρούν στην ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο, ούτε λέγεται! Και δεν είναι η πρώτη φορά. Το…
Αναφέρει χαρακτηριστικά: «…Ο Καραμανλής επανερχόμενος μέσα στις τραγικές εκείνες συνθήκες της εισβολής στην Κύπρο, νομιμοποίησε το Κομμουνιστικό Κόμμα πριν κάμει εκλογές. Η κίνηση αυτή φάνηκε τότε σωστή, αλλά εξελήφθη ως ένα μεγάλο σφουγγάρι που έσβησε μονομιάς όλα όσα είχαν συμβεί πριν τον Αύγουστο του 1949. Εντουτοις το ΚΚΕ είχε τεθεί εκτός νόμου για τα εγκλήματα του στην Κατοχή (Κίνημα μέσα στο στρατό στη Μέση Ανατολή, Μάχη της Νεράιδας, Ψαρρός κ.α) τα Δεκεμβριανά με τις εκτελέσεις σωρηδόν, την απαίσια Ούλεν και τους χιλιάδες ομήρους, τις εκτελέσεις στον Μελιγαλά, την αρπαγή 30.000 παιδιών στο Παραπέτασμα με συνακόλουθη ερήμωση των χωριών της Μουργκάνας και τις απόπειρες να καταλάβει με όπλα την εξουσία…Οι κομμουνιστικές ανταρσίες κουκουλώθηκαν, παραβλέφθηκε το γεγονός ότι ο γερμανικός στρατός Κατοχής είχε αποχωρήσει ανενόχλητος, ενώ ο Βελουχιώττης κατέβαινε με όλες τις δυνάμεις του για να καταλάβει την Αθήνα, αναγνωρίστηκαν «εθνικές υπηρεσίες» στον κομμουνιστικό στρατό και απονεμήθηκαν συντάξεις και παράσημα που εξίσωναν νικητές και νικημένους…»
Από τα παραπάνω ανιστόρητα (απαράδεκτο για μία συγγραφέα και ιστορικών μυθιστορημάτων…) θα σταθούμε σε δύο παραδείγματα , «επιχειρήματα» :
Στο επιχείρημα ότι ο Βελουχιώτης στην περίοδο των «Δεκεμβριανών» κατέβαινε «με όλες τις δυνάμεις του για να καταλάβει την Αθήνα» να θυμίσουμε ότι με την υπ΄αριθμ. διαταγή 76 της 6/12/1944 της Κ.Ε του ΕΛΑΣ έθεσε ως καθήκον του Γ. Σ. του ΕΛΑΣ τη διάλυση του ΕΔΕΣ και των δυνάμεων του Τσαούς – Αντών στην περιοχή της ανατολικής Μακεδονίας. Η επιχείρηση κατά του ΕΔΕΣ (Σαράφης-Αρης) ξεκίνησε στις 21 Δεκεμβρίου 1944, στις 22 Δεκεμβρίου καταλήφθηκε η Άρτα και στις 23 Δεκεμβρίου μπήκε ο Βελουχιώτης στα Γιάννενα. Οι δυνάμεις του Ζέρβα, μέσω Ηγουμενίτσας, πέρασαν στην Κέρκυρα με βρετανικά πλοία. Να θυμίσουμε ακόμη ότι τον Σεπτέμβριο του 1944, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, πολέμησε επικεφαλής του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου εναντίον των Ταγμάτων Ασφαλείας που δεν δέχτηκαν να παραδοθούν. Ο ΕΛΑΣ διέλυσε τα Τάγματα Ασφαλείας που είχαν οχυρωθεί σε διάφορες πόλεις της Πελοποννήσου (Πύργος, Καλαμάτα, Γαργαλιάνοι, Μελιγαλάς, Πύλος).
Στο «επιχείρημα» ότι ο «…γερμανικός στρατός Κατοχής είχε αποχωρήσει ανενόχλητος…» μπορεί κανείς να δει τις σκληρές μάχες που έγιναν την περίοδο Σεπτέμβρη-Οκτώβρη 1944 στη Β. Ελλάδα και όχι μόνο. Ως ιστορικός συγγραφέας θα πρέπει να γνωρίζει- έγινε από πολλά βιβλία γνωστό- ότι σύμφωνα με τον Άλμπερτ Σπέερ, υπουργό πολεμικής βιομηχανίας του Χίτλερ, οι αποκαλύψεις του οποίου ποτέ δεν διαψεύστηκαν, υπήρξε στη Λισσαβόνα μια μυστική συμφωνία μεταξύ Γερμανών και Άγγλων, όπως του ανέφερε ο αρχηγός του γερμανικού επιτελείου, στρατηγός Γιόντλ: «Η συμφωνία αυτή, πρωτοφανής μέχρι τότε, και όπως γνωρίζω μοναδική σ’ όλο το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, αφορούσε, όπως μου είπε ο Γιόντλ τουλάχιστον, την εκκένωση απ’ τα γερμανικά στρατεύματα της Ελλάδος, χωρίς Βρετανική ενόχληση.… Και πράγματι οι Άγγλοι την ετήρησαν. Τα γερμανικά πολεμικά και μεταγωγικά, έμφορτα με στρατό απ΄τα ελληνικά νησιά, πέρασαν το Φθινόπωρο του 1944 ανενόχλητα μπροστά στα μάτια των Βρετανών, κι ανάμεσα από τα βρετανικά υποβρύχια στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο… .» Είναι χαρακτηριστικό ακόμη, ένα τηλεγράφημα που έστειλε στις 10 Σεπτεμβρίου 1944, ο προϊστάμενος στην Αθήνα της υπηρεσίας του Ειδικού Πληρεξουσίου του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας για τη Ν.Α. Ευρώπη, Κουρτ –Φριτς φον Γκρέβενιτς, προς τον προϊστάμενό του, Ειδικό Πληρεξούσιο του Χίτλερ για τα Βαλκάνια, Χέρμαν Νοϊμπάχερ. Όπως ανέφερε συγκεκριμένα: «Οι Άγγλοι που έχουν την πλήρη αεροπορική και ναυτική κυριαρχία στο Κρητικό και το Αιγαίο πέλαγος, συμπεριφέρονται τελείως παθητικά ή η μαχητική τους δράση είναι τόσο μικρή, ώστε γι’ αυτό το λόγο δεν έχουν προξενηθεί απώλειες ως τώρα. Εδώ συμπεραίνεται γενικά ότι οι Άγγλοι αφήνουν συνειδητά άθικτους τους ανθρώπους μας, παίρνοντας υπόψη μια επερχόμενη, που είναι και προς το αγγλικό συμφέρον, χρησιμοποίηση κατά των μπολσεβίκων». Αλλά για όλα τα παραπάνω σιωπή και διαστρέβλωση.
Και για να τελειώνουμε. Δυστυχώς με τέτοια αρθρογραφία απλά επιβεβαιώνει ότι δεν εφαρμόζει έμπρακτα το αρχαίο ρητό «γηράσκω αει διδασκόμενος». Μάλλον τελικά ισχύει το μονόστιχο απόφθεγμα του Έλληνα ποιητή Μένανδρου: “Φοβοῦ τὸ γῆρας, οὐ γὰρ ἔρχεται μόνον”.
«Γεροντικός»και ανιστόρητος αντικομμουνισμός
Του Αλέκου Χατζηκώστα
Δυστυχώς για κάποιους ανθρώπους, οι δεκαετίες που έχουν ζήσει (και ευχόμαστε σε μακροημέρευση) δεν τους βοηθούν να ξεπεράσουν «εμμονές» ή «τραύματα» σε βασικές τους ιδεολογικές απόψεις που δεν στηρίζονται όμως στη ιστορική πραγματικότητα. Πολύ περισσότερο όταν το συγγραφικό τους έργο είναι σημαντικό χρόνια τώρα…
Ας γίνουμε συγκεκριμένοι: Σε ένα ακόμη άρθρο της στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ («Δεν είναι «νεαροί». Δολοφόνοι είναι»/12/7/2026) η Α. Κακούρη δείχνει τον βαθύ της , εμμονικό, αντικομμουνισμό. Με αφορμή την εγκληματική επίθεση με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη (την οποία καταδίκασε παρεπιπτόντως με ανακοίνωσή του το ΚΚΕ) παρουσιάζει την «ανονομία» ως συνώνυμο της Αριστεράς (που μάλιστα οι άνθρωποι της είναι «αλώβητοι») ενώ τα θύματα είναι «όλα της Δεξιάς».
Φυσικά επιβεβαιώνει με το άρθρο της και την ανακοίνωση του ΚΚΕ (μετά τις δηλώσεις Κυρανάκη, Μαρινάκη): «…Είναι τουλάχιστον άθλια η προσπάθεια των ανιστόρητων στελεχών της ΝΔ να αξιοποιήσουν, ως πολιτικά “όρνεα”, μία αποτρόπαια, εγκληματική ενέργεια για να επιτεθούν στους αγώνες του λαού και της νεολαίας ανασύροντας την απαράδεκτη θεωρία των δύο άκρων…»
Ως αρχή των πάντων παρουσιάζει τον Κ. Καραμανλή που ….αναγνώρισε το ΚΚΕ το 1974 και επομένως από εκεί ξεκίνησαν όλα!!! Ενώ συνεχίζει με «επιχειρήματα» που μας ξαναγυρνούν στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια, καθώς και αυτά της 7χρονης δικτατορίας, επιχειρήματα όμως που έρχονται και σε αντίθεση με την υπάρχουσα νομοθεσία (π.χ αναγνώριση Εθνικής Αντίστασης, άρση των συνεπειών του Εμφυλίου κλπ) και ας επικαλείται σεβασμό και εφαρμογή των Νόμων. Και φυσικά δεν τολμά να ζητήσει (ακόμη;) να βγει το ΚΚΕ εκτός νόμου για να ησυχάσει η χώρα μας…
Αναφέρει χαρακτηριστικά: «…Ο Καραμανλής επανερχόμενος μέσα στις τραγικές εκείνες συνθήκες της εισβολής στην Κύπρο, νομιμοποίησε το Κομμουνιστικό Κόμμα πριν κάμει εκλογές. Η κίνηση αυτή φάνηκε τότε σωστή, αλλά εξελήφθη ως ένα μεγάλο σφουγγάρι που έσβησε μονομιάς όλα όσα είχαν συμβεί πριν τον Αύγουστο του 1949. Εντουτοις το ΚΚΕ είχε τεθεί εκτός νόμου για τα εγκλήματα του στην Κατοχή (Κίνημα μέσα στο στρατό στη Μέση Ανατολή, Μάχη της Νεράιδας, Ψαρρός κ.α) τα Δεκεμβριανά με τις εκτελέσεις σωρηδόν, την απαίσια Ούλεν και τους χιλιάδες ομήρους, τις εκτελέσεις στον Μελιγαλά, την αρπαγή 30.000 παιδιών στο Παραπέτασμα με συνακόλουθη ερήμωση των χωριών της Μουργκάνας και τις απόπειρες να καταλάβει με όπλα την εξουσία…Οι κομμουνιστικές ανταρσίες κουκουλώθηκαν, παραβλέφθηκε το γεγονός ότι ο γερμανικός στρατός Κατοχής είχε αποχωρήσει ανενόχλητος, ενώ ο Βελουχιώττης κατέβαινε με όλες τις δυνάμεις του για να καταλάβει την Αθήνα, αναγνωρίστηκαν «εθνικές υπηρεσίες» στον κομμουνιστικό στρατό και απονεμήθηκαν συντάξεις και παράσημα που εξίσωναν νικητές και νικημένους…»
Από τα παραπάνω ανιστόρητα (απαράδεκτο για μία συγγραφέα και ιστορικών μυθιστορημάτων…) θα σταθούμε σε δύο παραδείγματα , «επιχειρήματα» :
Στο επιχείρημα ότι ο Βελουχιώτης στην περίοδο των «Δεκεμβριανών» κατέβαινε «με όλες τις δυνάμεις του για να καταλάβει την Αθήνα» να θυμίσουμε ότι με την υπ΄αριθμ. διαταγή 76 της 6/12/1944 της Κ.Ε του ΕΛΑΣ έθεσε ως καθήκον του Γ. Σ. του ΕΛΑΣ τη διάλυση του ΕΔΕΣ και των δυνάμεων του Τσαούς – Αντών στην περιοχή της ανατολικής Μακεδονίας. Η επιχείρηση κατά του ΕΔΕΣ (Σαράφης-Αρης) ξεκίνησε στις 21 Δεκεμβρίου 1944, στις 22 Δεκεμβρίου καταλήφθηκε η Άρτα και στις 23 Δεκεμβρίου μπήκε ο Βελουχιώτης στα Γιάννενα. Οι δυνάμεις του Ζέρβα, μέσω Ηγουμενίτσας, πέρασαν στην Κέρκυρα με βρετανικά πλοία. Να θυμίσουμε ακόμη ότι τον Σεπτέμβριο του 1944, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, πολέμησε επικεφαλής του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου εναντίον των Ταγμάτων Ασφαλείας που δεν δέχτηκαν να παραδοθούν. Ο ΕΛΑΣ διέλυσε τα Τάγματα Ασφαλείας που είχαν οχυρωθεί σε διάφορες πόλεις της Πελοποννήσου (Πύργος, Καλαμάτα, Γαργαλιάνοι, Μελιγαλάς, Πύλος).
Στο «επιχείρημα» ότι ο «…γερμανικός στρατός Κατοχής είχε αποχωρήσει ανενόχλητος…» μπορεί κανείς να δει τις σκληρές μάχες που έγιναν την περίοδο Σεπτέμβρη-Οκτώβρη 1944 στη Β. Ελλάδα και όχι μόνο. Ως ιστορικός συγγραφέας θα πρέπει να γνωρίζει- έγινε από πολλά βιβλία γνωστό- ότι σύμφωνα με τον Άλμπερτ Σπέερ, υπουργό πολεμικής βιομηχανίας του Χίτλερ, οι αποκαλύψεις του οποίου ποτέ δεν διαψεύστηκαν, υπήρξε στη Λισσαβόνα μια μυστική συμφωνία μεταξύ Γερμανών και Άγγλων, όπως του ανέφερε ο αρχηγός του γερμανικού επιτελείου, στρατηγός Γιόντλ: «Η συμφωνία αυτή, πρωτοφανής μέχρι τότε, και όπως γνωρίζω μοναδική σ’ όλο το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, αφορούσε, όπως μου είπε ο Γιόντλ τουλάχιστον, την εκκένωση απ’ τα γερμανικά στρατεύματα της Ελλάδος, χωρίς Βρετανική ενόχληση.… Και πράγματι οι Άγγλοι την ετήρησαν. Τα γερμανικά πολεμικά και μεταγωγικά, έμφορτα με στρατό απ΄τα ελληνικά νησιά, πέρασαν το Φθινόπωρο του 1944 ανενόχλητα μπροστά στα μάτια των Βρετανών, κι ανάμεσα από τα βρετανικά υποβρύχια στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο… .» Είναι χαρακτηριστικό ακόμη, ένα τηλεγράφημα που έστειλε στις 10 Σεπτεμβρίου 1944, ο προϊστάμενος στην Αθήνα της υπηρεσίας του Ειδικού Πληρεξουσίου του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας για τη Ν.Α. Ευρώπη, Κουρτ –Φριτς φον Γκρέβενιτς, προς τον προϊστάμενό του, Ειδικό Πληρεξούσιο του Χίτλερ για τα Βαλκάνια, Χέρμαν Νοϊμπάχερ. Όπως ανέφερε συγκεκριμένα: «Οι Άγγλοι που έχουν την πλήρη αεροπορική και ναυτική κυριαρχία στο Κρητικό και το Αιγαίο πέλαγος, συμπεριφέρονται τελείως παθητικά ή η μαχητική τους δράση είναι τόσο μικρή, ώστε γι’ αυτό το λόγο δεν έχουν προξενηθεί απώλειες ως τώρα. Εδώ συμπεραίνεται γενικά ότι οι Άγγλοι αφήνουν συνειδητά άθικτους τους ανθρώπους μας, παίρνοντας υπόψη μια επερχόμενη, που είναι και προς το αγγλικό συμφέρον, χρησιμοποίηση κατά των μπολσεβίκων». Αλλά για όλα τα παραπάνω σιωπή και διαστρέβλωση.
Και για να τελειώνουμε. Δυστυχώς με τέτοια αρθρογραφία απλά επιβεβαιώνει ότι δεν εφαρμόζει έμπρακτα το αρχαίο ρητό «γηράσκω αει διδασκόμενος». Μάλλον τελικά ισχύει το μονόστιχο απόφθεγμα του Έλληνα ποιητή Μένανδρου: “Φοβοῦ τὸ γῆρας, οὐ γὰρ ἔρχεται μόνον”.
