Σε άρθρο του στο «Πρώτο Θέμα» (2/9) με τίτλο «Μπλέξαν οι γραμμές μας» ο Δ. Δανίκας δίνει τη δική του ερμηνεία στην μεταπήδηση του Α. Λομβέρδου στη Ν.Δ. Ανάμεσα στ’ άλλα αναφέρει και το εξής (με αφορμή και το σύντομό «πέρασμα» του από την ΚΝΕ): «…Εδώ που τα λέμε, αν δεν είσαι κομμουνιστής στα νιάτα σου, ε τότε άσε καλύτερα…Και αν είσαι κομμουνιστής στη ωριμότητά σου, ε τότε άσε καλύτερα…»
Ίσως θα έλεγε κάποιος ότι με αυτό το «απόφθεγμα» θέλει να «δικαιολογήσει» και τη δική του πορεία. Αυτό μας αφήνει αδιάφορους, μπροστά στην ουσία του «ευφυολογήματος» που αναπαράγεται χρόνια τώρα από διάφορες πλευρές υποστηρικτών του συστήματος.
Στην αρχή να τονίσουμε ότι ο πυρήνας του «ευφυολογήματος» είναι η προσπάθεια να εμφανιστεί ο κομμουνισμός ως κάτι το ασύμβατο και αντίθετο με την «ανθρώπινη ουσία και φύση», ως τελικά μία «αρρώστια» που την κολλάς μικρός και οφείλεις όταν μεγαλώσεις να την θεραπεύσεις. Και φυσικά με τη σειρά του να οδηγηθεί κανείς στο συμπέρασμα ότι ο καπιταλισμός και η στήριξη του είναι κάτι «φυσιολογικό» και «αιώνιο». Η μακρόχρονη ιστορία της ανθρωπότητας έχει όμως αποδείξει το αντίθετο. Για παράδειγμα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η ατομική ιδιοκτησία και οι νόμοι της ζούγκλας και ότι αυτό σημαίνουν στη διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας δεν σημαίνει ότι είναι εγγεγραμμένα στο DNA του ανθρώπου. Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται «σκλάβοι». Δεν μπορούμε να ζούμε στο «βασίλειο της ανάγκης» αλλά χρειάζεται να περάσουμε «στο βασίλειο της ελευθερίας». Η εμπειρία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης απέδειξε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος και είναι ρεαλιστικός!
Η αρχή του «ευφυολογήματος» για το «αν δεν είσαι κομμουνιστής στα νιάτα σου» απλά επιβεβαιώνει έστω και έμμεσα ότι ο κομμουνισμός είναι η πραγματική νιότη του κόσμου, το πραγματικό νέο και ελπιδοφόρο στη ιστορική εξέλιξη. Ότι ο καπιταλισμός έχει πραγματικά σαπίσει και ότι θα πρέπει με τον αγώνα των εργαζομένων και της νεολαίας να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να περάσουμε από την προϊστορία στην πραγματική ιστορία της ανθρωπότητας που είναι ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός. Και πάνω σε αυτό συναντιέται η αναζήτηση της νεολαίας για το πραγματικά νέο, ελπιδοφόρο, για αξίες και ιδανικά, με το κομμουνιστικό κόμμα.
Με αφορμή τη δεύτερη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Ντ. Τράμπ ειπώθηκε στην ελληνική τηλεόραση: «Είναι αισθητό πλέον δια γυμνού οφθαλμού πως η χώρα είναι μια…
Το δεύτερο σκέλος του «ευφυολογήματος» σημαίνει ότι κανείς ώριμος δεν πρέπει να είναι κομμουνιστής γιατί η εμπειρία της ζωής τάχα «του βάζει μυαλό». Και όμως η ίδια η εμπειρία της ζωής του διδάσκει, να αποφεύγει μία σειρά αυταπάτες που πιθανά να είχε νεότερος όπως: «Ο καπιταλισμός μπορεί να εξανθρωπιστεί». Ότι «αρκεί να αλλάξουν οι κυβερνήσεις, για ν’ αλλάξει η κατάσταση». Ότι «αν κοιτά κανείς την πάρτη του προκόβει» κ.α. Η εμπειρία της ζωής δείχνει στον καθένα ότι «τίποτε δεν χαρίζεται, όλα κατακτιούνται». Ότι «δεν υπάρχουν σωτήρες» και πως «μόνο ο λαός σώζει το λαό» κ.α.
Και για να τελειώνουμε. Ο αρθρογράφος ας μην ψάχνει στο αστικό πολιτικό στρατόπεδο για «πρότυπα». Ας ψάξει στο χώρο του ΚΚΕ για ανθρώπους «ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες» από τα νιάτα τους μέχρι τα γεράματα τους, για ανθρώπους που από τη πρώτη στιγμή έβαλαν το εγώ κάτω από το εμείς, που θυσίασαν ακόμη και τη ζωή του για να «ανθρωπεύσει ο άνθρωπος»!
