Έλλη Λαμπέτη
Γράφει ο // Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
Η πρωταγωνίστρια μαζί με τον Δημήτρη Χορν “Στο κορίτσι με τα μαύρα”, γεννήθηκε στα Βίλλια της Αττικής το 1926. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή που είχε ιδρύσει η Μαρίκα Κοτοπούλη και 15χρονη ακόμη μαθήτρια πρωτοεμφανίστηκε στο “Ταξίδι γάμου” του Κάρλος ντε Φρις. Η Λαμπέτη έφερε στο νεοελληνικό θέατρο τον αέρα της μοντέρνας υποκριτικής τέχνης. Δεν υποκρινόταν. Ζούσε το ρόλο. Και τον ζούσε με άνεση, με αφέλεια, με ειλικρίνεια, με ρυθμό, με πάθος και, κυρίως, ακολουθούσε το αλάθητο θεατρικό της ένστικτο της. Διέθετε μια έντονη, αλλά ταυτόχρονα ανάλαφρη σκηνική παρουσία, μια εξαιρετική χορευτική κίνηση, συνδυάζοντας το ρομαντισμό και το ρεαλισμό σε μια εξαιρετική σύνθεση, που έμοιαζε περισσότερο με ποίημα. Η Έλλη Λαμπέτη είχε παντρευτεί τον Μάριο Πλωρίτη τον Αύγουστο του 1950 και χώρισε τρία χρόνια αργότερα. Για πολύ καιρό, εκείνη και ο Δημήτρης Χορν θεωρήθηκαν το δημοφιλέστερο θεατρικό ζευγάρι στη σκηνή. Για τη ζωή δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι, την άνοιξη του 1959, η Έλλη Λαμπέτη εγκατέλειψε το θέατρο και ακολούθησε στην Αμερική τον Αμερικανό συγγραφέα Φρέντερικ Γουέκμαν, τον οποίο παντρεύτηκε. Το 1976 ο γάμος διαλύθηκε και τυπικά.
Πάλι μπλακ άουτ στον «Ευαγγελισμό», στο μεγαλύτερο Νοσοκομείο της χώρας, τη «ναυαρχίδα» του ΕΣΥ! Όλα τα τμήματα του Νοσοκομείου βυθίστηκαν το απόγευμα στο σκοτάδι. Στην…
Ταινία μιας “άλλης” εποχής του ελληνικού σινεμά. Η ιστορία αφηγείται τον παράφορο έρωτα, που γεννιέται ανάμεσα σ’ ένα νεαρό συγγραφέα, τον Παύλο, και την κόρη της σπιτονοικοκυράς του. Ένας έρωτας φλογερός, νεανικός, παθιασμένος, καταδικασμένος, όμως _όχι τυχαία, μέσα στα “στενά” δρομάκια της πανέμορφης Ύδρας, έρωτας, που θα συντριβεί από τον πουριτανισμό της επαρχίας που θα “πνιγεί” στα καθαρά νερά του γραφικού λιμανιού του νησιού. Πρόκειται για μια σύγκρουση των αρχαϊκών ηθών μιας κοινωνίας με την “ελευθεριότητα” των πρωτευουσιάνων, των δεσμεύσεων με την γνήσια αγάπη. Το θέμα του σαρκικού πόθου της ενοχής και της εξιλέωσης μέσα από τη θυσία θα πάρουν μια μορφή αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. “Το κορίτσι με τα μαύρα”, διακρίθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών (υποψηφιότητα για Χρυσό Φοίνικα), πήρε Ασημένιο Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας και Χρυσή Σφαίρα ως καλύτερη ξένη ταινία από την Επιτροπή Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στην Αμερική το 1957, υμνήθηκε από τους κριτικούς και κυρίως αγαπήθηκε από το κοινό (σινεφίλ και μη). Τέλος _σημείο γραφής, είναι ένα έργο που άντεξε στο χρόνο.
