Η σοβιετική ηθοποιός θεάτρου και κινηματογράφου Ελένα _Ανατολίεβνα Παπάνοβα γεννήθηκε σαν σήμερα 20-Νοε-1954 στη Μόσχα) και είναι κόρη του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ Ανατόλι Ντμιτρίβιτς Παπανόφ (1922-1987) και της (επίσης) ηθοποιού Ναντέζντα Γιούριεβνα Καρατάεβα (1924). Ως παιδί (μέχρι τα 15 της χρόνια), έζησε με τους παππούδες της από την πλευρά της μητέρας της, και μετά στο διαμέρισμα των γονιών_σήμερα είναι παντρεμένη και έχει δύο κόρες

Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας

1961-1971 —στο σχολείο.

Μετά την υποχρεωτική _10ετή τότε, φοίτηση, σπούδασε στο GITIS (ГИТИСе), με εξειδίκευση στο θέατρο και την κινηματογραφική υποκριτική, υπό τον Β. Α. Αντρέγιεφ.
Παρένθεση: Πρόκειται για το Σοβιετικό (νυν _μετά τις ανατροπές και την καπιταλιστική παλινόρθωση Ρωσικό) Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών — το μεγαλύτερο θεατρικό πανεπιστήμιο στην Ευρώπη και ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΕΣΣΔ και νυν των Λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας βραβευμένο με μετάλια Κόκκινης Σημαίας της Εργασίας- 1971, Τάγμα Φιλίας των Λαών κά — Ιστότοπος: gitis.net _μπαίνοντας θα δείτε ενδιαφέροντα για την ιστορία του κλπ. όπως επίσης πως τα προπτυχιακά δίδακτρα είναι 21.940 USD_$ (2023 – 24) + λοιπές χρεώσεις…
Επί ΕΣΣΔ _δωρεάν φυσικά είχες ανάμεσα στ’ άλλα  __Σκηνοθεσία Θεάτρου, σινεμά …τσίρκου, υποκριτική λόγου, σκηνικός χορός, σκηνική Κίνηση, σκηνογραφία, τμήμα Μουσικού Θεάτρου, Φωνητική, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Ιστορία Σοβιετικού και Ξένου Θεάτρου, Τμήμα Δασκάλου Μπαλέτου, Σχολή Νέων Τάσεων στις Παραστατικές Τέχνες, σκηνοθεσία Ποικιλίας (;;) σχεδιαστή Παραγωγής … Κοστουμιών _ Θεάτρου & Κουκλοθέατρου κά (που ο υποφαινόμενος ως μη ειδικός αδυνατεί να συλλάβει)

Επιλεγμένο

Νέο κύμα αυξήσεων σε βασικά αγαθά

Μπροστά στο νέο κύμα αυξήσεων σε βασικά διατροφικά αγαθά, στο ρεύμα αλλά και σε μεγάλο όγκο φαρμακευτικών προϊόντων, μια σειρά από «αναλύσεις» και ρεπορτάζ εστιάζουν…

ЕЛЕНА ПАПАНОВА

Από το 1976, εργάζεται στο Δραματικό Θέατρο της Μόσχας M. N. Yermolova. Οι γονείς μου _λέει ήθελαν να σπουδάσω ξένες γλώσσες (μιλάω κάποιες πάντως) αλλά τελικά, πήγα στο GITIS και συνέχισα τις σπουδές μου στην υποκριτική. Ήθελα πολύ να ακολουθήσω αυτή την καριέρα _και μετά έπρεπε να βρω δουλειά σε ένα θέατρο (αλλά αυτό ήταν εξασφαλισμένο επί σοσιαλισμού). Ο πατέρας μου εργαζόταν στο Θέατρο Σάτιρας και σίγουρα δεν θα αρνιόμουν να εργαστώ εκεί. Είχαμε ιδέες για μια κοινή παραγωγή… Αλλά μετά είπε: “Λοιπόν, τι θα πουν στο θέατρο; Ότι ο Παπανόφ έφερε την κόρη του. Όχι…” Και έτσι κατέληξα στο Θέατρο Yermolova, όπου εξακολουθώ να εργάζομαι. Και ο πατέρας μου κι εγώ δεν συνεργαστήκαμε ποτέ, ούτε στη σκηνή ούτε μπροστά στην κάμερα…—Το 2009, ο εκδοτικός οίκος Eksmo δημοσίευσε το βιβλίο της Έλενα Παπανόβα “Θέλω να σας πω… Ένα βιβλίο για τον πατέρα μου”. Από το 1992 και μετά η ποιότητα εδώ στη Ρωσία εκφυλίστηκε …”Cruel Games” αμερικανόφερτες τηλεοπτικές σειρές της πλάκας “A Short Course in a Happy Life” κλπ.

Ευτυχώς το 2014 (γιατί τα οικονομικά μας εδώ είναι τραγικά), βρήκα δουλειά στο παιδικό θέατρο Ryzhy  το οποίο ίδρυσε ο σκηνοθέτης Романом Светловым (Ρόμαν Βίκτοροβιτς Σβέτλοφ) _ φιλόσοφος, μελετητής και συγγραφέας (γενν. το 1963), διδάκτορας φιλοσοφίας (1996) και καθηγητής.

Αυτή είναι η πόλη μου _γράφει η Έλενα Παπανόβα

Για το πώς μεγάλωσα σε μια εργατική γειτονιά που αργότερα έγινε ελίτ, για το “γυάλινο μπαρ για αλκοολικούς” – το καφέ Aist – και για τον κέδρο που φύτεψε ο Ανατόλι Παπανόφ.

Γεννήθηκα…

Η μητέρα και ο πατέρας μου παντρεύτηκαν αμέσως μετά τον πόλεμο – τον Μάιο του 1945, ενώ ήταν ακόμα στην ίδια χρονιά στο GITIS. Και όταν αποφοίτησαν, η χρονιά τους στην Κλάιπεντα (σσ. Λετονία), σχημάτισε ένα σοβιετικό δραματικό θέατρο. Δύο θέατρα στη Μόσχα κάλεσαν τον πατέρα μου. Θα μπορούσε να είχε μείνει εκεί, αλλά έφυγε για την Κλάιπεντα λόγω της μητέρας μου. Εργάστηκαν εκεί για αρκετά χρόνια και η μητέρα μου έπαιζε σε όλο το ρεπερτόριο όντας πραγματική καλλονή _ο πατέρας μου, λιγότερο. Μια μέρα, πήγαν στη Μόσχα για διακοπές και γνώρισε τον Αντρέι Αλεξάντροβιτς Γκοντσάροφ, τον δάσκαλό του στην τάξη του, ο οποίος αργότερα έγινε ο διευθυντής του Θεάτρου Μαγιακόφσκι. Πριν από αυτό, ήταν διευθυντής στο Σατιρικό Θέατρο της Μόσχας. Ο Αντρέι Αλεξάντροβιτς είπε στον μπαμπά: «Τι κάνεις εκεί, στην Κλάιπεντα; Μείνε στη Μόσχα και δούλεψε στο Σατιρικό Θέατρο!» Ο μπαμπάς συμφώνησε. Η μαμά έμεινε στην Κλάιπεντα, δουλεύοντας εκεί για έναν ακόμη χρόνο — δεν την άφησαν να φύγει επειδή έπαιζε σε τόσα πολλά θεατρικά έργα. Μόνο ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στον μπαμπά και βρήκε κι αυτή δουλειά στο Σατιρικό Θέατρο. Εκείνη την εποχή, ζούσαν με τους γονείς της μητέρας μου σε ένα τεράστιο διαμέρισμα.— υπήρχε ένα διάσημο μαιευτήριο εκεί, συνδεδεμένο με το πρώτο Ιατρικό Ινστιτούτο της Μόσχας, όπου αργότερα γέννησε η Βαλεντίνα Τερέσκοβα. Τα παιδικά μου χρόνια περνούσαν…

Όταν ήμουν περίπου δύο ετών, οι γονείς μου πήραν ένα χώρο του Σατιρικού Θεάτρου και η μητέρα μου άρχισε αμέσως να εργάζεται _αρχικά ως αναπληρώτρια. Αυτή και ο πατέρας μου έκαναν πρόβες τα πρωινά και παραστάσεις τα βράδια, οπότε η γιαγιά μου, η μητέρα της μητέρας μου, της είπε: «Νάντια, άφησε τη Λένα μαζί μας μέχρι να τα βολέψεις». Έτσι έμεινα με τους παππούδες μου. Στη συνέχεια, οι γονείς μου πήραν ένα διαμέρισμα στην οδό (…), όπου υπήρχαν εκείνα τα πενταόροφα της εποχής Χρουστσόφ, αλλά εγώ ήδη πήγαινα σχολείο και για να αποφύγω να αλλάξω, η γιαγιά μου επέμενε να μείνω μαζί τους. Αυτό κράτησε μέχρι την όγδοη τάξη. Στη συνέχεια, οι παππούδες μου πήραν ένα διαμέρισμα _όλα αυτά από το σοβιετικό κράτος … δωρεάν έτσι; στον σταθμό του μετρό Ρέτσχοϊ Βόκζαλ. Και οι γονείς μου μετακόμισαν από την εστία σε ένα διαμέρισμα στην οδό Αλεξέι Τολστόι, που τώρα ονομάζεται Σπιριντόνοφκα. Μόνο τότε άρχισα να μένω με τους γονείς μου.

Τώρα μένω…

Στην οδό Κράσναγια Πρέσνια, επίσης στο κέντρο, ναι. Όταν πέθανε η γιαγιά μου, ο παππούς μου έμεινε μόνος. Και το 1979, μετακομίσαμε μαζί — ανταλλάξαμε δύο διαμερίσματα με ένα μεγάλο πολλών και ζήσαμε εκεί για αρκετά χρόνια. Στη συνέχεια, έχτισαν ένα σπίτι για βετεράνους του κόμματος εκεί παραδίπλα και μετακομίσαμε το 1986 …ο παππούς μου, Γιούρι Καρατάγιεφ, ήταν από πάντα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, ένθερμος Μπολσεβίκος από το 1915. Είχε πάρει πολλά βραβεία _το Τάγμα του Λένιν,  το Τάγμα της Κόκκινης Σημαίας, Εργασίας κά. Και το Μουσείο Β. Ι. Λένιν (τώρα παραπαίει ως παράρτημα του Κρατικού Ιστορικού Μουσείου) συνήθιζε να προβάλλει βίντεο του Λένιν, που τραβήχτηκε αμέσως μετά τον θάνατό του, και σε αυτό, ο παππούς μου, ένας νεαρός στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού, στέκεται δίπλα του σε τιμητική φρουρά _πολύ συγκινητικό για μένα.

Το καλοκαίρι, ζω…

Στην περιοχή της Μόσχας, το Πούσκινο, σε μια εξοχική κατοικία που δόθηκε στους γονείς μου όταν ήμουν ακόμα 10χρονο παιδί. Και το έκαναν κυρίως εξαιτίας μου – ένα παιδί χρειάζεται μια εξοχική κατοικία! Έχουμε ένα μεγάλο οικόπεδο – 26 στρέμματα και δεν έχουν αλλάξει πολλά εδώ από τότε. Έκανα, ωστόσο, κάποιες ανακαινίσεις. Τοποθέτησα νέα παράθυρα αντί για τα απλά ξύλινα. Το δέντρο του πατέρα μου, ένας κέδρος, στέκεται ακόμα. Οι γονείς μου κάποτε έφεραν πίσω αρκετούς κέδρους από μια περιοδεία στη Σιβηρία, αλλά μόνο ένας επέζησε και μεγάλωσε πολύ. Αλλά πριν από λίγα χρόνια, άρχισε να αρρωσταίνει _κάλεσα ειδικούς κάτι έγινε…

Η αγαπημένη μου γειτονιά…

Το αγαπημένο μου μέρος της Μόσχας είναι, φυσικά, το ανάχωμα Σαββίνσκαγια της λεπτοκαμωμένης Σβετλάνας που κόντρα στις παραινέσεις των γονιών της να ολοκληρώσει τις σπουδές της στη μουσική, μικρό κορίτσι ακολούθησε τα «φτερά»  της καρδιάς της, για να γίνει η δεύτερη γυναίκα στην ΕΣΣΔ και τον κόσμο που ταξίδεψε (1982) και η πρώτη που «περπάτησε» στο Διάστημα (1984). Δεν αντέχω πια πολύ το περπάτημα, αλλά συχνά οδηγώ κατά μήκος του αναχώματος και βλέπω ότι το σπίτι μας είναι ακόμα εκεί. Και πάντα επιβραδύνω, βρίσκω τα δύο παράθυρά μας, στέκομαι εκεί και αμέσως σκέφτομαι τη ζωή μου με τους παππούδες.

Και όλα τα αγαπημένα μου μέρη της Μόσχας αλλαγμένα και απρόσωπα πια είναι κοντά—η Πλιουστσίκα, η μητροπολιτική περιοχή Κροπότκινσκαγια, το πάρκο Νοβοντέβιτσι, η Λουζνίκι και η Μονή Νοβοντέβιτσι. Πηγαίναμε εκεί τον χειμώνα ως παιδιά για να κατεβαίνουμε τους λόφους με έλκηθρο. Το ανάχωμα, και μετά περπατάς κατά μήκος του μέχρι να φτάσεις στη Λουζνίκι…

Η Μόσχα αλλάζει…

Ξέρετε, πρόσφατα οι συντάκτες της εκπομπής “Mood” του TVC μου ζήτησαν να σας δείξω τα αγαπημένα μου μέρη στη Μόσχα, και αποφασίσαμε να πάμε στο ανάχωμα Σαββίνσκαγια—το σπίτι των παιδικών μας χρόνων! Πήγαμε εκεί με ένα κινηματογραφικό συνεργείο, μπήκαμε στο παλιό μας διαμέρισμα και κοιτάξαμε τριγύρω. Όταν έμενα εκεί, ήταν ένα τεράστιο διαμέρισμα. Τώρα … τώρα στο τέλος του διαδρόμου ένας μεγάλος καθρέφτης, γεμάτος μύγες, αλλά πάντα στο σκαλιστό, ευγενές πλαίσιο, λείψανο από την Επανάσταση. Αλλά όταν ξαναπήγαμε εκεί πρόσφατα, βρήκαμε ανακαινίσεις σε εξέλιξη. το διαμέρισμα είχε εξαγοραστεί πλήρως, και κάποιος πλούσιος το ετοίμαζε για τον εαυτό του. Τότε ανακάλυψα ότι τα διαμερίσματα εκεί είναι στην πραγματικότητα απλησίαστα τώρα. Όταν ζούσα εκεί, η περιοχή δεν θεωρούνταν πολύ in επειδή υπήρχε ένα εργοστάσιο _μονάδα κεντρικής θέρμανσης για την περιοχή απέναντι από το δρόμο που κάπνιζε συνεχώς. Η γειτονιά μας ήταν μια εργατική γειτονιά. Κοντά ήταν το εργοστάσιο Telman, το εργοστάσιο Sverdlov και το εργοστάσιο Kauchuk. Και όλα τα παιδιά στην τάξη μου ήταν πολύ απλά, συχνά από μονογονεϊκές οικογένειες. Και τώρα, είναι μια πραγματική VIP γειτονιά. Γιατί απέναντι από το δρόμο, ακριβώς απέναντι από το δρόμο, είναι ο Μόσχοβας και κοστίζει χρυσάφι _που λίγοι το έχουν. Βλέπετε πώς έχουν αλλάξει όλα … κάποιοι έχουν εκατομμύρια και μεις τίποτε

Τα αγαπημένα μου εστιατόρια στη Μόσχα…

Λοιπόν, ακούστε, δεν είμαι κακομαθημένη! Δεν τρώω έξω σε μπαρ ή εστιατόρια. Μερικές φορές, αν δεν μπορώ να γευματίσω στο σπίτι, θα βγω έξω. Δεν έχω κανένα αγαπημένο εστιατόριο, αλλά ξέρω ένα μέρος που έχει συγκεκριμένες αναμνήσεις για μένα. Εκεί που έμεναν οι γονείς μου, απέναντι από το σπίτι τους, υπήρχε ένα λαϊκό καφέ που ονομαζόταν «Aist». Τότε, ήταν ένας παράδεισος … λίγο βρώμικο, αλλά για μας παράδεισος! Πρόσφατα, βρέθηκα σε εκείνη την περιοχή και σταμάτησα. Ακόμα λέγεται «Aist» – είναι ένα πολύ διάσημο τώρα. Έχει μεταμορφωθεί! Και οι τιμές εκεί είναι… Γι αυτό είναι ένα μέρος που σκόπευα να πάω εδώ και πολύ καιρό, αλλά ποτέ δεν το καταφέρνω…

Είναι δύσκολο να πω για τη Μόσχα. Η Μόσχα είναι διαφορετική από το Παρίσι, το Λονδίνο και άλλες πρωτεύουσες του κόσμου…
Ακούστε, έχω πάει στο Παρίσι δύο φορές, την τελευταία φορά πριν από περίπου δέκα χρόνια σε περιοδεία, μετά στη Μασσαλία. Ήμουν στο Λονδίνο ακόμη νωρίτερα, πιθανώς το 2001, οπότε δεν μπορώ να πω τίποτα γι’ αυτό τώρα. Η Μόσχα ήταν διαφορετική τότε, και αυτές οι πόλεις ήταν διαφορετικές. Και αν τη συγκρίνετε με τις πόλεις μας, με τις πόλεις της χώρας μας… Δεν θα πω τίποτα για τους ανθρώπους, αλλά ήμουν στο Λένινγκραντ _Αγία Πετρούπολη τη λένε πάλι, πριν από ένα χρόνο, και το κέντρο ήταν απεριποίητο και βρώμικο, όλη η πόλη κακοσυντηρημένη.

Αν όχι η Μόσχα, τότε…

Κάποια μικρή, ήσυχη, γαλήνια ρωσική πόλη. Όχι μακριά από τη Μόσχα. Στην αυγή της νιότης μου, πρωταγωνίστησα σε δύο ταινίες στο Βελίκι Νόβγκοροντ. Μία από αυτές ήταν το “Παπούτσια με Χρυσές Αγκράφες” σε σκηνοθεσία Γκεόργκι Γιούνγκβαλντ-Χίλκεβιτς. Και μου άρεσε πολύ αυτή η πόλη – ήσυχη, ζεστή, όμορφη. Σκέφτηκα, “Πόσο υπέροχα θα ήταν να ζούσα εδώ!” Είναι κάπως πιο ήρεμη από τη Μόσχα. Μου άρεσε πολύ το Τβερ και οι πόλεις του Βόλγα. Αλλά η Μόσχα είναι το μέρος όπου εργάζομαι. Η τηλεόραση, ο κινηματογράφος και μια πιο ενδιαφέρουσα πολιτιστική ζωή είναι σημαντικά για μένα.

Η τέχνη του κινηματογράφου στην υπηρεσία των λαών της ΕΣΣΔ

Φιλμογραφία

• 1976 — Παπούτσια με χρυσές αγκράφες
• 1976 — Είμαστε μαζί, μαμά
• 1977 — Τρεις χαρούμενες βάρδιες
• 1981 — Πού θα πάει;
• 1981 — Αναμονή
• 1982 — Βασιλίσα Μελέντιεβα (κινηματογραφική παράσταση)
• 1983 — Ψέματα σε μακριά πόδια (κινηματογραφική παράσταση)
• 1987 — Έρευνα με επικεφαλής τον ΖνάτοΚι (Υπόθεση αρ. 20 “Μπούμερανγκ”) — Υπάλληλος βενζινάδικου
• 1990 — Φωνή της μνήμης (ντοκιμαντέρ)
• 1991 — Η υπόθεση Σουχόβο-Κόμπιλιν
• 1999 — Οικογενειακά μυστικά (ντοκιμαντέρ)
• 2001 — Γραμμή υπεράσπισης — Δικαστής
• 2005 — Η Λόλα και ο Μαρκήσιος
• 2006 — Νόμος και τάξη: Ποινική πρόθεση-1 — Δικηγόρος
• 2007 — Προξενήτρα — Μαρία Μάρκοβνα (Τρίξι — Επεισόδιο 18)
• 2010 — Δασκάλα Νομικής. Συνέχεια — Επεισόδιο
• 2010 — Σχολείο — Δασκάλα τάξης 9Α, Καθηγήτρια Ρωσικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας
• 2010 — Μόσχα. Τρεις Σταθμοί — Μαρία Σεργκέιεβνα Πιζόβα
• 2011 — Βισότσκι Ευχαριστώ που είσαι ζωντανός — Γραμματέας
• 2011 — Ένα σύντομο μάθημα σε μια ευτυχισμένη ζωή — Ζίναιντα Μιχαήλοβνα, η μητέρα του Τιμούρ από την Ολχόφκα
• 2011 — Το μονοπάτι — η μητέρα του διευθυντή του εργοστασίου
• 2012 — Έρχομαι να σε ψάξω 2 — Βέρα Γκεοργκίεβνα
• 2012 — Αν ήμουν τσαρίνα — Βέρα Κονσταντίνοβνα
• 2012 — Τα κορίτσια — Βιβλιοθηκάριος
• 2013 — Γυναίκες στα όρια — Ζίναιντα Παβλόβνα
• 2013 — Ζωντανά — Λάρισα Βικτόροβνα Πέτροβα
• 2013 — Ναι και Ναι — Υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Μετανάστευσης
• 2014 — Το ημερολόγιο της Λουίζ Λοζκίνα — Ταμάρα Πετρόβνα (Δασκάλα)

Θεατρικά έργα

• Κόρακας — (“Η Βασίλισσα του Χιονιού” — Ε.Λ. Σβαρτς)
• Γκαβρίλοβνα — (“Η μαθήτρια” — Α.Ν. Οστρόφσκι)
• Κερλ — (“Μαίρη Στιούαρτ” — Φ. Σίλερ) Ματριόνα — («Ένα εορταστικό όνειρο — Πριν το δείπνο (Ο γάμος του Μπαλζαμίνοφ)» — Α. Ν. Οστρόφσκι)·
• Η νύφη — («Αστικός γάμος» — Μπ. Μπρεχτ)·
• Στεφανίδα — («Λάμπει, αλλά δεν ζεσταίνει» — Α. Ν. Οστρόφσκι)·
• Ταΐσια — («Σου δίνω ζωή» — Ντ. Βαλέεφ)·

Πληροφορίες