ΔΑΣΚΑΛΑ
Ξυπνάς το πρωί, κουρασμένη,
μέχρι το ξημέρωμα ετοίμαζες
το εκπαιδευτικό υλικό
διόρθωνες εργασίες
ετοιμάζεσαι ξανά για τη δουλειά
θέλεις να μείνεις στο σπίτι
στα ζεστά, να φτιάξεις καφέ
να σε ξεχάσουν και να ξεχαστείς
αλλά είναι μόνο Τετάρτη,
όρθια και μόνη, σαν από πάντα,
μπροστά στην τάξη θα σταθείς
ένα τσιμπιδάκι
κρατάει ψηλά τα μαλλιά σου
«είστε τόσο όμορφη σήμερα, κυρία»
θα σου πουν, κι αυτό θα είναι
το ωραιότερο μάθημα της ζωής σου.
*
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ
Πάλι μπλακ άουτ στον «Ευαγγελισμό», στο μεγαλύτερο Νοσοκομείο της χώρας, τη «ναυαρχίδα» του ΕΣΥ! Όλα τα τμήματα του Νοσοκομείου βυθίστηκαν το απόγευμα στο σκοτάδι. Στην…
Πάντα ντρεπόσουν
όταν ακολουθούσε
η κρίσιμη ερώτηση
«τι δουλειά κάνεις»
και δειλά απαντούσες
«στο σπίτι, οικιακά»
λες και η ανατροφή
ενός παιδιού
η φροντίδα του συζύγου
το πλύσιμο
των πιάτων
και των ρούχων
τα καθημερινά ψώνια
το σκούπισμα
και το σφουγγάρισμα
δεν είναι εργασία
αλλά διασκέδαση.
Χαμογέλασες, πικρά
όταν άκουσες
τον συνδικαλιστή θείο σου
να υπερασπίζεται
την ανάγκη καταβολής μισθού
σε όσες εργάζονται
στο σπίτι,
του ίδιου εκείνου θείου
που ζητούσε απ’ τη σύζυγο
να του φτιάξει
τον καφέ.
*
ΔΩΔΕΚΑ ΟΧΤΩ
Πόσα τραγούδια δεν ξεκίνησαν
με τους εργάτες που χτυπούν κάρτα
στη δουλειά τους
δώδεκα οχτώ
εννέα με πέντε
δύο με δέκα,
στο εργοστασίο
στο εργοτάξιο
στο γιαπί
στο ταμείο
στο τηλεφωνικό πόστο
στο λεωφορείο
νωρίς, καθώς ξημερώνει,
η μέρα
με τον καφέ μισό
με τσιγάρο δανεικό
και την πλάτη
ολόκληρη να βαραίνει
από την κούραση
τον φόβο
και την οργή.
Πόσα ρεφρέν γράφτηκαν
για ένα σκάρτο μεροκάματο
για μια εργατική δολοφονία
για μια απεργία,
πόσα ποιήματα μένουν ακόμα
για να βγουν στο χαρτί
να γίνουν συνθήματα
να γίνουνε φωτιά.
*
ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ
Γονατισμένος
μέσα στα χώματα
φυλακισμένος
από αγκαθωτά κάγκελα
μόνος
σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης
ξυπόλυτος
βρώμικος
με σκισμένα ρούχα
κοιτάς, κάπου μακριά,
με εκείνα τα μάτια
που από τα βουνά
μιας πατρίδας μακρινής
ταξίδεψες
εδώ, στις αμμουδιές του Ομήρου*
για να χτίσεις
ένα σπίτι φτωχικό
ένα δωματιάκι
για να ριζώσουν
τα εξόριστα όνειρα σου.
Γονατισμένος
μέσα στα χώματα
φυλακισμένος
από αγκαθωτά κάγκελα
μόνος
ονειρεύεσαι
μια άλλη ζωή
όχι, σε κάποιο μέλλον
άγνωστο και σκοτεινό
αλλά, εδώ στην ξένη γη,
που το αίμα χιλιάδων χύθηκε
για την ελευθερία.
* Στίχος από το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη: «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου…»
Ένα δείγμα από τα θέματα που με απασχολούν την τελευταία περίοδο.
Εικόνα: Jovcho Savov, The Aegean Guernica (Η Γκουέρνικα του Αιγαίου, 2015)
