Με αφορμή την «επίσημη λήξη του στρατιωτικού σκέλους του εμφυλίου» (30/8/1949) όπως αναφέρθηκε και φέτος στα σχετικά αφιερώματα στα ΜΜΕ, σε «γιορτές μίσους» που διοργανώθηκαν περισσότερες από άλλοτε, αλλά και πλήθος αναρτήσεων (συνοδευόμενα από μία σειρά «ντοκουμέντα» κατασκευασμένα από Τεχνητή Νοημοσύνη) ο γνωστός Ι.Κ. Πρετεντέρης «ξαναχτύπησε». Με ολοσέλιδο άρθρο του με τίτλο «Δοξολογία μιας ήττας» (ΝΕΑ 29/8) θέλει και αυτός με τη «σοβαρότητα» της γραφίδας του να πετάξει την «λίθον του αναθέματος» ενάντια σε όσους θέλησαν και θέλουν του ανατρέψουν το σύστημα (το καπιταλιστικό) που αποτελεί σταθερός του κήρυκας.
Η φετινή ανιστόρητη και αντικομμουνιστική συγχορδία για τα ζητήματα αυτά δεν έχει να κάνει μόνο με τις επετειακές εκδηλώσεις που διοργάνωσαν το ΚΚΕ και η ΚΝΕ για τα 80χρονα του ΔΣΕ, αλλά πρώτιστα με την πολιτική συγκυρία, την οικονομική κατάσταση των πολλών αλλά και τις γενικότερες γεωπολιτικές εξελίξεις. Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι μπορεί να δημιουργηθούν «απρόβλεπτες εξελίξεις» που με τη σειρά τους θα πυροδοτήσουν την έξοδο των πολλών στο προσκήνιο και τελικά στην αμφισβήτηση του αστικού μας συστήματος, όπως τότε…
Το στυλ του αρθρογράφου είναι γνωστό. Μπόλικη ειρωνεία, επιχειρήματα του «συρμού», ανιστόρητες και αναπόδεικτες εκτιμήσεις. Και φυσικά συνειδητή προσπάθεια στήριξης-δικαιολόγησης των επιλογών της άρχουσας τάξης και τότε και τώρα. Θα σχολιάσουμε ορισμένα από τα όσα αναφέρει:
-«Στις μέρες μας οι κομμουνιστές είναι ένα είδος προς εξαφάνιση και για τα μπάζα. Τότε όμως ήταν μόδα.». Πρόκειται για αφοριστική διαπίστωση που εκφράζει ευσεβή πόθο και φόβο για το σήμερα, ενώ για το χτες προσπαθεί να διαγράψει το ιστορικό γεγονός ότι το ΚΚΕ κατέκτησε τη κυρίαρχη θέση στο μυαλό και την καρδιά των πολλών γιατί υπήρξε η ψύχη, ο νους, ο οργανωτής, ο καθοδηγητής και ο κύριος αιμοδότης της ΕΑΜικής Αντίστασης.
Από τον Οκτώβριο του 2023, οι δολοφονικές ισραηλινές επιθέσεις έχουν σκοτώσει περισσότερα από 17.800 παιδιά και έχουν αφήσει πολλούς νεαρούς επιζώντες μόνιμα με ουλές, τραύματα,…
-«Είμαστε έτσι η μοναδική χώρα η οποία μέσα σε μια δεκαετία αντιμετώπισε με τα όπλα και τις τρεις εκδοχές του ολοκληρωτισμού. Τον ιταλικό φασισμό, τον γερμανικό ναζισμό και τον σοβιετικό κομμουνισμό». Πρόκειται για την ανιστόρητη εμμονή του περί «μαύρου και κόκκινου φασισμού».
«Πάντως, από όλα τα μετεμφυλιακά καθεστώτα του 20ού αιώνα (Ρωσία, Φινλανδία, Ισπανία κ.ά.), το ελληνικό δεν ήταν το πιο βάναυσο. Αν μπορούν να υπάρξουν τέτοιες μετρήσεις. Κυρίως, όμως, ο Εμφύλιος άφησε πλούσια αποθέματα μνησικακίας, μεμψιμοιρίας, υστέρησης και πικρίας στους ηττημένους. Μια κουλτούρα αδικημένων, παραγκωνισμένων και καταφρονημένων». Εδώ πρόκειται για συνειδητή προσπάθεια να «σβήσει» την μετεμφυλιακή περίοδο των φυλακών, εξορίας, εκτελέσεων, των κοινωνικών φρονημάτων και των πολύμορφων διώξεων και αποκλεισμών των «ηττημένων του εμφυλίου» και την οικοδόμηση του αστικού μας κράτους (με τη στήριξη των ΗΠΑ) που οδήγησε στην περίφημη «καχεκτική (αστική) δημοκρατία», που οδήγησε στη επτάχρονη δικτατορία κλπ. Να σημειώσουμε ακόμη εδώ ότι η αντίληψη του είναι πίσω και από τις υπάρχουσες παλιότερες νομοθετικές πρωτοβουλίες- του αστικού μας συστήματος- για την «Αναγνώριση της ΕΑΜΙκής Αντίστασης», την «Άρση των συνεπειών του εμφυλίου» κλπ, γυρνώντας το ρολόι της ιστορίας σε παλιότερες εποχές…
«Ενώ φαίνεται πως το σουλάτσο πάνω-κάτω στην Πανεπιστημίου είναι μάλλον ένας πιο ανώδυνος τρόπος να δηλώνουν ότι «δεν ηττηθήκαμε ποτέ». Εδώ πρόκειται για την «αλλεργία» του απέναντι στο λαό και τους αγώνες του και στο «ξόρκισμα» της ταξικής πάλης που δυστυχώς γι’αυτόν συνεχίζεται…
Για να τελειώσουμε ένα ακόμη απόσπασμα: «Οι αλύγιστοι τιμώνται καταλλήλως σε κάθε ευκαιρία και με κάθε αφορμή, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος. Στην παραγωγή μαρτύρων, άλλωστε, οι κομμουνιστές είναι πιο ευρηματικοί κι από το Βατικανό ή τη Χαμάς.». Δεν θα σταθούμε στη προσπάθεια να πετάξει την «μπάλα στην εξέδρα» με αναφορές για Βατικανό και Χαμάς. Θα σταθούμε στην προσβολή των αγωνιστών που έδωσαν τα καλύτερα τους χρόνια, θυσίασαν τα πάντα ακόμη και τη ζωή τους που θεωρούνται κατά τον αρθρογράφο, ως αποτέλεσμα «παραγωγής μαρτύρων». Τι να κάνουμε όμως; Ο χώρος που ουσιαστικά ιδεολογικά υποστηρίζει «παρήγαγε» πρώτιστα συμβιβασμένους με το καθεστώς (ακόμη και το κατοχικό), υποταγμένους στη «μοίρα» τους, δωσίλογους και καταδότες.
Εμείς πάντως κύριε αρθογράφε θα συνεχίσουμε να τιμάμε τον ηρωικό αγώνα του ΔΣΕ και να είστε σίγουρος ότι η ιστορία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη!
