Ο θρυλικός πρώην αρχηγός των “Nerazzurri” απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών.

“Η επιθυμία να διατηρήσουμε τη μνήμη ζωντανή συνοδεύεται από ένα αίσθημα συγκράτησης: πόσο δύσκολο είναι να βρεις τα κατάλληλα λόγια για να αποχαιρετήσεις κάποιον που πραγματικά έγραψε ιστορία, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο και πρωτόγνωρο αποτύπωμα. Και μετά, υπάρχει η μελαγχολία που είναι ήδη εδώ και δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ, καθώς μπορούμε ακόμα να τον φανταστούμε ανάμεσα στα γραφεία του Συλλόγου και το Appiano, να ανακαλεί στη μνήμη του τους Puskas, Herrera, Suarez και Corso —τη μία ιστορία μετά την άλλη— συνδέοντάς τες άμεσα με το παρόν, με το πάθος του για την ομάδα να λάμπει στα μάτια του καθώς μιλούσε για τον Lautaro και την Ίντερ, την ομάδα του σήμερα και την ομάδα του πάντα. Ο Sandro Mazzola υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία. Όχι μόνο στην ιστορία των “Νερατζούρι”. Ο ίδιος ήταν η ιστορία τους: εντάχθηκε στον Σύλλογο σε νεαρή ηλικία και δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Στους ώμους του έφερε ένα βαρύ φορτίο: τη μνήμη ενός πατέρα που έμοιαζε ανίκητος. Και στη μοίρα του υπήρχαν δύο θρυλικές μορφές των “Νερατζούρι” που ουσιαστικά τον μεγάλωσαν, συνοδεύοντάς τον στη διαδρομή του μέσα στην ιστορία”.
__από το νεκρολόγιο της Ίντερ σσ. “Νερατζούρι” | “Nerazzurri” = “Μαυρογάλαζοι”

Αλεσάντρο Σάντρο Ματσόλα

8-Νοε-1942_Τορίνο | 19-Σεπ-2026_Μιλάνο
Ένας από τους καλύτερους Ιταλούς παίκτες όλων των εποχών και στη θέση του παγκόσμια, ψηφίστηκε 43^ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.

Επιλεγμένο

Κι όπου βγει…

«Στη Θεσσαλονίκη τη συντήρηση την έχει αναλάβει ιδιωτική εταιρεία (…) που λειτουργεί το Μετρό στο Μιλάνο και στην Κοπεγχάγη. Ολα τα συστήματα θα ελεγχθούν από…

Ο μεγαλύτερος γιος του Βαλεντίνο Ματσόλα, αρχηγού της θρυλικής ομάδας της Τορίνο και του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού σταρ της μεταπολεμικής Ιταλίας, ο οποίος σκοτώθηκε με το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας του σε αεροπορικό δυστύχημα το 1949 στο λόφο της Σουπέργκα
_σσ. Η τραγωδία συνέβη στις 4 Μαΐου 1949 17:03 στο Τορίνο, όταν το αεροπλάνο που μετέφερε τη θρυλική ποδοσφαιρική ομάδα (Grande Torino) προσέκρουσε στον λόφο, με θύματα και τους 31 επιβαίνοντες (18 ποδοσφαιριστές, μέλη του τεχνικού επιτελείου, παράγοντες της ομάδας, δημοσιογράφους και πλήρωμα).
Μαζί με τον μικρότερο αδερφό του Φερούτσιο, στην Ίντερ το 1958 σε ηλικία 16 ετών, έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα το 1961 στο ντέρμπι απέναντι στη Γιουβέντους _η ομάδα νέων έχασε με 9–1 και ο Ματσόλα σημείωσε το γκολ της παρηγοριάς με πέναλτι.  Τα επόμενα χρόνια δημιουργήθηκε μια από τις καλύτερες ομάδες στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, η αποκαλούμενη Grande Inter (Μεγάλη Ίντερ). Η βασική δομή και η συνταγή επιτυχίας ήταν το θρυλικό κατενάτσιο __σσ. catenaccio μια ποδοσφαιρική τακτική, η οποία δίνει έμφαση στην άμυνα. Η ιταλική λέξη σημαίνει “αμπαρωμένη πόρτα”. Ως ποδοσφαιρικός όρος καθιερώθηκε προσαρμοσμένη να μην δίνει στον αντίπαλο ευκαιρίες για γκολ, βασιζόμενο σε δυναμικούς αμυντικούς με κορυφαίο το Τζιατσίντο Φακέτι. Ο Ματσόλα βρισκόταν σε αυτό το σύστημα παιχνιδιού από την αγωνιστική περίοδο 1962–63, όταν έγινε βασικός στην ομάδα συμμετέχοντας σε 23 αγώνες πρωταθλήματος και σημειώνοντας 10 τέρματα. Λειτούργησε ως επιθετικός μέσος χάρις στη δημιουργικότητα και την παραγωγικότητά του.

Κατά τη ακμή της καριέρας του, διακρίθηκε για τον ρυθμό, την αντοχή, την ισορροπία, την επιτάχυνση και την ευελιξία του, ιδίως την ντρίμπλα εν κινήσει, η οποία μαζί με τον εξαιρετικό έλεγχο της μπάλας και την τεχνική του ικανότητα, του επέτρεψε να είναι ανίκητος με τους αμυντικούς σε ένας-με-έναν αναμετρήσεις.] Το κατενάτσιο αποδείχθηκε επιτυχημένο: το 1963, το 1965 και το 1966 η Ίντερ κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλήματος, με το Ματσόλα να είναι ο πρώτος σκόρερ με 17 γκολ στο πρωτάθλημα το 1964–65. Η Ίντερ ήταν επίσης επιτυχημένη διεθνώς: η Ρεάλ Μαδρίτης ηττήθηκε με 3–1 στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1964, με το Ματσόλα να έχει δύο γκολ στον τελικό ενώ παράλληλα είχε και την αμυντική ευθύνη της επιτήρησης του Αλφρέδο Ντι Στέφανο ανταποκρινόμενος εξαιρετικά. Με συνολικά 7 γκολ, κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της διοργάνωσης. Την επόμενη χρονιά, η Ίντερ υπερασπίστηκε τον τίτλο όταν νίκησε τη Μπενφίκα με 1–0. Το 1964 και το 1965, οι νερατζούρι κέρδισαν ακόμη και το Διηπειρωτικό Κύπελλο. Το 1967, η Ίντερ έχασε 2–1 στον τελικό του μεγάλου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου απέναντι στη Σέλτικ Γλασκόβης. Ο Ματσόλα έβαλε την ομάδα του μπροστά με πέναλτι αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο ρόλος του Ματσόλα άλλαξε: ο κορυφαίος Ισπανός Λουίς Σουάρεθ έφυγε και ο Ιταλός ανέλαβε αρχηγός αγωνιζόμενος ως επιτελικός μέσος. Το 1970–71 κέρδισε το τέταρτο πρωτάθλημα και οι αθλητικοί δημοσιογράφοι τον ψήφισαν δεύτερο καλύτερο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή της χρονιάς πίσω από τον Γιόχαν Κρόιφ στο διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας.

Μετά από 17 χρόνια εγκατέλειψε την ενεργό δράση με τελευταίο του παιχνίδι να είναι ο τελικός του Κυπέλλου Ιταλίας (2-Ιουλ-1977) απέναντι στη Μίλαν, η οποία νίκησε με 2–0. Συνολικά, ο Ματσόλα έπαιξε σε 565 επίσημα παιχνίδια (161 γκολ) για την Ίντερ, τότε δεύτερος σκόρερ της ομάδας: 418 (116 γκολ) στο πρωτάθλημα, 80 (24 γκολ) στο Κύπελλο και 67 (18 γκολ) στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα στις 12 Μαΐου 1963 στη νίκη 3–0 επί των παγκόσμιων πρωταθλητών της Βραζιλίας, όπου σημείωσε ένα γκολ. Το 1966 ήταν μέλος της ομάδας του Παγκόσμιου Κυπέλλου στην Αγγλία και χρησιμοποιήθηκε σε όλους τους αγώνες. Σημείωσε ένα γκολ στη νίκη με 2–0 επί της Χιλής. Αλλά η Ιταλία έχασε δύο αγώνες, συμπεριλαμβανομένης μιας ταπεινωτικής ήττας από τη Βόρεια Κορέα και αποκλείστηκε από την πρώτη φάση. Δύο χρόνια αργότερα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1968, ο Ματσόλα οδήγησε τη Squadra Azzurra στον τίτλο και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1970 στο Μεξικό, οι Ιταλοί ήταν από τα φαβορί για τον τίτλο, αλλά με ένα πρόβλημα: την παρουσία δύο σπουδαίων παικτών στην ίδια θέση, Ματσόλα και Τζάνι Ριβέρα. Ο προπονητής αποφάσισε να ξεκινά ο Ματσόλα και στο δεύτερο ημίχρονο να μπαίνει ο Ριβέρα. Στον τελικό απέναντι στη Βραζιλία ο Ματσόλα έμεινε μέχρι το 83^ο λεπτό και ο προπονητής επικρίθηκε έντονα. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 οι Ιταλοί ήταν απογοητευτικοί και ο τελευταίος διεθνής αγώνας του Ματσόλα ήταν με την Πολωνία που σήμανε και τον αποκλεισμό από τον πρώτο γύρο. Ολοκλήρωσε την διεθνή καριέρα του με 70 συμμετοχές και 22 τέρματα.[21] Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε τηλεσχολιαστής αγώνων ποδοσφαίρου.

Τίτλοι και διακρίσεις

Ίντερ

• Πρωτάθλημα Ιταλίας (4) : 1962–63 , 1964–65 , 1965–66 , 1970–71
• Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (2) : 1963–64 , 1964–65
• Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1964 , 1965

Ιταλία

• Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1968

Ατομικές διακρίσεις

• Κορυφαίος σκόρερ πρωταθλήματος : 1964–65
• Κορυφαίος σκόρερ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών : 1963–64 (μαζί με τους Κοβάσεβιτς και Πούσκας)
• FIFA XI : 1967
• Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερη ομάδα : 1968
• Χρυσή Μπάλα (Ballon d’Or) 2η θέση : 1971
• IFFHS : 43ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
• Ιταλικό ποδόσφαιρο Hall of Fame : 2014