¡Myrtooo!
Ξεκινάω με έναν δικό μου αυτοπροσδιορισμό __έκλεισα τις προάλλες τα 75 μου γράφει η φίλη από το Βερολίνο
Jemand, der Herrn K. lange nicht gesehen hatte, begrüßte ihn mit den Worten: „Sie haben sich ja gar nicht verändert.“ „Oh!“, sagte Herr K. und wurde blass.
Καλημέρα Μυρτώ με τα ωραία σουΠερί του πάντα επίκαιρου “Herr K” _ Herr Keuner_ Geschichten vom Herrn Keuner “κύριου Κ”
Das Treffen __Η συνάντηση
Κάποιος που είχε πολύν καιρό να δει τον κύριο Κ., τον χαιρέτησε λέγοντας: “Δεν έχετε αλλάξει καθόλου”. “Ω! ” ωωωω είπε ο κύριος Κ. και χλόμιασε.
Γράφει ο // Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
__Εγώ🤔
Τις Ιστορίες του κυρίου Κόινερ, τις έγραφε ο Μπρεχτ από το 1927 έως το τέλος της ζωής του. Όλες ή μέρος από αυτές τις ανακάλυψε ο Ελβετός ιδιοκτήτης του σπιτιού σε ένα μπαούλο στην αποθήκη με την κληρονομιά του μεγάλου κομμουνιστή στοχαστή __βλ Αρχείο Bertolt Brecht, γνωστό ως Χειρόγραφο της Ζυρίχης. Για την ιστορία το Bertolt-Brecht-Archiv στεγάζεται στην Akademie der Künste (Ακαδημία των Τεχνών) στο Βερολίνο και περιλαμβάνει πάνω από ένα εκατομμύριο τεκμήρια από το έργο και τη ζωή του. Οι Ιστορίες του κυρίου Κόινερ έχουν έναν κοινό άξονα: δείχνουν τη συμπεριφορά του ατόμου, του κυρίου Κόινερ εν προκειμένω, σε φαινόμενα της καθημερινής ζωής, και τις “κόκκινες” αντιδράσεις του απέναντι σε καθιερωμένες αστικές αντιλήψεις και καταστάσεις. Ο “Herr K” απαλλάσσει το άτομο από την αλλοτριωμένη ματιά του και το βοηθάει να δει το γεγονός, όχι σαν φυσικό, καθημερινό γεγονός, μα σαν κάτι αφύσικο, σαν αποτέλεσμα διαδικασιών που πηγάζουν από μια ταξική κοινωνία, προκαθορίζουν το γεγονός και το κατευθύνουν”.
Η ερώτηση περί του αν υπάρχει Θεός
Κάποιος ρωτούσε τον κύριο Κ. αν υπάρχει Θεός. Ο κύριος Κ. είπε: “Σε συμβουλεύω να σκεφτείς αν η συμπεριφορά σου θα άλλαζε ανάλογα με την απάντηση που θα λάμβανες στην ερώτηση αυτή. Αν δεν θα άλλαζε, τότε μπορούμε να μην ασχοληθούμε περαιτέρω με το ζήτημα. Αν θα άλλαζε, τότε μπορώ να σου φανώ χρήσιμος τουλάχιστον σε ένα πράγμα: να σου πω ότι έχεις ήδη αποφασίσει πως χρειάζεσαι έναν Θεό”.
Με αφορμή τη δεύτερη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Ντ. Τράμπ ειπώθηκε στην ελληνική τηλεόραση: «Είναι αισθητό πλέον δια γυμνού οφθαλμού πως η χώρα είναι μια…
Όταν ο “Herr K” αγαπούσε έναν άνθρωπο
“Τι κάνετε”, ρώτησαν τον κύριο Κ., “όταν αγαπάτε έναν άνθρωπο;” – “Σχεδιάζω ένα σκίτσο του”, είπε ο κύριος Κ., “και φροντίζω να του μοιάζει”. – “Ποιο; Το σκίτσο; ” – ” Όχι”,
@Επιτυχία!!
Ο “Herr K” είδε μια ηθοποιό να περνάει και είπε: “Είναι όμορφη. ” Ο συνοδός του είπε: “Πρόσφατα είχε επιτυχία, επειδή είναι όμορφη”. Ο κύριος Κ. θύμωσε και είπε: “Είναι όμορφη επειδή είχε επιτυχία”.
Μια καλή απάντηση
Ένας εργάτης ρωτήθηκε στο δικαστήριο αν ήθελε να κάνει χρήση του κοσμικού ή του πολιτικού όρκου. Εκείνος απάντησε: “Είμαι άνεργος”. – “Αυτό δεν ήταν απλώς αφηρημάδα”, είπε ο “Herr K”. Με την απάντησή του αυτή έκανε κατανοητό πως βρισκόταν σε μια κατάσταση, όπου παρόμοιες ερωτήσεις, για να μην πούμε ίσως και η ίδια η δικαστική διαδικασία στο σύνολό της, δεν έχουν πια κανένα νόημα.
Πατριωτισμός, το μίσος ενάντια στις πατρίδες
Ο κύριος Κ. δεν το θεωρούσε απαραίτητο να ζει σε κάποια συγκεκριμένη χώρα. Έλεγε: “Μπορώ να πεινάω παντού”. Κάποια μέρα όμως περπατούσε σε μια πόλη, η οποία κατεχόταν από τον εχθρό της χώρας, στην οποία ζούσε. Ξάφνου ήρθε καταπάνω του ένας αξιωματικός αυτού του εχθρού και τον υποχρέωσε να κατεβεί από το πεζοδρόμιο. Ο κύριος Κ. κατέβηκε και συνειδητοποίησε ότι είχε θυμώσει με αυτόν τον άνθρωπο εκείνο, και μάλιστα όχι απλώς με τον άνθρωπο, αλλά ιδιαιτέρως με τη χώρα, στην οποία ο άνθρωπος ανήκε, άρα ότι επιθυμούσε να εξαφανιστεί αυτή από την επιφάνεια της Γης. «Πώς συνέβη», ρώτησε ο κύριος Κ., «και έγινα για αυτό το ένα λεπτό της ώρας εθνικιστής; Λόγω του ότι συνάντησα έναν εθνικιστή. Γι’ αυτό όμως πρέπει να εξαλειφθεί η βλακεία, γιατί κάνει βλάκες όσους τη συναντούν”.
Ενώ ο κ. Κόινερ, ο σκεπτόμενος, μιλούσε κάποτε μπροστά σε πολύν κόσμο κατά της βίας, παρατήρησε πως οι άνθρωποι που ήταν μπροστά του άρχισαν να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Γύρισε να κοιτάξει και βλέπει να στέκεται πίσω του — η Βία.
- ” Τί έλεγες” τον ρώτησε η Βία.
- ” Μιλούσα υπέρ της βίας” απάντησε ο κ. Κόινερ.
Όταν έφυγε ο κ. Κόινερ από κει, οι μαθητές του τον ρώτησαν για τη ράχη του. Ο κ. Κόινερ απάντησε: ” Τη ράχη μου δεν την έχω για σπάσιμο. Εγώ, βλέπεις, πρέπει να ζήσω περισσότερο από τη Βία”.
Μπ. Μπρεχτ: «Κάποτε αλλάζουν οι καιροί και οι ελπίδες των λαών ξεσπάνε»
Και ο κ. Κόινερ τους διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία:
Στο σπίτι του κ. Σβάρνα, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα, τον καιρό της παρανομίας, ένας πράκτορας και του έδειξε ένα έγγραφο, που το είχαν εκδώσει αυτοί που εξουσίαζαν στην πόλη, και που έλεγε ότι κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του και αυτός ο πράκτορας, θα ήταν δικό του. Επιπλέον θα ήταν δικό του και κάθε φαγητό που θα ζητούσε, καθώς επίσης θα έπρεπε να τον υπηρετεί κάθε άνθρωπος που θα έβρισκε μπροστά του. Ο πράκτορας κάθισε σε μια καρέκλα, ζήτησε φαγητό, πλύθηκε, ξάπλωσε και, πριν να τον πάρει ο ύπνος, ρώτησε με το πρόσωπο στραμμένο στον τοίχο: “Θα με υπηρετείς;”.
Ο κ. Σβάρνα τον σκέπασε με μια κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, τον πρόσεχε, όσο κοιμόταν, και τον υπάκουε επί εφτά χρόνια, όπως αυτή τη μέρα. Αλλά, ό,τι και να έκανε γι’ αυτόν, ένα πράγμα φυλάχτηκε να κάνει, κι αυτό ήταν: να του πει έστω και μια λέξη. Όταν λοιπόν πέρασαν τα εφτά χρόνια, ο πράκτορας όπως είχε χοντρύνει από το πολύ φαΐ, τον ύπνο και τις διαταγές, πέθανε. Τότε ο κ. Σβάρνα τον τύλιξε στη φθαρμένη κουβέρτα, τον έσυρε έξω απ’ το σπίτι, καθάρισε το κρεβάτι, σοβάντισε τους τοίχους, πήρε ανάσα κι απάντησε: “Όχι”__…
Μυρτώ Ν
Αυτό το σύντομο κείμενο με συνοδεύει εδώ και μισή ζωή μπορεί και παραπάνω με το έργο του Bertolt Brecht. πάντα πολύ πυκνό, με μεγάλη απήχηση σε κάποια που, στην καθημερινή της ζωή, είχε σχετικά καλή επαφή με την εργατική τάξη. Θυμάμαι αμυδρά τον αναρχικό Theodor W. Adorno να το συνοψίζει __αλα Παπαρατσένκο: “Ο Bertolt Brecht χρησιμοποιούσε ασημένια τσιμπιδάκια για να σπρώχνει χώμα κάτω από τα νύχια του, προκειμένου να φαίνεται αξιόπιστα ταξικά συνειδητός και προλετάριος”. Η μελέτη του Brecht ως ατόμου είναι συναρπαστική, ενός ανθρώπου που έθεσε δραματικά πρότυπα με τα έργα του και, μετά από μια ζωή γεμάτη ταξική εχθρότητα και διώξεις από τους αστούς, τελικά δεν ένιωσε πουθενά πραγματικά σαν στο σπίτι του.
Όπως και να ‘χει, τελικά ανακάλυψα σχετικά μικρή τις ιστορίες για τον κ. Κόνερ, και έκτοτε μου έχει μείνει__κόλλησα. Πιθανώς επειδή το θέμα της αλλαγής ήταν πάντα πολύ σημαντικό για μένα. Η αλλαγή σημαίνει ζωή· η στασιμότητα καταπνίγει τη ζωή. Είναι επίσης η όμορφα διφορούμενη φύση των προτάσεων που εκτιμώ. Το “Δεν έχεις αλλάξει καθόλου” είναι, όσον αφορά την εξωτερική εμφάνιση, ένα καλοπροαίρετο κομπλιμέντο μετά από μια ορισμένη ηλικία. Μια ηλικία όπου τα μαλλιά δεν είναι τόσο πυκνά όσο ήταν παλιά, τα επιπλέον κιλά που αποκτήθηκαν δεν μπορούν πλέον να χαθούν με μια χαλαρή βόλτα και μια βραδινή έξοδος απαιτεί …μακρά ανάρρωση. Όλα αυτά σε πλησιάζουν ύπουλα, αλλά αναπόφευκτα. Έτσι, είναι ίσως πολύ ωραίο να ακούς αυτό το “Δεν έχεις αλλάξει καθόλου“.
Αλλά ο κ. Κ. ακούει κάτι άλλο. Ακούει στασιμότητα. Και αυτό απειλεί τον καθένα μας. Μπορείτε να αλλάζετε δουλειές πού και πού, να μετακομίζετε σε διαφορετική πόλη και έτσι να αναβάλλετε αυτή τη στασιμότητα. Αλλά η πραγματική στασιμότητα λαμβάνει χώρα στο μυαλό. Είναι η εφησυχασμός της σκέψης με τα ίδια παλιά μοτίβα, η επανάληψη των ίδιων νοητικών διαδικασιών χωρίς να είστε ανοιχτοί σε ό,τι άλλο έχει να προσφέρει η ζωή, σε ό,τι άλλες σκέψεις εκτός από τις δικές σας μπορεί να αξίζει να λάβετε υπόψη. Στην εποχή μας, είναι εύκολο να βρούμε παραδείγματα αυτού. Ζούμε σε μια εποχή τεχνολογικής και κοινωνικής αναταραχής που έχει αλλάξει και θα συνεχίσει να αλλάζει ολόκληρη τη ζωή μας _με την τεχνητή νοημοσύνη όχι πλέον απλά ante portas. Για να κατανοήσουμε την κλίμακα: Γεννημένος το 1951, είδα τις τελευταίες ατμομηχανές ως παιδί. Υπήρχε τότε ακόμη και ο ΣΠΑΠ Θυμάμαι τις καλύβες των φυλάκων ισόπεδων διαβάσεων και μετά τον κόσμο εντελώς διαφορετικό και δεν υπάρχει τέλος στο νου.
Μια υγιής δόση σκεπτικισμού είναι πιο σημαντική από ποτέ, όπως το δείχνει τόσο όμορφα το μυθιστόρημα “Ο Κύκλος”. Η Μέι Χόλαντ προσλαμβάνεται στον Κύκλο, την ισχυρότερη διαδικτυακή εταιρία παγκοσμίως. Φιλόδοξη μα και ιδεαλίστρια, νιώθει έτοιμη να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία της ζωής της. Ο Κύκλος, με τις απέραντες εγκαταστάσεις του στην Καλιφόρνια, έχει κατορθώσει να ενοποιήσει τα προσωπικά μέιλ των χρηστών του, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις τραπεζικές συναλλαγές και τις αγορές σε ένα δικό του παγκόσμιο σύστημα που παρέχει μόνο μία διαδικτυακή ταυτότητα. Η Μέι κατενθουσιάζεται με την υπερσύγχρονη εικόνα και τη ζωντάνια της εταιρίας και βουτά στον κόσμο της: ατελείωτα πάρτι, νυχτερινά κέντρα, συναυλίες με διάσημους μουσικούς, αθλητικά δρώμενα, ενυδρεία με σπάνια πλάσματα… Η ζωή της πριν από τον Κύκλο αρχίζει να μοιάζει με μια μακρινή ανάμνηση. Όμως η γνωριμία της με έναν παράξενο συνάδελφο την αναστατώνει. Σύντομα αρχίζει να αναρωτιέται αν είναι μέρος μιας εικονικής πραγματικότητας. Το παγκόσμιο μπεστ σέλερ του Ντέιβ Έγκερς, που θα εκδοθεί σε 22 γλώσσες. Ένα καταιγιστικό μυθιστόρημα αγωνίας που εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη μνήμη, την ιδιωτικότητα, τις αλλαγές που επιφέρει η βιοτεχνολογική επανάσταση, την ποιότητα της σύγχρονης δημοκρατίας και τα όρια της ανθρώπινης γνώσης. Ένα 1984 για τη γενιά του διαδικτύου. Αλλά το άνοιγμα στην εποχή που ζούμε σημαίνει άνοιγμα στον κόσμο, διευρύνοντας τους ορίζοντές μας. Έτσι, σίγουρα μπορείτε να παρακολουθείτε την εξέλιξη των ηλεκτρονικών βιβλίων με μεγάλο ενδιαφέρον και να εξακολουθείτε να απολαμβάνετε με πάθος την ανάγνωση έντυπων βιβλίων. Ή μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες της ψηφιακής επικοινωνίας για να αναδείξετε το υπέροχα αναλογικό μέσο του βιβλίου, όπως επιδιώκω να κάνω με αυτό το ιστολόγιο.
Το άνοιγμα στην αλλαγή αποτρέπει τη στασιμότητα. Για να μην χλωμιάσουμε μια μέρα από το σοκ. Και ίσως θα έπρεπε να εντρυφήσω κι άλλο στα έργα του Μπρεχτ __σίγουρα θα μου αρέσουν όλο και περισσότερο.
