Γράφει ο Περικλής Παυλίδης // Η Οκτωβριανή Επανάσταση προέκυψε ως συνέπεια συσσώρευσης εκρηκτικών κοινωνικών αντιθέσεων στην τσαρική Ρωσία, οξυμένων στο έπακρο από τη συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο, σε μια συγκυρία όπου καμία πολιτική δύναμη, συμπεριλαμβανομένων και των αριστερών (εσέρων και μενσεβίκων), που υποστήριζε ή αποδεχόταν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης δεν ήταν σε θέση να τις λύσει. Η νίκη της επανάστασης, μετά από ένα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, και η επακόλουθη δημιουργία της ΕΣΣΔ αποτέλεσαν μείζονα υπαρξιακή απειλή για το παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, για όλες τις δυνάμεις της ταξικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης. Μπορούμε να πούμε ότι θεμελιώδες γνώρισμα του σοβιετικού σοσιαλισμού…

Σχολιάζει ο Περικλής Παυλίδης // Όταν οι Αμερικανοί και δυτικοευρωπαίοι χωροφύλακες του πλανήτη αποφασίζουν σε ποια χώρα πρέπει ν’ αλλάξει το καθεστώς, η στάση της επαναστατικής αριστεράς είναι μία: υπεράσπιση του υφιστάμενου την ιμπεριαλιστική επίθεση λαού με στόχο –πρώτα και πάνω απ’ όλα– την ήττα των αμερικανο-νατοϊκών τραμπούκων και των συμμάχων τους! Την ήττα των ΗΠΑ πάση θυσία! Γιατί κανένα είδος αυθεντικής προόδου, δημοκρατίας, χειραφέτησης κλπ. δεν μπορεί στις μέρες μας να υπάρξει χωρίς τη σφοδρή σύγκρουση με την αμερικανο-νατοϊκή συμμορία, η οποία ελέγχει τον πλανήτη![simple-author-box]

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* // Παρακολουθώ τις δυο τελευταίες μέρες ποικίλες συζητήσεις για τον αν η Κούβα έχει δικτατορία ή δημοκρατία. Το ερώτημα αυτό το θέτουν όχι μόνο άτομα που αντιπαθούν το σοσιαλισμό, αλλά ενίοτε και κάποιοι που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί. Το ερώτημα από τη φύση του ταιριάζει σε αστικο- φιλελεύθερους διανοούμενους, οι οποίοι φαντασιώνονται μια ιστορία δημιουργημένη όχι από την πάλη των τάξεων, αλλά από τη σύγκρουση των «δημοκρατιών» με τα «ολοκληρωτικά» καθεστώτα. Το ερώτημα δημοκρατία ή δικτατορία είναι από μαρξιστική σκοπιά κενό περιεχομένου, δεδομένου ότι βρίσκεται πέραν της εξέτασης των ταξικών συμφερόντων και των κοινωνικών σχέσεων που υπερασπίζεται…

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* // Η κρισιμότητα του ρόλου της ηγεσίας και επαναστατικής πρωτοπορίας στο σοσιαλισμό του 20ου αιώνα ήταν η άλλη όψη της ιστορικής αδυναμίας των μαζών να συνειδητοποιήσουν τις πραγματικές δυνατότητες και κατευθύνσεις της χειραφέτησής τους, να δώσουν μόνες τους σκοπό και προσανατολισμό στην κοινωνική τους δράση. Η τεράστια καθοδηγητική σημασία της επαναστατικής ηγεσίας στα πρώτα σοσιαλιστικά εγχειρήματα εκδηλώθηκε πρωτίστως στο γεγονός ότι ενίοτε η ίδια η έναρξη της επανάστασης, το περιεχόμενο της επαναστατικής πολιτικής στις εκάστοτε συνθήκες, οι μέθοδοι οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, οι αναγκαίοι ελιγμοί τακτικής έφεραν το στίγμα της διορατικότητας, της βούλησης και των ευρύτερων…

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* // Σαφώς, εκτός από όλες τις άλλες συνέπειες, η νίκη Τραμπ θα δώσει τεράστια ώθηση στην ανάπτυξη των δυνάμεων της ακροδεξιάς σε όλο το δυτικό κόσμο, σηματοδοτώντας την περαιτέρω διαμόρφωση μιας νέας «συμμαχίας» μεταξύ τμημάτων της άρχουσας τάξης και ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων κάτω από τις ιδεολογικές σημαίες του εθνο-πατριωτισμού, εθνικισμού/φασισμού, ρατσισμού! Σαφώς η νίκη του Τραμπ αποτελεί εκδήλωση οργής της φτωχής λευκής Αμερικής, ενάντια σε ένα σύστημα που βρίσκεται σε παρακμή, που παράγει εργασιακή επισφάλεια, αυξάνει τα χρέη των νοικοκυριών, οδηγεί πληθώρα πολιτών στην φτώχια και την περιθωριοποίηση. Σαφώς η οργή αυτή στράφηκε αναπόφευκτα εναντίον των…

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* // Η πρόσφατη κορύφωση του προσφυγικού δράματος αποκάλυψε με σαφέστατο τρόπο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση  μετατρέπεται σε φρούριο. Στις χιλιάδες των προσφύγων που χτυπούν την πόρτα της απάντησε  με κλείσιμο των συνόρων και νατοϊκή φρούρηση του Αιγαίου, επιδεικνύοντας  κυνική αδιαφορία για την  τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή που συντελείται στη Συρία, για τις  χιλιάδες των ξεριζωμένων ανθρώπων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε καταυλισμούς και στρατόπεδα, εγκαταλελειμμένοι στη μοίρα τους. Την ίδια στιγμή  σε όλη της Ευρώπη οι δυνάμεις του εθνικισμού/φασισμού  εξαπλώνονται επικίνδυνα σπέρνοντας  το ρατσισμό και την ξενοφοβία, ενώ το ζοφερό τοπίο συμπληρώνουν  οι βομβιστικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες,…

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* // Η (για πολλοστή φορά) χρεοκοπία του αριστερού ρεφορμισμού  Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ρεφορμιστικό κόμμα που επιδιώκει τη διαχείριση του ελληνικού καπιταλισμού δεν είναι κάτι που προέκυψε αίφνης. Ήταν εμφανές από γεννήσεως αυτού του μορφώματος. Το γεγονός ότι στην ΕΕ άλλα κατ’ ουσίαν και στο μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος δεν υπάρχουν περιθώρια ρεφορμιστικών πολιτικών, ότι το κεφάλαιο διαμέσου της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής του προωθεί παγκοσμίως με εξαιρετική αδιαλλαξία  την κατάργηση του αστικού «κοινωνικού κράτους» και των κεϋνσιανών μορφών ρύθμισης της οικονομίας ήταν και είναι επίσης ευρέως γνωστό. Το ότι η υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ να…

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* // Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αποτελεί αναμφίβολα γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας. Δεδομένης της τεράστιας εκστρατείας εκφοβισμού του λαού από ευρύτατες δυνάμεις του αστικού μετώπου (πολιτικούς, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς, καλλιτέχνες), με επίμονη αναφορά στον κίνδυνο εξόδου από τη ζώνη του ΕΥΡΩ και στα δεινά που θα ακολουθήσουν, η νίκη του ΟΧΙ δε συνιστά μόνο αποδοχή της επιλογής που εισηγήθηκε η κυβέρνηση, αλλά εκφράζει, έστω και με αρκετά συγκεχυμένο τρόπο, τη δυσπιστία μεγάλων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στη ζώνη του ΕΥΡΩ και στην ΕΕ, και στις προοπτικές της χώρας εντός αυτών. Σαφώς το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αποτελεί εκδήλωση…

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ευρισκόμενη σε αδιέξοδο κι έχοντας με τον πλέον κραυγαλέο τρόπο εγκαταλείψει τις προεκλογικές της θέσεις και υποσχέσεις, επιχειρεί τώρα δια του δημοψηφίσματος πολιτικό ελιγμό. Μεταξύ του σκληρού μνημονίου που κατέληξε να εισηγείται και να διαπραγματεύεται η καταξιωμένη στις πολιτικές κυβιστήσεις κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και του πιο σκληρού που προτείνουν οι «θεσμοί» δεν υπάρχει επιλογή που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού. Πραγματική απελευθερωτική προοπτική – προοπτική αξιοπρέπειας για τη χώρα είναι η κατάργηση κάθε μνημονίου, η άρνηση του χρέους, η έξοδος από ΟΝΕ/ΕΕ και ΝΑΤΟ, η πολιτική εξουσία των εργαζομένων. Αλλά αυτή η προοπτική δεν…

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* // Η Κομμούνα του Παρισιού συνιστά εξόχως ηρωικό και συνάμα δραματικό γεγονός στην ιστορία του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Είναι η πρώτη έφοδος του προλεταριάτου στον ουρανό, το πρώτο εγχείρημα κατάληψης της εξουσίας με στόχο τη χειραφέτηση της εργασίας. Όπως ο Μαρξ σημειώνει, η Παρισινή Κομμούνα προέταξε την «κοινωνική δημοκρατία», κι αν νικούσε, θα απαλλοτρίωνε τους απαλλοτριωτές, θα λειτουργούσε δηλαδή ως μοχλός ανατροπής των οικονομικών θεμελίων της ταξικής κοινωνίας. Στη βραχύβια διάρκειά της η Κομμούνα του Παρισιού εφάρμοσε δραστική πολιτική υπέρ του εργαζόμενου λαού. Θέσπισε τη γενική και δωρεάν εκπαίδευση, απομάκρυνε την εκκλησία από τα σχολεία, έλαβε…