Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης // Η πολιτική και συγκεκριμένα η πολιτική που αγωνίζεται για κοινωνική δικαιοσύνη και για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, ακόμα και όταν από άποψη δεν αναφέρεται σε αυτά, δεν χτίζεται πάνω σε ψέματα. Κι όμως, η πρόσφατη πολιτική διαδρομή της Μαρίας Καρυστιανού ξεκινά ακριβώς από εκεί: από μια σειρά αντιφάσεων που δύσκολα μπορεί να παραβλέψει όποιος παρακολουθεί στοιχειωδώς τον δημόσιο λόγο. Εκεί που με κάθε τρόπο διαβεβαίωνε ότι δεν πρόκειται να ιδρύσει κόμμα, πλέον έχει ανακοινώσει επίσημα τη δημιουργία πολιτικού σχηματισμού και τη συμμετοχή του στις επερχόμενες εκλογές. Αυτή η στροφή δεν αποτελεί ένδειξη κάποιου είδους…

Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης // Κάθε προσπάθεια συνολικής αποτύπωσης της σύγχρονης ποιητικής παραγωγής εμφανίζεται εκ πρώτης όψεως ως αναγκαία. Σε μια εποχή διάχυσης, αποσπασματικότητας και υπερπληθώρας εκδόσεων, η ιδέα ενός ενιαίου αρχείου ή μιας ψηφιακής πλατφόρμας που συγκεντρώνει ποιητικές φωνές του 21ου αιώνα μοιάζει όχι μόνο χρήσιμη αλλά και επιθυμητή. Αυτό επιχειρεί να πετύχει η ανθολογία-ψηφιακή πλατφόρμα «Ποίηση από τον 21ο Αιώνα», που παρουσίασε το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών. Όπως αναφέρεται, η πλατφόρμα περιλαμβάνει «220 ποιητές και ποιήτριες που κυκλοφόρησαν το πρώτο τους βιβλίο μετά το 2000 από 98 εκδοτικούς οίκους σε όλη την ελληνική επικράτεια, επιχειρώντας μια χαρτογράφηση της ποιητικής…

ΟΜΟΛΟΓΙΑ Ανέκαθεν σκότωναν τους ποιητές* είτε νοσταλγούσαν τις κουνιστές πολυθρόνες τους** είτε σήκωναν την κόκκινη σημαία στα χαρακώματα, ανέκαθεν δολοφονούσαν τους ποιητές στην εξορία του Αη Στράτη στους χιονισμένους δρόμους της Μινεάπολης με ένα γόνατο στο στήθος που τους κόβει την ανάσα με μια σφαίρα στο κεφάλι για να σβήσει τη μνήμη τους. Ανέκαθεν σκότωναν τους ποιητές ο φόνος είναι μια πράξη ομολογίας, φοβούνται τους ποιητές γιατί δεν ξέρουν να σωπαίνουν γιατί μιλούν όταν κάποιοι έχουν μάθει να καταπίνουν τη γλώσσα τους γιατί θυμίζουν πως η ιστορία γράφει με αίμα τη λέξη «ανατροπή». Φοβούνται τους ποιητές γιατί δεν ζητούν άδεια…

Ρενέ Νικόλ Γκουντ, Μαθαίνοντας να τεμαχίζω έμβρυα χοίρων Θέλω πίσω τις κουνιστές μου πολυθρόνες, τα ηλιοβασιλέματα ενός κόσμου μόνο για μένα, στις παράκτιες ζούγκλες όπου τα τζιτζίκια μιλούσαν σε τρίστιχα και οι κατσαρίδες, με τα τριχωτά τους πόδια, τραγουδούσαν σε ιαμβικό πεντάμετρο. Χάρισα τις Άγιες Γραφές σε μαγαζιά με μεταχειρισμένα— τις πολτοποίησα σε πλαστικές σακούλες σκουπιδιών μαζί με μια λάμπα αλατιού Ιμαλαΐων. Ήταν τα ιερά βιβλία που διαβάστηκαν στη βάφτιση, που μάζεψα από τα χοντρά χέρια των φανατικών: εύκολα στην ανάγνωση, ηλίθια, κενά. Θυμάμαι περισσότερο τη μυρωδιά του πλαστικού στις γυαλιστερές εικόνες των σχολικών βιβλίων βιολογίας. Μου έκαψε τις τρίχες…

Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης // Ο «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή που παίζεται στους κινηματογράφους δεν είναι απλώς μια κακή ταινία. Είναι μια αδιάφορη, επιφανειακή και γεμάτη ιδεολογικά στερεότυπα αποτύπωση της ιστορίας, που δεν τιμά ούτε την προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια ούτε τη σημασία του στη νεότερη ελληνική ιστορία. Αντίθετα, παρουσιάζει μια προβληματική παραμόρφωση της πραγματικότητας, με σεναριακή και σκηνοθετική προχειρότητα και αδιαφορία τόσο για τις ιστορικές αλήθειες όσο και για την καλλιτεχνική αξία που θα όφειλαν να διαθέτουν τέτοιου είδους ταινίες. Το σοβαρότερο, ωστόσο, είναι ότι η τελευταία κινηματογραφική προσπάθεια του Σμαραγδή προβάλλει έναν μύθο που αναπαράγει μια στείρα εθνικιστική…

Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης // Το Ισραήλ, ως σιωνιστικό κράτος απαρτχάιντ και φορέας συστηματικής κρατικής τρομοκρατίας, φέρει βαρύτατη πολιτική και ηθική ευθύνη για την αναζωπύρωση ενός νέου αντισημιτισμού που επιχειρεί να μεταμφιεστεί σε αντισιωνισμό. Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη διαπίστωση αλλά για μια κατάσταση που παράγει συγκεκριμένα και επικίνδυνα πολιτικά αποτελέσματα. Όταν ένα κράτος όπως το Ισραήλ επικαλείται διαρκώς τον εβραϊσμό και το Ολοκαύτωμα για να νομιμοποιήσει τη γενοκτονική του πολιτική στη Γάζα, όταν ταυτίζει σκόπιμα την κριτική στον σιωνισμό με τον αντισημιτισμό, τότε δημιουργεί αντικειμενικά το έδαφος πάνω στο οποίο δρουν σκοτεινές και δολοφονικές δυνάμεις. Η πρόσφατη επίθεση στην…

Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης // Στις 3 Δεκέμβρη, την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, το κράτος και τα αστικά κόμματα και οι εκπρόσωποι τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση θα ξαναθυμηθούν τους ανάπηρους συμπολίτες μας με λόγια γεμάτα ψεύτικη ευαισθησία και με επικοινωνιακές φιέστες που θα εξαφανιστούν την επόμενη κιόλας μέρα, ενώ την ίδια ώρα τα αναπηρικά επιδόματα κόβονται ή δίνονται με το σταγονόμετρο, η συμμετοχή στα φάρμακα εκτοξεύεται και η δημόσια δωρεάν παροχή τους έχει ουσιαστικά καταργηθεί. Παράλληλα τα ειδικά σχολεία και οι δομές κλείνουν, οι πιστοποιήσεις αναπηρίας περνούν από εξοντωτικό κόσκινο που συχνά δίνει ποσοστά αναντίστοιχα της πραγματικής λειτουργικής βλάβης…

Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης // Η «Βουγονία» του Γιώργου Λάνθιμου, βασισμένη στην νοτιοκορεατική ταινία του 2003 «Save the Green Planet!» του Τζανγκ Τζουν-χουάν, πρόκειται για μια από τις πιο προσιτές και στρωτές δουλειές του. Αποτελεί μια ενδιαφέρουσα και καθόλου εκκεντρική κινηματογραφική πρόταση, δηλαδή χωρίς τον τρόπο που συχνά τρομάζει όσους δεν αντέχουν – και κακώς – το λανθιμικό σύμπαν, αφού εδώ έχουμε μια ανοιχτή σε ερμηνείες ταινία επιστημονικής φαντασίας που δεν χρειάζεται να σου εξηγήσει τα πάντα από την αρχή για να σε κρατήσει, επιλέγοντας να μην εστιάσει στην πρόκληση ως κάτι το εξωπραγματικό αλλά ως συστατικό στοιχείο της καθημερινότητας.…

Επιμέλεια: Ειρηναίος Μαράκης // Μια νέα τραγωδία συγκλονίζει τη Χαλκίδα, καθώς το βράδυ της Δευτέρας ένας 20χρονος φίλος της ΑΕΚ, με τα αρχικά Μ.Ρ., έχασε τη ζωή του έπειτα από άγρια επίθεση οπαδικού χαρακτήρα. Το περιστατικό σημειώθηκε σε πάρκινγκ σούπερ μάρκετ στο κέντρο της πόλης, όταν ομάδα νεαρών συγκρούστηκε για «οπαδικές διαφορές» που κατέληξαν σε μαχαίρωμα. Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, τρεις οπαδοί του Ολυμπιακού έχουν ταυτοποιηθεί και συλληφθεί από την Ασφάλεια Χαλκίδας ως βασικοί ύποπτοι για τη δολοφονία. Ένας εξ αυτών νοσηλεύεται τραυματισμένος, ενώ άλλοι τέσσερις εμπλεκόμενοι έχουν προσαχθεί και ανακρίνονται. Οι αρχές αναζητούν ακόμη ένα άτομο που…

Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης // Ο Φυγάς είναι μια ταινία του Άρθουρ Ρίπλεϊ, σε σενάριο του Φιλίπ Γιόρνταν και βασίζεται στο μυθιστόρημα The Black Path of Fear (1944) του Κορνέλ Γούλριτς, κι αποτελεί ένα από τα πιο παράξενα και ατμοσφαιρικά φιλμ νουάρ της χρυσής εποχής του είδους. Η ταινία ξεκινά με τον Τσακ Σκοτ (Ρόμπερτ Κάμινγκς), πρώην ναυτικό, που περιπλανιέται άνεργος, πεινασμένος και απένταρος στο Μαϊάμι, προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του μετά τον πόλεμο. Η τυχαία εύρεση ενός πορτοφολιού γεμάτου μετρητά σηματοδοτεί την είσοδό του σε έναν κόσμο εγκλήματος και διαφθοράς. Η απόφαση να επιστρέψει το πορτοφόλι στον ιδιοκτήτη…