Τα αστικά ΜΜΕ χωρίζονται _με δυσδιάκριτα όρια σε “σοβαρά” και στον λεγόμενο “κίτρινο τύπο” με το BHMA να κατατάσσεται στην πρώτη κατηγορία. Το άρθρο, γραμμένο ανήμερα _13.05.2026 των φετινών φοιτητικών εκλογών είναι ενυπόγραφο από την κα (ή δ.δα) Μιχαέλα Μαρία Δεριζιώτη, που όσο κι αν ψάξαμε δε βρήκαμε στοιχεία της (ηλικία κλπ), μια και κάνει μια αναδρομή 50+ χρόνων, με εμβόλιμα του είδους “Φοιτητικές εκλογές 2026: Η κάλπη που κρίνει το μέλλον του δημόσιου πανεπιστημίου”. Να θυμίσουμε πως Το Βήμα (αρχικά_ Ἐλεύθερον Βῆμα \ πρωτοεκδόθηκε το 1922) κυκλοφορεί πλέον ως κυριακάτικη έκδοση (Σ\Κ), του πάλαι ποτέ “ομίλου Λαμπράκη” νυν Alter Ego Media Α.Ε. _ όμιλος μέσων μαζικής ενημέρωσης του Βαγγέλη Μαρινάκη __ μαζί με το vita.gr …imommy.gr _diakopes, ellinikikouzina & argiro.gr, Διακοπές… Wine Guru, Grace κλπ.
Γράφει ο \\ Αστέρης Αλαμπής _Μίδας
Νίκη της “Πανσπουδαστικής ΚΣ” για 5η συνεχόμενη χρονιά!
Κανείς και καμιά δεν υποτιμά και δεν σκέφτεται πως το βασικότερο την ώρα μίας τεράστιας πυρκαγιάς είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής. Σε αυτή τη…
το BHMA _Φοιτητικές εκλογές:
Πώς από γεγονός της χρονιάς έφτασαν να μην αφορούν πια τους φοιτητές
Οι φοιτητικές εκλογές διεξάγονται σήμερα υπό το βάρος της πολιτικής απαξίωσης και των κρουσμάτων βίας που αμαυρώνουν την ακαδημαϊκή καθημερινότητα Αν ξεφύλλιζε κανείς τα κιτρινισμένα πρωτοσέλιδα της δεκαετίας του ’80 ή του ’90, θα νόμιζε πως οι φοιτητικές εκλογές ήταν το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός της χρονιάς, μετά τις εθνικές αναμετρήσεις. Φοιτητές εκείνων των δεκαετιών, θυμούνται γεμάτα αμφιθέατρα, τραπεζάκια παρατάξεων σε κάθε σχολή, κομματικά στελέχη να δίνουν το “παρών” και τα αποτελέσματα να αντιμετωπίζονται ως πολιτικό μήνυμα με ευρύτερη σημασία.
Σήμερα, ανήμερα της αναμέτρησης, η εικόνα στα ελληνικά Πανεπιστήμια θυμίζει περισσότερο μια ημέρα όπως όλες τις υπόλοιπες, με την παρουσία όμως λιγότερων φοιτητών από ότι συνήθως, αφού δεν είναι λίγοι όσοι αντιμετωπίζουν την ημέρα των εκλογών ως ένα «ρεπό» από τα μαθήματα. «Για εμένα, και σίγουρα για την παρέα μου που θεωρούμε ανούσιες τις φοιτητικές εκλογές, είναι σαν αργία σήμερα, σαν την Πρωτομαγιά για παράδειγμα που δεν έχουμε μαθήματα», αναφέρει ο Δημήτρης Φ., φοιτητής 3ου έτους Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, αποτυπώνοντας το κλίμα αποστασιοποίησης που επικρατεί σε ένα σημαντικό μέρος της φοιτητικής κοινότητας απέναντι στις εκλογικές διαδικασίες και τον τρόπο με τον οποίο αυτές διεξάγονται πλέον στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Η πρώτη και πιο ηχηρή αλλαγή είναι η στάση της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Εκεί που κάποτε πολιτικά πρόσωπα θεωρούσαν χρέος τους να απευθυνθούν στη «νεολαία της παράταξης» με βαρυσήμαντες ομιλίες, σήμερα παρατηρείται μια προσεκτική, σχεδόν αμήχανη αποστασιοποίηση… Το πιο σουρεαλιστικό στοιχείο των τελευταίων ετών παραμένει η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Στην απουσία μιας ενιαίας Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης (ΕΦΕΕ) –η οποία έχει καταρρεύσει εδώ και δεκαετίες– το βράδυ των εκλογών κάθε παράταξη μετατρέπεται σε «κράτος εν κράτει». Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ θα ανακοινώσει τη δική της πρωτιά, η Πανσπουδαστική (ΠΚΣ) θα πανηγυρίσει για τα δικά της ποσοστά, ενώ τα σχήματα της Αριστεράς θα μιλούν για μια «άλλη κάλπη». Χωρίς έναν κοινά αποδεκτό «διαιτητή» να επικυρώνει τα νούμερα, οι φοιτητικές εκλογές έχουν καταντήσει μια άσκηση δημιουργικής λογιστικής.
Κλείνοντας το BHMA
__Η επόμενη μέρα των φοιτητικών εκλογών
Από σήμερα το πρωί, οι κάλπες έχουν στηθεί ξανά. Οι αφίσες καλύπτουν τους τοίχους, κρύβοντας παράλληλα τη φθορά των κτιρίων, και οι φωνές των φοιτητών από τα μικρόφωνα ηχούν στα προαύλια. Όμως, πίσω από τον θόρυβο, η αλήθεια είναι λιγότερο ενθαρρυντική. Αν οι σημερινές εκλογές δεν καταφέρουν να πείσουν τον φοιτητή ότι η ψήφος του έχει αξία που να ξεπερνά τα κομματικά γραφεία, τότε και του χρόνου τέτοιες μέρες, οι κάλπες θα καταγράψουν για μια ακόμα φορά τη λήθη μιας διαδικασίας που κάποτε καθόριζε τον παλμό των πανεπιστημίων.
Ποιος δε θέλει να υπάρχει ΕΦΕΕ;
Η Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος (ΕΦΕΕ) ήταν η τριτοβάθμια οργάνωση των φοιτητικών συλλόγων των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων __ Ιδρύθηκε το 1963 και είχε αγωνιστική δράση Το 1967 διαλύθηκε από τη δικτατορία και επανασυστήθηκε από την ίδια το 1971, ελεγχόμενη από το αστικό κράτος που τον Ιούλη του 1965 δολοφόνησε το Σωτήρη Πέτρουλα ηγετικό στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη. Ηγετικά στελέχη της, μετέπειτα έκαναν πολιτική σταδιοδρομία στο “βαθύ” ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ.
Σωτήρη Πέτρουλα … Σωτήρη Πέτρουλα
σε πήρε ο Λαμπράκης, σε πήρε η Λευτεριά
Σωτήρη Πέτρουλα
οδήγα το Λαό σου, οδήγα μας μπροστά.
Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.
Στη 10ετία του 1980 η ΕΦΕΕ πρακτικά έπαυσε να λειτουργεί λόγω ασυμφωνίας των πρόθυμων να εκλέξουν διοικητικό συμβούλιο, παρά το γεγονός ότι έγιναν αρκετές προσπάθειες τα επόμενα χρόνια. Το 1995 έγινε το τελευταίο πανσπουδαστικό συνέδριο, μετά από 5 χρόνια, εξαιτίας των συνεχών συγκρούσεων μεταξύ οργανώσεων, που συνδέονταν με τα δύο μεγάλα κόμματα της εποχής (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) Υπήρξαν προσπάθειες να εκλεγεί ΔΣ τα επόμενα χρόνια, με τις προσπάθειες να αποτυγχάνουν. Η ανασύσταση της ΕΦΕΕ προωθείται ενεργά από την ΠΚΣ
- 1992: Η ΠΑΣΠ δεν προσέρχεται στο Πανσπουδαστικό Συνέδριο. Δεν προσέρχεται επίσης ούτε η ΕΑΑΚ η οποία έτσι σιγοντάρει, ενθαρρύνει και δίνει άλλοθι στην ΠΑΣΠ. Η δικαιολογία ήταν για τη μεν ΠΑΣΠ ο φόβος επίθεσης από τους ΔΑΠίτες, για τη δε ΕΑΑΚ ότι άργησαν. Αργότερα, οι συνδικαλιστές της ΕΑΑΚ ισχυρίζονταν ότι τους κορόιδεψε η ΠΑΣΠ.
- 1993: Ξαναπροκηρύσσεται Πανσπουδαστικό Συνέδριο. Αυτή τη φορά η ΔΑΠ αναλαμβάνει να παίξει το ρόλο του διασπαστή. Δεν προσέρχεται στο Συνέδριο, χρησιμοποιώντας τις ίδιες δικαιολογίες με αυτές που χρησιμοποίησε η ΠΑΣΠ την προηγούμενη χρονιά, ενώ ΠΑΣΠ και ΕΑΑΚ κάνουν ό,τι μπορούν για να αποχωρήσει η ΔΑΠ. Οι έδρες στο ΚΣ της ΕΦΕΕ που αντιστοιχούν στη ΔΑΠ, μένουν αδιάθετες.
- 1995: Γίνεται μετά από πέντε χρόνια για πρώτη φορά Πανσπουδαστικό Συνέδριο όπου συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις. Το συνέδριο όμως αυτό καταλήγει να γίνει συνέδριο – κάλπη χωρίς να συζητηθούν τα προβλήματα των φοιτητών και η κυβερνητική πολιτική.
- Φτάνοντας στο Συνέδριο του 1997 οι ΠΚΣ τονίζουν: “ΔΑΠ – ΠΑΣΠ – ΕΑΑΚ – ΕΡΑΣ – Ν. Ορίζοντες δεν αποφασίζουν την πραγματοποίηση Πανσπουδαστικού Συνεδρίου, παραβιάζοντας το καταστατικό της ΕΦΕΕ. Γι’ αυτό το λόγο συστηματικά απουσιάζει πότε η μια πότε η άλλη παράταξη από τις συνεδριάσεις της ΕΦΕΕ, προκειμένου να μην παρθεί απόφαση.
- 1998: Για άλλη μια φορά, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ δεν “πάτησαν” σε καμιά διαδικασία της τεχνικής γραμματείας του Συνεδρίου, δηλώνοντας ότι θέλουν το Συνέδριο να είναι καταστατικό, παρόλο που το ΚΣ της ΕΦΕΕ δεν πήρε τέτοια απόφαση.
- 1999: ΔΑΠ και ΠΑΣΠ πήραν στο ΚΣ της ΕΦΕΕ – για τα μάτια του κόσμου – μια απόφαση για πραγματοποίηση Πανσπουδαστικού Συνεδρίου, χωρίς να ορίζουν πότε και πού θα γίνει. Έτσι, πάλι δεν πραγματοποιήθηκε.
- Οσο για το 2000, το “απερχόμενο” ΚΣ της ΕΦΕΕ πήρε και πάλι απόφαση για Συνέδριο, αλλά έμεινε στον αέρα…
Η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ δε συμφωνούν να προκηρυχτεί συνέδριο αν αυτό δεν έχει καταστατικό χαρακτήρα. Η θέση των ΠΚΣ είναι ότι σύμφωνα με το καταστατικό της ΕΦΕΕ, αυτό μπορεί να το αποφασίσει μόνο το ίδιο το Συνέδριο. Θεωρούν ότι η παρουσία των φοιτητών στο Συνέδριο και η περιφρούρηση του χαρακτήρα του από τους ίδιους τους φοιτητές είναι η μόνη εγγύηση για Πανσπουδαστικό συνέδριο επί της ουσίας, για να μην περάσουν τα σχέδια της συντήρησης. Αναφερόμενες ειδικότερα στη στάση των άλλων παρατάξεων οι ΠΚΣ τονίζουν: “ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, κυβέρνηση και άρχουσα τάξη επιδιώκουν να δημιουργηθούν νέες δομές στο κίνημα της νεολαίας, που δε θα τολμούν να αμφισβητούν, να αντιστέκονται και να κινητοποιούν τις μάζες των φοιτητών στη συντηρητική πολιτική. Θέλουν να δημιουργηθούν δομές στο φοιτητικό κίνημα άμεσα ελεγχόμενες από την ΕΕ, χρηματοδοτούμενες από ΕΟΚικά κονδύλια. Δομές που θα μιλάνε εκ μέρους και στο όνομα των φοιτητών, με τους φοιτητές όμως στη γωνία, χωρίς λόγο και προπάντων χωρίς δράση. Δομές που θα συμμετέχουν στους επίσημους “διαλόγους” που θα στήνει η ΕΕ και η κυβέρνηση, όπου όλοι θα συμφωνούν στην αναγκαιότητα να περισταλούν τα φοιτητικά και λαϊκά δικαιώματα”.
Τις ευθύνες όμως για το σαμποτάρισμα των Πανσπουδαστικών Συνεδρίων μοιράζονται οι δύο μεγάλες παρατάξεις με την ΕΑΑΚ που, όπως σημειώνουν οι ΠΚΣ, “δε βλέπει στο φοιτητικό κίνημα τίποτα παραπέρα από τη μύτη της και το μαγαζάκι της. Που παίρνει και αυτή την ευθύνη να διαλυθούν οι δομές του φοιτητικού κινήματος, μόνο και μόνο για να μην καταγραφεί η πτώση της, μόνο και μόνο για να συνεχίζει να έχει στη “γραφειοκρατική”, όπως λέει, ΕΦΕΕ 3 έδρες”.
“Η προσπάθεια διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων και της ΕΦΕΕ συμβαίνει σε μια περίοδο που η δημόσια – δωρεάν παιδεία, τα δικαιώματα των φοιτητών στη μόρφωση και στο εργασιακό τους μέλλον, δέχονται τη μεγαλύτερη επίθεση, κάτι που σίγουρα δεν είναι τυχαίο”, επισημαίνουν οι ΠΚΣ.
Τώρα μιλάμε εμείς! Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας! “Πανσπουδαστική” 1η δύναμη ξανά! _ΦΩΤΟ🎥Video
