Αντίο Δέσποινα
Η ταινία, αποτέλεσε το δεύτερο μέρος της τριλογίας ταινιών την οποία ο σκηνοθέτης ονόμασε “Τα χρόνια της χολέρας”. Θυμίζουμε πως η “Γλυκιά Συμμορία” αποτελούνταν από μια παρέα (ανάμεσα τους και η Σοφία) που ζούσε σε ένα κοινόβιο.Έχοντας απηυδήσει συναισθηματικά, οι πρωταγωνιστές μας, προσπαθούν να βρουν μια σανίδα σωτηρίας – κάτι για το οποίο, θα άξιζε να πεθάνουν.Τελικά βρίσκουν τη λύση σε έναν αντικανονικό τρόπο ζωής: τρώνε σε εστιατόρια χωρίς να πληρώνουν, κλέβουν τρόφιμα, λεφτά από φίλους και παίζουν σε πορνοταινίες. Φυσικά, το αστικό κράτος, δεν θα τους άφηνε έτσι: μα να δρουν ανενόχλητοι, δίχως ηθικούς φραγμούς και κάπως, ελεύθεροι;
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, χαρακτήρισε την ταινία __σσ. πολύ υπερβολικό , “μια μελέτη πάνω στο νέο πρόσωπο, του παγκόσμια Κρατικού Φασισμού, μια ιστορία χαράς, κάποιου τρυφερού έρωτα, μιας μουσικής θανάτου, μιας αναπόλησης χρωμάτων, γλυκιάς βίας και γέλιου και προπάντων η ιστορία του θανάτου στο κατώφλι”.
Το Αμίλητο Νερό, Καστανιώτης 1985
Χιώτικο Παραμύθι (θέατρο), 1987
Το Καφενείο των Ψεμάτων, Καστανιώτης 1989
Φωτιά μέσα στο Νερό, Καστανιώτης 1989
Ιντα, Δωδώνη 1991
Εξ αιτίας του αινίγματος, Καστανιώτης 2000
Θηλυκό Νόμισμα, Καστανιώτης 2001
Εκτός, Δικτύου, Εκδ. ’Αλφα Πι 2004
Τη νύχτα που αλλάζει ο αιώνας, η Ιωάννα προσκαλεί τους εραστές της ζωής της σε δείπνο. Έρχονται στο σπίτι με το περιβόλι, όπου ζει με άλλες γυναίκες. Το συμπόσιο ετοιμάζεται με μεγάλη φροντίδα. Το ίδιο κι ένα θέαμα στο χαμάμ με θέμα τον έρωτα στο βυθό.
Μπροστά στο νέο κύμα αυξήσεων σε βασικά διατροφικά αγαθά, στο ρεύμα αλλά και σε μεγάλο όγκο φαρμακευτικών προϊόντων, μια σειρά από «αναλύσεις» και ρεπορτάζ εστιάζουν…
Τι είναι το περιβόλι με τις γυναίκες; Ένας παράνομος οίκος έρωτα, ένας τόπος περισυλλογής μέσα στη φύση ή ένας θηλυκός παράδεισος; Γεγονότα απροσδόκητα, διασταυρώσεις πεπρωμένων υφαίνουν αλλά και ανατρέπουν το σκηνικό και τη δράση των καλεσμένων αυτής της συνάντησης.
Με τι πληρώνεται ο χρόνος; Ο «αναμενόμενος έρωτας», απρόσκλητος, οδεύει προς το περιβόλι. Σκιά και λάμψη του παρελθόντος. Πνεύμα του μέλλοντος.
Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο
Με τη συλλογή Εξ αιτίας του αινίγματος η Δέσποινα Τομαζάνη συγκεντρώνει ποιήματα από το 1968 μέχρι σήμερα. Η συλλογή αυτή θα μπορούσε να είναι ημερολόγιο ποιημάτων, καθώς σηματοδοτεί περάσματα από την μια χώρα στην άλλη και περάσματα ζωής από τον έναν έρωτα στον άλλον.«Είναι και ένα προσωπικό εορτολόγιο, με την έννοια ότι η ποίηση είναι η γιορτή της στιγμής που δέχεται να βαπτισθεί στην ροή ενός άχρονου χρόνου, χαρίζοντας σαν μαρτυρία του μυστηρίου το ποίημα.
Τι είναι αυτό που επιχειρεί ο ποιητής; Να εκφράσει το άφατον, πράγμα που μόνο με την σιωπή συμπίπτει. Το θάμβος της κοινωνίας καταλύει τον λόγο. Όμως ο ποιητής αποπειράται να προφέρει το άφατον άλλοτε σαν ιερόσυλος κι άλλοτε σαν θαρραλέος, άλλοτε πάλι σαν παιδί που βγάζει τον φθόγγο της αθωότητας μπροστά στα πράγματα, προσπαθώντας με τον μουσικό ήχο της πρώτης φοράς να ονομάσει ξανά τον κόσμο και να τον κατανοήσουν οι μεγάλοι. Αυτοί που στις λέξεις δεν βάζουν
Γράφω γυμνή. Σκάβω στο χώμα να βρω τις λέξεις που έθαψα πριν από δώδεκα χρόνια. Μεταλλικές, ανοξείδωτες, κέρματα της σελήνης. Διαβάζω τις λέξεις: πόρος και τέκμωρ (ή τέκμαρ). Δεν χρειάζομαι άλλες. Οι συναντήσεις είναι σπάνιες. Όταν υπάρχει λόγος συμβαίνουν. Όταν είναι αναγκαίες για να συνεχιστεί η πορεία που ξεκίνησε στη μήτρα, λέει ο ποιητής, χώρο ανάπτυξης και σχηματισμού μας. Κι αν τ όνομά σου είναι μπουρίνι, μπόρα ή καταιγίδα, εμένα με νοιάζει η μορφή σου. Μόνο γιατί ονειρεύτηκες ελευθερία, μόνο γιατί πολέμησες και έχασες τη μάχη, μόνο γι αυτό, Αντώνη από τη Χίο, σε καλώ, μόνο γιατί μέσα μου υπάρχεις.την μελωδία και την χάρη της άγνοιας», λέει η Δέσποινα.
Το αγαπημένο της Μυρτούς
Η “Φωτιά μέσα στο νερό” είναι η πάλη για την ισορροπία δύο στοιχείων που είναι η ίδια η Ζωή. Η δυαδικότητα και η ένωση. Το παράδοξο της Ζωής. Το ιερό μυστήριο.
Με το βιβλίο αυτό η Δέσποινα Τομαζάνη συνεχίζει σε μυθιστορηματική αφήγηση την εξομολόγηση που άρχισε με το Αμίλητο νερό. Η Εφηβεία σαν Έρωτας, σαν πρώτη μύηση στην ένωση, στο θάνατο, στη φτώχεια, στη λιτότητα, στην εξατομίκευση: τη μύηση στη ζωή του ορισμένου χρόνου, στον πλούτο, στην Ποίηση.
Είναι ακόμα μια κατάθεση-διαμαρτυρία για την παιδεία και μια πάλη με το γίγαντα του πένθους για το χαμένο παράδεισο. Λόγος γραμμένος με το μέτρο του θανάτου και της ζωής.
