Ο Ήφαιστος ήταν ο Θεός της φωτιάς, των ηφαιστείων, του ουρανού, της γης, της οποιασδήποτε τεχνικής και τέχνης όπως η χαλκουργία  , η σιδηρουργία , η μεταλλουργία , η μεταλλοτεχνία , η ξυλουργική και η γλυπτική. Ήταν θεός και προστάτης όλων των ασχολούμενων με τις παραπάνω τέχνες. Σύμφωνα με τον Όμηρο , ήταν γιος του Δία και της Ήρας. Ο Ησίοδος όμως αναφέρει ότι γεννήθηκε με παρθενογένεση από την Ήρα. Ο Ήφαιστος μαζί με την Εστία ήταν οι κύριες θεότητες του πυρός . Αποτέλεσε την ανθρωπόμορφη και ακμάζουσα θεότητα της φυσικής δύναμης του πυρός σε όλες τις μορφές και χρήσεις που ξεκινούν από τη φωτιά , του κεραυνού στον ουρανό, του ηφαιστείου στη γη, την κατασκευή υλικών αγαθών και εργαλείων από τον άνθρωπο και φτάνουν έως την εσωτερική ανθρώπινη φλόγα της έμπνευσης και της δημιουργίας.

   Γράφει ο Χειρουργός \\  Ευάγγελος Νάνος 

Ο Ήφαιστος γεννήθηκε ως Θεός λόγω των κυρίαρχων εκδηλώσεων της φωτιάς όπως οι κεραυνοί και τα ηφαίστεια , από τους δύο θεούς με τη μεγαλύτερη ισχύ, τον Δία και την Ήρα. Είναι ο νεότερος των θεών που παραμένει πάντα  νέος , καθώς δεν χάνει τη δύναμή του επειδή ακριβώς είναι ο Θεός του πυρός. Ωστόσο είναι άσχημος και παραμορφωμένος τόσο , που η ίδια του η μητέρα τον πέταξε από τον Όλυμπο από απέχθεια και από ντροπή . Από την πτώση του αυτή κατέστη χωλός (κουτσός) . Όταν ο μικρός θεός έπεσε από τον Όλυμπο στη θάλασσα, τον περισυνέλεξαν η Θέτις η κουροτρόφος , θεότητα της μητρικής στοργής και προστασίας των παίδων και η Ευρυνόμη , θεότητα της θάλασσας.  Η λέξη κουροτρόφος είναι σύνθετη  από τις λέξεις “Κούρος”  που σημαίνει παιδί και “τρέφω”   με την έννοια του μεγαλώνω, ανατρέφω . Στην αρχαία Ελλάδα η λέξη χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει θεότητες που θεωρούνταν προστάτιδες των παιδιών και της νεότητας όπως η Ήρα, η Αθηνά και η Άρτεμις. Η  Θέτις όπως και η Ευρυνόμη κατά την Ελληνική Μυθολογία ήταν Νηρηίδες, δηλαδή  νύμφες που ζούσαν στον βυθό των θαλασσών τις οποίες και προστάτευσαν , έπαιζαν μαζί τους και υπενθύμιζαν τα ευεργετήματα που προσφέρουν αυτές στους ανθρώπους.

Είχαν τη δύναμη να ηρεμούν αλλά και να ταράζουν τη θάλασσα . Η Θέτις και η Ευρυνόμη ανέθρεψαν τον Ήφαιστο για εννέα χρόνια. Μόλις αυτός  μεγάλωσε έστησε το πρώτο του σιδηρουργείο στο βυθό του Αιγαίου και δημιούργησε τα πρώτα  εντυπωσιακά τεχνουργήματα τα οποία δώρισε στις δύο θεότητες που τον ανάθρεψαν. Κάποια στιγμή η Ήρα είδε τα ωραία κοσμήματα της Θέτιδας – δώρα του Ήφαιστου –  και τα ζήλεψε πολύ. Ρωτώντας την με  επιμονή,  έμαθε ότι δημιουργός τους ήταν ο γιος της ίδιας της Ήρας,  αυτός που είχε περιφρονήσει και πετάξει από τον Όλυμπο. Μετανιωμένη η Ήρα πήγε και βρήκε τον Ήφαιστο ,τον ξανάφερε στον Όλυμπο, του προσέφερε ένα σιδηρουργείο με είκοσι φυσερά για να ασκεί την τέχνη του. Επίσης του έδωσε για σύζυγο την  ωραία Αφροδίτη ,τη θεά της ομορφιάς και του έρωτα , προφανώς για να του δείξει ότι και οι ανάπηροι μπορούν να έχουν μια πανέμορφη γυναίκα.

Επιλεγμένο

Γιατί τέτοιο «άγχος» αυγουστιάτικα;

Μεγάλη πρεμούρα έχει πιάσει τελευταία διάφορες αστικές «γραφίδες» για τα μνημεία που στήνει το ΚΚΕ σε μια σειρά από περιοχές, αναδεικνύοντας και τιμώντας την ιστορία…

Ο μύθος αυτός με  σαφείς υπαινιγμούς και γλαφυρό τρόπο εκφράζει τη θέση ότι οι ανάπηροι μπορούν να δημιουργούν , έχουν δικαίωμα στη ζωή και τον έρωτα , αξίζουν τον σεβασμό και όχι την αποστροφή και την περιφρόνηση. Στη συνέχεια πάντως η Αφροδίτη  φέρεται να απατά τον Ήφαιστο με τον γοητευτικό Θεό του πολέμου Άρη . Αργότερα  ο Ήφαιστος εμφανίζεται να έχει και πάλι μια ωραία σύζυγο,  την Αγλαΐα , τη νεότερη από τις τρεις χάριτες.

Σε μεταγενέστερο χρόνο ο Δίας εκπίπτει και πάλι τον Θεό – σιδηρουργό από την κατοικία των θεών του Ολύμπου επειδή ο τελευταίος βοήθησε την Ήρα όταν την είχε κρεμάσει ο Δίας από τον ουράνιο θόλο για τιμωρία επειδή αυτή είχε στείλει μια θύελλα εναντίον του Ηρακλή. Ο Ήφαιστος πετάχτηκε ξανά από τον Όλυμπο και προσγειώθηκε στη  Λήμνο όπου τον βρήκαν κάτοικοι του νησιού  εξαντλημένο , καταπονημένο και με σπασμένα τα δυο του πόδια .  Αυτοί τον περιέθαλψαν, τον φρόντισαν και τον περιποιήθηκαν. Ως αντάλλαγμα ο Ήφαιστος τους δίδαξε την τέχνη της μεταλλουργίας , πράγμα που έφερε στο  νησί πλούτο και ευμάρεια. Προφανώς με τον μύθο αυτό τονίζεται το ότι κάποιος που περιθάλπει έναν ανάπηρο και κακοφτιαγμένο  άνθρωπο μπορεί να έχει ανταμοιβή   από εκεί που δεν το περιμένει ακόμη και από έναν που ανήκει στο περιθώριο. Η περίθαλψη και η φιλοξενία  που εισέπραξε ο Ήφαιστος από τους φτωχούς κατοίκους της Λήμνου κατέστησε από τότε το νησί αγαπημένο του τόπο. Εκεί ξανάστησε το μόνιμο πλέον εργαστήριό του κατασκευάζοντας πολλά μεταλλικά εργαλεία, έξοχα τεχνουργήματα και κοσμήματα, παραγγελίες των θεών και όπλα για ορισμένους εκ των ανθρώπων .  Ανάμεσα σε αυτά τα τεχνουργήματα ήταν η πήλινη γυναίκα Πανδώρα την οποία ο Δίας έδωσε ως σύζυγο στον Επιμηθέα , αδελφό του Προμηθέα , μαζί  με ένα πηι δοχείο ως προίκα  προκειμένου να τιμωρήσει τον τελευταίο όταν έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς και τη χάρισε στους ανθρώπους. Όταν ο Επιμηθέας άνοιξε το μυστηριώδες δοχείο , το λεγόμενο σήμερα  “κουτί της Πανδώρας” , ξεχύθηκαν από μέσα ασθένειες, θάνατοι , φτώχεια, θλίψη και άλλα δεινά. Η Πανδώρα έκλεισε αμέσως το κουτί αλλά το μόνο που κατάφερε να περισώσει εντός του, ήταν η ελπίδα. Ο Ήφαιστος κατασκεύασε επίσης και δώρισε στη Θέτιδα  την ασπίδα , το κράνος και ολόκληρο τον οπλισμό για τον γιό της Αχιλλέα , όπως  εμφανίζεται σε μία εξαίσια ζωγραφική  απεικόνιση σε ένα Αττικό Ερυθρόμορφο αγγείο (390-380 π.χ) που βρίσκεται στο Κρατικό Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου της Γερμανίας (βλ φωτο κεφαλίδας _αριστερό τμήμα) _
σσ. Ο Ήφαιστος παραδίδει στη Θέτιδα τον οπλισμό του Αχιλλέα. Ζωγραφική σε Αττική Ερυθρόμορφη κύλικα, 490 – 480 π.Χ. Κρατικό Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου της Γερμανίας. Η ζωγραφική είναι από τον Ζωγράφο των Χυτηρίου. Δεν είναι ένας συγκεκριμένος ζωγράφος αλλά μια γενική περιγραφή που αναφέρεται στον καλλιτέχνη που δημιουργεί ζωγραφικές διακοσμητικές συνθέσεις πάνω σε αγγεία που φτιάχτηκαν σε ένα χυτήριο δηλαδή στο εργαστήριο κεραμικής. Στην Αρχαία Ελλάδα η ζωγραφική σε αγγεία ήταν μια ξεχωριστή τέχνη. Οι ζωγράφοι που δημιουργούσαν έργα σε αγγεία, αναφέρονται ως ζωγράφοι του χυτηρίου. Ένας ονομαστός ζωγράφος του χυτηρίου ήταν ο Ευφρόνιος.

Ο Ήφαιστος πέραν του ότι περιγράφεται ως “χωλός “(κουτσός) και”επήδανος”(ασθενικός, αδύναμος) σε πολλές παραστάσεις εμφανίζεται πολύ κοντός και με στραβά και αδύνατα πόδια, μια αναπηρία που ίσως είχε ή εκ γενετής ή όταν πετάχθηκε από τον Όλυμπο από την μητέρα του Ήρα. Σε πολλές πηγές αναφέρεται ότι περπατούσε με τη βοήθεια “βακτηρίας ” (μαγγούρα) ενώ σε άλλες φέρεται να μετακινείται με τη βοήθεια αμαξιδίου – καρέκλας με χρυσούς τροχούς την οποία είχε κατασκευάσει ο ίδιος. Αυτή είναι η πρώτη γραπτή αναφορά σε αναπηρικό αμαξίδιο στον κόσμο , με τον Ήφαιστο να είναι ο πρώτος κατασκευαστής και χρήστης συνάμα.

Ωστόσο η πρώτη  αναφορά σε αναπηρικό αμαξίδιο σαν ιστορικό  και όχι  μυθολογικό  γεγονός , γίνεται πολύ αργότερα, τον 6⁰ μ.Χ αιώνα ,  όταν ο Αυτοκράτορας Ιουστίνος Β’ , ανεψιός και διάδοχος του Ιουστινιανού , κυκλοφορούσε στο παλάτι με ένα θρόνο με τροχούς που του έφτιαξαν οι αυλικοί του όταν κάποια στιγμή αδυνατούσε πλέον να βαδίσει .

Ο Ήφαιστος παρά τα σωματικά του μειονεκτήματα ήταν πολύ εργατικός και πολύ δημιουργικός . Η εμφάνισή του σε διάφορες αγγειογραφίες υποδηλώνει ότι έπασχε από κάποιου είδους νευροπάθεια η οποία του προκαλούσε χωλότητα και δυσκολίες στη βάδιση . Στην εποχή του Χαλκού ( 3200-1200 π.Χ) είχαν αναπτυχθεί μεταλλουργικές τεχνικές εξόρυξης του χαλκού από ειδικά κοιτάσματα. Για τη δημιουργία κραμάτων υψηλότερης αντοχής ο χαλκός αναμιγνυόταν  με κασσίτερο και επί ελλείψεως αυτού με αρσενικό .  Όμως με αυτή την τεχνική οι μεταλλωρύχοι  υποβάλλονταν σε μακροχρόνια έκθεση σε μικρές δόσεις αρσενικού, πολύ περισσότερο δε καθώς μερικά κοιτάσματα χαλκού εμπεριείχαν  εξ αρχής αρσενικό. Η μακροχρόνια έκθεση ενός ατόμου σε μικρές δόσεις αρσενικού δεν τον σκοτώνει , του προκαλεί όμως χρόνιο μυϊκό κάματο και περιφερική πολυνευρίτιδα η οποία εντοπίζεται κυρίως στα κάτω  και σπανιότερα στα άνω άκρα. Η χρόνια έκθεση σε αρσενικό προκαλεί επίσης δερματικές αλλοιώσεις όπως εκζεματοειδείς βλάβες, υπερκεράτωση, βασικοκυτταρικά καρκινώματα δέρματος και αλλοιώσεις στα νύχια και τις τρίχες. Η υπερκεράτωση όταν είναι εκτεταμένη και εντοπίζεται σε εμφανή σημεία όπως το πρόσωπο , προσδίδει μια σχεδόν αποκρουστική εικόνα , ιδιαίτερα στους μη μυημένους σε ανάλογες δερματικές βλάβες. Στα παιδιά η χρόνια έκθεση σε αρσενικό προκαλεί διαταραχές στην ανάπτυξη. Οι απεικονίσεις του Ηφαίστου σε Αρχαιοελληνικά αγγεία κάνουν με εξαιρετικό τρόπο εμφανή την αδυναμία του να περπατήσει , με προφανή αιτία την πολυνευρίτιδα , ενώ πολλές φορές τον εμφανίζουν με υπολειπόμενη ανάπτυξη ή σχεδόν νάνο . Ακόμη και τα παιδιά του Ηφαίστου όπως ο Αργοναύτης Παλαίμονας και οι γιοι του Κάβειροι στη Σαμοθράκη σε έξυπνες απεικονίσεις σε αγγεία μοιάζουν με νάνους. Όλοι αυτοί ασχολούνταν και προστάτευαν τη μεταλλουργία και τη μεταλλοτεχνία. Από τα παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι  οι Έλληνες στην πρώιμη αρχαιότητα θεωρούσαν πολύ σημαντική για την εξέλιξη και την πρόοδο του ανθρώπου τη μεταλλουργία και τη μεταλλοτεχνία. Για το λόγο αυτό ανέθεσαν την διδαχή και την προστασία των εν λόγω επαγγελμάτων σε ένα Θεό,  εν προκειμένω τον Ήφαιστο . Παράλληλα γνώριζαν και τους κινδύνους από την χρόνια έκθεση σε κάποια μέταλλα και την πιθανότητα να προκληθεί κάποια αναπηρία σε όσους ασχολούνταν  με την εξόρυξη και την επεξεργασία των μετάλλων. Ακριβώς η γνώση αυτή τους οδήγησε στο να δώσουν στο Θεό της μεταλλουργίας και της μεταλλοτεχνίας πέραν από τα χαρακτηριστικά της θεϊκής δύναμης για την προστασία  της τέχνης αυτής για την πρόοδο και το μέλλον του ανθρώπου ,  και τα χαρακτηριστικά ενός χωλού , ανάπηρου , άσχημου  και σχεδόν νάνου θεού , προκειμένου να τους υπενθυμίζει τους κινδύνους και τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής των μεταλλωρύχων της εποχής εκείνης  ,  να τους προστατεύει από αυτούς τους κινδύνους του επαγγέλματος και τέλος να μεριμνά ώστε αυτοί να γίνονται αποδεκτοί από τους δικούς τους καταρχάς  ανθρώπους αλλά και από όλη την κοινωνία , σε περίπτωση που η αναπηρία  και η ασχήμια τους χτυπούσε την πόρτα.

Σε ένα Αττικό αγγείο του 5^ου π.Χ αιώνα ο Ήφαιστος φαίνεται να προχωρά υποβασταζόμενος από ένα Σάτυρο. Η σκηνή δεν αναφέρεται στην αναπηρία του Ηφαίστου αλλά στο γεγονός ότι αυτός είχε πιει αρκετό κρασί παρέα με τον Διόνυσο ο οποίος φαίνεται στην ίδια εικόνα πίσω τους  και που προφανώς συμμετείχε στην οινοποσία ( Εικόνα 3 ) . Η σκηνή σηματοδοτεί αφ’ ενός το ότι  οι θεοί της Αρχαίας Ελλάδας ήταν γήινοι και είχαν ανθρώπινες αδυναμίες και αφ’ ετέρου την αναγνώριση ότι και οι ανάπηροι έχουν το δικαίωμα , όπως όλοι οι άνθρωποι , να συμμετέχουν ως ίσοι σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, να εργάζονται,να δημιουργούν , να γιορτάζουν αλλά και να συμμετέχουν σε κραιπάλες.  Οι υπόλοιποι άνθρωποι πρέπει όχι μόνο να τους αποδέχονται ως ισότιμους αλλά και να τους διευκολύνουν στην κανονική ζωή, την εργασία, τη διασκέδαση και τα γλέντια .

Ωστόσο και στην αρχαία Ελλάδα η αποδοχή των αναπήρων και αδυνάμων δεν ήταν πάντα πλήρης και η αντιμετώπισή τους δεν ήταν ισότιμη και ομοιογενής. Στη Σπάρτη για παράδειγμα τα παιδιά με αναπηρία , ιδίως αυτά με νοητική υστέρηση , πετάγονταν στον Καιάδα. Από την άλλη μεριά υπήρχαν πολλοί ανάπηροι που ήταν απολύτως αποδεκτοί χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η αναπηρία τους. Ο Ήφαιστος όπως προαναφέραμε ετιμάτο για τις ικανότητές του , παρά την αναπηρία του. Στην Ομήρου Οδύσσεια αναφέρεται επίσης ένας ανάπηρος που είχε μεγάλη φήμη, ο τυφλός Δημόδοκος. Ήταν Φαίακας την καταγωγή, εξαιρετικός αοιδός (τραγουδιστής), πολύ τιμημένος  και πολύ αποδεκτός όπως υπονοεί και το όνομά του (Δημόδοκος = Δεκτός δηλαδή αποδεκτός από τον Δήμο, δηλαδή τον λαό). Όπως προείπαμε πέραν της Σπάρτης και στην υπόλοιπη Αρχαία Ελλάδα υπήρχαν περιπτώσεις όπου οι ανάπηροι δεν γίνονταν αποδεκτοί ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας . Ακόμη και οι θεοί της Αρχαίας Ελλάδας μπορούσαν να υποπέσουν σε αυτό το ηθικό ολίσθημα. Η συμπεριφορά όμως της περιφρόνησης και της απόρριψης , όπου υπήρχαν  καυτηριαζόταν και καταδικαζόταν , ενώ στο τέλος ο αδικημένος και περιφρονημένος δικαιωνόταν  πανηγυρικά.

Ήδη έχουμε αναφέρει ότι ο Ήφαιστος πριν γίνει καλός τεχνίτης, λόγω της αναπηρίας και της ασχήμιας του πετάχτηκε από τον Όλυμπο από την ίδια του τη μητέρα , η οποία ήταν και θεά. Ο μύθος υπονοεί ότι η πρώτη απόρριψη του ανάπηρου ή του μειονεκτούντος  γίνεται από την ίδια την οικογένειά του και τους οικείους του . Αργότερα στο ίδιο ολίσθημα υπέπεσε και ο ίδιος ο  Δίας όταν πέταξε ξανά τον Ήφαιστο από τον Όλυμπο επειδή ο τελευταίος απλώς έπραξε διαφορετικά από τις επιθυμίες του Δία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα απόρριψης ασθενούς και ανήμπορου είναι ο Φιλοκτήτης ο οποίος κατά τον Τρωικό Πόλεμο εγκαταλήφθηκε στη νήσο Λήμνο μόνος και αβοήθητος μετά από δάγκωμα φιδιού και επιμόλυνση της πληγής του. Οι συμπολεμιστές του τον εγκατέλειψαν εκεί μετά από συμβουλή του ιερατείου ενός Μαντείου που απεφάνθη ότι ήταν καταραμένος αλλά και επειδή φοβήθηκαν ότι η κακοφορμισμένη πληγή μπορούσε να γίνει επικίνδυνη για το στρατόπεδο. Μετά από δέκα χρόνια Τρωικού Πολέμου και ενώ οι Αχαιοί  αδυνατούσαν να νικήσουν τους Τρώες , έστειλαν αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Οδυσσέα στη Λήμνο ζητώντας από τον Φιλοκτήτη να συμβάλει στον αγώνα προσφέροντας τα όπλα του ημίθεου Ηρακλή  που είχε στην κατοχή του και που σύμφωνα με ένα χρησμό αν αυτά τα όπλα λάμβαναν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο αυτός θα έληγε υπέρ των Αχαιών. Ο Φιλοκτήτης αρχικά αρνήθηκε τελικά όμως πείσθηκε και όχι μόνο έδωσε τα όπλα αλλά μετέβη και ίδιος στην Τροία και πήρε μέρος στον αγώνα . Ήταν μάλιστα  ένας εκ των πολεμιστών που εισήλθαν στην Τροία διά του Δούρειου Ίππου ,αφού  πρώτα νοσηλεύτηκε και θεραπεύτηκε από τους ιατρούς του Τρωικού Πολέμου Μαχάονα και

Ποδαλείριο
Με τα όπλα δε του Ηρακλή ο Φιλοκτήτης
σκότωσε τον Πάρη

Με την ιστορία αυτή ο Όμηρος στηλιτεύει την εγκατάλειψη του ασθενούς Φιλοκτήτη από τους συμπολεμιστές του ενώ  στη συνέχεια με γλαφυρό και ευφάνταστο τρόπο επισημαίνει  ότι  και ο πιο ανήμπορος, ανάπηρος και ασθενής άνθρωπος μπορεί να φανεί χρήσιμος για κάποιους άλλους ή και για την κοινωνία. Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει πάντα και ούτε πρέπει να σκεφτόμαστε ότι βοηθάμε  κάποιον ανάπηρο επειδή  κάποια στιγμή μπορεί να μας φανεί χρήσιμος.   Η βοήθεια και η φροντίδα πρέπει να προσφέρονται χωρίς την προσδοκία κάποιου ανταλλάγματος ή κάποιας ανταπόδοσης αλλά με μόνο σκοπό τη βοήθεια και τη διαφυγή κάποιου από μια δύσκολη κατάσταση .

Στην Αρχαία Ελλάδα  σε γενικές γραμμές οι ανάπηροι δεν συμμετείχαν στην κοινωνική και πολιτική ζωή , βιώνοντας μια αποξένωση, μια σχεδόν κοινωνική εξορία. Η φροντίδα τους εκ των πραγμάτων ανατίθονταν στην οικογένεια. Σε πολλά όμως δημόσια ή ιερά κτίρια υπήρχε ειδική κατασκευή για πρόσβαση των αναπήρων, όπως για παράδειγμα στον Παρθενώνα. Σε πολλές πόλεις της Αρχαίας Ελλάδας οι άνθρωποι με αναπηρία ή ανέχεια λάμβαναν οικονομική ενίσχυση ή κοινωνικές παροχές ( φαγητό, στέγη κλπ) από το κράτος. Στην πομπή των Μεγάλων Παναθηναίων συμμετείχαν και ανέβαιναν στον ιερό βράχο όλοι οι πολίτες ανεξάρτητα από τη σωματική τους ακεραιότητα και όλοι λάμβαναν μέρος στις θυσίες, τη διανομή φαγητού και τους χορούς.

Η έννοια της ελεημοσύνης  με τη μορφή που την ξέρουμε σήμερα , δηλαδή η προσφορά βοήθειας σε κάποια ή κάποιον που  επαιτεί ,  δηλαδή ζητιανεύει, σχεδόν δεν υπήρχε  στην Αρχαία Ελλάδα. Ως γνωστόν ελεημοσύνη είναι η βοήθεια σε χρήμα ή σε είδος που δίνεται συνήθως ατομικά σε ανάπηρους, ανήμπορους, φτωχούς ή ζητιάνους από άλλους ανθρώπους . Όσοι προσφέρουν  ελεημοσύνη ,τις περισσότερες φορές , έχουν καλές προθέσεις και υποκινούνται από ευγενή αισθήματα οίκτου , λύπησης και ευσπλαχνίας. Και  σε αυτά τά πλαίσια  η ελεημοσύνη μπορεί να βοηθήσει κάποιον να συντηρηθεί και να επιβιώσει σε κάποια δύσκολη φάση της ζωής του ή να βρει τα μέσα και τον τρόπο να βελτιώσει τη ζωή του στην επόμενη χρονική περίοδο. Πολλές  φορές όμως και παρά τις καλές προθέσεις η ελεημοσύνη προσφέρει απλώς μια προσωρινή και πολύ επιφανειακή λύση,  χωρίς ο ελεήμων να ενδιαφέρεται για τα αίτια των προβλημάτων του ανθρώπου που δέχεται την ελεημοσύνη, ούτε να ενδιαφέρεται να προσφέρει κάποια μονιμότερη ή μακροπρόθεσμη λύση στον ελεούμενο.  Συνήθως ομοιάζει με τη χορήγηση ενός παυσίπονου σε κάποιον καρκινοπαθή χωρίς το ανάλογο ενδιαφέρον για τη θεραπεία του από τον καρκίνο. Αυτό μπορεί να έχει κάποια αξία δεν δίνει όμως σοβαρή λύση στο πρόβλημα .

Από την άλλη πλευρά η ελεημοσύνη αν παραταθεί επί μακρόν, ωθεί τον ίδιο τον άνθρωπο που τη δέχεται , δηλαδή τον επαίτη , στο  να μην προσπαθεί να βελτιώσει  τη ζωή του, να μην διεκδικεί την αρωγή που δικαιούται από την πολιτεία αν έχει αδυναμία αυτοβοήθειας, να μην προσπαθεί να βγει από τα οικονομικά και κοινωνικά  αδιέξοδα που βρίσκεται , παραμένοντας ανήμπορος, εξαρτημένος και παράκλητος. Οι δεχόμενοι την ελεημοσύνη  πολλές φορές αρκούνται στα της ελεημοσύνης τα  οποία μπορεί να είναι ελάχιστα , αδιαφορώντας και οι ίδιοι για τα αίτια της κατάστασης στην οποία βρίσκονται , αποφεύγοντας να καλλιεργούν τη διάθεση και τη δύναμη  να αγωνιστούν για οποιαδήποτε αλλαγή  προς την πρόοδο και τη  βελτίωση. Σιγά σιγά γίνεται αποδεκτή και εμπεδώνεται μέσα τους η εικόνα του εξαρτημένου και υποτελούς .  Με τη στάση τους αυτή πολλές φορές συμβάλλουν στο να παραμένει η κοινωνική κατάσταση όπως είναι , δηλαδή παγιωμένη , στάσιμη και χωρίς να προοδεύει , συμπλέοντας στην ουσία με  αυτούς που τους ελεούν οι οποίοι   όμως τις περισσότερες φορές είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα  και έχουν τη δυνατότητα να ελεούν τους μειονεκτούντες δίνοντας κάτι από το περίσσευμά τους , ενώ στην ουσία επιθυμούν να παραμένει αμετάβλητη  η ευνοϊκή γι’ αυτούς τάξη πραγμάτων . Και αυτοί βλέπουν σαν υποτελείς , ταπεινωμένους  και κατώτερους όσους παρακαλούν για ελεημοσύνη , όσους επαιτούν . Ακόμη και όσοι ελεούν τους ανάπηρους, τους ανήμπορους και τους μειονεκτούντες προσφέροντας από το υστέρημά τους χωρίς να έχουν έχουν μεγάλη οικονομική άνεση , υποκινούμενοι μόνο από ευγενή κίνητρα ευσπλαχνίας , συμβάλλουν εκούσια ή ακούσια στο να μην αλλάζει ουσιαστικά η κατάσταση για κανένα .

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν καλύτερη αντιμετώπιση προς τους μειονεκτούντες συμπολίτες τους. Οι πλούσιοι πολίτες συνήθως δεν προσέφεραν ατομική ελεημοσύνη αλλά προσέφεραν βοήθεια στις κοινότητές τους με τη μορφή κοινωνικής δωρεάς για την ανακούφιση των αναπήρων και των φτωχών , ειδικά σε περιόδους έλλειψης τροφίμων. Η γενναιοδωρία και η αλληλεγγύη θεωρούνταν πολύ μεγάλες αρετές στην αρχαία Ελλάδα και πολλές φορές προσφέρονταν  σαν πράξη ενσωμάτωσης των πτωχών, των αναπήρων και των ανήμπορων στην κοινωνία  και όχι σαν πράξη διαχωρισμού , όχι σαν πράξη χορηγίας του δυνατού πλουσίου προς τον αδύναμο πτωχό ή ανάπηρο αλλά με τρόπο που να μην διαταράσσεται η σχέση ισοτιμίας του ελεήμονος προς τον ελεούμενο. Οι αρχαίοι Έλληνες που ήταν εύποροι πρόσφεραν  χρήματα ή υλικά αγαθά στην πόλη  για τους ανήμπορους, για την χρηματοδότηση  έργων, για τη διοργάνωση εορτών και τελετών και για τις ανάγκες του στρατού.

Η ελεημοσύνη ως μια ατομική πράξη μπορεί να εκπορεύεται από συναισθήματα  συμπόνιας και ευσπλαχνίας όμως κατά κανόνα δεν ενδιαφέρεται για τη διατήρηση του σεβασμού και της αξιοπρέπειας του ανήμπορου. Αυτή η μορφή ελεημοσύνης  που έγινε πολύ διαδεδομένη και προωθήθηκε  με την άνοδο του χριστιανισμού  κατ’  ουσία  διευκολύνει την καλλιέργεια υπερβολικού σεβασμού, φόβου και υποταγής αυτού που  δέχεται προς αυτόν που προσφέρει την ελεημοσύνη . Στην εποχή του Βυζαντίου εξακολουθεί να κυριαρχεί η άποψη των προηγούμενων χριστιανικών χρόνων ότι τα άτομα με αναπηρία πλήρωναν τις αμαρτίες των προγόνων τους. Η άποψη αυτή διατηρήθηκε από τα Αρχαιοελληνικά χρόνια τότε που η κοινή δοξασία θεωρούσε όλες τις ασθένειες και όλες τις αναπηρίες σαν θεόσταλτες τιμωρίες για αμαρτήματα που είχαν διαπραχθεί από το ίδιο το άτομο ή τους οικείους του , παρ’ όλο που ο πατέρας της ιατρικής Ιπποκράτης (460-377 π.Χ),  πολλά χρόνια πριν είχε υποστηρίξει ενθέρμως την άποψη ότι ούτε οι θεοί, ούτε οι δαίμονες έχουν σχέση με τις ασθένειες και τις αναπηρίες του ανθρώπου .  Η εντύπωση περί θεϊκής παρέμβασης στην αιτιολογία  κάθε νόσου και κάθε αναπηρίας  εξακολουθούσε  να έχει πάρα πολλούς  οπαδούς επί πάρα πολλά χρόνια . Ακόμη και σήμερα υπάρχουν  άνθρωποι ιδίως στους κόλπους της εκκλησίας που είναι θιασώτες αυτής της άποψης . Οι απόψεις αυτές είναι σποραδικές  αλλά όχι πολύ σπάνιες. Οι χριστιανοί κατά την βυζαντινή περίοδο  εμπλούτισαν την θεωρία  βάσει της οποίας η αιτιολογία των ασθενειών εκπορεύεται από θεϊκές παρεμβάσεις λόγω αμαρτημάτων του ίδιου του ασθενούς ή των οικείων του , με κάποιες επιπλέον θεωρίες που ισχυρίζονταν ότι ασθενείς και ανάπηροι πλήρωναν το προπατορικό αμάρτημα , δηλαδή τις αμαρτίες των πρωτόπλαστων ή  ότι με αυτό τον τρόπο δοκιμαζόταν η πίστη τους. Στον μεσαίωνα τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα. Κυριάρχησε η θεώρηση ότι η  νοητική υστέρηση και κάποιες ψυχικές ή  νευρολογικές  παθήσεις ήταν αποτέλεσμα   κατάληψης των πασχόντων από δαιμόνια και  περιφέρονταν σε εκκλησίες και θρησκευτικά ιδρύματα για ανάλογες προσευχές και δεήσεις.Υπήρξαν μάλιστα περιπτώσεις όπου μικρά παιδιά θανατώθηκαν ή κρατήθηκαν έγκλειστα μέχρι τον θάνατό τους λόγω κάποιας βαριάς ψυχικής ή σωματικής αναπηρίας.

Από την Αναγέννηση και μετά η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται κάπως. Παρά ταύτα  κάποιες κατηγορίες αναπήρων όπως νάνοι , δύσμορφοι, υδροκέφαλοι, νοητικά πάσχοντες , βραδύγλωσσοι, τραυλίζοντες, πάσχοντες από στραβισμό, κωφοί, χωλοί, φαλακροί κ.ά , δέχονταν προσβλητική έως εξευτελιστική  αντιμετώπιση . Χρησιμοποιήθηκαν ως αντικείμενα  διασκέδασης εν μέσω ειρωνειών και  χλευασμού είτε απευθείας οι ίδιοι είτε μέσω κάποιων που τους μιμούνταν σε  τσίρκα ,  βασιλικές αυλές , θέατρα , κινηματογράφους , παραστάσεις και συναθροίσεις σε δημόσιους χώρους. Πολύ συχνά οι ίδιοι οι ανάπηροι έρχονταν αντιμέτωποι με υβριστικές , προσβλητικές εκφοβιστικές  , επιθετικές και αντικοινωνικές συμπεριφορές ( το λεγόμενο σήμερα μπούλινγκ) . Τις συμπεριφορές αυτές εισέπρατταν επίσης και πολλά άτομα χωρίς εμφανή αναπηρία αλλά απλώς επειδή ήταν διαφορετικοί ή ευάλωτοι σε σχέση με τον επικρατούντα , συνηθισμένο  τύπο μέσου  ανθρώπου .  Σε αυτή την κατηγορία υπάγονταν και δυστυχώς υπάγονται και σήμερα οι ανήκοντες σε κάποια  μειονότητα  όπως ξένοι , μαύροι , μελαψοί ,χοντροί, ψηλοί, υπερήλικες ,κοντοί, ομοφυλόφιλοι , τσιγγάνοι, αλλόθρησκοι ,αλλόφυλοι , και γυναίκες . Ακόμη και σήμερα δεν είναι ασυνήθεις   παρόμοιες διακρίσεις που εκδηλώνονται με τους ίδιους σχεδόν  τρόπους με εκδηλώσεις μίσους , με επιθέσεις , ξυλοδαρμούς  , προσβολές  και διασκέδασης μέσω χλευασμών, επιθετικών ,ειρωνικών και απαξιωτικών σχολίων και συμπεριφορών, ακόμη και θανατώσεις.  Ακόμη και σε τόπους  και μέσα  και από ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι προάγουν τον πολιτισμό και την καλλιέργεια του πνεύματος όπως θέατρο, κινηματογράφος,τηλεόραση  σχολεία , κοινωνικές εκδηλώσεις και συναθροίσεις  απαντώνται συχνά τέτοια φαινόμενα.

Από τα τέλη του 19^ου και τις αρχές του 20ού άρχισε να σημειώνεται  μια σημαντική ,αν και  όχι καθολική , αλλαγή στις παραπάνω συμπεριφορές . Δεν παύουν βέβαια οι διακρίσεις αλλά αρχίζουν να γίνονται περισσότερο αποδεκτοί οι ανάπηροι , οι διαφορετικοί , οι ευάλωτοι  αυτοί και αυτές που μειονεκτούν γενικώς , ενώ παρατηρείται μεγάλη αύξηση των ανθρώπων που χωρίς να ανήκουν σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες αγωνίζονται επίμονα και συστηματικά κατά των διακρίσεων και προκαταλήψεων και υπέρ της κοινωνικής ισοτιμίας των αναπήρων,των μειονεκτούντων και γενικότερα των  ανθρώπων ή ομάδων που είναι διαφορετικοί ή ευάλωτοι . Άρχισε επίσης να εφαρμόζεται ειδική αγωγή από εξειδικευμένους παιδαγωγούς , ιατρούς, φιλοσόφους και κοινωνιολόγους για τη διευκόλυνση της ισότιμης ένταξής τους στην κοινωνία .

• Ένας από τους πρωτοπόρους στον κόσμο ιατρούς που αφιέρωσε τη ζωή του στην  εκπαίδευση των κωφαλάλων και των διανοητικά πασχόντων είναι ο  Γάλλος Jean- Marc Gaspard Itard , 1774-1838, (Ζαν Μαρκ Γκασπάρ Ιτάρ). Ο Ιτάρ ξεκίνησε ως Στρατιωτικός βοηθός χειρουργού . Στη συνέχεια ,αν και δεν είχε Πανεπιστημιακή μόρφωση , έγινε χειρουργός στο Νοσοκομείο Val-de-Grace του Παρισιού όπου μαθήτευσε δίπλα στον   Laennec  φημισμένο ιατρό ο οποίος εφηύρε το στηθοσκόπιο . Αργότερα ο Ιτάρ διορίσθηκε στο Γαλλικό Εθνικό Ίδρυμα κωφαλάλων όπου με οργανωμένο τρόπο  εισήγαγε την εκπαίδευση των κωφαλάλων και των διανοητικά καθυστερημένων . Ταυτόχρονα  προσπάθησε σθεναρά να επιβάλλει την άποψη ότι όλα τα παιδιά μπορούν και πρέπει να λαμβάνουν εκπαίδευση  ανεξάρτητα από την σωματική και πνευματική τους κατάσταση και αναπηρία , πράγμα παντελώς αδιανόητο για την εποχή του αποδεικνύοντας στην πράξη ότι με την εκπαίδευση και τη φροντίδα όλοι οι άνθρωποι , και  οι ανάπηροι, μπορούν να διορθώσουν  σωματικές, ψυχικές ή πνευματικές ανεπάρκειες , να βελτιωθούν ως προσωπικότητες να ενταχθούν στην κοινωνία ως ισότιμοι και να προσφέρουν κοινωνικό έργο. Αλλά και όταν η φροντίδα και η εκπαίδευση δεν μπορέσει  να βελτιώσει σημαντικά αυτόν που τη δέχεται , κάνει καλό σε αυτόν που την προσφέρει ,τον κάνει καλύτερο άνθρωπο, τον εκπολιτίζει , τον εξευγενίζει , του κάνει καλό στην ψυχική και συναισθηματική του υγεία.
• Η Margaret Mead (Μάργκαρετ Μεντ) , 1901 – 1978  , διακεκριμένη ανθρωπολόγος, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο  Columbia της Νέας Υόρκης που έλαβε θέση διδάκτορα σε 28 Πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο, και που έγινε γνωστή για τις μελέτες και τους αγώνες της ενάντια στις κοινωνικές και φυλετικές προκαταλήψεις και διακρίσεις απέδειξε ότι αυτές είναι απολύτως εσφαλμένες , είναι αποτέλεσμα ενός πολιτιστικού κοινωνικού κατασκευάσματος και δεν υπόκεινται σε βιολογικούς κανόνες.
  • Η Mead σε μία ερώτηση από ένα φοιτητή της έδωσε μια θαυμάσια εικόνα για τη σύνδεση μεταξύ των όρων  “φροντίδα” και “πολιτισμός “. Ερωτηθείσα λοιπόν για το τι θεωρούσε ως ένα πρώτο σημάδι πολιτισμού στον κόσμο δεν ανέφερε κάποιο έργο τέχνης , ένα άγαλμα, ένα κεραμικό σκεύος ή κάποιο εργαλείο. Ανέφερε ως το πρώτο σημάδι πολιτισμού  ένα μηριαίο οστό που  είχε βρεθεί πρόσφατα και είχε ηλικία 15.000 ετών . Το οστό αυτό είχε σαφείς επιστημονικές ενδείξεις ότι είχε υποστεί κάταγμα και είχε πλήρως επουλωθεί. Εξήγησε στη συνέχεια ότι στο ζωικό βασίλειο αν σπάσει κάποιος το πόδι του  στο σημείο αυτό , δεν μπορεί να επιζήσει καθώς δεν μπορεί να κινηθεί για να απομακρυνθεί και να δραπετεύσει από τον κίνδυνο,  δεν μπορεί να ψάξει για τροφή, δεν μπορεί να μεταβεί στην πηγή να πιει νερό. Κανένα ζώο δεν μπορεί να επιβιώσει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που χρειάζεται ένα μηριαίο οστό  να επουλωθεί. Θα πεθάνει από πείνα και δίψα , αν δεν γίνει βορά των θηρίων που παραμονεύουν. Ένα μηριαίο οστό που έχει θεραπευτεί , αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι για να συμβεί αυτό έπρεπε ο τραυματίας να έχει δεχθεί κάποια στοιχειώδη ιατρική και νοσηλευτική βοήθεια , κάποιος ή κάποιοι αφιέρωσαν χρόνο για να περιποιηθούν το τραυματισμένο μέλος  , να μεταφέρουν τον τραυματία σε ασφαλές μέρος, να του προσφέρουν νερό και τροφή, να ενδιαφερθούν , να τον φροντίσουν, να  τον προστατεύσουν. Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η μεγάλη αλήθεια είναι ότι η αρχή και η ανάπτυξη του πολιτισμού ξεκινάει από το σημείο εκείνο κατά το οποίο παρέχεται η φροντίδα και η βοήθεια προς κάποιον ο οποίος πάσχει ή δυσκολεύεται ή μειονεκτεί .

Τα “πολιτισμένα” κράτη διακρίνονται _ως ένα βαθμό από τον σεβασμό, την αρωγή, την περίθαλψη και τη φροντίδα που προσφέρουν καθώς και τις προσπάθειες που κάνουν προκειμένου να επιτύχουν την ισότιμη ένταξη στην κοινωνία  των αναπήρων, των ασθενών, των  ανήμπορων , των  ευάλωτων, των διαφορετικών και των πάσης φύσεως μειονεκτούντων.  Οι πολιτισμένοι άνθρωποι ξεχωρίζουν από τις αντιστάσεις που προβάλλουν απέναντι στα φαινόμενα διακρίσεων, χλευασμού,  μίσους , ρατσισμού και κακομεταχείρισης εις βάρος όλων των αναπήρων και όλων των ευάλωτων ανθρώπων.  ξεκινώντας από την οικογένεια και φτάνοντας στην κοινωνία ,τους εργασιακούς χώρους, τα σχολεία και  τα κοινωνικά δίκτυα όπου εμφανίζονται  με μεγάλη ένταση και μεγάλες ακρότητες το τελευταίο διάστημα. Το παρήγορο είναι ότι αυτοί που αντιστέκονται είναι πολλοί . Το δύσκολο αλλά και το πιο ευγενικό είναι να γίνουν περισσότεροι , να γίνουμε όλοι __

Τα ΑμεΑ και οι χρόνιοι πάσχοντες
στον “καιάδα” της ΕΕ και των κομμάτων της

Τα φάρμακα είναι δωρεάν μόνο για την κύρια νόσο και όχι τη δευτερεύουσα. Τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα (ΜΗΣΥΦΑ) τα πληρώνουν 100% και ας είναι άκρως απαραίτητα (π.χ. αντιόξινα, παυσίπονα, κρέμες για την αντιμετώπιση των κατακλίσεων και όχι μόνο). Αυτά για τους ασφαλισμένους, αφού οι ανασφάλιστοι είναι εντελώς στον …αέρα. Πρόσφατα, οι συμμετοχές σε άκρως απαραίτητα σκευάσματα ανέβηκαν από το 0% στο 25%. Οι ελλείψεις φαρμάκων επίσης οδηγούν στην απελπισία ανθρώπους, όπως έγινε με τον πάσχοντα από καρκίνο στην Κρήτη που έβαλε τέλος στη ζωή του.

• Οι εργοδότες, από την άλλη, έχουν ξεσαλώσει. Με όπλο το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και των προκατόχων τους, με ρυθμίσεις που αποτελούν προαπαιτούμενα του Ταμείου Ανάκαμψης, τσακίζουν παραπέρα τα εργασιακά δικαιώματα. Στο πλαίσιο αυτό πυκνώνουν και οι απολύσεις ΑμεΑ και χρόνιων πασχόντων.
• Η κυβέρνηση της ΝΔ παρουσιάζει ως επίτευγμα την «ένταξη στην αγορά εργασίας 200 ατόμων που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού», με τις ανάλογες επιδοτήσεις προς την εργοδοσία φυσικά, όταν η ανεργία στους ικανούς προς εργασία αναπήρους ξεπερνά το 95%!

Πίσω από όλα τα βάσανα και τα μεγάλα προβλήματα, πίσω από τη βαρβαρότητα που ζουν τα άτομα με κάποια αναπηρία και οι χρόνια πάσχοντες στη χώρα μας βρίσκεται η επιδίωξη του μεγάλου κεφαλαίου για μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του και φέρει τη σφραγίδα των Οδηγιών, των Κανονισμών, των Συνθηκών της ΕΕ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τη στρατηγική της ΕΕ για την αναπηρία μετά το 2020 τη στήριξαν όλα μαζί τα ελληνικά αστικά κόμματα του Ευρωκοινοβουλίου και οι ευρωβουλευτές τους, με ή χωρίς αναπηρία. Ολοι τους πλην του ΚΚΕ. Γιατί:

• Είναι Οδηγία της ΕΕ η λεγόμενη «προσβασιμότητα προϊόντων και υπηρεσιών». Ποια προσβασιμότητα μπορούν να έχουν τα παιδιά με αναπηρία, οι ανάπηροι και οι χρόνια πάσχοντες από τα φτωχά λαϊκά στρώματα στο ιδιωτικοποιημένο σύστημα Υγείας και Πρόνοιας; Μιλάνε για προσβασιμότητα την ώρα που αρνούνται να επιχορηγήσουν τον ανάπηρο για να κάνει προσβάσιμο το ίδιο του το σπίτι μετά από ένα ατύχημα ή ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, πολύ περισσότερο όταν πλειστηριάζουν και ξεσπιτώνουν ανάπηρους και χρόνιους πάσχοντες, όταν ακόμα και κτίρια που στεγάζουν Ειδικά Σχολεία είναι μη προσβάσιμα.
• Είναι Οδηγία της ΕΕ η αποϊδρυματοποίηση, αποασυλοποίηση. Πίσω από τη σημαία της αποϊδρυματοποίησης κρύβεται η προσπάθεια του κράτους να αποποιηθεί την ευθύνη προστασίας πληθυσμών που το έχουν ανάγκη όπως είναι τα ΑμεΑ, οι βαριά ψυχιατρικοί πάσχοντες, οι ηλικιωμένοι, τα εγκαταλελειμμένα ή απροστάτευτα παιδιά, μειώνοντας το κόστος και κλείνοντας τέτοιου είδους δομές, ενώ, ταυτόχρονα, μετακυλίεται αυτή η ευθύνη σε ΜΚΟ και ιδιώτες. «Ασυλα» ονομάζουν τις δομές οι κυβερνώντες όταν είναι δημόσια, γι’ αυτό τα απαξιώνουν και τα συκοφαντούν αλλά όταν είναι ιδιωτικά τα ονομάζουν ευαγή ιδρύματα της «υγιούς» επιχειρηματικότητας.
• Είναι η περιβόητη κάρτα αναπηρίας και η ψηφιακή πιστοποίησή της. Η ψηφιοποίηση των Κέντρων Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ) και η κάρτα αναπηρίας της ΝΔ σε τίποτα δεν αλλάζουν τον χαρακτήρα τους ως μηχανισμών περικοπών. Η αναμονή συνεχίζει να είναι 8 με 10 μήνες για μια αξιολόγηση. Ενώ οι βαριά ανάπηροι στη χώρα μας είναι πάνω από 500.000, επίδομα αναπηρίας παίρνουν μόνο οι 150.000, όταν δε ξεκίνησαν να λειτουργούν τα ΚΕΠΑ, επίδομα αναπηρίας έπαιρναν 230.000. Οι συνταξιούχοι αναπηρίας του ΙΚΑ πριν από τη λειτουργία των ΚΕΠΑ ήταν στο 14% του συνόλου των συνταξιούχων και σήμερα έχουν μειωθεί κάτω από το 5%, όταν κράτος και ΕΕ αναγνωρίζουν ότι οι ανάπηροι ανέρχονται περίπου στο 10% του πληθυσμού.
• Όσο για το πυροτέχνημα του «προσωπικού βοηθού»: Σύμφωνα με τις εξαγγελίες του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής, το πιλοτικό πρόγραμμα του «προσωπικού βοηθού»«έχει επεκταθεί σε ολόκληρη τη χώρα και έως το ’25 αναμένεται περισσότεροι από 1.800 ωφελούμενοι να έχουν αποκτήσει τον προσωπικό τους βοηθό». Την ίδια στιγμή βέβαια οι βαριά ανάπηροι στη χώρα μας υπολογίζονται σε 500.000! Για ακόμα μια φορά η διαδικασία έγκρισης «προσωπικού βοηθού» προβλέπει «κόφτες» και περιορισμούς αφού οι «ενδιαφερόμενοι» θα πρέπει να ταλαιπωρηθούν και να «αξιολογηθούν» για άλλη μια φορά από τις γνωστές επιτροπές, που στόχο δεν έχουν την αξιολόγηση των αναγκών τους αλλά τον περιορισμό των δικαιούχων, όπως έχει αποδείξει η μέχρι τώρα πείρα και αυτού του προγράμματος. Από τη μια λοιπόν «κόφτες» και από την άλλη ο «προσωπικός βοηθός» συνεχίζει να αξιοποιείται ως αντιπερισπασμός στον σχεδιασμό για το κλείσιμο των ελάχιστων δημόσιων κλειστών δομών. Το κόστος και πάλι στις λαϊκές οικογένειες των αναπήρων.

Η πολιτική της ΕΕ, των ελάχιστων δικαιωμάτων, οδήγησε σε ένα ελάχιστο πακέτο παροχών Υγείας, πρόληψης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για λίγους και για λίγο. Ετσι, κάθε λαϊκή ανάγκη συνθλίβεται στη ζυγαριά του κόστους – οφέλους. Η αποκατάσταση της υγείας του λαού θεωρείται κόστος. Για τα κέρδη των λίγων θυσιάζουν τις ζωές των πολλών.

• Το ΚΚΕ με 100 σχεδόν Ερωτήσεις μόνο από το 2022 ανέδειξε και στη Βουλή τα μεγάλα προβλήματα των ΑμεΑ και διεκδίκησε λύσεις.
• Στήριξε και στηρίζει με κάθε τρόπο τα αιτήματα που διεκδικεί το αναπηρικό κίνημα.
• Το ΚΚΕ διεκδικεί πολιτική πρόληψης της αναπηρίας, να εξασφαλίζεται το δικαίωμα για δουλειά, με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, σε όλους τους ικανούς προς εργασία αναπήρους και, με ευθύνη του κράτους, να λειτουργούν προστατευόμενα παραγωγικά εργαστήρια για ανθρώπους με νοητική υστέρηση, με αυτισμό και για ψυχικά πάσχοντες.

Τα άτομα με αναπηρία και χρόνια πάθηση πρέπει να απολαμβάνουν τη θετική διάκριση της κοινωνίας ώστε να καταφέρουν με αυτόν τον τρόπο να αναπληρώσουν το έλλειμμα που δημιουργεί η αναπηρία ή η χρόνια πάθηση. Τα κοινωνικά, αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα των ΑμεΑ, οι ανελαστικές και πρόσθετες ανάγκες τους μπορούν να ικανοποιηθούν μέσα από τις διεκδικήσεις και τις προτάσεις του ΚΚΕ.

Για όλα τα παραπάνω, η στάση όλων των υπόλοιπων κομμάτων που στηρίζουν την αντιλαϊκή, αντιαναπηρική και τελικά απάνθρωπη πολιτική της ΕΕ και τις κατευθύνσεις της, πρέπει στις 9 του Ιούνη να γίνει κριτήριο ψήφου για όλο τον λαό.

Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ:
Κατεπείγουσα ανάγκη για ουσιαστικά μέτρα στήριξης των ΑμεΑ