• Με τον «Ύμνο της ΚΝΕ» έγινε και τυπικά η έναρξη της μεγάλης συγκέντρωσης την ώρα που άρχισαν οι προσυγκεντρώσεις της ΚΝΕ να μπαίνουν στον χώρο της Κεντρικής Σκηνής, με τις σημαίες τους να ανεμίζουν, με τα συνθήματά τους να γεμίζουν τον χώρο. Και με τον κόσμο που από πολύ νωρίς το απόγευμα είχε πιάσει θέσεις στον χώρο και στα τραπεζάκια της Σκηνής να σηκώνεται και να υποδέχεται τα νιάτα του αγώνα με χειροκροτήματα και συνθήματα. «Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός – Είναι ο νέος κόσμος, ο σοσιαλισμός», «Ένας αιώνας αγώνας και θυσία το ΚΚΕ στην πρωτοπορία».
• «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος», τραγουδιέται από τα μεγάφωνα στα ισπανικά το γνωστό χιλιανό τραγούδι και η διεθνιστική αλληλεγγύη ξεχειλίζει εξάλλου με κάθε τρόπο μέσα σε όλο το Φεστιβάλ. Στη συγκέντρωση έχουν πάρει τη θέση τους και οι πάνω από τριάντα αντιπροσωπείες Κομμουνιστικών και Αντιιμπεριαλιστικών Νεολαιών από όλον τον κόσμο.
• Το «παρών» έδωσαν επίσης οι πρέσβεις της Κούβας Άραμις Φουέντε Ερνάντες και της Παλαιστίνης Yussef Dorkhm. Επίσης αντιπροσωπείες συνδικαλιστών λιμενεργατών από Γαλλία, Ιταλία και Τουρκία που συμμετείχαν στην εκδήλωση της 2ης μέρας του Φεστιβάλ. Ακόμα, οι δήμαρχοι εκλεγμένοι με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» Καισαριανής Ηλίας Σταμέλος, Χαϊδαρίου Μιχάλης Σελέκος, Πετρούπολης Βαγγέλης Σίμος και Πατρέων Κώστας Πελετίδης, η Μάγδα Φύσσα, πλήθος καλλιτεχνών, επιστημόνων, ανθρώπων του Πνεύματος.

«Ο μακελάρης των λαών, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο Μάρκο Ρούμπιο στις 6 Οκτωβρίου επισκέπτεται τη χώρα μας για να ανανεώσει τη συμφωνία για τις αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις. Είναι ανεπιθύμητος! Κανένας εφησυχασμός!», ακούγεται από τα μεγάφωνα που καλούν τον λαό και τη νεολαία να μη δεχτεί την απαράδεκτη συνάντηση της κυβέρνησης με τα «κοράκια» του πολέμου και τα σχέδιά τους.

Ανεπιθύμητος στην Ελλάδα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ όπως και τα αιματοβαμμένα σχέδια των ΗΠΑ

Με τον «Τρίτο Παγκόσμιο» ανάμεσα στα τραγούδια πριν τις ομιλίες, η ΚΝΕ έστειλε τις ευχές της στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου για γρήγορη ανάρρωση. Αμέσως μετά την ομιλία κι ενώ δυο τεράστιες κόκκινες σημαίες ανέμιζαν μπροστά από την κεντρική σκηνή ακούστηκε από τα μεγάφωνα το ποίημα του Μπ. Μπρεχτ «Η δεκαεξάχρονη ασπρορουχού Έμα Ρις μπρος στον ανακριτή»:

«Σαν η δεκαεξάχρονη ασπρορουχού Έμα Ρις
Στήθηκε μπρος στον ανακριτή στο Τσέρνοβιτς, Διατάχτηκε να εξηγήσει, γιατί Μοίραζε προκηρύξεις που
Καλούσανε για επανάσταση, πράμα που επισύρει καταδίκη σε ειρκτή.
Αντί γι’ απάντηση σηκώθηκε όρθια και τραγούδησε τη “Διεθνή”.
Κι όταν ο ανακριτής κούνησε το κεφάλι του
Του φώναξε μ’ όλη τη δύναμή της: Σήκω πάνω! Αυτό Είναι η “Διεθνής”»!

Δόθηκε έτσι με τον πιο όμορφο τρόπο το σύνθημα για να υψώσει όλη αυτή η τεράστια συγκέντρωση ψηλά τις γροθιές, μια τεράστια σημαία του ΔΣΕ και μια του ΚΚΕ να πάρουν τη θέση τους και να ανεμίζουν μπροστά από τη σκηνή, την ώρα που ξεκινούσαν οι πρώτες νότες της «Διεθνούς» και την ερμήνευσαν ζωντανά στη Σκηνή οι εξαιρετικοί ερμηνευτές της Λυρικής Σκηνής Ιωάννα Φόρτη και Σταμάτης Μπερής, υψώνοντας και οι ίδιοι στο τέλος τις γροθιές, ενώ καπνογόνα φώτισαν περιμετρικά όλη τη συγκέντρωση.

Παραθέτουμε όλη την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ:

Η οργή για κάθε αδικία που συμβαίνει γύρω μας, το κάθε “γιατί” που γίνεται κόμπος στον λαιμό χιλιάδων ανθρώπων, μπορεί να βρει τις απαντήσεις του μονάχα στην πάλη για την ανατροπή αυτού του σάπιου κόσμου τους. Φέτος, περισσότερο από ποτέ, είναι επίκαιρος και αναγκαίος ο διεθνιστικός χαρακτήρας του Φεστιβάλ. Χαιρετίζουμε τις αντιπροσωπείες των δεκάδων Κομμουνιστικών Νεολαιών από όλον τον κόσμο που βρίσκονται μαζί μας, ενώνοντας τις φωνές τους με τις δικές μας. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον λαό της Κούβας, που αντιμετωπίζει την ιμπεριαλιστική αγριότητα και την προσπάθεια στραγγαλισμού από τις ΗΠΑ, με έναν και μόνο στόχο: Να αναιρεθούν οι κατακτήσεις των δεκαετιών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, να πάψουν αυτές να αποτελούν φωτεινό παράδειγμα για τους λαούς του κόσμου.

• Τα λόγια του μεγάλου επαναστάτη Φιντέλ Κάστρο, τα 100 χρόνια από τη γέννηση του οποίου τιμούμε φέτος, το μαχητικό σύνθημα “σοσιαλισμός ή θάνατος”, που ειπώθηκε σε αντίστοιχα δύσκολες συνθήκες, αποτελεί και σήμερα τον μοναδικό οδηγό για όσους θέλουν να συνεχίσουν να αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, να εμποδίσουν ένα πισωγύρισμα.
• Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον ηρωικό Παλαιστινιακό λαό, που, παρά τις συμφωνίες της δήθεν ειρήνευσης, εξακολουθεί να ματώνει από τα όπλα του κατοχικού στρατού και τις μπότες των εποίκων του Ισραήλ στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, να μάχεται για να κατακτήσει τη δική του ελεύθερη πατρίδα. Γι’ αυτό και βροντοφωνάζουμε: Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
• Χαιρετίζουμε τον αδελφό λαό της Κύπρου. Τώρα που ξεκινούν και πάλι τα παζάρια πάνω στα ΝΑΤΟικά τραπέζια, που διαιωνίζουν την κατοχή και κατοχυρώνουν τη διχοτόμηση, επαναλαμβάνουμε την προσήλωσή μας στον στόχο, για Κύπρο ανεξάρτητη και ενιαία, δηλαδή ένα και όχι δύο κράτη, με μία και μόνη κυριαρχία, μία ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων – Τουρκοκυπρίων, χωρίς κατοχικά και κάθε είδους ξένα στρατεύματα και βάσεις, χωρίς εγγυητές και προστάτες, με τον λαό της κυρίαρχο.

Σήμερα που η φωτιά του πολέμου ανάβει σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σήμερα που τα στρατόπεδα των ιμπεριαλιστών διαμορφώνονται και οι στρατηγοί τους σχεδιάζουν την αποφασιστική αναμέτρηση, οι λαοί θα αποδείξουν ότι έχουν πράγματι αυτό το προτέρημα που οι εκμεταλλευτές τους το θεωρούν ελάττωμα: Ξέρουν να σκέφτονται, ξέρουν να παλεύουν και να νικούν!

Οι συσχετισμοί των δυνάμεων δεν είναι αιώνιοι και αναλλοίωτοι

Ήδη προετοιμάζουν τους λαούς ότι θα είναι αυτοί που θα πληρώσουν την “τέλεια καταιγίδα” που έρχεται. Τις προϋποθέσεις, όμως, γι’ αυτή την καταιγίδα, τις διαμορφώνει εδώ και καιρό η τεράστια κερδοφορία τους, η κρατική πολιτική ενίσχυσης των επενδύσεων, οι μετοχές που ανεβαίνουν στα χρηματιστήρια με κάθε βόμβα που ισοπεδώνει μια πολυκατοικία στην Ουκρανία, στη Γάζα, στον Ιράν και αλλού. Όμως, οι γκρεμισμένοι μύθοι τους δεν τελειώνουν εδώ. Ποιος τολμά σήμερα να ισχυριστεί ότι το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, η ΕΕ θα συμπαρασταθούν στην Ελλάδα στην περίπτωση ενός θερμού επεισοδίου ή μιας πολεμικής αναμέτρησης με την επίσης ΝΑΤΟική Τουρκία; Μάλλον κανείς… Γιατί δεν κρύβεται πια με τίποτα ότι οι απαράδεκτες αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις της κυβέρνησης Ερντογάν γίνονται με τις “πλάτες” αυτών των “ισχυρών συμμάχων”, που βλέπουν στην Τουρκία έναν σημαντικό οικονομικό και στρατιωτικό εταίρο.

Και τώρα, που τα δήθεν “ήρεμα νερά” αποδείχθηκαν κι αυτά ένας ΝΑΤΟικός μύθος και ο κ. Μητσοτάκης διαπίστωσε ότι “οι θάλασσες είναι λίγο ταραγμένες”, το καινούριο αφήγημα είναι ότι η εδαφική ακεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας κατοχυρώνονται από τη στρατηγική συμμαχία με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ. Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας, δηλαδή… Αν χρησιμεύει, όμως, σε κάτι να θυμόμαστε τα παραμύθια που έχουν πει στο παρελθόν, αυτό είναι για να είμαστε υποψιασμένοι απέναντι και στα σημερινά παραμύθια τους, σαν κι αυτό. Δεν είναι βέβαια απλώς παραμύθι, αλλά και προσβολή στα αισθήματα του λαού και της νεολαίας να ακούει τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα, τον Βελόπουλο, άλλους να του λένε μ’ ένα στόμα – μια φωνή ότι έχει δήθεν “συμφέρον” να πάει με τους εγκληματίες και μακελάρηδες του λαού της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράν, της Συρίας και να ανταγωνίζονται, μάλιστα, για το ποιος έβαλε πρώτος τις βάσεις της συμμαχίας μαζί τους.

• Ποτέ και πουθενά στην ιστορία κανένας λαός δεν επωφελήθηκε από το δράμα ενός άλλου λαού. Πόσο μάλλον που η ίδια η πορεία των εξελίξεων δείχνει πως η συμμαχία με το Ισραήλ, όχι απλά δεν τον προστατεύει, αλλά μπλέκει τον λαό μας όλο και πιο βαθιά στο κουβάρι των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών του Ισραήλ με την Τουρκία, που αφορούν την ηγεμονία στην περιοχή. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί ασπίδα, αλλά απειλή.
• Οι μόνοι που επωφελούνται από τέτοιες συμμαχίες είναι οι εκμεταλλευτές του μόχθου του ελληνικού λαού, είναι η άρχουσα τάξη, που επιδιώκει να αναβαθμίσει τη θέση της με τη μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό και εμπορικό κόμβο, σχέδιο που αντικειμενικά έρχεται σε σύγκρουση με τα αντίστοιχα σχέδια της τουρκικής άρχουσας τάξης. Γι’ αυτό και έχουμε φτάσει πια στο σημείο να ακούμε από τα στόματα υπουργών, μέχρι ότι είναι ανάγκη να διαμορφώσουμε μια “Μεγάλη Ιδέα” για την Ελλάδα του 2030.
• Παραπέμπουν έτσι, ευθέως, στις μεγαλύτερες τραγωδίες που έχει βιώσει ο ελληνικός λαός τον προηγούμενο αιώνα, ως αποτέλεσμα και τότε ακριβώς της επιθετικής πολιτικής της ελληνικής αστικής τάξης, στο πλαίσιο των σχεδιασμών των “ισχυρών συμμάχων” της.
• Τίποτα δεν λέγεται τυχαία. Ξέρουν πολύ καλά για ποιες καταστάσεις προετοιμάζουν τον λαό και τη νεολαία, οι οποίοι όμως έχουν στα χέρια τους τη δύναμη να τους χαλάσουν τα σχέδια. Γιατί οι λαοί της περιοχής, ανάμεσά τους ο ελληνικός και ο τουρκικός λαός, δεν έχουν στην πραγματικότητα τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους.

Οι κομμουνιστές σε Ελλάδα και Τουρκία
δείχνουν τον δρόμο της κοινής πάλης απέναντι στα επικίνδυνα σχέδια

• Σήμερα το ερώτημα δεν είναι πια αν αλλάζει ο κόσμος, μιας και αυτός αλλάζει έτσι κι αλλιώς καθημερινά. Αλλά το ποιος θα βάλει τη σφραγίδα του στην κατεύθυνση προς την οποία θα αλλάξει αυτός ο κόσμος.
• Σήμερα που η πολεμική προετοιμασία δεν είναι μια είδηση στο διαδίκτυο, αλλά αγκαλιάζει ολόκληρη τη ζωή ενός νέου ανθρώπου, από τον χώρο εργασίας μέχρι το Πανεπιστήμιο, που καθορίζει ποια έργα και επενδύσεις θα γίνουν και ποια όχι. Σήμερα ακριβώς έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιηθεί ότι οι θυσίες που ζητούν από τον λαό δεν είναι προσωρινές, μέχρι να περάσει μια δήθεν “έκτακτη κατάσταση”.
• Όταν ο καπιταλισμός βρίσκεται στην πολεμική του φάση, καμία “εξομάλυνση” δεν μπορεί να υπάρξει. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που ζητούν θυσίες και υπομονή από τον λαό.
• Η αμέσως προηγούμενη βάρδια της νεολαίας, που βρίσκεται σήμερα στην τετάρτη δεκαετία της ζωής της, μπορεί να θυμηθεί πολύ καλά ότι από τότε που βρισκόταν στα μαθητικά θρανία μέχρι σήμερα μόνο θυσίες και υπομονή της ζητούν να κάνει. Πότε για να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση, πότε για να στερεωθεί η ανάπτυξη, πότε για να περάσει η πανδημία Covid, πότε για να τελειώσουν οι ενεργειακές αναταράξεις, πότε για το ένα, πότε για το άλλο…

Η δικαιολογία αλλάζει. Αυτό που δεν αλλάζει ποτέ είναι το ποιος πληρώνει και ποιος θησαυρίζει από την εκάστοτε “έκτακτη κατάσταση”. Κάθε φορά που ο λαός τους πίστεψε, μέτρησε βήματα πίσω. Απώλεσε κατακτήσεις για τις οποίες είχε χυθεί αίμα. Έχασε πολύτιμο χρόνο και γεύτηκε απογοητεύσεις.

Όσο για τις υποσχέσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ και του Τσίπρα ότι κάποια στιγμή η καπιταλιστική κερδοφορία, το “μεγάλωμα της πίτας”, θα φέρει και τη λαϊκή ευημερία, αυτές είναι σαν το ουράνιο τόξο: Όσο κι αν περπατάς προς το μέρος του, τόσο αυτό απομακρύνεται. Δεν πρόκειται βέβαια για οφθαλμαπάτη, αλλά για μεγάλη αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι μπορούν να υπάρξουν κοινά συμφέροντα ανάμεσα σε αυτούς που υφίστανται την εκμετάλλευση και στους εκμεταλλευτές τους.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα γίνουν θυσίες, αλλά οι θυσίες που θα γίνουν, να γίνουν για τα δικά μας ταξικά συμφέροντα, για το δίκιο μας, την ισότητα, για να μην είμαστε κάτω από καμία ξένη σημαία. Για να ανοίξει ένας άλλος, ελπιδοφόρος δρόμος, για να χάσει οριστικά το αδηφάγο και ληστρικό κεφάλαιο και να κερδίσει η πραγματική πατρίδα του λαού μας. Για να μη ζήσει η σημερινή νεολαία τα καλύτερά της χρόνια στην Ελλάδα και την Ευρώπη της εκμετάλλευσης και του πολέμου, αλλά να διεκδικήσει να τα ζήσει στην Ελλάδα και την Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ευημερίας, της αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς, δηλαδή στην Ελλάδα και την Ευρώπη του σοσιαλισμού.
Αυτή είναι η ρεαλιστική και απαραίτητη, ώριμη απάντηση στον 21^ο αιώνα!

Περί της αντιπαράθεσης
για τα “κοστολογημένα” προγράμματά τους

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι γενικώς η “κοστολόγηση”, αλλά τα κριτήρια με τα οποία αυτή γίνεται. Για εμάς κριτήριο είναι μόνο ένα: Το πώς θα εναρμονιστεί το επίπεδο κάλυψης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών με τις δυνατότητες που αντικειμενικά προσφέρει η εποχή μας.

• Γιατί σήμερα δεν υπάρχει κανένα ζήτημα έλλειψης πόρων, όπως λένε. Οι πόροι δημιουργούνται από την ανθρώπινη εργασία και γίνονται κέρδος στα θησαυροφυλάκια και τα χαρτοφυλάκια των καπιταλιστών.
• Ίσα-ίσα το πρόβλημα που υπάρχει είναι η υπερσυσσώρευση κερδών, η κατασπατάληση των διαθέσιμων πόρων σε μη παραγωγικούς, ακόμα και σε καταστροφικούς σκοπούς, κάτι που βρίσκεται -δυστυχώς- στο DNA αυτού του συστήματος.

Με αυτό το κριτήριο, λοιπόν, είναι τεράστιο πραγματικό κόστος για τη μόρφωση των παιδιών μας να λείπουν χιλιάδες εκπαιδευτικοί από τα σχολεία. Είναι τεράστιο κόστος για την υγεία του λαού να λείπουν γιατροί και νοσηλευτές από τα νοσοκομεία. Είναι τεράστιο κόστος για όλους μας και για το περιβάλλον στο οποίο ζούμε να μην καλύπτονται οι κενές θέσεις στην Πυροσβεστική, να μη γίνονται αντιπλημμυρικά έργα. Είναι τεράστιο κόστος να τραυματίζονται ή να σκοτώνονται εργάτες στο μεροκάματο, εξαιτίας της εντατικοποίησης, των ατελείωτων βαρδιών, της έλλειψης μέτρων ασφαλείας στους χώρους δουλειάς. Είναι τεράστιο κόστος να μην προστατεύονται τα παιδιά και οι γυναίκες από τα διάφορα τέρατα που γεννούν οι σάπιες αξίες αυτού του συστήματος. Να μην υπάρχει φροντίδα για τους ηλικιωμένους, να κλείνουν δομές απεξάρτησης με τεράστιο έργο.

Σε τελική ανάλυση, μας κοστίζει πάρα πολύ ο καπιταλισμός, μας κοστίζουν πολύ τα κέρδη του κεφαλαίου και η πολιτική των κομμάτων που τα υπηρετεί. Και αυτό το κόστος δεν μπορούμε και δεν πρέπει να το ανεχτούμε άλλο. Αυτά είναι τα κόστη που πρέπει να “περικοπούν” για να ανασάνει σήμερα ο λαός. Πρέπει να γίνουν παρελθόν για να ξεκολλήσει από τον βάλτο ο τροχός της Ιστορίας. Για να οικοδομήσουμε μια κοινωνία όπου οι ανάγκες των πολλών δεν θα λογίζονται ως κόστος, αλλά θα αποτελούν το κίνητρο όλης της ανθρώπινης δραστηριότητας. Μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την κοινωνία της “πανανθρώπινης φιλίας”, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό!

Για την αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία
και τις φασιστικές δυνάμεις – μαντρόσκυλα του συστήματος

Απέναντι στους μοιρασμένους ρόλους και τις συγκλίσεις των κάθε λογής υπηρετών του συστήματος, κάθε νέος και νέα να απαντήσει σε ποια πλευρά του διλήμματος στέκεται. Τι θέλει να υπηρετήσει στη ζωή του, για ποιον σκοπό θα αφιερώσει τις δυνάμεις του. Δεν ταιριάζει στη νεολαία ο συμβιβασμός και η παραίτηση από τα όνειρά της. Δεν της ταιριάζει η άποψη ότι “έτσι είναι τα πράγματα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα”. Της ταιριάζει η καινοτόμα σκέψη, η τόλμη, η διεκδίκηση, της ταιριάζει να τα θέλει και να τα απαιτεί όλα, όσα της ανήκουν. Άλλωστε, όπου και όποτε κερδήθηκε κάτι, όπου μια λαϊκή οικογένεια έσωσε το σπίτι της, όπου υπογράφηκε μια Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, όποτε έμεινε στα χαρτιά ένας αντιλαϊκός νόμος, αυτό έγινε μόνο σε σύγκρουση και σε ευθεία αμφισβήτηση των διλημμάτων και των συγκλίσεών τους. Αν ο λαός και η νεολαία είχαν πειστεί να τα αντιμετωπίζουν αυτά ως δεδομένα και αδιαμφισβήτητα, αν είχαν πειστεί να τρέμουν την αστάθεια του συστήματος ή να περιμένουν σωτήρες, δεν θα είχαν κερδίσει τίποτα.

Σε όλους αυτούς τους αγώνες, που αποτέλεσαν τον μόνο πραγματικό αντίπαλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ήταν πάντα μπροστά οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Με συνέπεια, σταθερότητα, ανιδιοτέλεια, με την οργανωτικότητα και την προοπτική που μόνο το ΚΚΕ μπορεί να προσφέρει στο κίνημα, επειδή ακριβώς έχει πρόγραμμα ριζικής αλλαγής, πραγματικής ανατροπής αυτής της αδικίας, αυτής της βαρβαρότητας. Με το χέρι απλωμένο στον καθένα και την καθεμία που έχει διάθεση να παλέψει πλάι-πλάι με όσους τραβάνε τα ίδια, για να αλλάξουν μαζί τις ζωές τους. Γιατί εμείς έτσι πιστεύουμε ότι αλλάζουν τα πράγματα. Με τον λαό και τη νεολαία στο προσκήνιο κι όχι στη θέση του παθητικού θεατή.

• Σε αυτούς τους αγώνες συναντηθήκαμε με πολλούς και πολλές και μπορούμε να συναντηθούμε αύριο με πολλούς περισσότερους, που θα ξεπεράσουν επιφυλάξεις και δισταγμούς και θα πάρουν τη δική τους θέση στο κίνημα. Αυτό θα είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά.
• Γι’ αυτό θα είναι τεράστιο κέρδος για τον λαό και τη νεολαία να έχει ένα ακόμα πιο ισχυρό ΚΚΕ στην επερχόμενη εκλογική μάχη, για να αντιμετωπίσει από καλύτερες θέσεις όσα αρνητικά απεργάζονται κατά των συμφερόντων του λαού μας.
• Αυτή είναι η πολιτική επιλογή που συμπληρώνει τους αγώνες μας και τους δίνει μεγαλύτερη ώθηση, ενώ κάθε άλλη τους ακυρώνει, τους βάζει εμπόδια. Αυτή θα είναι και η καλύτερη προετοιμασία του λαού απέναντι στα δύσκολα που του ετοιμάζουν.

Να γίνουμε πρωταγωνιστές του ιστορικού γίγνεσθαι