2η ημέρα σήμερα Πέμπτη 24/9 των εκδηλώσεων του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή”, στην κόκκινη πολιτεία στο Πάρκο Τρίτση στο Ίλιον. Τα λόγια του Μπρεχτ, «Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… Ξέρει να σκέφτεται!», και το κάλεσμα «Με το ΚΚΕ μπροστά για τον Σοσιαλισμό!» ακούγονται δυνατά, από την 1η ημέρα των εκδηλώσεων, από την καρδιά της Δυτικής Αθήνας. Και το Φεστιβάλ γίνεται ο χώρος όπου δεκάδες χιλιάδες νέοι και νέες κάνουν πράξη αυτό το «ελάττωμα», το μετατρέπουν σε πλεονέκτημα, σε δράση για την ανατροπή, για να σπάσουν τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η μεγάλη κόκκινη πολιτεία άνοιξε την Τετάρτη τις πύλες της… Ένα τεράστιο αντάμωμα ανθρώπων με καθαρά βλέμματα, με πλατιά χαμόγελα… Μια μεγάλη γιορτή, η δική μας γιορτή, απλωμένη σε ολόκληρο το Πάρκο Τρίτση, που στολισμένο με τα συνθήματα και τις σημαίες μας είναι τόσο όμορφο και τραγουδάει το δίκιο μας…
Το 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» είναι γεγονός!
1η μέρα 52ου Φεστιβάλ στην Αθήνα: Μαζικό, νεανικό, ανατρεπτικό μήνυμα συμπόρευσης με το ΚΚΕ!
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ
- ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
21.30 «Να ‘ταν η χαρά οικόπεδο». Επιμέλεια: Λίνα Νικολακοπούλου. Συμμετέχουν: Μανώλης Μητσιάς, Πίτσα Παπαδοπούλου, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Σοφία Παπάζογλου, Ηρώ Σαΐα, Θοδωρής Βουτσικάκης, Γιάννης Διονυσίου
23.00 Συναυλία με τον Γιάννη Κότσιρα
Της Κωνσταντίνας Τσότρα* // Το ζήτημα της νεανικής παραβατικότητας και βίας βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Ανάμεσα στις διάφορες «βαθυστόχαστες» τηλε-αναλύσεις συχνά κατηγορείται…
- ΣΚΗΝΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ & ΝΕΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
20.00 Συζήτηση«45 λιμάνια, μια απεργία, ένα μήνυμα: People have the power! 30 Οκτώβρη 2026, η μεγαλύτερη διεθνής απεργία των τελευταίων δεκαετιών». Ομιλητές: Μάρκος Μπεκρής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και της ΕΝΕΔΕΠ (Λιμενεργατών COSCO), Francesco Staccioli, μέλος της Εθνικής Συνομοσπονδιακής Εκτελεστικής Επιτροπής της USB από την Ιταλία, Ουντέρ Αβτσί, πρόεδρος του Liman-is, Συνδικάτου Λιμενεργατών από την Τουρκία, Σερζ Κουτουρί, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Εθνικής Ομοσπονδίας Λιμανιών και Λιμενεργατών της CGT (FNPD-CGT) από τη Γαλλία
21.00 Συναυλία με τα «Κίτρινα Ποδήλατα»
22.00 «Tο ροκ που αγαπήσαμε» με τους Γιάννη Γιοκαρίνη, Νίκο Ζιώγαλα, Λάκη Παπαδόπουλο, Μανώλη Φάμελλο
23.30 «Υπόγεια Ρεύματα»
- ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
20.00 Μουσικοαφηγηματικό αφιέρωμα ενάντια στον πόλεμο από μαθητές της Κυψέλης και της Πεύκης
21.00 «Μάνος Λοΐζος – Μια ζωή τραγούδια». Αφιέρωμα από τη Μουσική Ακαδημία Ιλίου. Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιάννης Γαβράς
22.00 Stand-up με τον Κώστα Μαλιάτση – Σάλα
23.00 Συναυλία με τον Κωστή Μαραβέγια
- ΛΑΪΚΗ ΣΚΗΝΗ
21.00 «Τα χνάρια του στους δρόμους της μουσικής και του αγώνα» – αφιέρωμα στον Θεόδωρο Δερβενιώτη. Μουσική επιμέλεια: Μανόλης Ανδρουλιδάκης. Συμμετέχουν: Μπάμπης Βελισσάριος, Αθηνά Βελισσάρη, Βιολέττα Ικαρη, Δημήτρης Κανέλλος, Δημήτρης Μπάσης
22.30 Ποντιακό γλέντι με τον Ανέστη Ιωακειμίδη + Ent4man. Συμμετέχουν: Ανέστης Ιωακειμίδης (λύρα – τραγούδι), Νίκος Ιωακειμίδης (τύμπανα), Γιώργος Ιωσηφίδης (πλήκτρα), Περικλής Κατσώτης (κρουστά)
00.00 «Στων Χάλκινων το Κάλεσμα» – μακεδονικό γλέντι με τους Bronza Banda
- ΣΤΕΚΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
19.30 Συζήτηση:«”Με το μυστρί, με το σφυρί, με το μολύβι, με τον ακριβή διαβήτη να φτιάξουμε καλύτερο τον κόσμο” – Γιάννης Ρίτσος». Το Φεστιβάλ τιμάει τους συντρόφους που είχαν ξεχωριστή συμβολή στην πρώτη 50ετία του. Χαιρετισμό απευθύνει ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ
20.00 Παρουσιάσεις ομαδικών και solo χορογραφιών:
«Intergalactic Voyagers», χορογραφία Υακίνθη Πρεβενιού, μουσική Chris Christodoulou – L’imperatrice, ερμηνεία: Κατερίνα Καψάσκη, Ελενα Κρίντα, Αργυρώ Μπουγιούκα, Μαργαρίτα Μπουγιούκα, Υακίνθη Πρεβένιου, Μαριάννα Τσούμπελη
«Το Ρόδι», χορογραφία και ερμηνεία Μαρία Βιολάκη – Γεωργιλαδάκη
«Συνομιλώντας με την Ιστορία», βασισμένη στην εικαστική έκθεση σύγχρονου έργου του Στεκιού, performance / instant composition της ΚΟΒ Χορού της ΤΟ Καλλιτεχνών Αττικής του ΚΚΕ
«Attica Frederic Rzewski», χορευτική ερμηνεία Αννα Λιανοπούλου, μουσική ερμηνεία Σπύρος Τζέκος (κλαρινέτο και ηλεκτρονικά)
«Still I remain», χορογραφία και ερμηνεία Δήμητρα Πάρνου
«Can you still recall?», χορογραφία και ερμηνεία Κωνσταντίνα Τσιμέκα
- ΧΩΡΟΣ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
20.00 Συζήτηση:«Οι αγώνες των φαντάρων και αξιωματικών στο προσκήνιο». Θα χαιρετίσει ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Ομιλητές: Βασίλης Τσιλιγιάννης, σμήναρχος ε.α., πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Σχολής Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας (ΣΤΥΑ) καθώς και του Συντονιστικού Συλλόγων Αποφοίτων Ανωτέρων Στρατιωτικών Σχολών Υπαξιωματικών, Νίκος Παπαναστάσης, αντισυνταγματάρχης ε.α., βουλευτής του ΚΚΕ, Μάνος Παπαγεωργίου, εμποροϋπάλληλος, τιμωρήθηκε στη θητεία του για αντιπολεμική δράση
- ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ «ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ»
20.00 Συζήτηση:«”Φυσικές” καταστροφές ή εγκλήματα στον βωμό του κέρδους;». Ομιλητές: Αντώνης Ραλλάτος, μέλος της ΚΕΟΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Περιβάλλοντος της ΚΕ του ΚΚΕ, Εύη Γεωργιάδου, δρ. Χημικός Μηχανικός, μέλος του Τμήματος Περιβάλλοντος της ΚΕ του ΚΚΕ και της Επιτροπής Περιοχής Αττικής
- ΣΤΕΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΙΜΙΑ & ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
20.00 Συζήτηση:«Ενάντια στον κόσμο των πολέμων και της εκμετάλλευσης, γίνε μαχήτρια στην πάλη για την ανατροπή τους!». Θα μιλήσουν: Αννα Αγαθοκλέους, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, Ιωάννα Κάππα, μέλος της Επιτροπής του ΚΣ της ΚΝΕ για τις νέες γυναίκες και τα νέα ζευγάρια, Χρύσα Λεμπέση – Πάκου, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ
- ΣΤΕΚΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
18.30 5η επίδειξη μαχητικών αθλημάτων, ως δράση αλληλεγγύης στον κουβανικό λαό
- ΣΤΕΚΙ «ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ»
19.00 Tristan Magic Show, παράσταση με τον μάγο Tristan
19.30 Συζήτηση:«Ανάμεσα στο χθες και το αύριο, εσύ…» (Γ. Ρίτσος). Ομιλητές: Ελίνα Χαιρικάκη, μέλος της Επιτροπής Αττικής του ΚΚΕ και εκπαιδευτικός Μουσικής, Ευτυχία Βαρσαμή, ψυχοπαιδαγωγός και συγγραφέας, Βούλα Τσίγκα, υπεύθυνη της Διατμηματικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ για τις μικρότερες ηλικίες της νεολαίας και του περιοδικού «κόκκινο Αερόστατο»
20.15 Παράσταση Καραγκιόζη από το θέατρο σκιών του Θανάση Λιούνη
21.15 «Του κόσμου οι μουσικές», μουσική παράσταση για παιδιά από την Alcedo Folk Band
Ανασκουμπωθείτε… Υπάρχει μπόλικο παιχνίδι για όλους!
👧🏻 στο Στέκι “Παιδί και Οικογένεια” 🤸🏻♂️ του Φεστιβάλ
Απέναντι σε εγχειρίδια γονεϊκότητας που πλασάρουν διάφοροι influencers για το πώς να είναι ένας γονιός «σύγχρονος» και «προσαρμοστικός» στον κόσμο των σύγχρονων μορφών καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, το νέο Στέκι «Παιδί και Οικογένεια» στον χώρο του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή” υπόσχεται στους γονείς ότι πρέπει… «για το γάλα ενός παιδιού βουνά να κουνάς… στη μάχη μέσα να χυμάς με ορμή λιονταριού». Αλλά και στα παιδιά προσφέρεται πολύ παιχνίδι, άφθονο γέλιο και τροφή για… σκέψη.
Από την πρώτη μέρα κιόλας των εκδηλώσεων, το νέο Στέκι κέντρισε το ενδιαφέρον των νέων γονιών, των παιδιών όλων των ηλικιών, αλλά και δασκάλων. Φυσικά, πρόκειται για έναν ανανεωμένο χώρο που συγκεντρώνει τον Παιδότοπο και το «Κόκκινο Αερόστατο» που προϋπήρχαν στο Φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή.
Το νέο Στέκι και οι εκδηλώσεις του διαπερνόνται φέτος από το έργο του Ιταλού εκπαιδευτικού και παραμυθά Τζιάνι Ροντάρι. Ο Τζιάνι Ροντάρι είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας παγκοσμίως. Τα βιβλία του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και κέρδισαν αρκετές διακρίσεις, ενώ ο ίδιος το 1970 έλαβε το «Χανς Κρίστιαν Άντερσεν» που θεωρείται «το βραβείο Νόμπελ της παιδικής λογοτεχνίας».
Καταγόταν από εργατική οικογένεια και το 1944 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο ίδιος αυτοχαρακτηριζόταν «παιχνιδοποιός», θεωρώντας ότι οι ιστορίες πρέπει να είναι τόσο διασκεδαστικές και καθηλωτικές όσο ένα παιχνίδι, ένα είδος παιχνιδιού, στο οποίο το παιδί θα μπορεί να επιστρέφει ξανά και ξανά.
Μάλιστα, ο Ροντάρι πίστευε πως «τα παιδιά έχουν από την ίδια τους τη φύση το προνόμιο του οραματιστή. Έχουν απαιτήσεις από τη ζωή απίστευτα επαναστατικές. Απαιτούν τη νίκη του καλού θεαματικά. Και την απονομή της δικαιοσύνης εντυπωσιακά λειτουργικά». Έτσι, και το Νέο Στέκι αξιοποιεί τα λόγια του Τζ. Ροντάρι, καλώντας παιδιά και γονείς: «Ανασκουμπωθείτε… Υπάρχει μπόλικο παιχνίδι για όλους!».
Στο επίκεντρο του Στεκιού στις 19.30 η συζήτηση: «Ανάμεσα στο χθες και το αύριο, εσύ…» Γ. Ρίτσος __
🤸🏻♂️«Στην αρχή μιας ακόμα σχολικής χρονιάς, συζητάμε για το σήμερα και το αύριο των παιδιών μας», Ελίνα Χαιρικάκη, μέλος της ΕΠ της ΚΟΑ του ΚΚΕ και εκπαιδευτικός μουσικής.
🤸🏻♂️«Σεπτέμβρης και επιστροφή στο σχολείο: Όσα νιώθουν τα παιδιά, όσα φοβούνται οι γονείς, όσα οφείλουμε να αλλάξουμε», Ευτυχία Βαρσαμή, ψυχοπαιδαγωγός και συγγραφέας.
🤸🏻♂️«Η παρέα του Κόκκινου Αερόστατου μεγαλώνει», Βούλα Τσίγκα, υπεύθυνη της Διατμηματικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ για τις μικρότερες ηλικίες της νεολαίας και του περιοδικού «Κόκκινο Αερόστατο».
Καθημερινά από τις 18.00 στον χώρο του Παιδότοπου (για παιδιά έως 7 ετών) λειτουργούν: Γωνιές δημιουργίας εμπνευσμένες από το έργο του Τζιάνι Ροντάρι, Εργαστήρια, Χειροτεχνίες, Κατασκευές, Face painting Απέναντι ακριβώς, όπου βρίσκεται το «Κόκκινο Αερόστατο» (για τα πιο μεγάλα παιδιά), εξίσου από τις 18.00, λειτουργούν: «Τίποτα δεν μας σταματά!» (στίβος μάχης), βιβλιοαναμέτρηση (γωνιά βασισμένη στη δράση φιλαναγνωσίας του περιοδικού), «Hasta la victoria siempre»! Με τους λαούς που αντιστέκονται μέχρι τη νίκη! (εργαστήρι κατασκευής ψηφιδωτού), Η παρέα του «Κόκκινου Αερόστατου» μεγαλώνει (χώρος συζήτησης και δημιουργίας), Στέκι της Παιδικής Κατασκήνωσης (χώρος συνάντησης των μικρών κατασκηνωτών).
Χθες ήταν η αρχή,
σήμερα η μεγάλη κόκκινη πολιτεία του Φεστιβάλ
συνεχίζει ακόμα πιο δυνατά
Το Πάρκο Τρίτση είναι ο χώρος όπου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ήδη από χθες συναντιούνται με την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ. Στο Φεστιβάλ οι χιλιάδες επισκέπτες του βλέπουν ότι ο άνθρωπος ξέρει να σκέφτεται… Συγκρούεται με την εξουσία του κεφαλαίου… Μπορεί, με το ΚΚΕ μπροστά, για τον Σοσιαλισμό.
Γνωρίζοντας ότι για να βαδίσεις τον θάνατο δίχως να σκοντάφτεις, ατσαλώνεσαι ως ηγέτης της τάξης σου, ως μαχητής των συμφερόντων του λαού σε σύγκρουση με κάθε μηχανισμό του αστικού κράτους, ως κομμουνιστής που μελετά διαρκώς και δρα συνειδητοποιημένος.
Βλέποντας την Ιστορία των ηρώων του Κόμματος, που ακόμα και αν «έπεσαν» μας έμαθαν πώς να νικήσουμε.
Σε συζητήσεις για την αντιμετώπιση του φασισμού και του συστήματος που τον γεννά…
…και την κληρονομιά του Φιντέλ που όλη του η ζωή δίδαξε: «Σοσιαλισμός ή Θάνατος».
Σε συναυλίες που χιλιάδες τραγουδούν σκοπούς για όσους πάλεψαν με το όπλο στο χέρι…
Γίνονται «παιδιά που δεν κάθονται καλά»…
…και διαπαιδαγωγούνται μαζί με τα παιδιά σε χώρους που γίνεται πιο κατανοητό πως έχουν το προνόμιο του οραματιστή, έχουν απίστευτα επαναστατικές απαιτήσεις από τη ζωή.
Συρρέει ο κόσμος σε κάθε χώρο του Φεστιβάλ
6 συζητήσεις και δεκάδες συναυλίες σήμερα
Ο κόσμος συρρέει στο πάρκο Τρίτση που το Φεστιβάλ θα είναι ακόμα πιο μεγάλο, πιο ωραίο και πιο συγκλονιστικό.
Περιηγούνται στα στέκια και τις εκθέσεις.
Την ίδια ώρα 6 συζητήσεις σε διαφορετικούς χώρους
Όλες οι γενιές των κομμουνιστών στο Φεστιβάλ…
Τον χώρο επισκέφθηκαν φιλοξενούμενοι στο “Σπίτι του Αγωνιστή”
Στον χώρο του Φεστιβάλ βρέθηκε το απόγευμα αντιπροσωπεία των φιλοξενούμενων στο «Σπίτι του Αγωνιστή», σε μία ξεχωριστή συνάντηση γενιών αγωνιστών. Τη χαρά και περηφάνια για αυτή την επίσκεψη εξέφρασε υποδεχόμενος τους παλαίμαχους αγωνιστές εκ μέρους της ΚΝΕ ο Γιάννης Βασιλειάδης, μέλος του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου, ο οποίος τους απευθύνθηκε με θερμά λόγια: «Η παρουσία σας εδώ είναι ανεκτίμητη ακριβώς γιατί δίνεται η δυνατότητα να βρεθούν στο Φεστιβάλ όλες οι γενιές των κομμουνιστών, να πάρει η μια γενιά από την άλλη τη σκυτάλη, τα νέα παιδιά σήμερα να συνεχίσουν στον δικό σας τον δρόμο, στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό», τόνισε.
Τους μίλησε για το σύνθημα και το πρόγραμμα του 52ου Φεστιβάλ ξεχωρίζοντας την έκθεση για το 80 χρόνια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, την έκθεση των φωτογραφιών των εκτελεσμένων κομμουνιστών της Καισαριανής. «Ευχαριστούμε για την τιμή που μας κάνετε να είστε εδώ», σημείωσε, εκφράζοντας τη σεμνή υπόκλιση της νέας γενιάς κομμουνιστών προς τη γενιά των μεγάλων λαϊκών αγώνων. Οι επισκέπτες αγωνιστές έλαβαν ένα όμορφο αναμνηστικό από το 52ο Φεστιβάλ.
Το περίπτερο του «Σπιτιού του Αγωνιστή» βρίσκεται στον κεντρικό διάδρομο, πλάι σε εκείνο της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και αξίζει κάποιος να επισκεφθεί και να γνωρίσει το πολύ σημαντικό και αξιόλογο έργο που γίνεται εκεί για την περίθαλψη και την πολύμορφη φροντίδα των παλαίμαχων αγωνιστών. Παράλληλα, ο επισκέπτης θα μπορεί να ενισχύσει και οικονομικά το ίδρυμα το οποίο βασίζει τη λειτουργία και την προσπάθεια για υψηλού επιπέδου υπηρεσίες προς τους φιλοξενούμενους στην πολύτιμη συμβολή φορέων, σωματείων, αγωνιστών, οργανώσεων.
Στέκι Νέων Εργαζομένων:
Σημείο συνάντησης και οργάνωσης της πάλης
για τους αποφοίτους
των σχολών Πληροφορικής
Το Στέκι των Νέων Εργαζομένων στο 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» έγινε σημείο συνάντησης για τους αποφοίτους των σχολών Πληροφορικής που αμέσως μετά το πτυχίο θα κληθούν να δουλέψουν στα μονοπώλια του κλάδου. Εκεί οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, κομμουνιστές εκλεγμένοι μέσα στα Σωματεία από ΟΤΕ, Intrasoft και Vodafone, βρέθηκαν με τους παλιούς συμφοιτητές τους και ανέδειξαν την σκληρή πραγματικότητα.
Πίσω από τη βιτρίνα των «ποιοτικών θέσεων εργασίας» βρίσκεται η πραγματικότητα της εκμετάλλευσης, σε ένα κλάδο που έχει μπει «με τα μπουνιά» στην πολεμική βιομηχανία. Οι εργαζόμενοι μέσα στις εταιρείες βιώνουν τον ανταγωνισμό των ομίλων που βγάζουν μαχαίρια για την εμπλοκή στα πολεμικά έργα, καθώς είναι ευκαιρία για νέα κέρδη. Ακούνε καθημερινά πως όσο μεγαλώνει η πίτα των κερδών έχουν οι ίδιοι όφελος… Η ίδια η πραγματικότητα το διαψεύδει, με τους συνδικαλιστές να μεταφέρουν την πείρα από την επέκταση των μορφών ευέλικτης εργασίας με 4ημερο – 10ωρα και 48ωρα στον ΟΤΕ, με αποσχίσεις έργων κ.α. Ίδια η κατάσταση και στην Vodafone, που ο «ανασχηματισμός» και η «στρατηγική της στροφή» έχει σηματοδοτήσει 300 απολύσεις και η εντατικοποίηση «βαράει κόκκινο».
Οι εργαζόμενοι του κλάδου ανέδειξαν πως όταν η τεχνολογία ανήκει και σχεδιάζεται από τα μονοπώλια, τότε αντί πραγματικά να απελευθερώνει εργάσιμο χρόνο και να βοηθά στην βελτίωση της καθημερινότητας του λαού, γίνεται εμπόδιο και τροχοπέδη. Ιδιαίτερα σε αυτές τις συνθήκες πολεμικής κλιμάκωσης, με με τον ανταγωνισμό να μαίνεται γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, είναι ακόμα πιο αναγκαία και ρεαλιστική η ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος, ώστε τα αποτελέσματα της δουλειάς των εργαζομένων να γυρνάνε πίσω σε αυτούς.
Δ. Κουτσούμπας:
Συμπόρευση με το ΚΚΕ για μια Ελλάδα χωρίς πολέμους,
φτώχεια και εκμετάλλευση
Συναντιόμαστε ξανά σ’ αυτή την όμορφη και φιλόξενη γωνιά του Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Φέτος το σύνθημά του, «Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… Ξέρει να σκέφτεται! Με το ΚΚΕ μπροστά, για τον Σοσιαλισμό!», το δανείζεται από τους στίχους του εμβληματικού αντιπολεμικού έργου «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου» του μεγάλου κομμουνιστή ποιητή Μπέρτολτ Μπρεχτ και είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Δεν χρειάζεται βέβαια να μιλήσουμε αναλυτικά για τις σοβαρές εξελίξεις που επιβεβαιώνουν ότι ο κίνδυνος γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι πιο έντονος από ποτέ. Ούτε χρειάζεται να καταβάλουμε μεγάλη προσπάθεια για να αποκαλύψουμε ότι η Ελλάδα, με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ και των άλλων κομμάτων που στηρίζουν τις επιλογές της, συμμετέχει με τα μπούνια στο μακελειό του πολέμου.
Η κυβέρνηση και τα κόμματα που στηρίζουν το ΝΑΤΟ
δεν έχουν κανένα δικαίωμα να σέρνουν τον λαό στον πόλεμο
Τα λένε πολύ καθαρά, κυνικά θα έλεγα, τα κυβερνητικά στελέχη. Από τον Μητσοτάκη μέχρι τον Δένδια και άλλους που μαλώνουν τον λαό μας και τους άλλους λαούς της Ευρώπης, γιατί δεν έχουν αποκτήσει «κουλτούρα φερέτρων», ενώ τώρα ανοικτά μιλάνε για τη «Νέα Μεγάλη Ιδέα». Γιατί η επιλογή τους είναι να σύρουν τον λαό και τα παιδιά του στο σφαγείο του πολέμου, για λογαριασμό των συμφερόντων της ελληνικής άρχουσας τάξης και των συμμάχων της. Το ξέρετε, δεν χρειάζεται να σας πούμε, πως το ΚΚΕ θα αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις για να μη ζήσει ο λαός μας κάτι τέτοιο. Γιατί εκεί μας οδηγεί η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή μας στον πόλεμο και στην καταστροφή. Λέμε καθαρά: Κανένα δικαίωμα δεν έχει η κυβέρνηση να εκθέτει τον λαό σε τέτοιους κινδύνους. Κανένα δικαίωμα δεν έχουν τα κόμματα που στηρίζουν το ΝΑΤΟ και την ΕΕ να συνηγορούν σε τέτοιες καταστροφικές επιλογές. Κανείς τους δεν έχει το δικαίωμα να βάζει μπροστά σ’ αυτές τις επικίνδυνες καταστάσεις τον λαό, το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και στρατιώτες. Γνωρίζετε καλά και από πρώτο χέρι την καταστροφικότητα ενός πολέμου.
Η κυβέρνηση αδίστακτα στέλνει τους στρατιωτικούς στο στόμα του λύκου σε εμπόλεμες ζώνες, στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική, στην Ερυθρά Θάλασσα, παλιότερα στη Σομαλία, στα διαμελισμένα απ’ τους ίδιους Βαλκάνια και αλλού. Τάζουν ψίχουλα -όποτε κι αν τα δίνουν κι αυτά- για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα πότε των εφοπλιστών, πότε των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων, πότε τις επενδύσεις των βιομηχάνων της πολεμικής βιομηχανίας.
Οι φωνές αντίδρασης από τα στρατόπεδα είναι μηνύματα αισιοδοξίας
Ξέρουμε πως υπάρχουν αντιδράσεις. Μόνιμα στελέχη και φαντάροι απαιτούν ενημέρωση για το τι τους σχεδιάζουν. Απαιτούν απεμπλοκή από πολέμους ξένους προς τα συμφέροντα της χώρας και του λαού της. Το ΚΚΕ χαιρετίζει τις φωνές αντίδρασης που θαρρετά, όλο και πιο συχνά πληθαίνουν στα «στρατόπεδα». Είναι μηνύματα αισιοδοξίας, έχουν τη στήριξη όλου του λαού. Η κυβέρνηση βέβαια βαφτίζει «παράπτωμα» τη χρήση του δικαιώματος του στρατιωτικού προσωπικού να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του. Ενεργοποιεί νομολογίες του παρελθόντος, χρησιμοποιεί αντιδραστικές πρακτικές, ποινές, απειλές, εκβιασμούς. Το μόνο που καταφέρνει βέβαια είναι να γιγαντώνει ακόμη περισσότερο την περήφανη και παλικαρίσια στάση τους.
Χαιρετίζουμε την κριτική στάση και τη δημόσια πλέον έκφραση της αντίθεσης των μελών των οικογενειών των στρατιωτικών σ’ αυτά που ζουν οι άνθρωποί τους. Τους αφορούν άμεσα και αντιδρούν. Ήδη ίδρυσαν σωματείο αγωνιστικής διεκδίκησης λύσεων στα προβλήματά τους. Όπως τους αφορά, επίσης, και η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών Υγείας των στρατιωτικών νοσοκομείων, το στεγαστικό πρόβλημα, οι άθλιες αμοιβές που οδηγούν σε δεύτερη κρυφή εργασία μεγάλο αριθμό στρατιωτικών. Αλλά και οι νόμοι που εξαθλιώνουν τους μόνιμους υπαξιωματικούς, η άνιση μεταχείριση στρατιωτικών συγκριτικά με αντίστοιχες ειδικότητες στον πολιτικό τομέα και φυσικά πολλά άλλα. Η άρνηση της κυβέρνησης να δώσει λύσεις ακόμη και σε απλά προβλήματα που αντιμετωπίζει το στρατιωτικό προσωπικό, επικαλούμενη δημοσιονομικές δυσκολίες, προκαλεί ακόμη περισσότερο ειδικά σήμερα, αφού τα λέει αυτά την ίδια ώρα που μοιράζει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ στους επιχειρηματίες της πολεμικής βιομηχανίας, ενισχύοντας την πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ.
Όλα αυτά συνθέτουν μια αντιλαϊκή πολιτική που τροφοδοτεί την αγανάκτηση και την οργή και μεταξύ των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των μελών των οικογενειών τους. Αναγκαστήκατε και βγήκατε στους δρόμους διεκδικώντας λύσεις στα προβλήματά σας. Ξεπεράσατε στερεότυπα -σκόπιμα καλλιεργημένα για δεκαετίες- μετατρέποντας την αγανάκτηση και την οργή σας σε αγώνα. Οι χιλιάδες των στρατιωτικών που συμμετείχαν στη μεγαλύτερη συγκέντρωση στρατιωτικών που έχει γίνει, έστειλαν το μήνυμα ότι δεν συμβιβάζονται πλέον με ψίχουλα.
Οι στρατιωτικοί με το Συντονιστικό των φορέων τους μέτρησαν τη δύναμή τους και έγραψαν ιστορία
Το ΚΚΕ στήριξε και συνεχίζει να στηρίζει τα δίκαια αιτήματα των 13 φορέων που συμμετείχαν στο «Συντονιστικό» των κινητοποιήσεων. Στήριξε την απαίτηση των δεκάδων χιλιάδων στρατιωτικών για την απόσυρση του άθλιου κυβερνητικού νομοσχεδίου με την ονομασία «Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή». Η κυβέρνηση μπορεί τελικά να το ψήφισε κι εσείς ήδη να ζείτε τις συνέπειες της εφαρμογής του. Όμως ήταν η πρώτη φορά που οι στρατιωτικοί αναμέτρησαν τη δύναμή τους στον δρόμο και νίκησαν, γιατί έγραψαν σελίδες που πλέον ανήκουν στην ιστορία του συλλογικού τους αγώνα. Εμείς τους λέμε ότι πρέπει να νιώθουν περήφανοι γι’ αυτές τις κατακτήσεις.
Το ΚΚΕ για μια ακόμη φορά δηλώνει ότι θα συνεχίσει να στηρίζει τον αγώνα των στρατιωτικών και των φαντάρων, τον δικό σας αγώνα, τα δίκαια αιτήματά σας, όπως έκανε μέχρι σήμερα, δίνοντας περιεχόμενο και διευρύνοντας την αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης που έχει κατακτηθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια. Θα σταθούμε δίπλα στα μέλη των οικογενειών των στρατιωτικών και των φαντάρων, γιατί η φωνή τους δίνει φωνή και στους ίδιους, αδρανοποιώντας τους απαγορευτικούς, αναχρονιστικούς κανονισμούς και νόμους που τους φιμώνουν. Επίσης, ιδιαίτερα χαιρετίζουμε τους πυροσβέστες που έδωσαν για μια ακόμα φορά τη μάχη με τις φλόγες και που θρήνησαν και συναδέλφους τους που έπεσαν στη μάχη του καθήκοντος την καλοκαιρινή περίοδο.
Χαιρετίζουμε το προσωπικό του Λιμενικού Σώματος που αγωνίζεται για τα προβλήματά του.
Ακόμα, θα ήθελα να πω ότι μεγάλη σημασία έχει όσοι και όσες υπηρετούν στα Σώματα Ασφάλειας, που είναι και οι ίδιοι παιδιά του εργαζόμενου ελληνικού λαού, να μη δεχτούν ποτέ να σηκώσουν χέρι πάνω στα παιδιά τους, τα αδέλφια τους, τους συγγενείς τους, τους γείτονές τους, τους συνανθρώπους τους όταν κινητοποιούνται για τα δίκαια αιτήματά τους.
Μία η επιλογή για κάθε τίμιο και λαϊκό πατριώτη
που είναι ενάντια σε ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ
Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι ο κάθε τίμιος, λαϊκός άνθρωπος που αισθάνεται πατριώτης, που είναι ενάντια στην πολιτική των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, που είναι ενάντια στον ρόλο που αναθέτουν οι ελληνικές κυβερνήσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις, έχει μία μόνο επιλογή: Να συμπορευτεί μαζί με τον υπόλοιπο λαό. Για μια Ελλάδα χωρίς πολέμους, φτώχεια, ακρίβεια, ανεργία, εκμετάλλευση. Για μια κοινωνία ισότητας, ευημερίας και δημιουργικής εργασίας για όλους και όλες. Με αυτές τις σκέψεις, σας εύχομαι υγεία και δύναμη, έτοιμοι για όλες τις μάχες που έχουμε μπροστά μας. Και να σας καλέσω, τις μάχες αυτές να τις δώσετε χέρι – χέρι σε συμπόρευση με το ΚΚΕ. Το Κόμμα που με ανιδιοτέλεια, με αντοχή, με όραμα και σχέδιο παλεύει με συνέπεια για να αλλάξουν οριστικά και ριζικά όλα τα κακώς κείμενα. Καλούς αγώνες, καλή δύναμη, καλή υγεία σε όλους και όλες!
Έχουμε πλέον πείρα από τον αγώνα μας
Ξέρουμε ότι τίποτα δεν χαρίζεται
«Συμπληρώνονται δύο χρόνια από την περίφημη ομιλία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια στον Ροταριανό Όμιλο Αθηνών, με την οποία εγκαινιάστηκε η ολομέτωπη αντιδραστική επίθεση της κυβέρνησης στις Ένοπλες Δυνάμεις, γνωστή ως “Ατζέντα 2030″» σημείωσε στην αρχή της ομιλίας του ο Β. Τσιλιγιάννης, σμήναρχος ε.α., πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Σχολής Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας (ΣΤΥΑ) καθώς και του Συντονιστικού Συλλόγων Αποφοίτων Ανωτέρων Στρατιωτικών Σχολών Υπαξιωματικών. «Με ένα καλά μελετημένο αφήγημα, ο υπουργός προανήγγειλε αλλαγές, επενδύοντάς τες με προσβλητικές εκφράσεις για το προσωπικό, με υπερβολές και ανακρίβειες που συνηθίζει στις τοποθετήσεις του έκτοτε» επισήμανε και παρέθεσε μια σειρά νόμων που ψηφίστηκαν έκτοτε και συνθέτουν την «Ατζέντα 2030».
Ξεκαθάρισε ότι οι αλλαγές που φέρνει δεν υπηρετούν τη βελτίωση της αμυντικής ικανότητας της χώρας και των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης των στελεχών. Μετέφερε την κατάσταση που αντιμετωπίζουν τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων την ώρα που όπως είπε η «κυβέρνηση καυχιέται και προβάλλει, με τη βοήθεια φιλικών ΜΜΕ, μόνο τα πανάκριβα οπλικά συστήματα που παραγγέλνει και τις δήθεν αυξήσεις στα στελέχη».
«Ο Σύλλογος Αποφοίτων ΣΤΥΑ, μαζί με το Συντονιστικό Συμβούλιο των Συλλόγων Αποφοίτων ΑΣΣΥ, δεν έμεινε στο περιθώριο», υπογράμμισε και στάθηκε στις προσπάθειες ενημέρωσης στελεχών, στο κάλεσμα των φορέων εκπροσώπησης στρατιωτικών για κοινό μέτωπο υπενθυμίζοντας πως «δεκατρείς φορείς ανταποκριθήκαμε και πραγματοποιήσαμε τρεις μεγάλες συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας -κάτι πρωτόγνωρο μετά τη μεταπολίτευση- και μία παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας».
«Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία εμείς οι στρατιωτικοί στηρίξαμε τα δίκαια αιτήματα άλλων κλάδων κι εκείνοι στήριξαν τον δικό μας αγώνα», επισήμανε, εξηγώντας ότι «επιδιώξαμε και σταθήκαμε επίσης δίπλα σε άλλους φορείς εργαζομένων – επισκεφτήκαμε Εργατικά Κέντρα, βρεθήκαμε αρωγοί στα μπλόκα των αγροτών, συμμετείχαμε στις διεκδικήσεις και τις κινητοποιήσεις εργαζομένων και συνταξιούχων. Αποδείξαμε ότι δεν είμαστε αποκομμένη προνομιακή κάστα, αλλά αναπόσπαστο τμήμα της ίδιας κοινωνίας, με τα ίδια προβλήματα».
«Ξέρω πως μετά την ψήφιση του νόμου, πολλούς συναδέλφους τους διακατέχει κόπωση, απογοήτευση και αίσθημα παραίτησης», είπε ο Β. Τσιλιγιάννης και αντέτεινε: «Όμως η οργή δεν εξαφανίζεται – η δυσαρέσκεια συσσωρεύεται και αναζητά διέξοδο για την ανατροπή αυτής της δυστοπικής πραγματικότητας. Είμαστε πλέον πιο χειραφετημένοι, έχουμε εμπειρία αγώνων και ξέρουμε ότι τίποτα δεν χαρίζεται».
Τέλος, κάλεσε «όλους τους συναδέλφους, εν ενεργεία και εν αποστρατεία, σε αγωνιστική ετοιμότητα. Βρισκόμαστε σε συνεννόηση, διερευνούμε τις δυνατότητές μας κι ετοιμάζουμε μαζί με τους υπόλοιπους φορείς στρατιωτικών νέο πρόγραμμα κινητοποιήσεων, πιο μαζικό και πιο δυναμικό, τώρα που οι δυσμενείς συνέπειες της ατζέντας έχουν γίνει ορατές ακόμα και στους πιο δύσπιστους».
Υπάρχουν δύο πατρίδες:
Από τη μία των εργαζόμενων και από την άλλη των εκμεταλλευτών
«Ζητήματα που αφορούν τους στρατιωτικούς δεν μπορούν να εξεταστούν ξεκομμένα από τα αντίστοιχα θέματα που αφορούν την υπόλοιπη κοινωνία» ανέφερε στην παρέμβασή του ο Νίκος Παπαναστάσης, αντισυνταγματάρχης ε.α., βουλευτής του ΚΚΕ, εξηγώντας ότι «στη συντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονται από τον λαό, διατηρούν στενούς δεσμούς με το κοινωνικό τους περιβάλλον και βιώνουν τις αγωνίες και τα προβλήματά του». «Οι στρατιωτικοί και οι οικογένειές τους» συνέχισε «ζουν τον φόβο του πολέμου και τις βαριές συνέπειές του, που μπαίνουν στο σπίτι και το εισόδημά τους, που απειλούν να κλέψουν από τα παιδιά τους το όνειρο ενός “αύριο” ειρηνικού και δημιουργικού. Ζουν τα ίδια προβλήματα που ζουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι».
«Αυτό αποτελεί και τη βασική αφετηρία της προσέγγισης του ΚΚΕ», σημείωσε, διευκρινίζοντας ωστόσο πως «η παραδοχή αυτή έχει και την εξής κομβική διάκριση: Άλλο ο στρατιωτικός ως εργαζόμενος και άλλο οι Ένοπλες Δυνάμεις ως ένοπλος κρατικός μηχανισμός, με συγκεκριμένο ρόλο και λειτουργία και αποστολές εκτός συνόρων για τα συμφέροντα της αστικής τάξης».
«Ο στρατιωτικός σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ταυτίζεται με την τάξη που κατέχει τον πλούτο, δεν είναι φορέας των συμφερόντων του κεφαλαίου. Η υπηρεσία του στις Ένοπλες Δυνάμεις δεν αλλάζει ούτε την κοινωνική του κατάσταση, ούτε και ταξική του θέση», επισήμανε.
«Το ΚΚΕ» τόνισε «συνδέει τα ζητήματα που απασχολούν τους στρατιωτικούς με το ευρύτερο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Δεν αντιμετωπίζει τους στρατιωτικούς ως ένα ενιαίο και εχθρικό σώμα απέναντι στην κοινωνία. Αντίθετα, αναδεικνύει τις αντιθέσεις που υπάρχουν και μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις. Παλεύει για τη λύση των δίκαιων αιτημάτων τους, στηρίζει τον συλλογικό αγώνα τους που κινείται σ’ αυτή την κατεύθυνση και το απέδειξε με τις κινητοποιήσεις στην αρχή του 2026. Ειδικά σε θέματα που αφορούν τους μισθούς και τη στέγασή τους, τις επιπτώσεις που έχει η συμμετοχή της χώρας σε ιμπεριαλιστικούς στρατιωτικούς σχεδιασμούς, αλλά και στον πόλεμο με άμεσο ή έμμεσο τρόπο».
«Ειδικά στους στρατιωτικούς» σημείωσε «οι αστικές κυβερνήσεις τούς αναθέτουν τον κομβικό ρόλο των “τοποτηρητών” στήριξης των λεγόμενων εθνικών θεμάτων. Τους στοιχίζουν ακόμη και ενόρκως, κάτω από το πλαίσιο μιας “εθνικής ενότητας”. Μιας έννοιας που περιλαμβάνει στοιχεία του κοινού συμφέροντος όλων. Έτσι εγκλωβίζουν τον λαό πίσω από τις επιλογές της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, βαφτίζοντας “προδοτική” κάθε ασκούμενη αντίδραση και “άπατρι” όποιον την εκφράζει.
Εμείς τους απαντάμε ότι υπάρχουν δύο πατρίδες: Από τη μια η πατρίδα των εργαζομένων, των ανθρώπων της βιοπάλης, που ενώ παράγουν τα πάντα, τους τα στερούν, και από την άλλη των εκμεταλλευτών που με θράσος τα λυμαίνονται. Και από εδώ καλούμε τους στρατιωτικούς να κάνουν τις επιλογές τους. Τι ανταποκρίνεται στα θέλω τους, τι στηρίζουν και τι αντιπαλεύουν».
«Το ΚΚΕ ήταν, είναι και θα είναι δίπλα τους. Να ακούει τη φωνή τους, τις αγωνίες τους, τις προτάσεις τους», κατέληξε.
Οι φαντάροι με ψηλά το κεφάλι
και με όπλο την αλληλεγγύη διεκδικούν και παίρνουν θέση
ενάντια στον πόλεμο
«Τον Ιούνη του 2026 ολοκλήρωσα τη στρατιωτική μου θητεία, ένα μέρος της οποίας υπηρέτησα ως καταδρομέας στο 4ο ΕΤΕΘ στο Καρλόβασι της Σάμου», ανέφερε ο Μάνος Παπαγεωργίου, που σήμερα εργάζεται -όπως και πριν τη θητεία του- ως αποθηκάριος σε σούπερ μάρκετ. Στάθηκε στον χαιρετισμό που απηύθυνε, κατά την παρουσία του στον Στρατό, σε συγκέντρωση σωματείων και φορέων ενάντια στην ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού «της φτώχειας και του πολέμου».
«Η υποδοχή μου στη συγκέντρωση ήταν συγκινητική», σημείωσε και συμπλήρωσε: «Ήμουν εκεί που ήταν η οικογένειά μου, η οποία διαδήλωνε ενάντια στην ακρίβεια και στον πόλεμο. Πήρα δύναμη από τους όμοιούς μου εργαζόμενους στο συλλαλητήριο, τους συναδέλφους μου φαντάρους που την ίδια περίοδο επισκέπτονταν τα μπλόκα των αγροτών, αλλά και από αξιωματικούς και υπαξιωματικούς που μου χτύπησαν την πλάτη».
«Γυρνώντας στη μονάδα μου με περίμενε ποινή φυλάκισης και αποπομπή μου από τις Ειδικές Δυνάμεις με εντολή της κυβέρνησης», σημείωσε και σχολίασε καυστικά: «Βέβαια, απορίας άξιο είναι πόσες μέρες τιμητικής άδειας και επαίνους θα έπαιρνα αν μιλούσα για το πόσο καλά περνάμε οι φαντάροι, πόσο καλό κάνουν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, πόσο “φιλειρηνικό” είναι το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ και πόσο δίκαιος είναι ο προϋπολογισμός».
«Η κυβέρνηση έφαγε τα μούτρα της γιατί όλοι οι φαντάροι γνωρίσαμε ένα πραγματικά τεράστιο κύμα αλληλεγγύης από εκατοντάδες σωματεία και μαζικούς φορείς, με εξορμήσεις έξω από το στρατόπεδο στη Σάμο από το Εργατικό Κέντρο, με επιστολές από δεκάδες νέους στρατευμένους από όλη τη χώρα», υπογράμμισε.
Η κυβέρνηση προσπαθεί «να κάμψει τις αγωνιστικές διαθέσεις και να επιβάλει την πολιτική της εμπλοκής με την καταστολή», τόνισε, φέρνοντας ως παράδειγμα τις νέες ποινές σε φαντάρους που συμμετείχαν στη μεγάλη κινητοποίηση της ΔΕΘ. «Ο,τι και να κάνουν», κατέληξε ο Μ. Παπαγεωργίου, «όλο και περισσότεροι φαντάροι παίρνουν θέση ενάντια στον πόλεμο, μιλούν σε συγκεντρώσεις για ζητήματα που αφορούν τη ζωή τους. Οι φαντάροι, με ψηλά το κεφάλι και με τη δύναμη που παίρνουν από τη μεγάλη αλληλεγγύη, συνεχίζουν και κατά τη διάρκεια της θητείας τους να διαμαρτύρονται και να διεκδικούν συλλογικά μέσα από Επιτροπές που συγκροτούν. Το πραγματικό όπλο που έχουν οι φαντάροι στη θητεία τους είναι η διεκδίκηση, η αλληλεγγύη και ο αγώνας δίπλα στον λαό, μαζί με τον λαό! Με βάση και τη δική μου πείρα, μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτή η στάση έχει ιδιαίτερη αξία και δυναμώνει τους εργατικούς – λαϊκούς αγώνες. Δεν μας τρομάζουν. Με το ΚΚΕ για την ανατροπή και τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό».
Στέκι Πολιτισμού:
το Φεστιβάλ τιμά τους συντρόφους που είχαν ξεχωριστή συμβολή
στην πρώτη 50ετία του.
“Με το μυστρί, με το σφυρί, με το μολύβι,
με τον ακριβή διαβήτη να φτιάξουμε καλύτερο τον κόσμο”
Γιάννης Ρίτσος».
Το Φεστιβάλ της νιότης του κόσμου:
Σε μια ζεστή εκδήλωση η ΚΝΕ τίμησε τους συντρόφους που είχαν
ξεχωριστή συμβολή στην πρώτη 50ετία του
«Ετούτα τα παιδιά φτάνουν από πολύ μακριά, τραβούν πολύ μακριά,
μέρα τη μέρα πέτρα και αίμα, στοχασμός και αγώνας, χέρι με χέρι
με το μυστρί, με το σφυρί, με το μολύβι, με τον ακριβή διαβήτη
να φτιάξουμε καλύτερο τον κόσμο»
Με τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου από το ποίημά του «Τα παιδιά της ΚΝΕ», το οποίο είχε απαγγείλει ο ίδιος ο ποιητής για πρώτη φορά στο 3ο Φεστιβάλ, η ΚΝΕ καλωσόρισε τους εκατοντάδες συντρόφους που είχαν ξεχωριστή συμβολή στην πρώτη 50ετία του Φεστιβάλ, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο θεατράκι. Στην εκδήλωση συναντήθηκαν όλες οι γενιές της ΚΝΕ που έβαλαν τη σφραγίδα τους ώστε το Φεστιβάλ να ανθίσει και να εξελιχθεί στον μεγαλύτερο πολιτικό και πολιτιστικό θεσμό της χώρας. Σύντροφοι οικοδόμοι, ηλεκτρολόγοι, μηχανικοί, γραφίστες, καλλιτέχνες από τις Επιτροπές του ΚΣ της ΚΝΕ έδωσαν το «παρών» σε αυτή την ξεχωριστή εκδήλωση. Στα «πηγαδάκια» που στήνονται πριν και μετά την εκδήλωση οι αναμνήσεις δίνουν και παίρνουν. Οι αφηγήσεις τόσων γενιών της ΚΝΕ φωτίζουν την πορεία του Φεστιβάλ μας, ζωντανεύουν πτυχές αυτής της κόκκινης πολιτείας που στήνεται πεισματικά κάθε Σεπτέμβρη για πάνω από μισό αιώνα έχοντας κατακτήσει με το «σπαθί» της τον χαρακτηρισμό ως το μεγαλύτερο πολιτικό – πολιτιστικό γεγονός στη νεολαία.
Στην εκδήλωση μίλησε ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ Θοδωρής Κωτσαντής.
Σύντομο χαιρετισμό απηύθυναν η Εύα Μελά, χαράκτρια, μέλος του Τμήματος Πολιτισμού, που συμμετείχε στην ομάδα που ζωγράφιζε στο χέρι τα γιγαντοπανό του Φεστιβάλ από το 1977 και για περισσότερα από 15 χρόνια, ο Νίκος Καλούτσης, στέλεχος του Κόμματος και υπεύθυνος από την ΚΟΑ για το στήσιμο του Φεστιβάλ από το 1997 έως το 2004, ο Ηλίας Νασίρ, ξυλουργός στο μόνιμο συνεργείο του Φεστιβάλ από το 1999 έως και σήμερα και ο Αντώνης Κωσταδήμας, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και υπεύθυνος του Φεστιβάλ από το 2021 έως και σήμερα. Ο καθένας από τους παραπάνω συντρόφους με βάση την πείρα και τη χρέωσή του μοιράστηκε πολύτιμες αναμνήσεις για το Φεστιβάλ φωτίζοντας πόση λεπτομέρεια και τεχνογνωσία υπάρχει πίσω από το στήσιμό του. Κοινή κατάληξη όλων είναι ότι το κάθε μέλος του Κόμματος και της ΚΝΕ απ’ όποια χρέωση κι αν του είχε ανατεθεί συνέβαλλε και συμβάλλει με τη σκέψη, το μεράκι, με όλες του τις δυνάμεις για να γίνεται το Φεστιβάλ κάθε χρόνο και καλύτερο, για να φτάσει το ανατρεπτικό μήνυμα του Φεστιβάλ σε ακόμα περισσότερους νέους και νέες.
Ψηλώνοντας χρόνο με τον χρόνο το μπόι της ΚΝΕ
«Σφίγγουμε το χέρι σε όλους εσάς που δώσατε το καλύτερο σας εαυτό ψηλώνοντας κάθε χρόνο τις σκαλωσιές της Κεντρικής Σκηνής του Φεστιβάλ για να καρφωθεί ψηλότερα η κόκκινη σημαία του ΚΚΕ, ψηλώνοντας χρόνο με τον χρόνο το μπόι της ΚΝΕ, που έγινε γερή και μαζική Οργάνωση, συμβάλλοντας καθοριστικά στους αγώνες της νεολαίας, στην ανανέωση των γραμμών του ΚΚΕ, στην υπεράσπιση και διάδοση του μαρξισμού – λενινισμού», σημείωσε ο Θ. Κωτσαντής στην ομιλία του, αφού αναφέρθηκε αρχικά στην πορεία του Φεστιβάλ μέσα σε αυτές τις δεκαετίες. Ο Θ. Κωτσαντής απηύθυνε θερμό καλωσόρισμα σε όλες τις γενιές της Οργάνωσης. Από την πρώτη ηρωική γενιά της ΚΝΕ που ιδρύθηκε μέσα στο σκοτάδι της χούντας με την ιστορική απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και αμέσως μετά την πτώση της χούντας έστησε το πρώτο Φεστιβάλ. Μέχρι τις επόμενες που άπλωσαν το Φεστιβάλ σε κάθε γωνιά της Ελλάδας καθιστώντας το ένα κορυφαίο πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός, σημείο έκφρασης της διεθνιστικής αλληλεγγύης στην πάλη των λαών, σημείο συνάντησης της νεολαίας με την πολιτική πρόταση και την ιστορία του ΚΚΕ, της προοδευτικής τέχνης με τον λαό, των μεγάλων ποιητών, συνθετών και δημιουργών με τους νεότερους καλλιτέχνες. Ιδιαίτερα θερμό ήταν το χειροκρότημα όταν ο Θ. Κωτσαντής αναφέρθηκε στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που συνέβαλαν ξεχωριστά στην ιστορία του Φεστιβάλ και έχουν φύγει από τη ζωή, «αλλά δεν τους ξεχνάμε. Ανάμεσά τους και οι σύντροφοι Σπύρος Χαλβατζής, Γιάννης Γκρουμπιτσάρης, Θανάσης Γκώγκος, Περικλής Δουραμάνης, Νίκος Ευγενίδης, Γιώργος Ζεϊμπέκης, Γιάννης Θεοδωρίδης, Κώστας Καπερώνης, Γιάννης Κλινάκης, Σταύρος Λίτσας, Γιώργος Μαύρος, Άννα Παλιαράκη, Κώστας Ρόθος, Θανάσης Σεργιώτης, Λίλα Σκαρβέλη, Γιάννης Σκαρπερός, Λάζαρος Σορόπουλος, Γιάννης Παλαβός και πολλοί άλλοι».
Στη συνέχεια της ομιλίας του σημείωσε: «Σήμερα τιμάμε πρώτα απ’ όλα τη συλλογικότητα, την εθελοντική προσφορά, τη δύναμη της κομμουνιστικής οργάνωσης και των αρχών λειτουργίας της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας. Τιμάμε όλα τα μέλη και στελέχη της ΚΝΕ που για αυτούς έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος:
“Εσείς που ρίχνεστε στη μάχη δίχως να ζητάτε χωριστά κανέναν έπαινο,
εσείς οι ωραίοι που όλοι μαζί υπογράφετε μ’ ένα ρωμέικο παγκόσμιο σφυροδρέπανο”.
Έτσι διαπαιδαγωγηθήκατε κι εσείς, έτσι καταμεριστήκατε σε συγκεκριμένα καθήκοντα που επέτρεψαν προσωπικά ταλέντα και ικανότητες να ανθίσουν μέσα στη συλλογική δουλειά της ΚΝΕ, χέρι – χέρι με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που γύριζαν την Αθήνα με την αφίσα, με το εισιτήριο, με το πρόγραμμα και την προκήρυξη, που έψηναν σουβλάκια, που συμμετείχαν στην καθαριότητα, στην περιφρούρηση, στο κουβάλημα, σε όλες τις εργασίες τις τόσο απαραίτητες και σημαντικές για την επιτυχία του Φεστιβάλ.
Το Φεστιβάλ ρίζωσε, αντέχει
και ανανεώνεται στον χρόνο γιατί άντεξε και αντέχει
το ΚΚΕ
Η ιστορία του Φεστιβάλ δίνει αποστομωτική απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι η οργανωμένη ζωή και η συλλογική δράση στέκεται τάχα εμπόδιο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου. Το Φεστιβάλ δικαιώνει πλήρως τον στίχο του ποιητή του “Οδηγητή”, του Κώστα Βάρναλη, πως “την ευτυχιά τη γνώρισα στο δόσιμο χωρίς μιστό, τη λευτεριά στο σκλάβωμα σε κάποιο ιδανικό σωστό”. Γιατί ήταν τα σωστά και τα μεγάλα ιδανικά που ενέπνευσαν κι εσάς να δώσετε τον καλύτερο εαυτό σας για να ανέβει πιο ψηλά η σκαλωσιά του Φεστιβάλ, να γίνει πιο όμορφη και άρτια αισθητικά η κάθε γωνιά του, πιο πλούσιο και εύστοχο το πρόγραμμά του, να ‘ναι έτοιμο – πανέτοιμο για να υποδεχτεί τους επισκέπτες του. Έτσι γίνατε κι εσείς καλύτεροι, έτσι γίνεται συλλογικά καλύτερη η ΚΝΕ. Γιατί ο δικός μας εθελοντισμός δεν ήταν ποτέ άχρωμος, χωρίς πυξίδα και σκοπό. Ήταν και θα είναι πάντα κατακόκκινος, ο ανώτερος εθελοντισμός που πηγάζει από την κοινή, από τη συνειδητή πεποίθηση των ομοϊδεατών επαναστατών που παλεύουν οργανωμένα για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει, άλλωστε, κανείς ότι οι ατελείωτες ώρες δουλειάς για το Φεστιβάλ ποτέ δεν αποθάρρυναν την ΚΝΕ, αντίθετα ήταν η αφορμή ώστε πολλοί περισσότεροι να επιλέξουν την οργανωμένη ζωή μέσα από τις γραμμές της;
Πώς μπορεί να εξηγήσει κανείς γιατί κι όταν η ζωή προχωράει και αλλάζει, πολλοί αισθάνονται ακόμη την ίδια εκείνη αγωνία, την ίδια ανυπομονησία που αισθάνθηκαν ως ΚΝίτες και ΚΝίτισσες κάθε Σεπτέμβρη; Το μυαλό τους τρέχει σ’ αυτούς που μοιράστηκαν κάποτε την κοινή ευθύνη μιας μικρής “χρέωσης” που κάνει το Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του “Οδηγητή” μεγάλο, ωραίο και συγκλονιστικό. Συχνά αισθάνονται ακόμη και μια γλυκιά λύπη που δεν χρειάζεται να “ξενυχτήσουν” όπως άλλοτε, για να είναι όλα έτοιμα, όλα στην εντέλεια πριν ανοίξουν οι πύλες. Έτσι δεν είναι και τυχαίο που με πολλούς από εσάς δουλεύουμε ακόμη μαζί, πλάι πλάι, γιατί δεν αποχωριστήκατε στην πραγματικότητα ποτέ εκείνη ή την άλλη δουλειά του Φεστιβάλ μας.
Τελικά, το Φεστιβάλ δεν ρίζωσε μέσα στις καρδιές επειδή αντιπροσωπεύει μόνο τα χρόνια της νεανικής ορμής. Ρίζωσε, αντέχει και ανανεώνεται στον χρόνο γιατί άντεξε και αντέχει το ΚΚΕ, γιατί “ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου” και η ΚΝΕ είναι η Οργάνωσή μας.
Η μικρογραφία του μέλλοντος που έγινε θεσμός
Γι’ αυτό και συνεχίζει να συνεπαίρνει τόσους νέους και νέες στο ταξίδι του, όπως συνεπήρε και εσάς. Συνεχίζει να συνεπαίρνει τους νέους που κάθε χρόνο μέσα στους διαδρόμους του, τους στολισμένους από τα κόκκινα συνθήματα και τις μελωδίες των τραγουδιών του, παίρνουν την πιο μεγάλη και όμορφη απόφαση της ζωής τους. Την απόφαση να παλέψουν οργανωμένα μέσα από την ΚΝΕ για την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αυτή είναι η μεγαλύτερη προσφορά και επιβεβαίωση του Φεστιβάλ, της μικρογραφίας του μέλλοντος που έγινε θεσμός. Το Φεστιβάλ μας έχει μπει, πλέον, στη δεύτερη πενηνταετία του με το βλέμμα του καρφωμένο μπροστά, στη νέα σοσιαλιστική κοινωνία, με τον ορίζοντα του να φτάνει πολύ μακριά, όσο οι ελπίδες και τα όνειρα της νέας γενιάς που δεν παραδίδεται στην καπιταλιστική σήψη και βαρβαρότητα. Σ’ αυτό τον ορίζοντα όλοι εσείς βάλατε ένα λιθαράκι, μια πινελιά, στήσατε μια σκαλωσιά για να ατενίζουμε πιο μακριά, μαζί με τους χιλιάδες συντρόφους και συντρόφισσες που έστησαν, προετοίμασαν, δούλεψαν και λειτούργησαν το Φεστιβάλ στα 52 πρώτα χρόνια του. Εκ μέρους του Κεντρικού Συμβουλίου της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας σας σφίγγουμε το χέρι. Συνεχίζουμε να ταξιδεύουμε με το Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή”, το Φεστιβάλ του αγώνα και του Πολιτισμού, το Φεστιβάλ της νιότης του κόσμου».
“Οι λαοί έχουν τη δύναμη!”
Το μήνυμα της συζήτησης για τη μεγάλη διεθνή απεργία
των λιμενεργατών ενάντια στον πόλεμο
Με το βλέμμα στραμμένο στη δύναμη που βρίσκεται στα χέρια των εργαζομένων και στη δυνατότητα αυτή η δύναμη να γίνει οργανωμένη, διεθνιστική δράση, πραγματοποιήθηκε στη Σκηνή Φοιτητών και Νέων Εργαζομένων του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» η συζήτηση για τη μεγάλη διεθνή απεργιακή κινητοποίηση των λιμενεργατών στις 30 Οκτώβρη. Στη συζήτηση συμμετείχαν ο Μάρκος Μπεκρής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και της ΕΝΕΔΕΠ, ο Francesco Staccioli, μέλος της Εθνικής Συνομοσπονδιακής Εκτελεστικής Επιτροπής της USB από την Ιταλία, ο Ουντέρ Αβτσί, πρόεδρος του Συνδικάτου Λιμενεργατών Liman-İş από την Τουρκία, και ο Σερζ Κουτουρί, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Εθνικής Ομοσπονδίας Λιμανιών και Λιμενεργατών της CGT (FNPD-CGT) από τη Γαλλία, μεταφέροντας την πείρα από τους αγώνες των λιμενεργατών και τον συντονισμό τους σε διεθνές επίπεδο.
«Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο» είναι το σύνθημα που ενώνει ήδη εργαζόμενους από περίπου 45 λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου που προετοιμάζουν τη δεύτερη κοινή μέρα απεργιακής δράσης, μετά την κινητοποίηση της 6ης Φλεβάρη. Από τον Πειραιά μέχρι τη Γένοβα, τη Μασσαλία και την Κωνσταντινούπολη, οι λιμενεργάτες συντονίζουν τα βήματά τους, παρεμβαίνοντας στους ίδιους τους χώρους απ’ όπου περνούν οι πολεμικοί σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστών. Στη συζήτηση αναδείχθηκε πως η πάλη ενάντια στον πόλεμο δεν μπορεί να μένει μια αφηρημένη διακήρυξη αλλά συνδέεται με την πάλη για μισθούς και δικαιώματα, την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, με την ίδια τη ζωή των εργαζομένων. Στο επίκεντρο τέθηκε η μετατροπή λιμανιών, υποδομών και εφοδιαστικών αλυσίδων σε κρίκους της πολεμικής προετοιμασίας, αλλά και η σύνδεση αυτής της εξέλιξης με τις συνέπειες που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, με την ένταση της εκμετάλλευσης και την επίθεση του κεφαλαίου στα δικαιώματά τους. Παράλληλα, αναδείχθηκε η ανάγκη η 30ή Οκτώβρη να αποτελέσει αφετηρία για ευρύτερη δράση σε κλάδους και χώρους δουλειάς και ταυτόχρονα ένας ακόμη κρίκος στην οργάνωση και τον συντονισμό της εργατικής τάξης πέρα από σύνορα και άλλους διαχωρισμούς.
Τις συνδικαλιστικές αντιπροσωπείες καλωσόρισε εκ μέρους της ΚΝΕ η Κάλια Κοτζιά κατά την έναρξη της εκδήλωσης, σημειώνοντας μεταξύ άλλων: «Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν πως ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι ο μεγάλος σκηνοθέτης. Η μαχητική δράση των λιμενεργατών αναδεικνύει πως οι λαοί μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές μέσα σε αυτές τις εξελίξεις. Να βάλουν τη δική τους σφραγίδα. (…)
Γνωρίζουμε καλά ότι το μεγαλύτερο ελάττωμα για τους ιμπεριαλιστές είναι το ισχυρότερο πλεονέκτημα του εργαζόμενου. Ξέρει να σκέφτεται. Και όταν η σκέψη του μπολιάζεται από επαναστατικές ιδέες, από την πείρα του ταξικού κινήματος έχει τη δύναμη να αρνηθεί να ταχθεί κάτω από ξένη σημαία και να δηλώσει πως δεν δουλεύουμε για τους πολέμους σας. Έχει τη δύναμη όχι μόνο να παραλύσει την καπιταλιστική παραγωγή, αλλά να την οργανώσει εκ νέου με γνώμονα τις δικές του ανάγκες. Να βαδίσει τον δρόμο της ανατροπής του συστήματος των πολέμων και της εκμετάλλευσης, τον δρόμο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού – κομμουνισμού. Σε αυτό τον δρόμο έχει θέση κάθε νέα και νέος εργαζόμενος. Κάθε ένας που ασφυκτιά στην αδικία και τα αδιέξοδα του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Είναι ο δρόμος που χαράζουν οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες στην Ελλάδα».
“Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο”
Από τα 45 λιμάνια, στους χώρους δουλειάς
Τη σημασία της διεθνούς πρωτοβουλίας των λιμενεργατών για τις 30 Οκτώβρη, αλλά και την ανάγκη αυτή να αποτελέσει έναν ακόμη κρίκο στην οργάνωση της εργατικής τάξης, ανέδειξε στην ομιλία του ο Μάρκος Μπεκρής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και της ΕΝΕΔΕΠ. Όπως σημείωσε, η κινητοποίηση, που μέχρι στιγμής αφορά εργαζόμενους από 8 χώρες και περίπου 45 λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου, δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί «σαν ένα ακόμη διεθνές κάλεσμα, σαν μια ακόμη ημερομηνία στο ημερολόγιο των συνδικάτων», αλλά σε σύνδεση με τις εξελίξεις και τις απαιτήσεις που διαμορφώνονται για το εργατικό κίνημα. Ο M. Μπεκρής στάθηκε ιδιαίτερα στη σύνδεση της πολεμικής προετοιμασίας με την καθημερινότητα των εργαζομένων. «Υπάρχουν λεφτά για εξοπλισμούς, για μετατροπή όλων των οικονομιών σε πολεμικές», ανέφερε, ενώ την ίδια στιγμή, όπως είπε, δεν δίνονται χρήματα «για μισθούς, συντάξεις, Υγεία και Παιδεία, για μέτρα υγείας και ασφάλειας». Σε αυτό το πλαίσιο έθεσε ως βασικό ερώτημα «τι εργατικό κίνημα απαιτούν οι συνθήκες στις οποίες έχουμε μπει», υπογραμμίζοντας ότι η 30ή Οκτώβρη πρέπει να συνδεθεί με ένα εργατικό κίνημα που θα μπορεί να παρεμβαίνει στις εξελίξεις και να δείχνει στην πράξη τη δύναμη των εργαζομένων.
Μιλώντας για την πρώτη κοινή μέρα δράσης, στις 6 Φλεβάρη, σημείωσε ότι εργάτες από διαφορετικές χώρες και λιμάνια, με διαφορετικές ιστορικές και πολιτικές εμπειρίες συναντήθηκαν πάνω σε ένα κοινό ζήτημα γιατί όλα αυτά τα χρόνια είχαν ταξικό προσανατολισμό, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς. Στον Πειραιά, η απεργία της ΕΝΕΔΕΠ συντονίστηκε με λιμενεργάτες από την Τουρκία, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία, με το σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». Από τότε, όπως υπογράμμισε, η πρωτοβουλία διευρύνθηκε: «Σήμερα δεν μιλάμε πια για 20 λιμάνια. Μιλάμε για περίπου 45». Ωστόσο, πρόσθεσε, «δεν είναι ο αριθμός που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Η μεγαλύτερη σημασία βρίσκεται στο περιεχόμενο». Και αυτό το περιεχόμενο, είπε, αφορά συνολικά την εργατική τάξη με διλήμματα όπως «Ποιος αποφασίζει για το πού θα πάνε οι πόροι; Ποιος αποφασίζει τι θα παράγεται; Ποιος αποφασίζει για ποιον θα λειτουργούν τα λιμάνια;». Ιδιαίτερα για τους λιμενεργάτες, το δίλημμα αφορά αν ο εργαζόμενος θα γίνει «κρίκος μιας εφοδιαστικής αλυσίδας που υπηρετεί κοινωνικές ανάγκες ή μιας αλυσίδας που υπηρετεί πολεμικούς σχεδιασμούς». Διλήμματα που, όπως είπε, έχουν απαντηθεί από τη μελέτη και εξαγωγή συμπερασμάτων της Ιστορίας του 20ού αιώνα και τους δύο Παγκόσμιους ιμπεριαλιστικούς Πολέμους: «Όσο την εξουσία την έχει η αστική τάξη δεν θα τελειώσουμε με την αιτία και τη μήτρα όλων αυτών των δεινών που μας έχουν φορτώσει στην πλάτη και που οφείλονται στο καπιταλιστικό σύστημα και τις νομοτέλειές του, στις οποίες περιλαμβάνεται και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, που αποτελεί νομοτέλεια και όχι παρέκκλιση ή καπρίτσιο κάποιων τρελών ηγετών.
Στη σημερινή διεθνή κατάσταση που χαρακτηρίζεται από όξυνση των ανταγωνισμών, αναδιάταξη συμμαχιών, βαθύτερη εμπλοκή των κρατών σε πολεμικούς σχεδιασμούς και στροφή στην πολεμική οικονομία, η πολεμική οικονομία δεν είναι μόνο περισσότερα όπλα. Δεν είναι μόνο περισσότερα πυρομαχικά. Δεν είναι μόνο περισσότεροι εξοπλισμοί. Η πολεμική οικονομία σημαίνει προσαρμογή ευρύτερων πλευρών της οικονομικής και κοινωνικής ζωής στις ανάγκες της πολεμικής προετοιμασίας. Ενέργεια, Μεταφορές, Υποδομές, Λιμάνια, Αεροδρόμια, Σιδηρόδρομοι, Τεχνολογία, Βιομηχανία, εφοδιαστικές αλυσίδες και βέβαια η εργατική τάξη. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο γιατί όταν η οικονομία προσανατολίζεται όλο και περισσότερο στις ανάγκες του ανταγωνισμού και της πολεμικής προετοιμασίας, κάποιος πρέπει να πληρώσει και αυτός ο κάποιος είναι πάντα ο ίδιος, ο εργαζόμενος και ο λαός».
Στο ίδιο πλαίσιο έδωσε το περιεχόμενο που, όπως είπε, πρέπει να έχει το σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». «Δεν σημαίνει απλώς “Δεν μου αρέσει ο πόλεμος”», ανέφερε, «αλλά αποτελεί, μια ταξική τοποθέτηση. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, “Δεν αποδέχομαι να γίνει το αποτέλεσμα της εργασίας μου εργαλείο των πολεμικών σχεδιασμών” και “Δεν αποδέχομαι το λιμάνι όπου δουλεύω να μετατρέπεται σε κρίκο στρατιωτικών μεταφορών”». Στόχος, όπως είπε, είναι το ζήτημα του πολέμου να μετατρέπεται «από μια αφηρημένη συζήτηση εξωτερικής πολιτικής σε ζήτημα οργανωμένης εργατικής δράσης».
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε και στον διεθνιστικό χαρακτήρα της πρωτοβουλίας. «Ο λιμενεργάτης του Πειραιά δεν έχει απέναντί του τον λιμενεργάτη της Γένοβας, της Μασσαλίας, της Τουρκίας», είπε, υποστηρίζοντας ότι οι εργαζόμενοι διαφορετικών χωρών μπορούν να συντονίζουν τη δράση τους στη βάση κοινών συμφερόντων. «Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της 30ής Οκτώβρη. Όχι μια συμβολική διεθνιστική φωτογραφία. Αλλά η προσπάθεια να αποκτήσει η εργατική τάξη διεθνή συντονισμό σε ένα ζήτημα που από τη φύση του είναι διεθνές». Κλείνοντας, ο Μάρκος Μπεκρής τόνισε την ανάγκη η κινητοποίηση να μην εξαντληθεί στις 30 Οκτώβρη. «Θέλουμε να είναι μια μέρα όπου 45 λιμάνια θα κάνουν μια κινητοποίηση και την επόμενη μέρα όλα θα συνεχίσουν όπως πριν; Ή θέλουμε να λειτουργήσει ως αφετηρία για να ανοίξει αυτή η συζήτηση σε κάθε κλάδο;», ανέφερε. Το «μεγάλο στοίχημα», όπως το χαρακτήρισε, είναι «να γίνει η 30ή Οκτώβρη υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος» και η πάλη για μισθούς και δικαιώματα να συναντηθεί με την πάλη ενάντια στην πολεμική οικονομία.
Το τελικό μήνυμα συμπυκνώθηκε στη φράση ότι στις 30 Οκτώβρη «δεν θα κινητοποιηθούν απλώς 45 λιμάνια», αλλά θα δοκιμαστεί η δυνατότητα των εργαζομένων «να μετατρέπουν την αλληλεγγύη σε δράση, την αγανάκτηση σε οργάνωση, την πείρα σε συμπέρασμα». Και από τον Πειραιά, όπως είπε, το μήνυμα να ταξιδέψει «στη Γένοβα, στη Μασσαλία, στην Κωνσταντινούπολη, στη Βαρκελώνη και σε κάθε λιμάνι», αλλά και «από τα λιμάνια σε κάθε χώρο δουλειάς».
Η πολεμική οικονομία καταβροχθίζει τους μισθούς μας
«Ο λιμενεργάτης δεν εργάζεται για τον πόλεμο, εργάζεται για την ειρήνη και για την αξιοπρέπεια της δουλειάς του». Με αυτό το σύνθημα ο Francesco Staccioli, μέλος της Εθνικής Συνομοσπονδιακής Εκτελεστικής Επιτροπής της USB Ιταλίας, ανέδειξε από το βήμα της εκδήλωσης τη διεθνιστική διάσταση της κοινής δράσης εργατικών και λιμενεργατικών οργανώσεων απέναντι στον πόλεμο, τη στρατιωτικοποίηση και την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα. Ο Ιταλός συνδικαλιστής μετέφερε αγωνιστικούς χαιρετισμούς από τους λιμενεργάτες της Ιταλίας και αναφέρθηκε ιδιαίτερα στην κοινή δράση με τους συνδικαλιστές της ΕΝΕΔΕΠ και του ΠΑΜΕ, υπογραμμίζοντας ότι οι δύο πλευρές έχουν τα τελευταία χρόνια μοιραστεί «συζητήσεις και ιδανικά», αλλά και την κοινή συμμετοχή τους στην ΠΣΟ. Όπως σημείωσε, κοινή τους πεποίθηση είναι ότι οι διεθνείς σχέσεις πρέπει να αποτελούν πεδίο ταξικής πάλης σε μια εποχή όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, «πολέμου, επιθέσεων και γενοκτονιών». Ο ίδιος στάθηκε στη διεθνή συνδικαλιστική πρωτοβουλία που οδήγησε στη δεύτερη διεθνή ημέρα δράσης στις 30 Οκτώβρη, με τη συμμετοχή λιμενεργατικών οργανώσεων από την Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Αναφέρθηκε στους Γάλλους λιμενεργάτες της CGT, στους Τούρκους της Liman, αλλά και σε οργανώσεις από την Ισπανία, το Μαρόκο, την Ιταλία και την Κύπρο.
Όπως τόνισε, η κινητοποίηση δεν αφορά μόνο την αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό και τον Κουβανικό λαό και τους άλλους λαούς που δέχονται επιθέσεις από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Αφορά και τις άμεσες συνέπειες της πολεμικής οικονομίας στην καθημερινότητα των εργαζομένων, καθώς «καταβροχθίζει τους μισθούς μας, απειλεί τις θέσεις εργασίας μας και καταστρέφει τις δημόσιες υπηρεσίες».
Και πρόσθεσε πως «θα ζητήσουμε να σταματήσει το παράλογο σχέδιο που ενέκρινε η ΕΕ για τη στρατιωτικοποίηση των λιμανιών μας, καθώς και των στρατηγικών υποδομών, το οποίο θα περιορίσει τα συνδικαλιστικά δικαιώματα στις προβλήτες».
«Έως ότου η εργασία πάψει να αποτελεί κρίκο της αλυσίδας του πολέμου και τα λιμάνια μας βάσεις για τη φόρτωση και τη διακίνηση των όπλων», σημείωσε, «όχι μόνο δεν θα υπάρξει ειρήνη στον κόσμο, αλλά η εργασία και τα δικαιώματά μας θα καταπατώνται όλο και περισσότερο». Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι η 30ή Οκτώβρη θα είναι μια τεράστια πρόκληση, αλλά και ημέρα διεθνιστικού αγώνα ενάντια στον πόλεμο, τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, αλλά και ημέρα «ενός υγιούς και ισχυρού αντιφασισμού» απέναντι, όπως είπε, στο «μαύρο κύμα» που κατακλύζει την Ευρώπη. «Μόνο όποιος αποφασίσει να μην αγωνιστεί έχει ήδη χάσει. Συνεχίζουμε μπροστά σύντροφοι και συντρόφισσες, πάμε να πιάσουμε την Ιστορία», κατέληξε.
Τα χέρια μας μπορεί να είναι βρώμικα και λαδωμένα, αλλά δεν θα είναι ποτέ ματωμένα
Αντιπολεμικό και διεθνιστικό μήνυμα έστειλε ο Ουντέρ Αβτσί, πρόεδρος του Συνδικάτου Λιμενεργατών Liman-İş από την Τουρκία, αναδεικνύοντας τη σημασία της διεθνούς συνδικαλιστικής αλληλεγγύης και τον ιδιαίτερο ρόλο των εργαζομένων στα λιμάνια απέναντι στην πολεμική προετοιμασία.
«Η ουσία του συνδικαλισμού δεν είναι μόνο στην υπεράσπιση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των μελών μας, αλλά και στην αντίσταση ενάντια στην αδικία, την ανισότητα, την εκμετάλλευση και την καταπίεση», σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι η αδικία που υφίσταται ένας εργαζόμενος ή ένας λαός «αποτελεί κοινό μας ζήτημα». Όπως ανέφερε, η πρωτοβουλία ξεκίνησε αρχικά με δύο χώρες και δύο συνδικάτα, για να εξελιχθεί σήμερα σε ένα δίκτυο συνδικάτων που «βαδίζουν πλάι-πλάι στην ίδια γραμμή αγώνα». Πρόκειται, τόνισε, για έναν δύσκολο δρόμο, που απαιτεί «θυσία και θάρρος», αλλά η εμπειρία της εργατικής τάξης έχει δείξει ότι «όσο μεγαλώνει η αλληλεγγύη, τόσο μικραίνει ο φόβος». Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον στρατηγικό ρόλο των λιμενεργατών στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα. «Χωρίς την εργασία μας, τα πλοία δεν μπορούν να φορτώνονται και να εκφορτώνονται, τα εμπορεύματα δεν μετακινούνται, χωρίς τους λιμενεργάτες το παγκόσμιο εμπόριο δεν λειτουργεί», σημείωσε. Αναφέρθηκε ακόμα και στην περίοδο της πανδημίας, όταν οι λιμενεργάτες συνέχισαν να εργάζονται, παρά τους κινδύνους για την υγεία τους, προκειμένου να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες της ανθρωπότητας. Ωστόσο, όπως υπογράμμισε, υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά: «Η πανδημία εξελίχθηκε ανεξάρτητα από τη βούληση της ανθρωπότητας. Οι πόλεμοι, αντίθετα, είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων που λαμβάνουν οι άνθρωποι. Οι πόλεμοι μπορούν να σταματήσουν».
Και προσθεσε: «Γι’ αυτό, ως μέρος της διεθνούς αλληλεγγύης που δημιουργήσαμε, δηλώνουμε ξεκάθαρα: Οι λιμενεργάτες δεν εργάζονται για τον πόλεμο, για την καταστροφή και την καταπίεση». Τα λιμάνια, τόνισε, πρέπει να υπηρετούν τις ανάγκες των λαών και να συνδέουν χώρες και ανθρώπους, όχι να μετατρέπονται σε κρίκους της πολεμικής αλυσίδας. Κλείνοντας, υπογράμμισε πως η απεργία της 30ής Οκτώβρη δεν αποτελεί απλώς ημέρα αλληλεγγύης, αλλά έκφραση της κοινής βούλησης των λιμενεργατών πέρα από σύνορα. «Τα χέρια μας μπορεί να είναι βρώμικα, σκουριασμένα, λαδωμένα. Αλλά τα χέρια μας δεν θα είναι ποτέ ματωμένα», είπε καταχειροκροτούμενος.
Αλληλέγγυοι στους λαούς που αγωνίζονται
«Το κεφάλαιο βρίσκεται στην επίθεση» και απέναντι σε αυτήν «μόνο ο αγώνας και η ενότητα των εργαζομένων» μπορούν να αποτελέσουν απάντηση, τόνισε ο Σερζ Κουτουρί, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Εθνικής Ομοσπονδίας Λιμανιών και Λιμενεργατών της CGT (FNPD-CGT), μιλώντας στο 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή». Στο επίκεντρο της ομιλίας του βρέθηκαν οι επιθέσεις στα εργατικά δικαιώματα, τις οποίες συνέδεσε με την ευρύτερη πολιτική που εφαρμόζεται στην Ευρώπη. Αναφερόμενος στη Γαλλία, υποστήριξε ότι οι κυβερνήσεις έχουν εντείνει πολιτικές που οδηγούν σε μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια, φτώχεια και αποδυνάμωση της κοινωνικής προστασίας. Στα λιμάνια, αντίθετα, η CGT, όπως σημείωσε, έχει καταφέρει να αποσπάσει νέες κατακτήσεις, μεταξύ άλλων την αναγνώριση της βαριάς φύσης της εργασίας και σχετικές ρυθμίσεις πρόωρης συνταξιοδότησης, καθώς και αυξήσεις μισθών. Ο Σ. Κουτουρί συνέδεσε τις εξελίξεις αυτές με την πολιτική της EE για τα λιμάνια, καταγγέλλοντας την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και τη στρατιωτικοποίηση των λιμενικών υποδομών. «Αυτό είναι που πολεμάμε όλοι μας», ανέφερε, σημειώνοντας ότι η FNPD-CGT συμμετέχει στην πρωτοβουλία των συνδικάτων που έχουν υπογράψει τη Διακήρυξη της Κωνσταντινούπολης.
Ο Γάλλος συνδικαλιστής ανέφερε ότι το γαλλικό κράτος και επιχειρηματικοί όμιλοι διατηρούν εμπλοκή στην αλυσίδα εφοδιασμού στρατιωτικού υλικού που χρησιμοποιείται στη γενοκτονία στη Γάζα, ενώ κατήγγειλε και την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό λαό. Παράλληλα, αναφέρθηκε σε κινητοποιήσεις λιμενεργατών στη Χάβρη και στο Φος, με άρνηση φόρτωσης κοντέινερ που περιείχαν στρατιωτικό υλικό. Τόνισε ότι η αντίθεση στη μετατροπή των λιμανιών σε κρίκους της πολεμικής εφοδιαστικής αλυσίδας αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της CGT. «Από τους αποικιακούς πολέμους στην Αλγερία, την Ινδοκίνα και το Βιετνάμ έως το Ιράκ, την Ουκρανία και πολλές άλλες περιπτώσεις, οι Γάλλοι λιμενεργάτες και εργαζόμενοι στα λιμάνια έχουν οργανώσει πολλές δράσεις, αρνούμενοι να συμμετάσχουν σε αυτές τις συγκρούσεις. Βαθιά και αταλάντευτα προσηλωμένοι στον διεθνισμό, εκφράζουμε, βεβαίως, την αλληλεγγύη μας σε όλους τους λαούς που αγωνίζονται ενάντια στην καταπίεση, τη φτώχεια, την εκμετάλλευση και τους πολέμους. Πολέμους που πολλαπλασιάζονται σε όλο τον κόσμο! Απέναντι σε έναν κόσμο γενικευμένου πολέμου, πρέπει να υψώσουμε τις αξίες μας για την ειρήνη. Πώς μπορούμε να αποδεχτούμε όλους αυτούς τους πολέμους; Ή ακόμη και αποκλεισμούς, όπως αυτόν σε βάρος της Κούβας, που αφήνουν τους λαούς να πεινούν και λεηλατούν ακόμη και τον ελάχιστο πλούτο των χωρών τους;».
«Ενάντια στη στρατιωτικοποίηση των λιμανιών», «για την ειρήνη», «για την ελεύθερη Παλαιστίνη» και «για την ενότητα των εργαζομένων» ήταν τα συνθήματα με τα οποία ολοκλήρωσε την παρέμβασή του. H εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την ανάκρουση της «Διεθνούς», με μέλη της ΚΝΕ να υψώνουν πανό με το σύνθημα «Peoples of all lands rise up».
Ηλεκτρικές ροκ νότες από τα «Κίτρινα Ποδήλατα» στο Στέκι Φοιτητών και Νέων Εργαζομένων
Απεμπλοκή της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους το μήνυμα από το περίπτερο της ΕΕΔΥΕ
Η μαθητική δημιουργία στο προσκήνιο
Μια ξεχωριστή βραδιά χορού στο Στέκι Πολιτισμού
22:30
Στέκι νέων Εργαζομένων:
Οι νέοι εργαζόμενοι με το ΚΚΕ, στο δρόμο της ανατροπής
Πλήθος κόσμου στη συζήτηση «Ενάντια στον κόσμο των πολέμων και της εκμετάλλευσης, γίνε μαχήτρια στην πάλη για την ανατροπή τους!»
Επίδειξη μαχητικών αθλημάτων στο Αθλητικό Στέκι
Το πρόγραμμα περιελάμβανε αγώνες πυγμαχίας και kick boxing από συλλόγους της Αττικής, με τους αθλητές και τις αθλήτριες που συμμετείχαν να αποσπούν το θερμό χειροκρότημα των θεατών. Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι σύλλογοι Νικηφόρος, Πανελλήνιος, Ηλυσιακός, Phoenix, Εvolution Team Athens, Raw Boxing Gym, Παναθηναϊκός, Promachos, Εastern Fighting Clobal Team, Golden Corner. Σε όλους τους αθλητές που συμμετείχαν στους αγώνες της επίδειξης δόθηκαν μετάλλια, ενώ τιμητική πλακέτα της ΚΝΕ απονεμήθηκε στους συλλόγους που έδωσαν το «παρών».
Στον σύντομο χαιρετισμό που απηύθυνε η Κατερίνα Κοτσαμπά, επικεφαλής του Τμήματος Αθλητισμού του ΚΣ της ΚΝΕ, στάθηκε στο γεγονός ότι για 5η χρονιά η επίδειξη μαχητικών αθλημάτων αποτελεί μέρος του επιτυχημένου Αθλητικού Camp της ΚΝΕ. Οπως είπε, η ανάγκη ξεκίνησε από την ίδια τη λογική του Camp να προσφέρει στους νέους όχι μόνο αθλητική ψυχαγωγία, αλλά και μια ουσιαστική γνωριμία με μορφές άσκησης που καλλιεργούν πειθαρχία, αυτοπεποίθηση και ομαδικό πνεύμα. Συμπλήρωσε δε πως τα μαχητικά αθλήματα έχουν κάτι ξεχωριστό, καθώς συνδυάζουν το σώμα, το μυαλό, τη δύναμη, τον σεβασμό, τη φυσική κατάσταση και την αυτοκυριαρχία. Γι’ αυτό – υπογράμμισε – η ένταξη των μαχητικών αθλημάτων στο Camp της ΚΝΕ κάλυψε μια υπαρκτή ανάγκη των παιδιών και των νέων, να γνωρίσουν από κοντά αθλήματα που δεν συναντούν εύκολα στην καθημερινότητά τους.
Μουσικό οδοιπορικό στα τραγούδια
της Λίνας Νικολακοπούλου στην Κεντρική Σκηνή
Με τίτλο «Να ‘ταν η χαρά οικόπεδο», σε καλλιτεχνική επιμέλεια της ίδιας της δημιουργού και ερμηνευτές ερμηνευτές Μανώλης Μητσιάς, Πίτσα Παπαδοπούλου, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Σοφία Παπάζογλου, Ηρώ Σαΐα, Θοδωρής Βουτσικάκης και Γιάννης Διονυσίου με τις μεστές ερμηνείες τους ταξίδεψαν τους χιλιάδες που έδωσαν το «παρών» στο μουσικό σύμπαν, μίας από τις σημαντικότερες στιχουργούς του ελληνικού τραγουδιού, η οποία με τον προσωπικό και αναγνωρίσιμο τρόπο γραφής της έχει αφήσει το δικό της αποτύπωμα. Στο αφιέρωμα ακούστηκαν τραγούδια αγαπημένα, τραγούδια πολυτραγουδισμένα, τραγούδια μεγάλων συνθετών που «έντυσαν» με τις μουσικές τους στίχους της.
- Ο Θοδωρής Βουτσικάκης με τη γεμάτη αισθαντικότητα ερμηνεία του τραγούδησε το «Πριν το τέλος» του Λούτσιο Μπατίστι, που ανέλαβε να συστήσει στο ελληνικό κοινό ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στον δίσκο του «Διαίρεση» το 1984, σε ελληνικούς στίχους της Λ. Νικολακοπούλου, αλλά και τον «Σουλτάνο της Βαβυλώνας», που είχε σημαδέψει με την ερμηνεία του ένας αγαπημένος «γνώριμος» του Φεστιβάλ, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.
- Η Ηρώ Σαΐα με την εκρηκτική της ερμηνεία σύστησε στο κοινό δύο νέα τραγούδια, «Με κουράσανε οι ψεύτες» και «Αγάπη μου Ελλάδα» σε μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου. Τραγούδια που οι στίχοι τους «κόβουν σαν μαχαίρι», όπως σημείωσε και η ίδια από σκηνής.
- Φυσικά, από τη μουσική περιήγηση στα τραγούδια της Λίνας Νικολακοπούλου δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα αγαπημένα τραγούδια που η ίδια έγραψε πάνω σε «πύρινες μουσικές», όπως έλεγε, και δεν είναι άλλα από τα παραδοσιακά βαλκανικά τραγούδια σε ενορχήστρωση του Γκόραν Μπρέγκοβιτς, που στη χώρα μας αγαπήθηκαν και συνεχίζουν να αγαπιούνται με τους στίχους της Λ. Νικολακοπούλου. «Να ‘ταν η χαρά οικόπεδο» τραγουδήθηκε δυνατά με τη ζεστή φωνή της Σοφίας Παπάζογλου, ενώ το «Θεός αν είναι» σημάδεψε με τη λαϊκή της φωνή η Πίτσα Παπαδοπούλου.
- Από το αφιέρωμα δεν θα μπορούσε να λείψει και η μουσική του αξέχαστου Θάνου Μικρούτσικου. «Κόσμε μου ‘γινες πληγή» τραγούδησε ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, «Ατομική μου ενέργεια» και «Πίστα από φώσφορο» ο Γιάννης Διονυσίου, με τον κόσμο να σιγοτραγουδά από κάτω.
- Τελευταίος στη σκηνή ανέβηκε ο Μανώλης Μητσιάς, που η συνεργασία του με την Λ. Νικολακοπούλου κρατάει χρόνια. Ο Μανώλης Μητσιάς καταχειροκροτούμενος ερμήνευσε τραγούδια που έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες, όπως το «Ποτέ» σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, «Το πάθος που διώκεται» σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, που περιέχεται στον δίσκο «Πολιτεία Γ», αλλά και το «Πάρτι» σε μουσική του Σέρβου συνθέτη Κίκι Λέζεντριτς.
«Όσοι ερχόμαστε εδώ θα έχουμε αιώνια νιάτα», δήλωσε από σκηνής η Λίνα Νικολακοπούλου καθώς ανέβηκε με όλους τους ερμηνευτές του σπουδαίου αφιερώματος δίνοντας το έναυσμα για να γίνουν όλοι μια φωνή με το «Δυνατά, Δυνατά» και.. έγιναν όλα δυνατά τα αδύνατα…
Μοναδική η συναυλία του Γιάννη Κότσιρα
Η Κεντρική Σκηνή είναι γεμάτη απ’ άκρη σε άκρη περιμένοντας να ανέβει ο Γιάννης Κότσιρας που γιόρτασε και εδώ στο Φεστιβάλ μας τα 30 χρόνια πορείας του στο ελληνικό τραγούδι. Με ένα ορχηστρικό ποτ πουρί από τραγούδια απ’ όλη του τη μουσική πορεία ξεκίνησε η μεγάλη συναυλία με τον κόσμο να τα τραγούδια πριν ανέβει ακόμα στη σκηνή ο αγαπημένος ερμηνευτής. Η συνέχεια αντάμειψε όλους, αφού ο Γ. Κότσιρας ερμηνεύοντας αγαπημένα τραγούδια όπως το Εφάπαξ, το Σεντόνι, την Αλεξάνδρεια και τον Φύλακα Άγγελο δεν σταμάτησε να “συνομιλεί” μαζί τους.
Και αυτή η απίστευτη επικοινωνία δεν σταμάτησε λεπτό. Συνεχίστηκε αμείωτη και όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Πότε με τα πιο πρόσφατα τραγούδια οπως Το φως και ο Σάσμός, αλλά και κλασικά τραγούδια του, τη Χάντρα θαλάσσια… Μοναδικές ερωτικές μπαλάντες, τραγούδια που μας συνοδεύουν στις πιο προσωπικές στιγμές μας. Τραγούδια που αγγίζουν τους νέους εδώ και τρεις δεκαετίες. Και μπορεί όπως είπε τόσα χρόνια που βρίσκεται στο τραγούδι να έχουν αλλάξει πολλά, δύο όμως πράγματα μένουν σταθερά: το ένα είναι το Φεστιβάλ της ΚΝΕ και το άλλο ο τρόπος που αντιμετωπίζουν το τραγούδι του, “Το τσιγάρο”. Και η νύχτα έγινε μέρα με τους φακούς των κινητών να φωτίζουν το πάρκο Τρίτση. Ξεχωριστή στιγμή της συναυλίας ήταν, όταν ο Γιάννης Κότσιρας ερμήνευσε μεγάλους συνθέτες που τον διαμόρφωσαν, “τους έχει μέσα του” όπως είπε αναφέροντας τον Γιαννη Μαρκόπουλο, τον Μάριο Τόκα, τον Θάνο Μικρούτσικο. Η “Φάμπρικα” στη μνήμη του Λάκη Χαλκιά που έφυγε φέτος από τη ζωή έδωσε τη θέση του στα “Λαδάδικα” και στο “Όσοι με τον χάρο γίναν φίλοι” και τη “Ρόζα”… Με το “Έτσι κι αλλιώς” αποχαιρέτισε τους χιλιάδες αφιερώνοντας το στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα που τόσο μας λείπει από τα Φεστιβάλ μας.
Περισσότερα στον 902
